Overig
alle pijlers
Brandwonden/Littekens
dinsdag 26 oktober 2010 om 01:48
Hallo Allemaal,
Ik ben nieuw op dit forum en zou het leuk vinden om hier een topic te openen voor iedereen.. Vooral is het bedoeld voor mensen met brandwonden en/of ander soort littekens..
Ik heb zelf brandwonden opgelopen toen ik 1,5 jaar oud was..
Ik merk vaak dat er nog veel mensen zich voor hun brandwonden en/of littekens schamen en ik denk dat het voor vele goe is om er over te praten.. Via internet is dit natuurlijk onwijs fijn en anoniem..
Ik hoop graag leuke reacties te krijgen, vragen en alles wat je maar kwijt wil..
Zelf heb ik ooit in de Viva gestaan, dit stuk kan je terug vinden op: http://www.mensjemelchior ... vadatenmetmankementje.pdf
Ik zou het ook erg leuk vinden als je een reactie plaatst op mijn verhaal.. Wat vind je ervan etc.
Liefs, CarpeDiem
Ik ben nieuw op dit forum en zou het leuk vinden om hier een topic te openen voor iedereen.. Vooral is het bedoeld voor mensen met brandwonden en/of ander soort littekens..
Ik heb zelf brandwonden opgelopen toen ik 1,5 jaar oud was..
Ik merk vaak dat er nog veel mensen zich voor hun brandwonden en/of littekens schamen en ik denk dat het voor vele goe is om er over te praten.. Via internet is dit natuurlijk onwijs fijn en anoniem..
Ik hoop graag leuke reacties te krijgen, vragen en alles wat je maar kwijt wil..
Zelf heb ik ooit in de Viva gestaan, dit stuk kan je terug vinden op: http://www.mensjemelchior ... vadatenmetmankementje.pdf
Ik zou het ook erg leuk vinden als je een reactie plaatst op mijn verhaal.. Wat vind je ervan etc.
Liefs, CarpeDiem
dinsdag 26 oktober 2010 om 02:22
Hoi CarpeDiem,
ik wil natuurlijk best reageren op jouw topic! Meepraten kan ik niet, want de littekens die ik heb zijn maar klein. (De dingetjes die zowat iedereen wel heeft, een val op een kin hier en een vinger tussen iets daar.) Je linkt naar je verhaal, wat wel direct maakt dat je niet meer anoniem bent. (Je schrijft 'via internet is dit natuurlijk onwijs fijn en anoniem.) Is dat een bewuste keus?
En even uit nieuwsgierigheid: ben je nog steeds gelukkig met je vriend? (Ik weet niet precies van wanneer dat interview was.)
ik wil natuurlijk best reageren op jouw topic! Meepraten kan ik niet, want de littekens die ik heb zijn maar klein. (De dingetjes die zowat iedereen wel heeft, een val op een kin hier en een vinger tussen iets daar.) Je linkt naar je verhaal, wat wel direct maakt dat je niet meer anoniem bent. (Je schrijft 'via internet is dit natuurlijk onwijs fijn en anoniem.) Is dat een bewuste keus?
En even uit nieuwsgierigheid: ben je nog steeds gelukkig met je vriend? (Ik weet niet precies van wanneer dat interview was.)
There is freedom waiting for you, on the breezes of the sky, and you ask: "What if I fall?" Oh but my darling, what if you fly? - Erin Hanson
dinsdag 26 oktober 2010 om 02:28
He Gama.. Toch leuk dat je reageerd.. 
Nou ik hoef niet zo nodig anoniem te blijven, hoe kan het ook als je levensgroot in de Viva staat met naam, toenaam en je verhaal erin.. Ook denk ik dat het juist voor andere fijn is om anoniem te kunnen blijven hier, omdat er veel mensen nog niet 100% hun littekens/brandwonden hebben geaccepteerd..
Met die jongen ben ik niet meer samen, heb 4 maanden geleden, na 9 maanden, de relatie verbroken want meneer vond het nogal moeilijk om eerlijk te zijn, en daar had ik niet zo veel zin in natuurlijk!!
Intervieuw is in Januari gemaakt maar stond in April in de Viva..
Nou ik hoef niet zo nodig anoniem te blijven, hoe kan het ook als je levensgroot in de Viva staat met naam, toenaam en je verhaal erin.. Ook denk ik dat het juist voor andere fijn is om anoniem te kunnen blijven hier, omdat er veel mensen nog niet 100% hun littekens/brandwonden hebben geaccepteerd.. Met die jongen ben ik niet meer samen, heb 4 maanden geleden, na 9 maanden, de relatie verbroken want meneer vond het nogal moeilijk om eerlijk te zijn, en daar had ik niet zo veel zin in natuurlijk!!
Intervieuw is in Januari gemaakt maar stond in April in de Viva..
dinsdag 26 oktober 2010 om 08:21
Ha ik vroeg me al af of jij in dat intervieuw zat nav ja vraag op het topic neverendingenz
Heb het niet gelezen en heb er nu ook ff de tijd niet voor dus dat probeer ik vanavond te doen.
Nu heb ik zelf geen brandwonden of littekens maar mijn man heeft sinds kort littekens op zijn hoofd door hersenoperatie. Ook loopt hij nu met een ooglapje op. Ik kan als partner van dus wel wat inbreng hebben mocht je dat op prijs stellen.
Heb het niet gelezen en heb er nu ook ff de tijd niet voor dus dat probeer ik vanavond te doen.
Nu heb ik zelf geen brandwonden of littekens maar mijn man heeft sinds kort littekens op zijn hoofd door hersenoperatie. Ook loopt hij nu met een ooglapje op. Ik kan als partner van dus wel wat inbreng hebben mocht je dat op prijs stellen.
dinsdag 26 oktober 2010 om 10:38
Hoi CarpeDiem,
Ik heb ook brandwonden opgelopen. Ik was 18 jaar oud (nu 6 jaar geleden) en het gebeurde tijdens een verkeersongeluk. Met de aanblik van mijn littekens heb ik niet veel moeite. Meer moeite heb ik met het idee dat ik een ander persoon ben geworden sinds die dag. Ook heb ik het gevoel dat ik een goed voorbeeld wil zijn voor mijn dochter (ze is nu pas 11 maanden).
Afgelopen september ben ik op vakantie geweest, voor het eerst. Ik heb heerlijk gezwommen, ook voor het eerst. Hoewel het best eng was, vond ik het ook fijn en ga ik volgend jaar weer.
Wat een mooi interview van jou. En wat goed dat je littekens jou niet in de weg staan!
Ik heb ook brandwonden opgelopen. Ik was 18 jaar oud (nu 6 jaar geleden) en het gebeurde tijdens een verkeersongeluk. Met de aanblik van mijn littekens heb ik niet veel moeite. Meer moeite heb ik met het idee dat ik een ander persoon ben geworden sinds die dag. Ook heb ik het gevoel dat ik een goed voorbeeld wil zijn voor mijn dochter (ze is nu pas 11 maanden).
Afgelopen september ben ik op vakantie geweest, voor het eerst. Ik heb heerlijk gezwommen, ook voor het eerst. Hoewel het best eng was, vond ik het ook fijn en ga ik volgend jaar weer.
Wat een mooi interview van jou. En wat goed dat je littekens jou niet in de weg staan!
dinsdag 26 oktober 2010 om 11:20
Hoi, ik had al een reactie gegeven op t andere topic. Ik heb dat artikel wel gezien, niet helemaal gelezen. Vond het schokkend dat jouw vriend (of ex) jou zo noemde. Weet nog dat ik dat tegen mijn collega's zei en zij vonden het ook.
Voor zover mijn bijdrage. Misschien lees ik het hele artikel nog eens.
Voor zover mijn bijdrage. Misschien lees ik het hele artikel nog eens.
Cum non tum age
dinsdag 26 oktober 2010 om 11:46
Hoi CarpeDiem, ik reageer even met een andere nick.
Mijn zus heeft toen zij 17 was een zwaar ongeluk gehad en daarna maanden in een brandwondencentrum gelegen. Het heeft bij haar erg lang (lees heel veel jaren) geduurd voordat ze echt kon accepteren dat ze voortaan anders was. Het heeft haar jeugd natuurlijk in 1 keer gestopt. Als kind heb ik me dat best wel aangetrokken en ook wel schuldig gevoeld dat ik wel kon uitgaan en alles doen wat zij ook wilde. Kort geleden heeft ze wel wat behandelingen ondergaan waarbij ze de littekens wat minder diep wilden maken, dit was echter allemaal zeer pijnlijk.
Ze is wel getrouwd en heeft 2 mooie kinderen, maar ik merk dat ze nog steeds problemen heeft om te praten over wat er is gebeurd, vooral over het ongeluk zelf. Daar maak ik me best zorgen om, als ik eerlijk ben. De laatste jaren gaat ze wel vaker zwemmen en ook naar de sauna en dat soort dingen. Ik ben zelf gewend aan haar zoals ze is, en ik vind haar nog steeds heel mooi, ze heeft wel littekens maar ook haar eigen mimiek nog, wat wel heel belangrijk is en kenmerkend voor een persoon. Toch zie ik nog best vaak dat mensen naar haar staren, en dat lijkt me wel heel naar voor haar.
Mijn zus heeft toen zij 17 was een zwaar ongeluk gehad en daarna maanden in een brandwondencentrum gelegen. Het heeft bij haar erg lang (lees heel veel jaren) geduurd voordat ze echt kon accepteren dat ze voortaan anders was. Het heeft haar jeugd natuurlijk in 1 keer gestopt. Als kind heb ik me dat best wel aangetrokken en ook wel schuldig gevoeld dat ik wel kon uitgaan en alles doen wat zij ook wilde. Kort geleden heeft ze wel wat behandelingen ondergaan waarbij ze de littekens wat minder diep wilden maken, dit was echter allemaal zeer pijnlijk.
Ze is wel getrouwd en heeft 2 mooie kinderen, maar ik merk dat ze nog steeds problemen heeft om te praten over wat er is gebeurd, vooral over het ongeluk zelf. Daar maak ik me best zorgen om, als ik eerlijk ben. De laatste jaren gaat ze wel vaker zwemmen en ook naar de sauna en dat soort dingen. Ik ben zelf gewend aan haar zoals ze is, en ik vind haar nog steeds heel mooi, ze heeft wel littekens maar ook haar eigen mimiek nog, wat wel heel belangrijk is en kenmerkend voor een persoon. Toch zie ik nog best vaak dat mensen naar haar staren, en dat lijkt me wel heel naar voor haar.
dinsdag 26 oktober 2010 om 13:44
Hallo allemaal, leuk om te zien dat er al een aantal reacties zijn geplaatst.. Helaas ligt mijn internet op mijn pc er uit en zit nu via mijn telefoon op internet maar t is te lastig om persoonlijk op iedereen te reageren via deze weg.. Zodra mijn pc t weer doet ga ik reageren! Sorry, sorry, sorry voor t ongemak! Liefs
dinsdag 26 oktober 2010 om 14:05
quote:ikbenikenbenertrotsop schreef op 26 oktober 2010 @ 08:21:
Ha ik vroeg me al af of jij in dat intervieuw zat nav ja vraag op het topic neverendingenz
Heb het niet gelezen en heb er nu ook ff de tijd niet voor dus dat probeer ik vanavond te doen.
Nu heb ik zelf geen brandwonden of littekens maar mijn man heeft sinds kort littekens op zijn hoofd door hersenoperatie. Ook loopt hij nu met een ooglapje op. Ik kan als partner van dus wel wat inbreng hebben mocht je dat op prijs stellen.
Ja inderdaad.. Ik heb veel positieve reacties gekregen uit mijn omgeving maar zou ook graag reacties willen van onbekende, die kijken er natuurlijk op een andere manier tegen aan!
Ik vind dat deze topic open is voor iedereen, dus inderdaad ook voor mensen die zelf geen littekens hebben of voor mensen die iemand in hun omgeving heeft die het wel heeft.. Want het is ook vaak dat de mensen die ze niet hebben, zich meer ergeren aan de kijk van andere na hun partner/kind/vriendin etc.. Hoe kijk jij daar tegen aan?
Ha ik vroeg me al af of jij in dat intervieuw zat nav ja vraag op het topic neverendingenz
Heb het niet gelezen en heb er nu ook ff de tijd niet voor dus dat probeer ik vanavond te doen.
Nu heb ik zelf geen brandwonden of littekens maar mijn man heeft sinds kort littekens op zijn hoofd door hersenoperatie. Ook loopt hij nu met een ooglapje op. Ik kan als partner van dus wel wat inbreng hebben mocht je dat op prijs stellen.
Ja inderdaad.. Ik heb veel positieve reacties gekregen uit mijn omgeving maar zou ook graag reacties willen van onbekende, die kijken er natuurlijk op een andere manier tegen aan!
Ik vind dat deze topic open is voor iedereen, dus inderdaad ook voor mensen die zelf geen littekens hebben of voor mensen die iemand in hun omgeving heeft die het wel heeft.. Want het is ook vaak dat de mensen die ze niet hebben, zich meer ergeren aan de kijk van andere na hun partner/kind/vriendin etc.. Hoe kijk jij daar tegen aan?
dinsdag 26 oktober 2010 om 14:10
quote:Carra schreef op 26 oktober 2010 @ 10:38:
Hoi CarpeDiem,
Ik heb ook brandwonden opgelopen. Ik was 18 jaar oud (nu 6 jaar geleden) en het gebeurde tijdens een verkeersongeluk. Met de aanblik van mijn littekens heb ik niet veel moeite. Meer moeite heb ik met het idee dat ik een ander persoon ben geworden sinds die dag. Ook heb ik het gevoel dat ik een goed voorbeeld wil zijn voor mijn dochter (ze is nu pas 11 maanden).
Afgelopen september ben ik op vakantie geweest, voor het eerst. Ik heb heerlijk gezwommen, ook voor het eerst. Hoewel het best eng was, vond ik het ook fijn en ga ik volgend jaar weer.
Wat een mooi interview van jou. En wat goed dat je littekens jou niet in de weg staan!
He Carra,
Wow jeejtje wat heftig om te horen.. Je zou dan ook wel veel operaties hebben gehad en je leven is inderdaad dan drastisch veranderd, bij mij is het voordeel dat ik het al vanaf kleins af aan heb en ik dus niet beter weet.. Ben je ooit ook mee geweest met brandwondenkampen, van de brandwondenstichting? Ik ga sinds 3 jaar mee, het is een grote groep mensen met alle hun eigen verhaal en daarom ben je ook heel hecht en iedereen accepteerd elkaar!
Wat zonde dat je zo lang hebt gewacht met op vakantie gaan en te gaan zwemmen.. Al snap ik natuurlijk dat je je bekeken voelt! Maar je moet 1 ding bedenken.. Op de een of andere manier is het zo dat alles wat ook maar een beetje afwijkt in deze zieke maatschappij meteen anders is en iedereen kijkt.. Maar je moet je er proberen niks van aan te trekken en gewoon lekker te genieten!! Wat is de reden dat je zo lang niet hebt gezwommen, is het puur en alleen dat je geen "potten kijkers" wil? Als ik vragen mag..
Hoi CarpeDiem,
Ik heb ook brandwonden opgelopen. Ik was 18 jaar oud (nu 6 jaar geleden) en het gebeurde tijdens een verkeersongeluk. Met de aanblik van mijn littekens heb ik niet veel moeite. Meer moeite heb ik met het idee dat ik een ander persoon ben geworden sinds die dag. Ook heb ik het gevoel dat ik een goed voorbeeld wil zijn voor mijn dochter (ze is nu pas 11 maanden).
Afgelopen september ben ik op vakantie geweest, voor het eerst. Ik heb heerlijk gezwommen, ook voor het eerst. Hoewel het best eng was, vond ik het ook fijn en ga ik volgend jaar weer.
Wat een mooi interview van jou. En wat goed dat je littekens jou niet in de weg staan!
He Carra,
Wow jeejtje wat heftig om te horen.. Je zou dan ook wel veel operaties hebben gehad en je leven is inderdaad dan drastisch veranderd, bij mij is het voordeel dat ik het al vanaf kleins af aan heb en ik dus niet beter weet.. Ben je ooit ook mee geweest met brandwondenkampen, van de brandwondenstichting? Ik ga sinds 3 jaar mee, het is een grote groep mensen met alle hun eigen verhaal en daarom ben je ook heel hecht en iedereen accepteerd elkaar!
Wat zonde dat je zo lang hebt gewacht met op vakantie gaan en te gaan zwemmen.. Al snap ik natuurlijk dat je je bekeken voelt! Maar je moet 1 ding bedenken.. Op de een of andere manier is het zo dat alles wat ook maar een beetje afwijkt in deze zieke maatschappij meteen anders is en iedereen kijkt.. Maar je moet je er proberen niks van aan te trekken en gewoon lekker te genieten!! Wat is de reden dat je zo lang niet hebt gezwommen, is het puur en alleen dat je geen "potten kijkers" wil? Als ik vragen mag..
dinsdag 26 oktober 2010 om 14:13
quote:noa schreef op 26 oktober 2010 @ 11:20:
Hoi, ik had al een reactie gegeven op t andere topic. Ik heb dat artikel wel gezien, niet helemaal gelezen. Vond het schokkend dat jouw vriend (of ex) jou zo noemde. Weet nog dat ik dat tegen mijn collega's zei en zij vonden het ook.
Voor zover mijn bijdrage. Misschien lees ik het hele artikel nog eens.
Nou t is wel een beetje aangedikt in het blad hoor.. Ik vertelde gewoon dat er wel eens grapjes gemaakt worden, zowel door me vrienden als door mijn, toenmalige, vriend.. Ik ben onwijs sarcastisch aangelegd en in mijn vriendenkring zijn ze dit gewend, daardoor worden er ook vaak opmerkingen gemaakt als.. Ben niet zo snel aangebrand enzo.. Maar dat is omdat ik zelf ook zo ben.. Dus ik zie dat niet als vervelend maar ik kan me goed indenken dat een ander dat heel hard vind! Maar in dat stuk staat echt alsof mijn ex dat elke dag zei, hoewel dat echt niet zo was!
Thanks voor je eerlijke reactie, maar nu zie je ook de andere kant
Hoi, ik had al een reactie gegeven op t andere topic. Ik heb dat artikel wel gezien, niet helemaal gelezen. Vond het schokkend dat jouw vriend (of ex) jou zo noemde. Weet nog dat ik dat tegen mijn collega's zei en zij vonden het ook.
Voor zover mijn bijdrage. Misschien lees ik het hele artikel nog eens.
Nou t is wel een beetje aangedikt in het blad hoor.. Ik vertelde gewoon dat er wel eens grapjes gemaakt worden, zowel door me vrienden als door mijn, toenmalige, vriend.. Ik ben onwijs sarcastisch aangelegd en in mijn vriendenkring zijn ze dit gewend, daardoor worden er ook vaak opmerkingen gemaakt als.. Ben niet zo snel aangebrand enzo.. Maar dat is omdat ik zelf ook zo ben.. Dus ik zie dat niet als vervelend maar ik kan me goed indenken dat een ander dat heel hard vind! Maar in dat stuk staat echt alsof mijn ex dat elke dag zei, hoewel dat echt niet zo was!
Thanks voor je eerlijke reactie, maar nu zie je ook de andere kant
dinsdag 26 oktober 2010 om 14:14
quote:Sgaaaaaaaaaapie_returns schreef op 26 oktober 2010 @ 11:44:
Ik ben trots op ieder litteken om mijn lijf.
Ze laten me realiseren dat ik er nog ben en dat ik wat moois van mijn leven moet proberen te maken. Het had allemaal zoveel anders kunnen zijn.
*ik heb er pittig wat *En zo denk ik er dus ook over.. Het kon altijd erger en ik ben blij dat ik er nog ben.. Knap dat ook jij zo kijkt naar je leven, al vind ik het ooit zo lastig voor andere, want die kijken er dus niet zo naar.. Dat is zonde.. Maar ook een acceptatieproces..
Ik ben trots op ieder litteken om mijn lijf.
Ze laten me realiseren dat ik er nog ben en dat ik wat moois van mijn leven moet proberen te maken. Het had allemaal zoveel anders kunnen zijn.
*ik heb er pittig wat *En zo denk ik er dus ook over.. Het kon altijd erger en ik ben blij dat ik er nog ben.. Knap dat ook jij zo kijkt naar je leven, al vind ik het ooit zo lastig voor andere, want die kijken er dus niet zo naar.. Dat is zonde.. Maar ook een acceptatieproces..
dinsdag 26 oktober 2010 om 14:22
quote:HennyHuisvrouw schreef op 26 oktober 2010 @ 11:46:
Hoi CarpeDiem, ik reageer even met een andere nick.
Mijn zus heeft toen zij 17 was een zwaar ongeluk gehad en daarna maanden in een brandwondencentrum gelegen. Het heeft bij haar erg lang (lees heel veel jaren) geduurd voordat ze echt kon accepteren dat ze voortaan anders was. Het heeft haar jeugd natuurlijk in 1 keer gestopt. Als kind heb ik me dat best wel aangetrokken en ook wel schuldig gevoeld dat ik wel kon uitgaan en alles doen wat zij ook wilde. Kort geleden heeft ze wel wat behandelingen ondergaan waarbij ze de littekens wat minder diep wilden maken, dit was echter allemaal zeer pijnlijk.
Ze is wel getrouwd en heeft 2 mooie kinderen, maar ik merk dat ze nog steeds problemen heeft om te praten over wat er is gebeurd, vooral over het ongeluk zelf. Daar maak ik me best zorgen om, als ik eerlijk ben. De laatste jaren gaat ze wel vaker zwemmen en ook naar de sauna en dat soort dingen. Ik ben zelf gewend aan haar zoals ze is, en ik vind haar nog steeds heel mooi, ze heeft wel littekens maar ook haar eigen mimiek nog, wat wel heel belangrijk is en kenmerkend voor een persoon. Toch zie ik nog best vaak dat mensen naar haar staren, en dat lijkt me wel heel naar voor haar.
Ik kan me erg goed begrijpen wat je bedoeld over je zus, ik heb mijn ongeluk samen mee gemaakt met mijn zus, die heeft niks overgehouden aan het ongeluk maar heeft zich wel altijd schuldig gevoelt.. Nou is het bij mij zo dat ik het al 22jr heb, ik was 1,5, en dat ik dus niet anders weet.. Ik zeg ook altijd dat ik blij ben dat het bij mij op zo'n jonge leeftijd is gebeurd omdat ik niet weet hoe ik eerst was en wat ik eerst kon.. Ik heb zelf ook 4 maanden in het brandwondencentrum in Rotterdam gelegen, jou zus ook? Of in Beverwijk?
Hoe oud is je zus als ik vragen mag? En is ze wel eens mee geweest op Brandwondenkamp van de brandwondenstichting? Ik ben zelf nu in Oktober voor het 3e jaar mee geweest en het mooie van dat kamp is dat je allemaal gelijk bent want iedereen heeft zijn of haar verhaal en niemand kijkt je raar aan.. Is het misschien een idee voor haar om een keer mee te gaan.. Het is helemaal niet psychologisch, maar vooral veel gezelligheid met lotgenoten!
Dat je zus er niet over praat is erg zonde, praten is het belangrijkste voor een acceptatie proces.. Waarschijnlijk wil je zus andere mensen niet met haar problemen opzadelen, herkenbaar, en dat ze daarom niet er over praat met jou.. Misschien is het ook daarom goed voor haar om eventueel in contact te komen met lotgenoten want iedereen wil er toch over praten maar het is lastig met je vrienden omdat zij het niet hebben mee gemaakt.. En met lotgenoten kan je ervaringen, boosheden etc. doornemen en bespreken!
Dat stukje kijken herken ik wel, mijn vrienden en zus ergeren zich daar ook dood aan hoewel ik het zelf niet in de gaten meer heb.. En als ik het in de gaten heb dan trek ik een stomme kop of maak ik een opmerking.. Je kan er ook leuke dingen mee maken, zolang laten kijken tot dat ze tegen een paal aan lopen.. Heel vaak meegemaakt!!
Hoi CarpeDiem, ik reageer even met een andere nick.
Mijn zus heeft toen zij 17 was een zwaar ongeluk gehad en daarna maanden in een brandwondencentrum gelegen. Het heeft bij haar erg lang (lees heel veel jaren) geduurd voordat ze echt kon accepteren dat ze voortaan anders was. Het heeft haar jeugd natuurlijk in 1 keer gestopt. Als kind heb ik me dat best wel aangetrokken en ook wel schuldig gevoeld dat ik wel kon uitgaan en alles doen wat zij ook wilde. Kort geleden heeft ze wel wat behandelingen ondergaan waarbij ze de littekens wat minder diep wilden maken, dit was echter allemaal zeer pijnlijk.
Ze is wel getrouwd en heeft 2 mooie kinderen, maar ik merk dat ze nog steeds problemen heeft om te praten over wat er is gebeurd, vooral over het ongeluk zelf. Daar maak ik me best zorgen om, als ik eerlijk ben. De laatste jaren gaat ze wel vaker zwemmen en ook naar de sauna en dat soort dingen. Ik ben zelf gewend aan haar zoals ze is, en ik vind haar nog steeds heel mooi, ze heeft wel littekens maar ook haar eigen mimiek nog, wat wel heel belangrijk is en kenmerkend voor een persoon. Toch zie ik nog best vaak dat mensen naar haar staren, en dat lijkt me wel heel naar voor haar.
Ik kan me erg goed begrijpen wat je bedoeld over je zus, ik heb mijn ongeluk samen mee gemaakt met mijn zus, die heeft niks overgehouden aan het ongeluk maar heeft zich wel altijd schuldig gevoelt.. Nou is het bij mij zo dat ik het al 22jr heb, ik was 1,5, en dat ik dus niet anders weet.. Ik zeg ook altijd dat ik blij ben dat het bij mij op zo'n jonge leeftijd is gebeurd omdat ik niet weet hoe ik eerst was en wat ik eerst kon.. Ik heb zelf ook 4 maanden in het brandwondencentrum in Rotterdam gelegen, jou zus ook? Of in Beverwijk?
Hoe oud is je zus als ik vragen mag? En is ze wel eens mee geweest op Brandwondenkamp van de brandwondenstichting? Ik ben zelf nu in Oktober voor het 3e jaar mee geweest en het mooie van dat kamp is dat je allemaal gelijk bent want iedereen heeft zijn of haar verhaal en niemand kijkt je raar aan.. Is het misschien een idee voor haar om een keer mee te gaan.. Het is helemaal niet psychologisch, maar vooral veel gezelligheid met lotgenoten!
Dat je zus er niet over praat is erg zonde, praten is het belangrijkste voor een acceptatie proces.. Waarschijnlijk wil je zus andere mensen niet met haar problemen opzadelen, herkenbaar, en dat ze daarom niet er over praat met jou.. Misschien is het ook daarom goed voor haar om eventueel in contact te komen met lotgenoten want iedereen wil er toch over praten maar het is lastig met je vrienden omdat zij het niet hebben mee gemaakt.. En met lotgenoten kan je ervaringen, boosheden etc. doornemen en bespreken!
Dat stukje kijken herken ik wel, mijn vrienden en zus ergeren zich daar ook dood aan hoewel ik het zelf niet in de gaten meer heb.. En als ik het in de gaten heb dan trek ik een stomme kop of maak ik een opmerking.. Je kan er ook leuke dingen mee maken, zolang laten kijken tot dat ze tegen een paal aan lopen.. Heel vaak meegemaakt!!
dinsdag 26 oktober 2010 om 14:32
Hoi,
Ik ben een paar uur na mijn geboorte verbrand. Ook dus al van kleins af aan en weet niet veel beter.
Ik schaam me er niet zo erg voor, alleen met zwemmen vind ik het vervelend, maar ik ben er verder vrij open over.
In mijn jeugd had het meer invloed, met name omdat ik vaak (ong 30x) geopereerd ben, maar ik wist niet beter.
Ik ben een paar uur na mijn geboorte verbrand. Ook dus al van kleins af aan en weet niet veel beter.
Ik schaam me er niet zo erg voor, alleen met zwemmen vind ik het vervelend, maar ik ben er verder vrij open over.
In mijn jeugd had het meer invloed, met name omdat ik vaak (ong 30x) geopereerd ben, maar ik wist niet beter.
dinsdag 26 oktober 2010 om 14:43
He studiez,,
Jeejtje een paar uur na je geboorte, dat is wel heel heftig zeg, hoe is dat gebeurd als ik vragen mag...
Ik denk dat het echt een verschil is als je vanaf kleins afaan of op latere leeftijd verbrand raakt of een ander ongeluk krijgt, dit omdat jij en ik niet weten hoe we eerst waren of wat we eerst konden.. En andere mensen wel!
Ook ik ben 30x geopereerd, voor de rest had ik 12jr lang 5 dagen in de week fysio therapie en dat verschilde mij met mijn leeftijd genoten.. Maar ik ben nooit gepest en iedereen vond het vooral erg interessant en wilde alles weten en mee maken..
Jeejtje een paar uur na je geboorte, dat is wel heel heftig zeg, hoe is dat gebeurd als ik vragen mag...
Ik denk dat het echt een verschil is als je vanaf kleins afaan of op latere leeftijd verbrand raakt of een ander ongeluk krijgt, dit omdat jij en ik niet weten hoe we eerst waren of wat we eerst konden.. En andere mensen wel!
Ook ik ben 30x geopereerd, voor de rest had ik 12jr lang 5 dagen in de week fysio therapie en dat verschilde mij met mijn leeftijd genoten.. Maar ik ben nooit gepest en iedereen vond het vooral erg interessant en wilde alles weten en mee maken..
dinsdag 26 oktober 2010 om 15:07
Ik ben ook nooit gepest. Heb het ook gewoon altijd verteld.
Oh ja, fysio dat moest ik ook, maar wel minder dan jij. 2x pw en dan een jaar of 5, denk ik.
Kraamverzorgster had kokend water in een kruik gedaan en niet goed gesloten toen ze hem bij me in bed legde.
Ik heb voornamelijk altijd pijn bij lopen staan. Maar ik kán gelukkig wel lopen en staan. Toen het net gebeurd was voorspelde artsen dat mijn benen geamputeerd konden worden en dat ik nooit zou lopen.
Gelukkig waren mijn ouders het er niet mee eens.
Oh ja, fysio dat moest ik ook, maar wel minder dan jij. 2x pw en dan een jaar of 5, denk ik.
Kraamverzorgster had kokend water in een kruik gedaan en niet goed gesloten toen ze hem bij me in bed legde.
Ik heb voornamelijk altijd pijn bij lopen staan. Maar ik kán gelukkig wel lopen en staan. Toen het net gebeurd was voorspelde artsen dat mijn benen geamputeerd konden worden en dat ik nooit zou lopen.
Gelukkig waren mijn ouders het er niet mee eens.
dinsdag 26 oktober 2010 om 20:32
Een stukje van mij, geschreven over Brandwondenkamp 2010
Spanning giert door ieders lijf.. Het is weer zover.. ScarWars 2010..
Een groep van 22 mensen,, Allen met 1 overeenkomst.. Brandwonden.. Iedereen een eigen verhaal.. Eigen littekens.. En een eigen karakter..
Een grote groep, met z'n alle naar de Ardenne..
Elk jaar weer spannend.. Voor de "harde kern" & de "nieuwe kern".. Hoe zou het zijn? Wat is ieder zijn verhaal? Hoe gaat iedereen er mee om? Wat gaan we doen? Iedereen met de zelfde vragen..
1e ontmoeting bij een bruin café.. Handen schudden.. Handen met brandwonden, zonder brandwonden, met vingers, zonder vingers.. Gezichten met brandwonden, zonder brandwonden.. Maar iedereen weet.. Zichtbaar of niet.. De brandwonden zijn er zeker en dat maakt je niet kwetsbaar want dan weet je, je bent gelijk!
1e avond.. Na een aantal uur weten wat ieder z´n verhaal is, want ieder heeft een verhaal.. Vuur, vuurwerk, auto ongeluk, kokend water, frituurvet.. Ieder identiek in zijn of haar verhaal.. Praten en lachen.. Een leuke groep! Veel lol, veel drank, veel gebuurt, veel roken en laat naar bed..
2e dag.. Praatgroepjes.. Psychologisch? Valt mee.. Elkaar steunen en elkaars verhaal aanhoren, tips geven en ervaringen uitwisselen!
Taarten maken,, Verstand op 0 en fantasie gebruiken!
Zwembad spellen... Grote drempel voor vele.. Maar ieder heeft brandwonden, ieder heeft littekens.. Niemand kijkt elkaar gek aan want.. Iedereen is gelijk!
Uit eten.. Veel lol.. Lachen.. Gek doen en de tent op z'n kop zetten!
3e dag.. Survivallen & Paint ballen.. Samenwerking staat voorop!!
Gourmetten met z'n alle.. Gezelligheid en heerlijk eten!
4e dag.. Te snel voorbij gegaan.. Iedereen heeft z’n maatje gevonden, geen groepjes.. 1 grote hechte familie.. Een kus, een knuffel en een zwaai.. Het is alweer voorbij.. ScarWars 2010 was super..
Een ervaring voor "oud en nieuw",,!!
ScarWars 2010 is voor mij écht geslaagd.. Mooi om te zien hoe een groep mensen uit heel Nederland zo hecht kan worden in 1 weekend.. Hoe het kan....? Dat kan je alleen ervaren als je zelf brandwonden hebt.. Want iedereen weet... Iedereen is gelijk, geen vooroordelen!
©
Spanning giert door ieders lijf.. Het is weer zover.. ScarWars 2010..
Een groep van 22 mensen,, Allen met 1 overeenkomst.. Brandwonden.. Iedereen een eigen verhaal.. Eigen littekens.. En een eigen karakter..
Een grote groep, met z'n alle naar de Ardenne..
Elk jaar weer spannend.. Voor de "harde kern" & de "nieuwe kern".. Hoe zou het zijn? Wat is ieder zijn verhaal? Hoe gaat iedereen er mee om? Wat gaan we doen? Iedereen met de zelfde vragen..
1e ontmoeting bij een bruin café.. Handen schudden.. Handen met brandwonden, zonder brandwonden, met vingers, zonder vingers.. Gezichten met brandwonden, zonder brandwonden.. Maar iedereen weet.. Zichtbaar of niet.. De brandwonden zijn er zeker en dat maakt je niet kwetsbaar want dan weet je, je bent gelijk!
1e avond.. Na een aantal uur weten wat ieder z´n verhaal is, want ieder heeft een verhaal.. Vuur, vuurwerk, auto ongeluk, kokend water, frituurvet.. Ieder identiek in zijn of haar verhaal.. Praten en lachen.. Een leuke groep! Veel lol, veel drank, veel gebuurt, veel roken en laat naar bed..
2e dag.. Praatgroepjes.. Psychologisch? Valt mee.. Elkaar steunen en elkaars verhaal aanhoren, tips geven en ervaringen uitwisselen!
Taarten maken,, Verstand op 0 en fantasie gebruiken!
Zwembad spellen... Grote drempel voor vele.. Maar ieder heeft brandwonden, ieder heeft littekens.. Niemand kijkt elkaar gek aan want.. Iedereen is gelijk!
Uit eten.. Veel lol.. Lachen.. Gek doen en de tent op z'n kop zetten!
3e dag.. Survivallen & Paint ballen.. Samenwerking staat voorop!!
Gourmetten met z'n alle.. Gezelligheid en heerlijk eten!
4e dag.. Te snel voorbij gegaan.. Iedereen heeft z’n maatje gevonden, geen groepjes.. 1 grote hechte familie.. Een kus, een knuffel en een zwaai.. Het is alweer voorbij.. ScarWars 2010 was super..
Een ervaring voor "oud en nieuw",,!!
ScarWars 2010 is voor mij écht geslaagd.. Mooi om te zien hoe een groep mensen uit heel Nederland zo hecht kan worden in 1 weekend.. Hoe het kan....? Dat kan je alleen ervaren als je zelf brandwonden hebt.. Want iedereen weet... Iedereen is gelijk, geen vooroordelen!
©
