Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
donderdag 28 oktober 2010 om 10:38
Dank je wel, Sweetday!
Ik heb inmiddels een mailtje van de ortho, dat ik nog wel een keer mag komen, als ik wil.
Haha, als ik wil. Echt wel!
Ik zou nog even vertellen hoe het gistermiddag met eten ging.
Slecht dus.
Ik moest er om 12:30 zijn. Het is ongeveer drie kwartier rijden, dus ik had al heel vroeg mijn lunch gegeten. Dat op zich voelde niet slecht hoor.
Ik was best wel zenuwachtig, dus van honger had ik totaal geen last. Erg verraderlijk, want dan neem ik dus ook gewoon niks. De tijd vloog ook om, en zeker toen ik zelf aan de slag mocht, had ik op een gegeven moment geen idéé meer hoe laat het eigenlijk was. Toen er een fikse hoofdpijn op kwam zetten, wist ik wél hoe laat het was; ik had gewoon niet op tijd gegeten.
Maarja, omdat ik nieuw was enzo, vond ik het moeilijk om even weg te lopen om te eten. Terwijl die ene assistente, die mij de dingen leerde, weet van mijn anorexia, en de ortho zelf dus ook.
Maar toch wil ik dan niet opvallen hè, en dat is zo fout. Ik heb wel drinken genomen, gewoon sap met suiker en calorieën. Daar knapte ik wel wat van op, maar het was natuurlijk echt niet genoeg.
Toen het dan ook vijf uur was, en ik richting huis ging, was ik echt hé-le-maal op. Ik had inmiddels echt knallende koppijn, en gewoon gierende honger natuurlijk.
Toen ik thuiskwam had ik geen fut meer om te koken, maar heb toch goed brood gegeten met soep, en een groter toetje dan normaal. Maar de hoofdpijn bleef, en de honger ook. De hele avond heb ik lopen snaaien (maar toch steeds kleine hoeveelheden, stel je toch voor dat je te véél eet ).
Toen naar bed, maar ik was zo hyper als de pest. Op een positieve manier, ik had gewoon zo'n topmiddag gehad. Maarja, ik kon natuurlijk niet slapen. Het was een onrustige nacht, en ik voel me nu dan ook niet echt fit. Maar nog wel steeds onwijs blij, en dat geeft ook heel veel energie.
Samenvattend: Wat ik gistermiddag heb gedaan is heel goed voor me geweest. Goed voor m'n zelfvertrouwen, goed voor m'n eigenwaarde. Maar qua eten heb ik er gewoon echt een potje van gemaakt. Dat mag ik niet meer doen. Als ik ook nog een keer ga, pak ik dat heel anders aan. Tussendoor eten, hoe moeilijk ik dat ook vind. Ik heb het nodig, dat is wel gebleken.
Ben nu ook alweer de hele ochtend aan het eten, want ga straks werken. De hoofdpijn is nog niet eens helemaal over. Ik heb wel zin om te gaan werken, want ik heb wat te vertellen!
Oh ja, nog even dit. Bij de ortho in de praktijk hangen overal spiegels waarin je jezelf helemaal ziet. Ik heb mezelf een paar keer voorbij zien flitsen, en vond het plaatje toch wel mager....
Niet mooi, helemáál niet mooi.
Ik wil van dat spiegelbeeld af. Echt.
Ik heb inmiddels een mailtje van de ortho, dat ik nog wel een keer mag komen, als ik wil.
Haha, als ik wil. Echt wel!
Ik zou nog even vertellen hoe het gistermiddag met eten ging.
Slecht dus.
Ik moest er om 12:30 zijn. Het is ongeveer drie kwartier rijden, dus ik had al heel vroeg mijn lunch gegeten. Dat op zich voelde niet slecht hoor.
Ik was best wel zenuwachtig, dus van honger had ik totaal geen last. Erg verraderlijk, want dan neem ik dus ook gewoon niks. De tijd vloog ook om, en zeker toen ik zelf aan de slag mocht, had ik op een gegeven moment geen idéé meer hoe laat het eigenlijk was. Toen er een fikse hoofdpijn op kwam zetten, wist ik wél hoe laat het was; ik had gewoon niet op tijd gegeten.
Maarja, omdat ik nieuw was enzo, vond ik het moeilijk om even weg te lopen om te eten. Terwijl die ene assistente, die mij de dingen leerde, weet van mijn anorexia, en de ortho zelf dus ook.
Maar toch wil ik dan niet opvallen hè, en dat is zo fout. Ik heb wel drinken genomen, gewoon sap met suiker en calorieën. Daar knapte ik wel wat van op, maar het was natuurlijk echt niet genoeg.
Toen het dan ook vijf uur was, en ik richting huis ging, was ik echt hé-le-maal op. Ik had inmiddels echt knallende koppijn, en gewoon gierende honger natuurlijk.
Toen ik thuiskwam had ik geen fut meer om te koken, maar heb toch goed brood gegeten met soep, en een groter toetje dan normaal. Maar de hoofdpijn bleef, en de honger ook. De hele avond heb ik lopen snaaien (maar toch steeds kleine hoeveelheden, stel je toch voor dat je te véél eet ).
Toen naar bed, maar ik was zo hyper als de pest. Op een positieve manier, ik had gewoon zo'n topmiddag gehad. Maarja, ik kon natuurlijk niet slapen. Het was een onrustige nacht, en ik voel me nu dan ook niet echt fit. Maar nog wel steeds onwijs blij, en dat geeft ook heel veel energie.
Samenvattend: Wat ik gistermiddag heb gedaan is heel goed voor me geweest. Goed voor m'n zelfvertrouwen, goed voor m'n eigenwaarde. Maar qua eten heb ik er gewoon echt een potje van gemaakt. Dat mag ik niet meer doen. Als ik ook nog een keer ga, pak ik dat heel anders aan. Tussendoor eten, hoe moeilijk ik dat ook vind. Ik heb het nodig, dat is wel gebleken.
Ben nu ook alweer de hele ochtend aan het eten, want ga straks werken. De hoofdpijn is nog niet eens helemaal over. Ik heb wel zin om te gaan werken, want ik heb wat te vertellen!
Oh ja, nog even dit. Bij de ortho in de praktijk hangen overal spiegels waarin je jezelf helemaal ziet. Ik heb mezelf een paar keer voorbij zien flitsen, en vond het plaatje toch wel mager....
Niet mooi, helemáál niet mooi.
Ik wil van dat spiegelbeeld af. Echt.
donderdag 28 oktober 2010 om 15:35
Fantastisch, Lotte!!!! Wat fijn!!!
Wat betreft het eten, ja, ach, een mindere dag. Kan gebeuren. Blijf ervoor gaan, niet te streng zijn voor jezelf hè? Je doet het goed, het gaat goed met je, je gaat vooruit en - het allerbelangrijkst - je wil vooruit, je wil beter worden, je wil hier vanaf. Ik heb vertrouwen in je!
Wat betreft het eten, ja, ach, een mindere dag. Kan gebeuren. Blijf ervoor gaan, niet te streng zijn voor jezelf hè? Je doet het goed, het gaat goed met je, je gaat vooruit en - het allerbelangrijkst - je wil vooruit, je wil beter worden, je wil hier vanaf. Ik heb vertrouwen in je!
donderdag 28 oktober 2010 om 18:25
Hallo allemaal,
@Indigoblue: Thanks for asking!!
Afbouwen gaat ok, vandaag weer iets afgebouwd. Afgelopen nacht wel een erg slechte nacht gehad met buikpijn ed. Maar ja dit zal nog wel erger worden vrees ik. Ik zit nu nog op 2 pakjes per dag (heb dus al het nodige afgebouwd). Dit is al lang geleden dat ik op dit aantal heb gezeten (voor mijn gevoel is de eerste overwinning al binnen). Ik wil vanaf volgende week met 10 tot 15 per keer gaan afbouwen.
Ik loop nu voor op schema die ik in overleg met huisarts heb opgesteld. Hij zij ook dat als ik het gevoel heb dat ik sneller kan ik dit ook moet doen. Ik zal tot en met zondag dit aantal gebruiken en vanaf maandag met 10 tot 15 gaan afbouwen. Pijn zal ik toch hebben maar het is tot nu toe wel dragelijk. De klysma's zal ik in uiterste nood gebruiken maar dat is nu nog niet nodig vind ik.
Het gaat dus best goed maar ik huiver het moment van vollopen met vocht. Ondanks dat ik bang ben dat ik dat vocht nooit meer zal verliezen (is onzin weet ik) ga ik wel door met dit gevecht. Ik heb ook ontzettend veel steun aan dit forum. Verder heb ik mijn vader ingelicht. Hij was er namelijk bij toen ik in de kliniek vol liep met vocht en zo opgeblazen was.....Ik ben blij met zijn steun maar mensen die geen es hebben of hebben gehad zullen dit niet kunnen begrijpen. Ik heb wel aangegeven dat ik de komende weken geen sociale verplichtingen wil hebben (verjaardagen etc) omdat ik mezelf wil beschermen tegen paniek. Maar goed ik voel me sterk en ga dit afmaken dus still going strong......
Enne ik vond je stukje over lichaamsbeeld en je extra toelichting erg sterk. Ik geloof dat iedereen wel een zekere vertekening heeft van zijn/haar lichaam maar bij mensen met es is deze (wat) sterker. Ik zal altijd wel een vertekening hebben maar kies nu voor een fit en gezond lijf.
Hoe gaat het bij jou? Heb het idee dat je wel stabiel bent in je doen en laten?
@Indigoblue: Thanks for asking!!
Afbouwen gaat ok, vandaag weer iets afgebouwd. Afgelopen nacht wel een erg slechte nacht gehad met buikpijn ed. Maar ja dit zal nog wel erger worden vrees ik. Ik zit nu nog op 2 pakjes per dag (heb dus al het nodige afgebouwd). Dit is al lang geleden dat ik op dit aantal heb gezeten (voor mijn gevoel is de eerste overwinning al binnen). Ik wil vanaf volgende week met 10 tot 15 per keer gaan afbouwen.
Ik loop nu voor op schema die ik in overleg met huisarts heb opgesteld. Hij zij ook dat als ik het gevoel heb dat ik sneller kan ik dit ook moet doen. Ik zal tot en met zondag dit aantal gebruiken en vanaf maandag met 10 tot 15 gaan afbouwen. Pijn zal ik toch hebben maar het is tot nu toe wel dragelijk. De klysma's zal ik in uiterste nood gebruiken maar dat is nu nog niet nodig vind ik.
Het gaat dus best goed maar ik huiver het moment van vollopen met vocht. Ondanks dat ik bang ben dat ik dat vocht nooit meer zal verliezen (is onzin weet ik) ga ik wel door met dit gevecht. Ik heb ook ontzettend veel steun aan dit forum. Verder heb ik mijn vader ingelicht. Hij was er namelijk bij toen ik in de kliniek vol liep met vocht en zo opgeblazen was.....Ik ben blij met zijn steun maar mensen die geen es hebben of hebben gehad zullen dit niet kunnen begrijpen. Ik heb wel aangegeven dat ik de komende weken geen sociale verplichtingen wil hebben (verjaardagen etc) omdat ik mezelf wil beschermen tegen paniek. Maar goed ik voel me sterk en ga dit afmaken dus still going strong......
Enne ik vond je stukje over lichaamsbeeld en je extra toelichting erg sterk. Ik geloof dat iedereen wel een zekere vertekening heeft van zijn/haar lichaam maar bij mensen met es is deze (wat) sterker. Ik zal altijd wel een vertekening hebben maar kies nu voor een fit en gezond lijf.
Hoe gaat het bij jou? Heb het idee dat je wel stabiel bent in je doen en laten?
donderdag 28 oktober 2010 om 20:33
@ Lotte35: supergoed dat je zo'n topmiddag hebt gehad! Denk dat die boost voor je zelfvertrouwen misschien even belangrijker was dan het eten even, toch? Echt knap .
@ stampertje: lax afbouwen is echt frustrerend en geeft een hoop kop- (en buik-) zorgen, maar het geeft uiteindelijk zo'n opluchting om ervan af te zijn. Maar gun jezelf de tijd he.
Verder naar de HA geweest om die menstruatie: ze vond het allemaal niet zo zorgelijk dat ik zo lang niet ongesteld werd. Ik citeer letterlijk: "Als ik zo naar je kijk, heb je ook niet echt ondergewicht." Heel gevaarlijk om tegen iemand met een ES te zeggen... nja, dat geldt iig voor mij dan. En als reactie op mijn vet%: "Ja dat is inderdaad wel wat laag." Maar met die info deed ze verder weinig... dus ik moest dat spiraal er maar buiten de menstruatie om in laten duwen. Heb maar om een verwijzing voor de gynaecoloog gevraagd
, iets meer vertrouwen in...
En een superfijn gesprek met mijn psycholoog gehad, ik had iets eerder aan de bel mogen trekken (maar voel me altijd heel erg bezwaard/beschaamd om op te bellen... vind altijd dat ik het zelf op moet lossen). Kreeg ook mee dat ik eerst maar weer moest proberen om het overgeven en de eetbuien te stoppen, op tijd rust te zoeken, maar ook weer sociaal wat meer te ondernemen.
Nja iig is het wat opgeruimder in mijn hoofd nu. Hulde aan de fijne therapeuten!
Hoe gaat met jullie? Liefs
@ stampertje: lax afbouwen is echt frustrerend en geeft een hoop kop- (en buik-) zorgen, maar het geeft uiteindelijk zo'n opluchting om ervan af te zijn. Maar gun jezelf de tijd he.
Verder naar de HA geweest om die menstruatie: ze vond het allemaal niet zo zorgelijk dat ik zo lang niet ongesteld werd. Ik citeer letterlijk: "Als ik zo naar je kijk, heb je ook niet echt ondergewicht." Heel gevaarlijk om tegen iemand met een ES te zeggen... nja, dat geldt iig voor mij dan. En als reactie op mijn vet%: "Ja dat is inderdaad wel wat laag." Maar met die info deed ze verder weinig... dus ik moest dat spiraal er maar buiten de menstruatie om in laten duwen. Heb maar om een verwijzing voor de gynaecoloog gevraagd
, iets meer vertrouwen in...En een superfijn gesprek met mijn psycholoog gehad, ik had iets eerder aan de bel mogen trekken (maar voel me altijd heel erg bezwaard/beschaamd om op te bellen... vind altijd dat ik het zelf op moet lossen). Kreeg ook mee dat ik eerst maar weer moest proberen om het overgeven en de eetbuien te stoppen, op tijd rust te zoeken, maar ook weer sociaal wat meer te ondernemen.
Nja iig is het wat opgeruimder in mijn hoofd nu
. Hulde aan de fijne therapeuten!Hoe gaat met jullie? Liefs
donderdag 28 oktober 2010 om 20:56
Stampertje, ik bewonder echt de manier waarop je hiermee omgaat! Zo sterk en dapper en wat een doorzettingsvermogen!! Goed ook dat je steun om je heen zoekt. Ik hoop dat het je toch mee zal vallen.
Een ietwat vertekend lichaamsbeeld hoort denk ik ook heel erg bij deze maatschappij en tijd. Na jarenlang een es is er denk ik geen redden meer aan, ik durf niet met zekerheid te zeggen of wat ik in de spiegel zie hetzelfde is als wat vreemden op straat zien als ze naar mij kijken. En ach, we zijn altijd kritischer naar onszelf toe dan naar anderen. Ik ben hier tevreden mee, heb én gezond is én ik makkelijk kan behouden én waar ik me het grootste deel van de tijd prettig bij voel. Ik moet wel toegeven dat ik wel moeite heb met een hoger (nog steeds gezond) gewicht, maar of dat nu door die es komt, door de maatschappij, door mijn eigen lichaam en bouw, dat weet ik niet en daar pieker ik niet over, het is goed zo.
Ik ben redelijk stabiel inderdaad. Het is voor mij echt jaren geleden dat ik lichamelijk erg ziek was - meer dan 10 jaar in ieder geval. Wel is dit het eerste jaar in al die tijd dat ik oprecht kan zeggen dat het goed met mij gaat, dat ik me echt goed voel, dat ik echt vrij ben. Wat nu erg speelt bij mij is de achterliggende problematiek, hoe ga ik daarmee om? Lastig, lastig. En confronterend. Het is een heel lang en heel langzaam proces geweest, misschien dat het sneller/beter was gegaan als ik passende hulp had gehad, maar helaas die was er niet en/of ik was er niet aan toe. Overigens is mijn eten nog steeds niet altijd best, ik heb absoluut geen angst om te eten, ik eet alles en ik eet voldoende, maar soms raak ik de structuur en regelmaat kwijt en eet ik heel rommelig en ongezond. Ben nog aan het uitzoeken wat de triggers daarvoor zijn en hoe ik het dan sneller terug kan pakken (waar we laatst ook over geschreven hebben). Er zijn dus nog een hoop puzzelstukjes die op hun plaats moeten komen, maar ik vind mezelf aardig genezen van die es, dat wel
LilStar, fijn dat het weer wat rustiger in je hoofd is! Soms helpt het gewoon om te "luchten" Wel vreemde reactie van je HA, idd een onhandige opmerking tegen iemand met een es goed dat je verder gaat naar de gyn.
Een ietwat vertekend lichaamsbeeld hoort denk ik ook heel erg bij deze maatschappij en tijd. Na jarenlang een es is er denk ik geen redden meer aan, ik durf niet met zekerheid te zeggen of wat ik in de spiegel zie hetzelfde is als wat vreemden op straat zien als ze naar mij kijken. En ach, we zijn altijd kritischer naar onszelf toe dan naar anderen. Ik ben hier tevreden mee, heb én gezond is én ik makkelijk kan behouden én waar ik me het grootste deel van de tijd prettig bij voel. Ik moet wel toegeven dat ik wel moeite heb met een hoger (nog steeds gezond) gewicht, maar of dat nu door die es komt, door de maatschappij, door mijn eigen lichaam en bouw, dat weet ik niet en daar pieker ik niet over, het is goed zo.
Ik ben redelijk stabiel inderdaad. Het is voor mij echt jaren geleden dat ik lichamelijk erg ziek was - meer dan 10 jaar in ieder geval. Wel is dit het eerste jaar in al die tijd dat ik oprecht kan zeggen dat het goed met mij gaat, dat ik me echt goed voel, dat ik echt vrij ben. Wat nu erg speelt bij mij is de achterliggende problematiek, hoe ga ik daarmee om? Lastig, lastig. En confronterend. Het is een heel lang en heel langzaam proces geweest, misschien dat het sneller/beter was gegaan als ik passende hulp had gehad, maar helaas die was er niet en/of ik was er niet aan toe. Overigens is mijn eten nog steeds niet altijd best, ik heb absoluut geen angst om te eten, ik eet alles en ik eet voldoende, maar soms raak ik de structuur en regelmaat kwijt en eet ik heel rommelig en ongezond. Ben nog aan het uitzoeken wat de triggers daarvoor zijn en hoe ik het dan sneller terug kan pakken (waar we laatst ook over geschreven hebben). Er zijn dus nog een hoop puzzelstukjes die op hun plaats moeten komen, maar ik vind mezelf aardig genezen van die es, dat wel
LilStar, fijn dat het weer wat rustiger in je hoofd is! Soms helpt het gewoon om te "luchten" Wel vreemde reactie van je HA, idd een onhandige opmerking tegen iemand met een es goed dat je verder gaat naar de gyn.
vrijdag 29 oktober 2010 om 08:50
Goedemorgen allemaal,
Allereerst bedankt voor jullie steun meiden, kikker ik echt van op.
Vanacht niet zo goed beter geslapen. Ben ook niet naar het toilet geweest dus voel me eerlijk gezegd (geestelijk) wat minder. Mijn buik/darmen maken zoveel geluid dat het lijkt of er een vliegtuig opstijgt......Ik heb gelukkig nog enige zelfspot.
Ik dacht vanacht letterlijk: jeetje dat al die meiden dit toch hebben volgehouden.....en als hun het kunnen dan moet het mij ook lukken...Dus ik heb me nogmaals omgedraaid en geprobeerd te slapen.
Vanmiddag ga ik een lang weekend met familie (van vriendje) weg en daar zie ik erg tegenop....Die vader wil vanavond chili con carne maken en als ik iets ranzig vind is het dat wel. Het is echt een leuke familie maar alles draait bij hun om eten. Daar word ik dus erg moe van.....
Maar goed ik ga niet opgeven, lichamelijk ga ik niet zo lekker maar geestelijk ga ik door.
@indigoblue: Ik denk dat 'normale' mensen ook periodes hebben dat er geen structuur of regelmaat inzit. Mensen die overwerken bijvoorbeeld. Ik zie het ook in mijn omgeving hoor. En idd als je slecht eet voel je je ook slechter. Ik denk dat je ook altijd wel wat in je tas hebt qua brood of tussendoortjes om een onregelmatige dag te compenseren.
Ik denk dat je gezegend mag zijn dat je je nu goed voelt en ook voor jouw petje af dat je toch de kracht en doorzettingsvermogen hebt gevonden om hier doorheen te komen. En misschien heeft dat langzame proces wel in je voordeel gewerkt, ben je je bewuster van alle 'overwinningen' die je boekt (maar ja dat is achteraf gepraat).
Allereerst bedankt voor jullie steun meiden, kikker ik echt van op.
Vanacht niet zo goed beter geslapen. Ben ook niet naar het toilet geweest dus voel me eerlijk gezegd (geestelijk) wat minder. Mijn buik/darmen maken zoveel geluid dat het lijkt of er een vliegtuig opstijgt......Ik heb gelukkig nog enige zelfspot.
Ik dacht vanacht letterlijk: jeetje dat al die meiden dit toch hebben volgehouden.....en als hun het kunnen dan moet het mij ook lukken...Dus ik heb me nogmaals omgedraaid en geprobeerd te slapen.
Vanmiddag ga ik een lang weekend met familie (van vriendje) weg en daar zie ik erg tegenop....Die vader wil vanavond chili con carne maken en als ik iets ranzig vind is het dat wel. Het is echt een leuke familie maar alles draait bij hun om eten. Daar word ik dus erg moe van.....
Maar goed ik ga niet opgeven, lichamelijk ga ik niet zo lekker maar geestelijk ga ik door.
@indigoblue: Ik denk dat 'normale' mensen ook periodes hebben dat er geen structuur of regelmaat inzit. Mensen die overwerken bijvoorbeeld. Ik zie het ook in mijn omgeving hoor. En idd als je slecht eet voel je je ook slechter. Ik denk dat je ook altijd wel wat in je tas hebt qua brood of tussendoortjes om een onregelmatige dag te compenseren.
Ik denk dat je gezegend mag zijn dat je je nu goed voelt en ook voor jouw petje af dat je toch de kracht en doorzettingsvermogen hebt gevonden om hier doorheen te komen. En misschien heeft dat langzame proces wel in je voordeel gewerkt, ben je je bewuster van alle 'overwinningen' die je boekt (maar ja dat is achteraf gepraat).
vrijdag 29 oktober 2010 om 10:55
quote:stampertje1977 schreef op 29 oktober 2010 @ 08:50:
Vanmiddag ga ik een lang weekend met familie (van vriendje) weg en daar zie ik erg tegenop....Die vader wil vanavond chili con carne maken en als ik iets ranzig vind is het dat wel. Het is echt een leuke familie maar alles draait bij hun om eten. Daar word ik dus erg moe van.....
Lastig!
Maar iets wat je niet lekker vindt, ga je toch niet eten? Zeg het gewoon, en neem iets anders. Desnoods een paar boterhammen met soep ofzo. Hoe moeilijk ik het ook vind om voor mezelf op te komen, ik zal nóóit iets tegen m'n zin eten. Het is ook helemaal niet raar ofzo, mensen lusten nu eenmaal niet alles.
En weet je, als je het moeilijk vindt, kun je toch gewoon zeggen dat je last hebt van je darmen? Dat is nog waar ook, en iedereen weet wat bruine bonen voor effect hebben op je darmen...
quote:LilStar schreef op 28 oktober 2010 @ 20:33:
@ Lotte35: supergoed dat je zo'n topmiddag hebt gehad! Denk dat die boost voor je zelfvertrouwen misschien even belangrijker was dan het eten even, toch? Echt knap .
Ja, ik voel me er nog steeds geweldig over, en m'n zelfvertrouwen kon wel een duwtje in de goede richting gebruiken.
Toch ben ik die middag echt véél te ver over m'n grenzen gegaan, wat betreft het eten. Of eigenlijk het niet eten. Gistermiddag had ik er nog steeds last van. Hoofdpijn, en zo flauw als een deur. Terwijl ik toch de hele ochtend zo'n beetje had zitten eten hier thuis.
We waren op het werk bezig met een lange behandeling, die ook nog eens uitliep. Na een uur zouden we klaar zijn, maar dat lukte dus niet. En ik had zó'n honger, voelde mezelf steeds slapper worden.
Maar ik vind het zó erg om dat dan te moeten zeggen. Om toe te moeten geven dat ik gewoon eten nodig heb op dat moment. Maar ik kon er niet omheen, ik viel bijna flauw. Dus tegen de tandarts gezegd, die reageerde meteen weer super. Ga maar gauw, zei hij, en neem je tijd.
Maar ik voelde dat ik echt snel iets moest hebben, dus in plaats van brood heb ik héle zoete limonade gemaakt. Wat een hel was dat zeg, om dat te drinken. Ten eerste omdat het zo zoet was, en dus echt wemelde van de calorieën. Ten tweede omdat het heel snel moest, en dat vind ik echt een nachtmerrie. Ik eet en drink normaal juist langzaam, omdat ik het dan veel makkelijker vind.
Ik merkte al snel dat ik er energie van kreeg, al hield het nog niet echt over. Maar ik kon in ieder geval weer assisteren (ben in totaal maar een paar minuten weggeweest).
En geloof het of niet; die limonade heeft me de hele middag dwarsgezeten. Geestelijk dan. Ik had het zo overduidelijk nodig, en toch wist de anorexia er zó'n gigantisch punt van te maken.
Daartegen te moeten vechten, en dat gevecht ook nog te winnen, is echt de grootste en moeilijkste klus die ik ooit heb moeten klaren. Wat een kloteziekte zeg!
Vanmiddag ga ik een lang weekend met familie (van vriendje) weg en daar zie ik erg tegenop....Die vader wil vanavond chili con carne maken en als ik iets ranzig vind is het dat wel. Het is echt een leuke familie maar alles draait bij hun om eten. Daar word ik dus erg moe van.....
Lastig!
Maar iets wat je niet lekker vindt, ga je toch niet eten? Zeg het gewoon, en neem iets anders. Desnoods een paar boterhammen met soep ofzo. Hoe moeilijk ik het ook vind om voor mezelf op te komen, ik zal nóóit iets tegen m'n zin eten. Het is ook helemaal niet raar ofzo, mensen lusten nu eenmaal niet alles.
En weet je, als je het moeilijk vindt, kun je toch gewoon zeggen dat je last hebt van je darmen? Dat is nog waar ook, en iedereen weet wat bruine bonen voor effect hebben op je darmen...
quote:LilStar schreef op 28 oktober 2010 @ 20:33:
@ Lotte35: supergoed dat je zo'n topmiddag hebt gehad! Denk dat die boost voor je zelfvertrouwen misschien even belangrijker was dan het eten even, toch? Echt knap .
Ja, ik voel me er nog steeds geweldig over, en m'n zelfvertrouwen kon wel een duwtje in de goede richting gebruiken.
Toch ben ik die middag echt véél te ver over m'n grenzen gegaan, wat betreft het eten. Of eigenlijk het niet eten. Gistermiddag had ik er nog steeds last van. Hoofdpijn, en zo flauw als een deur. Terwijl ik toch de hele ochtend zo'n beetje had zitten eten hier thuis.
We waren op het werk bezig met een lange behandeling, die ook nog eens uitliep. Na een uur zouden we klaar zijn, maar dat lukte dus niet. En ik had zó'n honger, voelde mezelf steeds slapper worden.
Maar ik vind het zó erg om dat dan te moeten zeggen. Om toe te moeten geven dat ik gewoon eten nodig heb op dat moment. Maar ik kon er niet omheen, ik viel bijna flauw. Dus tegen de tandarts gezegd, die reageerde meteen weer super. Ga maar gauw, zei hij, en neem je tijd.
Maar ik voelde dat ik echt snel iets moest hebben, dus in plaats van brood heb ik héle zoete limonade gemaakt. Wat een hel was dat zeg, om dat te drinken. Ten eerste omdat het zo zoet was, en dus echt wemelde van de calorieën. Ten tweede omdat het heel snel moest, en dat vind ik echt een nachtmerrie. Ik eet en drink normaal juist langzaam, omdat ik het dan veel makkelijker vind.
Ik merkte al snel dat ik er energie van kreeg, al hield het nog niet echt over. Maar ik kon in ieder geval weer assisteren (ben in totaal maar een paar minuten weggeweest).
En geloof het of niet; die limonade heeft me de hele middag dwarsgezeten. Geestelijk dan. Ik had het zo overduidelijk nodig, en toch wist de anorexia er zó'n gigantisch punt van te maken.
Daartegen te moeten vechten, en dat gevecht ook nog te winnen, is echt de grootste en moeilijkste klus die ik ooit heb moeten klaren. Wat een kloteziekte zeg!
vrijdag 29 oktober 2010 om 11:18
Ach Stampertje, ik leef met je mee voor wat betreft je weekend! Maar zoals Lotte ook zegt: waarom iets eten wat je niet wilt eten? Helemaal gezien t feit dat t nog bruine bonen zijn ook! Ik zou ook echt wel lekker iets anders gaan eten hoor, als ze daar over gaan vallen zegt dat meer over hun dan over jou.
Heel goed dat je zo lekker doorzet, heb ik echt respect voor!! En inderdaad, ik dacht ook vaak: Zoveeel meiden hebben de keuze gemaakt om aan te komen, zelfs sommigen die al tientallen jaren anorexia hebben, ondergewicht van 'heb ik jou daar' en toch aankomen, desnoods dmv van bijvoeding. Als zij t kunnen, kan ik t ook!
Hoe is het nu met je darmen? Ben je inmiddels al naar de wc geweest? Ik vanmorgen ook weer voor het eerst deze week, maar dat heb ik altijd voor ik ongesteld moet worden, en dat werd ik vanmorgen, dus ik voel me opgelucht
Hoe lang duurt het eigenlijk meestal voordat je weer uit jezelf naar de wc moet als je laxeermiddelen hebt gebruikt? Hoe zit het met je vocht? Is het zo erg als je dacht of duurt dat ook nog een tijdje?
Lotte, zit je echt de hele ochtend te eten? Of is het gewoon een, voor een 'normaal' mens, karig ontbijtje? Ik zie vaak dat je schrijft dat je de hele ochtend hebt lopen eten, maar ik vraag me af of je dat zo VOELT omdat je steeds kleine beetjes eet? Is niet erg natuurlijk, maar is t ook voldoende als je alles bij elkaar optelt?
Soms, als ik een extra boterham eet op mn werk, zit me dat ook de hele dag dwars. Moe word ik daarvan. Soms neem ik die boterham maar niet omdat ik geen zin heb in die strijd in mn hoofd. Zelfs als ik dan voor t slapengaan nog iets wil gaan eten, spookt die boterham nog in mn hoofd rond. Nou, dan opgerot met die boterham, dat heb ik er niet voor over.
Maaaar, soms neem ik m ook wel, en als ik dan een paar dagen later weer meer honger heb tijdens de lunch, denk ik: Ach, je hebt 3 dagen geleden ook die extra boterham gegeten, en dat is ook goed gegaan (op dat gepieker na, natuurlijk) dus dan werkt dat weer in mn voordeel, zeg maar..
Gisteren bij een vriend gaan eten; vroeger was dat drama.. Moest ik erbij staan tijdens t koken. 1 druppel te veel bakboter en ik hoefde al niet meer. Half-om-Half gehakt? Ik eet t niet meer. Saus door de sla? Die laat ik staan. Verschrikkelijk. Ik snap ook niet dat niemand me nog de deur uit heeft getrapt, haha. Maar gisteren heb ik me keeeurig gedragen. Zelfs pasta gegeten, ik kan me niet meer herinneren wanneer ik dat voor t laatst heb gehad.. Heerlijk! Sla met feta gegeten en een olie-azijn dressing..
Wel ff geruzied over t klontje boter wat ie er na t afgieten van de pasta doorheen wilde gooien. Ik wilde dat niet! En hij zei: Ach meid, normaal doe ik dat ook niet, maar nu extra wel, omdat jij er bent. Haha eikel, maar de boter ging er doorheen, en toen ik aan t eten was dacht ik er niet meer aan
Gisterenavond laat nog wel een eetbui gehad, helaas
Maar ik had rond 22:00u echt weer HONGER, denk ik. En dan heb ik een wijntje of 2 gehad en dan laat ik alle remmen los..
Maar niet gebraakt
Vanmorgen om 8 uur gewoon weer honger trouwens. Ik weet soms niet goed wanneer ik echt honger heb? Dan voelt mn maag leeg, maar heb ik niet zo lang geleden nog gegeten. Als ik echt uiteten ga, voel ik wel dat ik erna vol zit, en heb ik ook echt geen honger de komende uren. Maar met mijn 'eigen' eten, heb ik dat wel. Is bijna zeker wel psychisch denk ik.. Maar ga ervan uit dat ook dat weer herstelt.
Wel extreem veel gesport deze week, daar kan de honger misschien ook van komen.
Kloteziekte inderdaad. Ik had mijn kostbare tijd aan veel betere dingen kunnen besteden.
Heel goed dat je zo lekker doorzet, heb ik echt respect voor!! En inderdaad, ik dacht ook vaak: Zoveeel meiden hebben de keuze gemaakt om aan te komen, zelfs sommigen die al tientallen jaren anorexia hebben, ondergewicht van 'heb ik jou daar' en toch aankomen, desnoods dmv van bijvoeding. Als zij t kunnen, kan ik t ook!
Hoe is het nu met je darmen? Ben je inmiddels al naar de wc geweest? Ik vanmorgen ook weer voor het eerst deze week, maar dat heb ik altijd voor ik ongesteld moet worden, en dat werd ik vanmorgen, dus ik voel me opgelucht
Hoe lang duurt het eigenlijk meestal voordat je weer uit jezelf naar de wc moet als je laxeermiddelen hebt gebruikt? Hoe zit het met je vocht? Is het zo erg als je dacht of duurt dat ook nog een tijdje?
Lotte, zit je echt de hele ochtend te eten? Of is het gewoon een, voor een 'normaal' mens, karig ontbijtje? Ik zie vaak dat je schrijft dat je de hele ochtend hebt lopen eten, maar ik vraag me af of je dat zo VOELT omdat je steeds kleine beetjes eet? Is niet erg natuurlijk, maar is t ook voldoende als je alles bij elkaar optelt?
Soms, als ik een extra boterham eet op mn werk, zit me dat ook de hele dag dwars. Moe word ik daarvan. Soms neem ik die boterham maar niet omdat ik geen zin heb in die strijd in mn hoofd. Zelfs als ik dan voor t slapengaan nog iets wil gaan eten, spookt die boterham nog in mn hoofd rond. Nou, dan opgerot met die boterham, dat heb ik er niet voor over.
Maaaar, soms neem ik m ook wel, en als ik dan een paar dagen later weer meer honger heb tijdens de lunch, denk ik: Ach, je hebt 3 dagen geleden ook die extra boterham gegeten, en dat is ook goed gegaan (op dat gepieker na, natuurlijk) dus dan werkt dat weer in mn voordeel, zeg maar..
Gisteren bij een vriend gaan eten; vroeger was dat drama.. Moest ik erbij staan tijdens t koken. 1 druppel te veel bakboter en ik hoefde al niet meer. Half-om-Half gehakt? Ik eet t niet meer. Saus door de sla? Die laat ik staan. Verschrikkelijk. Ik snap ook niet dat niemand me nog de deur uit heeft getrapt, haha. Maar gisteren heb ik me keeeurig gedragen. Zelfs pasta gegeten, ik kan me niet meer herinneren wanneer ik dat voor t laatst heb gehad.. Heerlijk! Sla met feta gegeten en een olie-azijn dressing..
Wel ff geruzied over t klontje boter wat ie er na t afgieten van de pasta doorheen wilde gooien. Ik wilde dat niet! En hij zei: Ach meid, normaal doe ik dat ook niet, maar nu extra wel, omdat jij er bent. Haha eikel, maar de boter ging er doorheen, en toen ik aan t eten was dacht ik er niet meer aan
Gisterenavond laat nog wel een eetbui gehad, helaas
Maar ik had rond 22:00u echt weer HONGER, denk ik. En dan heb ik een wijntje of 2 gehad en dan laat ik alle remmen los.. Maar niet gebraakt
Vanmorgen om 8 uur gewoon weer honger trouwens. Ik weet soms niet goed wanneer ik echt honger heb? Dan voelt mn maag leeg, maar heb ik niet zo lang geleden nog gegeten. Als ik echt uiteten ga, voel ik wel dat ik erna vol zit, en heb ik ook echt geen honger de komende uren. Maar met mijn 'eigen' eten, heb ik dat wel. Is bijna zeker wel psychisch denk ik.. Maar ga ervan uit dat ook dat weer herstelt.
Wel extreem veel gesport deze week, daar kan de honger misschien ook van komen.
Kloteziekte inderdaad. Ik had mijn kostbare tijd aan veel betere dingen kunnen besteden.
vrijdag 29 oktober 2010 om 11:32
quote:rooos20 schreef op 29 oktober 2010 @ 11:18:
Lotte, zit je echt de hele ochtend te eten? Of is het gewoon een, voor een 'normaal' mens, karig ontbijtje? Ik zie vaak dat je schrijft dat je de hele ochtend hebt lopen eten, maar ik vraag me af of je dat zo VOELT omdat je steeds kleine beetjes eet?
Vanaf het moment dat ik opsta, zo rond een uur of acht, gaat er geen half uur voorbij dat ik niks eet. Ik ben dus wel letterlijk de hele ochtend aan het eten. Maar als je alles bij elkaar optelt, is het niet overdreven veel nee. Het komt bij elkaar neer op vier en een halve boterham (da's inclusief de lunch), wat yoghurt met muesli, iets van fruit, koffie met een koekje en een glas melk. En dat dus verspreid over de hele ochtend. Hierna ga ik aan het werk.
quote:rooos20 schreef op 29 oktober 2010 @ 11:18:
Als ik echt uiteten ga, voel ik wel dat ik erna vol zit, en heb ik ook echt geen honger de komende uren. Maar met mijn 'eigen' eten, heb ik dat wel. Is bijna zeker wel psychisch denk ik.
Jémig, wat herkenbaar!!!
Ik eet weleens bij mijn moeder. We halen bijvoorbeeld weleens Chinees. Ik vind dat echt héérlijk, maar ook zó moeilijk. Ik heb dan geen idee hoeveel ik moet nemen, en eet dus te weinig. Dat weet ik gewoon, en mijn moeder zegt het ook.
Als ik thuis eet, is dat vertrouwd, en eet ik meer. Toch zit ik na het Chinese eten véél voller dan na mijn eigen bereide maaltijd. Echt niet te geloven, en zoals je zegt: puur psychisch!
En er zijn nog veel meer dingen in je laatste post die ik heel erg herken. Bijvoorbeeld dat het heel moeilijk kan zijn iets extra's te nemen, maar dat als je het toch doet, het de volgende keer wel makkelijker is. Want gisteren heb ik extreem zoete limonade gedronken. Vandaag durf ik dan ook best gewone limonade te drinken, terwijl ik dat normaal gesproken al moeilijk vind. Maar stel dat ik vandaag nu helemaal geen limonade drink, dan is het morgen opnieuw moeilijk om het wel te drinken.
En dat is wat het zo vermoeiend maakt. Je moet er constant mee bezig zijn. Laat je het een paar dagen verslappen, is het dubbel zo moeilijk weer op het goede spoor te komen.
Lotte, zit je echt de hele ochtend te eten? Of is het gewoon een, voor een 'normaal' mens, karig ontbijtje? Ik zie vaak dat je schrijft dat je de hele ochtend hebt lopen eten, maar ik vraag me af of je dat zo VOELT omdat je steeds kleine beetjes eet?
Vanaf het moment dat ik opsta, zo rond een uur of acht, gaat er geen half uur voorbij dat ik niks eet. Ik ben dus wel letterlijk de hele ochtend aan het eten. Maar als je alles bij elkaar optelt, is het niet overdreven veel nee. Het komt bij elkaar neer op vier en een halve boterham (da's inclusief de lunch), wat yoghurt met muesli, iets van fruit, koffie met een koekje en een glas melk. En dat dus verspreid over de hele ochtend. Hierna ga ik aan het werk.
quote:rooos20 schreef op 29 oktober 2010 @ 11:18:
Als ik echt uiteten ga, voel ik wel dat ik erna vol zit, en heb ik ook echt geen honger de komende uren. Maar met mijn 'eigen' eten, heb ik dat wel. Is bijna zeker wel psychisch denk ik.
Jémig, wat herkenbaar!!!
Ik eet weleens bij mijn moeder. We halen bijvoorbeeld weleens Chinees. Ik vind dat echt héérlijk, maar ook zó moeilijk. Ik heb dan geen idee hoeveel ik moet nemen, en eet dus te weinig. Dat weet ik gewoon, en mijn moeder zegt het ook.
Als ik thuis eet, is dat vertrouwd, en eet ik meer. Toch zit ik na het Chinese eten véél voller dan na mijn eigen bereide maaltijd. Echt niet te geloven, en zoals je zegt: puur psychisch!
En er zijn nog veel meer dingen in je laatste post die ik heel erg herken. Bijvoorbeeld dat het heel moeilijk kan zijn iets extra's te nemen, maar dat als je het toch doet, het de volgende keer wel makkelijker is. Want gisteren heb ik extreem zoete limonade gedronken. Vandaag durf ik dan ook best gewone limonade te drinken, terwijl ik dat normaal gesproken al moeilijk vind. Maar stel dat ik vandaag nu helemaal geen limonade drink, dan is het morgen opnieuw moeilijk om het wel te drinken.
En dat is wat het zo vermoeiend maakt. Je moet er constant mee bezig zijn. Laat je het een paar dagen verslappen, is het dubbel zo moeilijk weer op het goede spoor te komen.
vrijdag 29 oktober 2010 om 11:45
Heb even weinig puf om lang te posten maar de uitspraak 'wat een klote-ziekte', schiet zo vaak door me heen de laatste tijd... moet nu toch echt gaan aankomen en ben daar zo tegen aan het vechten . Soms weet ik het gewoon even niet meer... en dan toch maar weer ergens de kracht vandaan halen om verder te knokken... En die kracht vind ik vaak in dit topic!
hou je haaks allemaal!
hou je haaks allemaal!
vrijdag 29 oktober 2010 om 12:00
*excuses voor de uberzweverigheid alvast *
Meiden, ik kan me echt niet vinden in al dat gepraat over eten! En dat bedoel ik zeker niet onaardig, want ik ben er ook geweest en hoe irrationeel het nu voor me klinkt, ik weet dat het bestaat.Ik hoop dat jullie dit positief kunnen opvatten en je op een gegeven moment er ook niet meer in kan vinden!!!
Wat betreft het honger hebben, soms merk ik wel dat als ik steeds kleine beetjes eet ik honger houd, maar als ik gewoon wat meer eet die honger dan ook weggaat (uh...dat klinkt eigenlijk heel logisch )
Lotte, jij eet wel heel de ochtend omdat je 's middags moet werken, maar hoe zit dat dan 's middags? Volgens mij kan er wel om de 2 uur wel weer een boterham (of liever 2, of een pakje liga o.i.d.) in!
Stampertje, wat lastig dat weekendje weg net nu! Als je het echt niet ziet zitten kan je toch ook gewoon thuis blijven? Maar ligt er een beetje aan in hoeverre je het niet ziet zitten, zijn er ook dingen die je leuk/gezellig gaat vinden? Dan is het misschien juist een goede afleiding. Je doet het in ieder geval top, heel veel succes nog!
Wat betreft mijn herstelproces, ik val in herhaling hier geloof ik ik ben heel blij en opgelucht dat ik zo ver ben. Soms overweldigt het me hoeveel geluk ik heb dat ik nu zo vrij van de es ben, hoe ver ik ben gekomen, hoeveel ik bereikt heb! Andere dagen ben ik enorm verdrietig om wat het me allemaal gekost heeft en wat ik allemaal niet heb kunnen doen omdat ik zo bezig was met de es. Het had van mij wel 5 jaar korter mogen duren en dan was het lang zat geweest. En ach, op de meeste dagen....ik ben niet trots dat ik die es heb "overwonnen". Ik baal er eerder van dat ik een es ontwikkeld heb, dat ik zo zwak was dat ik het "gewone leven" niet aankon. Niet eens dat ik het zo ver heb laten komen, maar dat ik het zo lang heb laten duren. Dat ik niet eens genoeg respect voor mezelf kon opbrengen om voor mezelf te kiezen. Dat ik niet sterk genoeg was om gewoon te durven leven.
Het is ook niet zo dat het leven nu een sprookje is, want die es was er niet voor niks. Nu gaat het om doorleven zonder die achterliggende problematiek uit de weg te gaan middels klooien met eten. En dat is minstens net zo zwaar, maar toch op een heel andere manier. Want ergens is er die zekerheid dat ik nooit meer verzeild zal raken in die strijd met eten en dat is een hele opluchting. Ik heb een nieuwe "bodem" gebouwd die hoger ligt dan het niveau waarop ik de laatste 10+ jaar heb geleefd, dus hoe slecht het ook gaat, verder kan ik niet zakken en dat weet ik heel zeker. Dat is fijn. Nu nog werken aan dat zelfbeeld, want dat is belabberder dan ooit.
Jeetje, dat is wel heel negatief geschreven van mij zeg haha. Wat ik bedoel is dat, ook al heb ik slechte dagen of moeilijke periodes "slecht" is een heel ander begrip dan voorheen. "Slecht" is nu eigenlijk een lachertje, want dan nog voel ik me wel 100x beter dan hiervoor. Nu ben ik er dus weer 100%, eindelijk, maar ik heb al die jaren niks opgebouwd aan mezelf. Wie ben ik? Wat vind ik belangrijk? Waar ben ik goed in? Wat is leuk aan mij? Wat wil ik? Dat zijn ook vrij gewone vragen voor een jonge vrouw midden twintig, dat besef ik me ook heel goed, maar mijn zelf is zo zwak, er is bijna geen basis en die moet ik wel gaan creëren, daar moet ik bewust mee aan de slag zijn, want dat gaat niet vanzelf komen. En ik moet mezelf lief en leuk durven vinden, want anders kom ik niet verder...en dat is best wel lastig. Ik heb het idee dat ik in een donkere grot rondloop en ergens heb ik een draadje gevonden en dat draadje gaat me uit de grot leiden, maar ik kan verder niks zien en het draadje is maar een heel dun naaidraadje. Maar het is er wel en ik denk, al zie ik nu nog niks, als ik maar blijf vasthouden totdat ik wel iets zie, dan kom er ik. En onder die grot ligt het diepe gat van die es, maar toen ik daar eindelijk uitklom heb ik er een grote steen voor gezet, dus daar zal ik niet meer in vallen
En nu ben ik klaar met het zweverige gezemel hoor
Fijne dag allemaal
Meiden, ik kan me echt niet vinden in al dat gepraat over eten! En dat bedoel ik zeker niet onaardig, want ik ben er ook geweest en hoe irrationeel het nu voor me klinkt, ik weet dat het bestaat.Ik hoop dat jullie dit positief kunnen opvatten en je op een gegeven moment er ook niet meer in kan vinden!!!
Wat betreft het honger hebben, soms merk ik wel dat als ik steeds kleine beetjes eet ik honger houd, maar als ik gewoon wat meer eet die honger dan ook weggaat (uh...dat klinkt eigenlijk heel logisch )
Lotte, jij eet wel heel de ochtend omdat je 's middags moet werken, maar hoe zit dat dan 's middags? Volgens mij kan er wel om de 2 uur wel weer een boterham (of liever 2, of een pakje liga o.i.d.) in!
Stampertje, wat lastig dat weekendje weg net nu! Als je het echt niet ziet zitten kan je toch ook gewoon thuis blijven? Maar ligt er een beetje aan in hoeverre je het niet ziet zitten, zijn er ook dingen die je leuk/gezellig gaat vinden? Dan is het misschien juist een goede afleiding. Je doet het in ieder geval top, heel veel succes nog!
Wat betreft mijn herstelproces, ik val in herhaling hier geloof ik ik ben heel blij en opgelucht dat ik zo ver ben. Soms overweldigt het me hoeveel geluk ik heb dat ik nu zo vrij van de es ben, hoe ver ik ben gekomen, hoeveel ik bereikt heb! Andere dagen ben ik enorm verdrietig om wat het me allemaal gekost heeft en wat ik allemaal niet heb kunnen doen omdat ik zo bezig was met de es. Het had van mij wel 5 jaar korter mogen duren en dan was het lang zat geweest. En ach, op de meeste dagen....ik ben niet trots dat ik die es heb "overwonnen". Ik baal er eerder van dat ik een es ontwikkeld heb, dat ik zo zwak was dat ik het "gewone leven" niet aankon. Niet eens dat ik het zo ver heb laten komen, maar dat ik het zo lang heb laten duren. Dat ik niet eens genoeg respect voor mezelf kon opbrengen om voor mezelf te kiezen. Dat ik niet sterk genoeg was om gewoon te durven leven.
Het is ook niet zo dat het leven nu een sprookje is, want die es was er niet voor niks. Nu gaat het om doorleven zonder die achterliggende problematiek uit de weg te gaan middels klooien met eten. En dat is minstens net zo zwaar, maar toch op een heel andere manier. Want ergens is er die zekerheid dat ik nooit meer verzeild zal raken in die strijd met eten en dat is een hele opluchting. Ik heb een nieuwe "bodem" gebouwd die hoger ligt dan het niveau waarop ik de laatste 10+ jaar heb geleefd, dus hoe slecht het ook gaat, verder kan ik niet zakken en dat weet ik heel zeker. Dat is fijn. Nu nog werken aan dat zelfbeeld, want dat is belabberder dan ooit.
Jeetje, dat is wel heel negatief geschreven van mij zeg haha. Wat ik bedoel is dat, ook al heb ik slechte dagen of moeilijke periodes "slecht" is een heel ander begrip dan voorheen. "Slecht" is nu eigenlijk een lachertje, want dan nog voel ik me wel 100x beter dan hiervoor. Nu ben ik er dus weer 100%, eindelijk, maar ik heb al die jaren niks opgebouwd aan mezelf. Wie ben ik? Wat vind ik belangrijk? Waar ben ik goed in? Wat is leuk aan mij? Wat wil ik? Dat zijn ook vrij gewone vragen voor een jonge vrouw midden twintig, dat besef ik me ook heel goed, maar mijn zelf is zo zwak, er is bijna geen basis en die moet ik wel gaan creëren, daar moet ik bewust mee aan de slag zijn, want dat gaat niet vanzelf komen. En ik moet mezelf lief en leuk durven vinden, want anders kom ik niet verder...en dat is best wel lastig. Ik heb het idee dat ik in een donkere grot rondloop en ergens heb ik een draadje gevonden en dat draadje gaat me uit de grot leiden, maar ik kan verder niks zien en het draadje is maar een heel dun naaidraadje. Maar het is er wel en ik denk, al zie ik nu nog niks, als ik maar blijf vasthouden totdat ik wel iets zie, dan kom er ik. En onder die grot ligt het diepe gat van die es, maar toen ik daar eindelijk uitklom heb ik er een grote steen voor gezet, dus daar zal ik niet meer in vallen
En nu ben ik klaar met het zweverige gezemel hoor
Fijne dag allemaal
vrijdag 29 oktober 2010 om 12:01
Jeetje, dat dit ook zo kenmerkend is! Grappig, dat wist ik nog niet Maar het is een feit, het Chinese eten is ongetwijfeld vetter dan je eigen gemaakte eten. En het is ook een feit dat je van vet langer volzit!
Nu ben ik er al doende achter gekomen dat vet echt niet zorgt voor gewichtstoename.. Ik was er echt panisch voor. Maar ik ging een paar dagen weg, en dat was dus veel vet eten.. Daarna dus wel afgevallen. En ik heb echt niet voor de zekerheid extra weinig gegeten ofzo. Vet is trouwens ook nodig voor de verbranding. Maar ik dwaal af
Ik heb 2 jaar gedaan om rosbief en tonijnsalade ook op mijn lijstje van Ja-Voedsel te zetten (zoals mijn moeder dat zo mooi zegt, of ze belt me en zegt: Neem vandaag wel wat Nee-Voedsel he??!)
Anyways, ik kan dus eindelijk buiten de deur lunchen! Eerste paar keren vond ik t heeel erg.. En nu maakt t me niet uit of ik mn eigen boterhammen eet of dus een broodje rosbief of tonijn. Iets anders kan dus nog niet, dus vaak moeten we een aantal menukaarten bekijken voordat we ergens kunnen gaan zitten, haha.
En inderdaad, ik ben nu al een tijdje niet uiteten geweest en mijn moeder belde me vanmorgen om te zeggen dat ze zondag ergens met me wilde eten... Shit, het is nu lastiger dan eerst.
Maar daar moet je je dus weer overheen zetten, zodat t volgende week weer minder moeilijk is.
Maar het is een feit, het Chinese eten is ongetwijfeld vetter dan je eigen gemaakte eten. En het is ook een feit dat je van vet langer volzit!Nu ben ik er al doende achter gekomen dat vet echt niet zorgt voor gewichtstoename.. Ik was er echt panisch voor. Maar ik ging een paar dagen weg, en dat was dus veel vet eten.. Daarna dus wel afgevallen. En ik heb echt niet voor de zekerheid extra weinig gegeten ofzo. Vet is trouwens ook nodig voor de verbranding. Maar ik dwaal af
Ik heb 2 jaar gedaan om rosbief en tonijnsalade ook op mijn lijstje van Ja-Voedsel te zetten (zoals mijn moeder dat zo mooi zegt, of ze belt me en zegt: Neem vandaag wel wat Nee-Voedsel he??!)
Anyways, ik kan dus eindelijk buiten de deur lunchen! Eerste paar keren vond ik t heeel erg.. En nu maakt t me niet uit of ik mn eigen boterhammen eet of dus een broodje rosbief of tonijn. Iets anders kan dus nog niet, dus vaak moeten we een aantal menukaarten bekijken voordat we ergens kunnen gaan zitten, haha.
En inderdaad, ik ben nu al een tijdje niet uiteten geweest en mijn moeder belde me vanmorgen om te zeggen dat ze zondag ergens met me wilde eten... Shit, het is nu lastiger dan eerst.
Maar daar moet je je dus weer overheen zetten, zodat t volgende week weer minder moeilijk is.
vrijdag 29 oktober 2010 om 12:05
quote:indigoblue schreef op 29 oktober 2010 @ 12:00:
Meiden, ik kan me echt niet vinden in al dat gepraat over eten! En dat bedoel ik zeker niet onaardig, want ik ben er ook geweest en hoe irrationeel het nu voor me klinkt, ik weet dat het bestaat.Ik hoop dat jullie dit positief kunnen opvatten en je op een gegeven moment er ook niet meer in kan vinden!!!
Hoe eerder hoe liever, indigo. Maar ik kan er gewoon nog niet omheen; eten beheerst nog steeds het grootste gedeelte van mijn gedachten.
quote:indigoblue schreef op 29 oktober 2010 @ 12:00:
Lotte, jij eet wel heel de ochtend omdat je 's middags moet werken, maar hoe zit dat dan 's middags? Volgens mij kan er wel om de 2 uur wel weer een boterham (of liever 2, of een pakje liga o.i.d.) in! Ik neem altijd een boterham met kaas mee. Die eet ik alleen als ik honger heb. En ik drink thee met suiker (zonder vind ik lekkerder, maar puur voor de energie) en dus limonade. Probleem op m'n werk is, dat alles snel snel snel moet. En dat vind ik echt een ramp. Rustig eten is voor mij vele malen makkelijker.
Meiden, ik kan me echt niet vinden in al dat gepraat over eten! En dat bedoel ik zeker niet onaardig, want ik ben er ook geweest en hoe irrationeel het nu voor me klinkt, ik weet dat het bestaat.Ik hoop dat jullie dit positief kunnen opvatten en je op een gegeven moment er ook niet meer in kan vinden!!!
Hoe eerder hoe liever, indigo. Maar ik kan er gewoon nog niet omheen; eten beheerst nog steeds het grootste gedeelte van mijn gedachten.
quote:indigoblue schreef op 29 oktober 2010 @ 12:00:
Lotte, jij eet wel heel de ochtend omdat je 's middags moet werken, maar hoe zit dat dan 's middags? Volgens mij kan er wel om de 2 uur wel weer een boterham (of liever 2, of een pakje liga o.i.d.) in! Ik neem altijd een boterham met kaas mee. Die eet ik alleen als ik honger heb. En ik drink thee met suiker (zonder vind ik lekkerder, maar puur voor de energie) en dus limonade. Probleem op m'n werk is, dat alles snel snel snel moet. En dat vind ik echt een ramp. Rustig eten is voor mij vele malen makkelijker.
vrijdag 29 oktober 2010 om 12:22
He Indigo,
Je post was niet negatief hoor, het gaf juist het beeld weer waar de meesten van ons naar toe willen! Voor mij werkt het in ieder geval erg stimulerend.
Ik zit er zelf nog middenin en ben nog niet zo ver als de meesten hier. En ik wil niet dat jij/anderen weer diep meegezogen worden in het fenomeen 'es'. Keep up the good work, met je posts!
Je post was niet negatief hoor, het gaf juist het beeld weer waar de meesten van ons naar toe willen! Voor mij werkt het in ieder geval erg stimulerend.
Ik zit er zelf nog middenin en ben nog niet zo ver als de meesten hier. En ik wil niet dat jij/anderen weer diep meegezogen worden in het fenomeen 'es'. Keep up the good work, met je posts!
