Relaties
alle pijlers
Breuk wegens angst?
maandag 25 oktober 2010 om 14:10
Ik (M. 32jr) zit momenteel in de verwerking van een relatiebreuk na 2,5 jaar relatie (V. 29jr.) Begin oktober vertelde ze mij te willen stoppen na een paar weken stroefheid. We leerden elkaar in 2008 via internet kennen en na een wat turbulent begin, spraken we na ca. 4 maanden naar elkaar uit voor een serieuze relatie met toekomst te willen gaan.
Al vanaf dag 1 heb ik met haar een klik gehad. We hadden dezelfde interesses, deelden totaal de humor, lachten om elkaar, waren enorm tot elkaar aangetrokken, knuffelden altijd, zaten altijd bij elkaar, helemaal verknocht aan elkaar, kortom alles wat soms zo ongrijpbaar is waarom het er wel of niet is, was bij ons ruimschoots aanwezig. We hebben beiden ons eigen (koop)huis ca. 25 min. rijden van elkaar. Latten deden we niet aan, we woonden samen in twee huizen, zoals we dat noemden. Dit leidde soms tot ergernis en irritatie, vooral bij haar. Ze zei regelmatig het zat te zijn twee huizen te hebben.
Uiteraard waren er ook de echte minpunten. Mijn ex kwam op gegeven moment om de hoek zeilen. Hier had ik wat unfinished business mee en moest dit voor mezelf oplossen met haar. Ik had de overtuiging dat wanneer ik dit deed, ik mijn verleden pas echt afsloot en geen remmingen meer had in mijn huidige relatie. Zij zag dit anders en dit heeft tot heftige ruzies geleid en twee keer tot een korte break.
Ook ik had mijn ergernissen en irritaties, deze zal ik verderop toelichten. Uiteindelijk is het eind 2009 tot een confrontatie gekomen waarna we met een knal uit elkaar zijn gegaan.
Ik kon dit toen niet verkroppen omdat het mijns inziens kwam omdat we de problemen die we hadden niet goed oplosten en dat de goede dingen in onze relatie bijzonder en uniek zijn en 100% waard om voor te vechten. Ik heb toen besloten om een brief te schrijven met mijn motivatie waarom ik door wilde met de relatie en hoe we dit konden doen. Hierop heb ik haar uitgenodigd om een weekend terug te trekken in een kasteel in de Ardennen om daar weg uit de drukte van de Randstad, alles op te schrijven wat we wel en niet leuk vinden aan elkaar en op basis van dat moeten besluiten om er wel of niet voor te gaan. We hebben toen het commitment opnieuw naar elkaar uitgesproken en besloten de punten van elkaar te gaan oplossen.
In het kort de punten:
Haar punten over mij
- Contact met ex verbreken, al is het maar tijdelijk
- Duidelijker doelen stellen en die naleven (samenwonen, kinderen, enz)
- Huis verder afmaken (mijn huis is 2008 gekocht en kan nog wel wat aankleding gebruiken)
mijn punten in het kort
- Meer hulp met huishouden en zelf je troep opruimen
- meer aandacht voor mij en minder voor de tv. (Ze is nogal tv verslaafd en is dan echt opgeslokt) weinig connectie daardoor
- ze is passief met seks. Mag iets meer verbetering van haar kant hoewel ik ook mijn verwachting wil aanpassen en dat ook heb gedaan.
- met ruzies gooit ze olie op het vuur. Ze schreeuwt en is erg agressief. Dit moest ze leren beheersen.
Resultaat na 10 maanden:
Contact met ex direct verbroken, doelen ter plekke gesteld (bleken overeen te komen met haar doelen) Samenwoonplan is het enige dat echt nageleefd kon worden op korte termijn, en dit ging gestaag maar blijkbaar niet voldoende in haar tempo. Huis afmaken geldt eigenlijk hetzelfde, dingen werden gedaan, maar samenwonen in twee huizen werkt niet bevorderend.
mijn punten:
Het spijt mij te zeggen dat eigenlijk geen enkel punt ook maar enigszins verbeterd is. Ik lever nog altijd in... Dit is niet overdreven om begrip te krijgen hier. Het is helaas gewoon zo.
Hoewel de ruzies zeker minder waren, is zij mij nog 1x aangevlogen. De reden hiervoor lag in het feit dat ik niet direct doorhad dat ze al 2 dagen gestopt was met roken...
Doordat we aan beide kanten de punten niet altijd even goed hebben kunnen oplossen, is er zo nu en dan onenigheid en ruzie onstaan. Je kunt dus zeggen, over de stomste dingen. Namelijk, de eerder genoemde goede dingen, daar veranderde nooit iets aan. Dat was ook de valkuil. Zodra er een ruzie was geweest, stapten we er gauw overheen en gingen verder met genieten van elkaar. De problemen bleven zo wel liggen.
Dit heeft bij haar tenslotte tot angst en twijfel geleid wat bij haar de overhand heeft gekregen. Ik kan inderdaad wat laks zijn met dingen regelen en besluiten nemen, waardoor zij niet alle vertrouwen heeft dat zij haar doelen zal kunnen verwezenlijken. Ik aan de andere kant kan natuurlijk zeggen dat ik ook niet altijd zo enthousiast wordt om er zo'n tempo achter te zetten. Tenslotte worden mijn punten die ik heb aangegeven totaal genegeerd. Haar belang lijkt dus in alle gevallen voor te gaan op die van mij. Alle goede dingen ten spijt, heeft ze verteld te willen stoppen. Ze heeft het gevoel met mij niet verder te komen en de ruzies hebben bij haar het gevoel kapot gemaakt. Ongeacht wie hier schuldig aan is.
In 2,5 jaar tijd is zij bij conflicten ongeveer 6 à 7x weggegaan waarbij ze soms ook al haar spullen meenam. Ik ben telkens de boel gaan redden, onlangs speelde er een conflictje waarbij we elkaar 2 dagen even hebben ontzien. Ik ben naar haar toegegaan en wilde het uitpraten, waarop zij zei het te willen uitmaken. Dit was 2 weken voordat ze het definitief toch deed.
Ik vraag me af wat er door haar heen gaat en wat haar beweegt om zo in een relatie te staan. Ik weet dat ze van mij houdt en stapelgek op me is, maar bij moeilijkheden trekt ze de stekker eruit. Sommigen zeggen dat ze dan toch niet genoeg van me heeft gehouden, maar dat geloof ik niet. Waarom zou je mij anders je grote liefde noemen, kinderen van mij willen en willen trouwen?
Waar komt die angst vandaan? Wat gebeurt er in een vrouw van 30 dat ze zo wanhopig wordt dat ze haar 'grote liefde' aan de kant zet? Hoe komt het dat het halen van die doelen in de eerste plaats belangrijker is dan een leven delen met iemand waar je écht van houdt? (let wel, de doelen op zich zijn tot in detail overeenkomend met elkaar)
Hoe houd je een relatie in stand met iemand die erg gesloten is over zijn/haar emoties en bij moeilijkheden vertrekt?
Is het allemaal ijdele hoop en moet ik laten voor wat het is, of moet ik nog 1x mijn hart volgen?
Sorry voor het lange verhaal. Hoop dat iemand hier ervaring mee heeft of gewoon goede raad... Ik zit er erg mee.
Al vanaf dag 1 heb ik met haar een klik gehad. We hadden dezelfde interesses, deelden totaal de humor, lachten om elkaar, waren enorm tot elkaar aangetrokken, knuffelden altijd, zaten altijd bij elkaar, helemaal verknocht aan elkaar, kortom alles wat soms zo ongrijpbaar is waarom het er wel of niet is, was bij ons ruimschoots aanwezig. We hebben beiden ons eigen (koop)huis ca. 25 min. rijden van elkaar. Latten deden we niet aan, we woonden samen in twee huizen, zoals we dat noemden. Dit leidde soms tot ergernis en irritatie, vooral bij haar. Ze zei regelmatig het zat te zijn twee huizen te hebben.
Uiteraard waren er ook de echte minpunten. Mijn ex kwam op gegeven moment om de hoek zeilen. Hier had ik wat unfinished business mee en moest dit voor mezelf oplossen met haar. Ik had de overtuiging dat wanneer ik dit deed, ik mijn verleden pas echt afsloot en geen remmingen meer had in mijn huidige relatie. Zij zag dit anders en dit heeft tot heftige ruzies geleid en twee keer tot een korte break.
Ook ik had mijn ergernissen en irritaties, deze zal ik verderop toelichten. Uiteindelijk is het eind 2009 tot een confrontatie gekomen waarna we met een knal uit elkaar zijn gegaan.
Ik kon dit toen niet verkroppen omdat het mijns inziens kwam omdat we de problemen die we hadden niet goed oplosten en dat de goede dingen in onze relatie bijzonder en uniek zijn en 100% waard om voor te vechten. Ik heb toen besloten om een brief te schrijven met mijn motivatie waarom ik door wilde met de relatie en hoe we dit konden doen. Hierop heb ik haar uitgenodigd om een weekend terug te trekken in een kasteel in de Ardennen om daar weg uit de drukte van de Randstad, alles op te schrijven wat we wel en niet leuk vinden aan elkaar en op basis van dat moeten besluiten om er wel of niet voor te gaan. We hebben toen het commitment opnieuw naar elkaar uitgesproken en besloten de punten van elkaar te gaan oplossen.
In het kort de punten:
Haar punten over mij
- Contact met ex verbreken, al is het maar tijdelijk
- Duidelijker doelen stellen en die naleven (samenwonen, kinderen, enz)
- Huis verder afmaken (mijn huis is 2008 gekocht en kan nog wel wat aankleding gebruiken)
mijn punten in het kort
- Meer hulp met huishouden en zelf je troep opruimen
- meer aandacht voor mij en minder voor de tv. (Ze is nogal tv verslaafd en is dan echt opgeslokt) weinig connectie daardoor
- ze is passief met seks. Mag iets meer verbetering van haar kant hoewel ik ook mijn verwachting wil aanpassen en dat ook heb gedaan.
- met ruzies gooit ze olie op het vuur. Ze schreeuwt en is erg agressief. Dit moest ze leren beheersen.
Resultaat na 10 maanden:
Contact met ex direct verbroken, doelen ter plekke gesteld (bleken overeen te komen met haar doelen) Samenwoonplan is het enige dat echt nageleefd kon worden op korte termijn, en dit ging gestaag maar blijkbaar niet voldoende in haar tempo. Huis afmaken geldt eigenlijk hetzelfde, dingen werden gedaan, maar samenwonen in twee huizen werkt niet bevorderend.
mijn punten:
Het spijt mij te zeggen dat eigenlijk geen enkel punt ook maar enigszins verbeterd is. Ik lever nog altijd in... Dit is niet overdreven om begrip te krijgen hier. Het is helaas gewoon zo.
Hoewel de ruzies zeker minder waren, is zij mij nog 1x aangevlogen. De reden hiervoor lag in het feit dat ik niet direct doorhad dat ze al 2 dagen gestopt was met roken...
Doordat we aan beide kanten de punten niet altijd even goed hebben kunnen oplossen, is er zo nu en dan onenigheid en ruzie onstaan. Je kunt dus zeggen, over de stomste dingen. Namelijk, de eerder genoemde goede dingen, daar veranderde nooit iets aan. Dat was ook de valkuil. Zodra er een ruzie was geweest, stapten we er gauw overheen en gingen verder met genieten van elkaar. De problemen bleven zo wel liggen.
Dit heeft bij haar tenslotte tot angst en twijfel geleid wat bij haar de overhand heeft gekregen. Ik kan inderdaad wat laks zijn met dingen regelen en besluiten nemen, waardoor zij niet alle vertrouwen heeft dat zij haar doelen zal kunnen verwezenlijken. Ik aan de andere kant kan natuurlijk zeggen dat ik ook niet altijd zo enthousiast wordt om er zo'n tempo achter te zetten. Tenslotte worden mijn punten die ik heb aangegeven totaal genegeerd. Haar belang lijkt dus in alle gevallen voor te gaan op die van mij. Alle goede dingen ten spijt, heeft ze verteld te willen stoppen. Ze heeft het gevoel met mij niet verder te komen en de ruzies hebben bij haar het gevoel kapot gemaakt. Ongeacht wie hier schuldig aan is.
In 2,5 jaar tijd is zij bij conflicten ongeveer 6 à 7x weggegaan waarbij ze soms ook al haar spullen meenam. Ik ben telkens de boel gaan redden, onlangs speelde er een conflictje waarbij we elkaar 2 dagen even hebben ontzien. Ik ben naar haar toegegaan en wilde het uitpraten, waarop zij zei het te willen uitmaken. Dit was 2 weken voordat ze het definitief toch deed.
Ik vraag me af wat er door haar heen gaat en wat haar beweegt om zo in een relatie te staan. Ik weet dat ze van mij houdt en stapelgek op me is, maar bij moeilijkheden trekt ze de stekker eruit. Sommigen zeggen dat ze dan toch niet genoeg van me heeft gehouden, maar dat geloof ik niet. Waarom zou je mij anders je grote liefde noemen, kinderen van mij willen en willen trouwen?
Waar komt die angst vandaan? Wat gebeurt er in een vrouw van 30 dat ze zo wanhopig wordt dat ze haar 'grote liefde' aan de kant zet? Hoe komt het dat het halen van die doelen in de eerste plaats belangrijker is dan een leven delen met iemand waar je écht van houdt? (let wel, de doelen op zich zijn tot in detail overeenkomend met elkaar)
Hoe houd je een relatie in stand met iemand die erg gesloten is over zijn/haar emoties en bij moeilijkheden vertrekt?
Is het allemaal ijdele hoop en moet ik laten voor wat het is, of moet ik nog 1x mijn hart volgen?
Sorry voor het lange verhaal. Hoop dat iemand hier ervaring mee heeft of gewoon goede raad... Ik zit er erg mee.
maandag 25 oktober 2010 om 18:19
quote:Mea Vota schreef op 25 oktober 2010 @ 18:11:
@ Zwuppel
Ja, zo kun je alles wel goedpraten... Zo kan ik ook goedpraten dat ik niet mee wilde denken met haar doelen, en haar behoeften om wat dan ook...
Wat een rare levens/relatievisie heb jij toch. Zo kom je toch nooit ergens?
Huh?
Jij mag wat betreft die doelen ook zeggen dat je dat niet wil. Je ex kan je nergens toe dwingen. Net zoals dat jij haar nergens toe kunt dwingen. De conclusie zal dan wel zijn dat jullie gewoon niet bij elkaar passen omdat jullie andere dingen willen van het leven/van een partner.
@ Zwuppel
Ja, zo kun je alles wel goedpraten... Zo kan ik ook goedpraten dat ik niet mee wilde denken met haar doelen, en haar behoeften om wat dan ook...
Wat een rare levens/relatievisie heb jij toch. Zo kom je toch nooit ergens?
Huh?
Jij mag wat betreft die doelen ook zeggen dat je dat niet wil. Je ex kan je nergens toe dwingen. Net zoals dat jij haar nergens toe kunt dwingen. De conclusie zal dan wel zijn dat jullie gewoon niet bij elkaar passen omdat jullie andere dingen willen van het leven/van een partner.
maandag 25 oktober 2010 om 18:20
quote:Ises schreef op 25 oktober 2010 @ 18:15:
Maar Zwup heeft toch gelijk door te zeggen dat jij je ex niet kan dwingen tot iets en ze het recht heeft om nee te zeggen?
Dat recht heb jij toch ook?Zo vreemd is die redenatie helemaal niet toch. Anders dan zou je nooit ergens nee tegen mogen zeggen en moet je altijd maar doen wat anderen zeggen ofzo?
Maar Zwup heeft toch gelijk door te zeggen dat jij je ex niet kan dwingen tot iets en ze het recht heeft om nee te zeggen?
Dat recht heb jij toch ook?Zo vreemd is die redenatie helemaal niet toch. Anders dan zou je nooit ergens nee tegen mogen zeggen en moet je altijd maar doen wat anderen zeggen ofzo?
maandag 25 oktober 2010 om 18:22
quote:Zwuppeliennn schreef op 25 oktober 2010 @ 18:20:
[...]
Zo vreemd is die redenatie helemaal niet toch. Anders dan zou je nooit ergens nee tegen mogen zeggen en moet je altijd maar doen wat anderen zeggen ofzo?Nee, ieder mens heeft gelukkig het recht om nee te zeggen. Een heel logische redenatie, dus.
[...]
Zo vreemd is die redenatie helemaal niet toch. Anders dan zou je nooit ergens nee tegen mogen zeggen en moet je altijd maar doen wat anderen zeggen ofzo?Nee, ieder mens heeft gelukkig het recht om nee te zeggen. Een heel logische redenatie, dus.
maandag 25 oktober 2010 om 18:22
quote:Mea Vota schreef op 25 oktober 2010 @ 14:10:
In 2,5 jaar tijd is zij bij conflicten ongeveer 6 à 7x weggegaan waarbij ze soms ook al haar spullen meenam. Ik ben telkens de boel gaan redden, onlangs speelde er een conflictje waarbij we elkaar 2 dagen even hebben ontzien. Ik ben naar haar toegegaan en wilde het uitpraten, waarop zij zei het te willen uitmaken. Dit was 2 weken voordat ze het definitief toch deed.
Ik ben vast mosterd, maar niet weten hoe vaak iemand al bij je weg is gegaan is 2,5 jaar is niet kenmerkend van een goede relatie. Verder klinkt je relatie eigenlijk helemaal niet leuk (door al die ruzies, verwijten en breaks). Ik hoor geen liefde uit je post.
quote:Ik vraag me af wat er door haar heen gaat en wat haar beweegt om zo in een relatie te staan. Ik weet dat ze van mij houdt en stapelgek op me is, maar bij moeilijkheden trekt ze de stekker eruit. Sommigen zeggen dat ze dan toch niet genoeg van me heeft gehouden, maar dat geloof ik niet. Waarom zou je mij anders je grote liefde noemen, kinderen van mij willen en willen trouwen?Iemand 'grote liefde' noemen. Dat kan iedereen.
Daarnaast zijn kinderen willen en willen trouwen natuurlijk totaal andere dingen dan houden van.
quote:Wat gebeurt er in een vrouw van 30 dat ze zo wanhopig wordt dat ze haar 'grote liefde' aan de kant zet? Hoe komt het dat het halen van die doelen in de eerste plaats belangrijker is dan een leven delen met iemand waar je écht van houdt?Wat er is gebeurt? Ik denk; vele teleurstellingen bij beiden, ruzies, moeilijkheden, dromen die verward worden met de werkelijkheid. En niet voldoende liefde. Denk ik.
In 2,5 jaar tijd is zij bij conflicten ongeveer 6 à 7x weggegaan waarbij ze soms ook al haar spullen meenam. Ik ben telkens de boel gaan redden, onlangs speelde er een conflictje waarbij we elkaar 2 dagen even hebben ontzien. Ik ben naar haar toegegaan en wilde het uitpraten, waarop zij zei het te willen uitmaken. Dit was 2 weken voordat ze het definitief toch deed.
Ik ben vast mosterd, maar niet weten hoe vaak iemand al bij je weg is gegaan is 2,5 jaar is niet kenmerkend van een goede relatie. Verder klinkt je relatie eigenlijk helemaal niet leuk (door al die ruzies, verwijten en breaks). Ik hoor geen liefde uit je post.
quote:Ik vraag me af wat er door haar heen gaat en wat haar beweegt om zo in een relatie te staan. Ik weet dat ze van mij houdt en stapelgek op me is, maar bij moeilijkheden trekt ze de stekker eruit. Sommigen zeggen dat ze dan toch niet genoeg van me heeft gehouden, maar dat geloof ik niet. Waarom zou je mij anders je grote liefde noemen, kinderen van mij willen en willen trouwen?Iemand 'grote liefde' noemen. Dat kan iedereen.
Daarnaast zijn kinderen willen en willen trouwen natuurlijk totaal andere dingen dan houden van.
quote:Wat gebeurt er in een vrouw van 30 dat ze zo wanhopig wordt dat ze haar 'grote liefde' aan de kant zet? Hoe komt het dat het halen van die doelen in de eerste plaats belangrijker is dan een leven delen met iemand waar je écht van houdt?Wat er is gebeurt? Ik denk; vele teleurstellingen bij beiden, ruzies, moeilijkheden, dromen die verward worden met de werkelijkheid. En niet voldoende liefde. Denk ik.
maandag 25 oktober 2010 om 18:23
quote:Mea Vota schreef op 25 oktober 2010 @ 18:11:
@ Zwuppel
Ja, zo kun je alles wel goedpraten... Zo kan ik ook goedpraten dat ik niet mee wilde denken met haar doelen, en haar behoeften om wat dan ook...
Wat een rare levens/relatievisie heb jij toch. Zo kom je toch nooit ergens?
Das geen goedpraten hoor
Das een nuchtere kijk op een verloren relatie
En ik geloof dat het met onze relatie visies wel goed zit
Het is alleen zo jammer dat jij zo blijft hangen in de jouwe
We zeggen niet dat je vriendin gelijk heeft
We zeggen niet dat jij alles fout doet
We zeggen niet dat de schuld bij 1 van de 2 ligt
We zeggen alleen....
dat jij iets wil wat er (klaarblijkelijk) niet in zit.
Want echt, de verwachtingen die jij in een relatie neerlegt en het minzame toontje waarmee je spreekt over je vriendin sieren je niet
En dat is geen aanval.
Het enige wat we proberen uit te leggen (al 10 pagina;s lang) is dat de zaak eens bij jezelf houden ook heel verfrissend kan werken
Het enige wat jullie doen (of deden) is de schuld bij een ander leggen
Je KAN een ander niet veranderen, alleen jezelf
En het lijkt alsof je vriendin zich dat beseft heeft en besloten heeft dat jullie karakters dusdanig ver uit elkaar liggen dat een gezonde relatie er gewoon niet in zit
En dat staat helemaal los van het wel of niet houden van elkaar
Soms is liefde niet genoeg!
@ Zwuppel
Ja, zo kun je alles wel goedpraten... Zo kan ik ook goedpraten dat ik niet mee wilde denken met haar doelen, en haar behoeften om wat dan ook...
Wat een rare levens/relatievisie heb jij toch. Zo kom je toch nooit ergens?
Das geen goedpraten hoor
Das een nuchtere kijk op een verloren relatie
En ik geloof dat het met onze relatie visies wel goed zit
Het is alleen zo jammer dat jij zo blijft hangen in de jouwe
We zeggen niet dat je vriendin gelijk heeft
We zeggen niet dat jij alles fout doet
We zeggen niet dat de schuld bij 1 van de 2 ligt
We zeggen alleen....
dat jij iets wil wat er (klaarblijkelijk) niet in zit.
Want echt, de verwachtingen die jij in een relatie neerlegt en het minzame toontje waarmee je spreekt over je vriendin sieren je niet
En dat is geen aanval.
Het enige wat we proberen uit te leggen (al 10 pagina;s lang) is dat de zaak eens bij jezelf houden ook heel verfrissend kan werken
Het enige wat jullie doen (of deden) is de schuld bij een ander leggen
Je KAN een ander niet veranderen, alleen jezelf
En het lijkt alsof je vriendin zich dat beseft heeft en besloten heeft dat jullie karakters dusdanig ver uit elkaar liggen dat een gezonde relatie er gewoon niet in zit
En dat staat helemaal los van het wel of niet houden van elkaar
Soms is liefde niet genoeg!
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
maandag 25 oktober 2010 om 18:25
quote:Summerdance schreef op 25 oktober 2010 @ 18:23:
[...]
Das geen goedpraten hoor
Das een nuchtere kijk op een verloren relatie
En ik geloof dat het met onze relatie visies wel goed zit
Het is alleen zo jammer dat jij zo blijft hangen in de jouwe
We zeggen niet dat je vriendin gelijk heeft
We zeggen niet dat jij alles fout doet
We zeggen niet dat de schuld bij 1 van de 2 ligt
We zeggen alleen....
dat jij iets wil wat er (klaarblijkelijk) niet in zit.
Want echt, de verwachtingen die jij in een relatie neerlegt en het minzame toontje waarmee je spreekt over je vriendin sieren je niet
En dat is geen aanval.
Het enige wat we proberen uit te leggen (al 10 pagina;s lang) is dat de zaak eens bij jezelf houden ook heel verfrissend kan werken
Het enige wat jullie doen (of deden) is de schuld bij een ander leggen
Je KAN een ander niet veranderen, alleen jezelf
En het lijkt alsof je vriendin zich dat beseft heeft en besloten heeft dat jullie karakters dusdanig ver uit elkaar liggen dat een gezonde relatie er gewoon niet in zit
En dat staat helemaal los van het wel of niet houden van elkaar
Soms is liefde niet genoeg!Hier ben ik het dus zo ontzettend mee eens
[...]
Das geen goedpraten hoor
Das een nuchtere kijk op een verloren relatie
En ik geloof dat het met onze relatie visies wel goed zit
Het is alleen zo jammer dat jij zo blijft hangen in de jouwe
We zeggen niet dat je vriendin gelijk heeft
We zeggen niet dat jij alles fout doet
We zeggen niet dat de schuld bij 1 van de 2 ligt
We zeggen alleen....
dat jij iets wil wat er (klaarblijkelijk) niet in zit.
Want echt, de verwachtingen die jij in een relatie neerlegt en het minzame toontje waarmee je spreekt over je vriendin sieren je niet
En dat is geen aanval.
Het enige wat we proberen uit te leggen (al 10 pagina;s lang) is dat de zaak eens bij jezelf houden ook heel verfrissend kan werken
Het enige wat jullie doen (of deden) is de schuld bij een ander leggen
Je KAN een ander niet veranderen, alleen jezelf
En het lijkt alsof je vriendin zich dat beseft heeft en besloten heeft dat jullie karakters dusdanig ver uit elkaar liggen dat een gezonde relatie er gewoon niet in zit
En dat staat helemaal los van het wel of niet houden van elkaar
Soms is liefde niet genoeg!Hier ben ik het dus zo ontzettend mee eens
maandag 25 oktober 2010 om 19:10
maandag 25 oktober 2010 om 19:22
quote:sterrenbeeldvis schreef op 25 oktober 2010 @ 19:14:
je zegt dat je van haar houd, maar als ik zie hoeveel negatieve karaktereigenschappen jij haar toeschrijft (TV verslaafd controlefreak etc), dan heb je geen vijanden meer nodig
Kijk, dat hij niet loopt te jubelen over haar snap ik ergens ook nog wel
(anders open je geen topic, althans dat zie ik hier zelden)
MAAR, ik ben het er wel mee eens dat er ontzettend weinig liefde in de woorden van TO
TO zie je echt niet dat het een gevalletje waar twee vechten hebben twee schuld is?
Alles wat jij doet is zeggen
bla bla bla bla (en das niet denigrerend maar even tekstbesparend) om alles vervolgens weer te ontkrachten met een MAAR....
Je weet wat ze zeggen over het woord maar toch?
Maar is een ontkrachting van alles wat daarvoor gezegd is...
je zegt dat je van haar houd, maar als ik zie hoeveel negatieve karaktereigenschappen jij haar toeschrijft (TV verslaafd controlefreak etc), dan heb je geen vijanden meer nodig
Kijk, dat hij niet loopt te jubelen over haar snap ik ergens ook nog wel
(anders open je geen topic, althans dat zie ik hier zelden)
MAAR, ik ben het er wel mee eens dat er ontzettend weinig liefde in de woorden van TO
TO zie je echt niet dat het een gevalletje waar twee vechten hebben twee schuld is?
Alles wat jij doet is zeggen
bla bla bla bla (en das niet denigrerend maar even tekstbesparend) om alles vervolgens weer te ontkrachten met een MAAR....
Je weet wat ze zeggen over het woord maar toch?
Maar is een ontkrachting van alles wat daarvoor gezegd is...
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
maandag 25 oktober 2010 om 19:38
quote:Mea Vota schreef op 25 oktober 2010 @ 18:02:
@ Meharis
Even serieus. Waarom vind jij dat het lijkt dat ik dingen verwacht die niet kunnen? Ik noem pijpen als voorbeeld. Iets wat te suf voor woorden is, lijkt mij, als een ander daar moeilijk over doet.
Ik schrijf haar niet voor hoe ze moet seksen of voelen, maar ik geef hooguit aan waar mijn behoeften liggen. Net zoals zij dat bij mij doet, als ze vraagt of ik haar met bep. dingen wil bevredigen. Ik doe dat dus wel, maar wanneer ik iets vraag, wordt daar moeilijk over gedaan....
Hallo? Ben ik hier achterlijk ofzo? Leg jij mij nou maar eens uit waarom ik dingen verwacht die niet kunnen. Dit is pure gemakzucht namelijk.
Bovendien, wat heeft dat met opleiding te maken.Ah ik was even weg en zowaar er werd gereageerd op mijn postje. Voorwaar, ik dacht eerst even met een opleiding ergens in het maatschappelijk werk, die prima manipuleerde. Vooral hoe je over haar emoties schreef, als iemand die je eigenlijk een tikje minderwaardig vind. Iktrok de kar, ik vond, ik wil, ik,.ik,ik, Als ik het stukje zo beleef is er weinig liefde en respect, maar iemand die zijn gelijk wil halen en daarom dus dankbaar ingaat op bindingsangst en controlfreak.
Je vriendin is al vaak bij je weggegaan, dat had al een hint moeten zijn. Over bepaalde dingen in een relatie kunnen moeilijk gedaan worden vooral als iemand zich daar niet prettig in voelt. Ik zou zeggen als jij een vrouw zo behandelt, dan vind ik het nog knap van je ex dat ze zolang is gebleven. Maar dat was mijn gedachte al toen je zeurde over je ex en je doordramde naar je nu ex. En nog steeds dram je door. Laat ik dan anders zeggen;Je vriendin is een volwassen vrouw, die na 2,5 jaar tijd heeft gevonden dat het niet werkt en ook een eigen brein en lichaam heeft. Misschien wordt het tijd dat je dat ook beseft en wat respectvoller met haar om kan gaan.
Ik persoonlijk heb respect voor het geduld dat ze met jou had.
@ Meharis
Even serieus. Waarom vind jij dat het lijkt dat ik dingen verwacht die niet kunnen? Ik noem pijpen als voorbeeld. Iets wat te suf voor woorden is, lijkt mij, als een ander daar moeilijk over doet.
Ik schrijf haar niet voor hoe ze moet seksen of voelen, maar ik geef hooguit aan waar mijn behoeften liggen. Net zoals zij dat bij mij doet, als ze vraagt of ik haar met bep. dingen wil bevredigen. Ik doe dat dus wel, maar wanneer ik iets vraag, wordt daar moeilijk over gedaan....
Hallo? Ben ik hier achterlijk ofzo? Leg jij mij nou maar eens uit waarom ik dingen verwacht die niet kunnen. Dit is pure gemakzucht namelijk.
Bovendien, wat heeft dat met opleiding te maken.Ah ik was even weg en zowaar er werd gereageerd op mijn postje. Voorwaar, ik dacht eerst even met een opleiding ergens in het maatschappelijk werk, die prima manipuleerde. Vooral hoe je over haar emoties schreef, als iemand die je eigenlijk een tikje minderwaardig vind. Iktrok de kar, ik vond, ik wil, ik,.ik,ik, Als ik het stukje zo beleef is er weinig liefde en respect, maar iemand die zijn gelijk wil halen en daarom dus dankbaar ingaat op bindingsangst en controlfreak.
Je vriendin is al vaak bij je weggegaan, dat had al een hint moeten zijn. Over bepaalde dingen in een relatie kunnen moeilijk gedaan worden vooral als iemand zich daar niet prettig in voelt. Ik zou zeggen als jij een vrouw zo behandelt, dan vind ik het nog knap van je ex dat ze zolang is gebleven. Maar dat was mijn gedachte al toen je zeurde over je ex en je doordramde naar je nu ex. En nog steeds dram je door. Laat ik dan anders zeggen;Je vriendin is een volwassen vrouw, die na 2,5 jaar tijd heeft gevonden dat het niet werkt en ook een eigen brein en lichaam heeft. Misschien wordt het tijd dat je dat ook beseft en wat respectvoller met haar om kan gaan.
Ik persoonlijk heb respect voor het geduld dat ze met jou had.
Ik prefereer de hemel omwille van het klimaat, maar de hel omwille van het gezelschap.