Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
vrijdag 29 oktober 2010 om 12:24
quote:Lotte35 schreef op 29 oktober 2010 @ 12:05:
[...]
Hoe eerder hoe liever, indigo. Maar ik kan er gewoon nog niet omheen; eten beheerst nog steeds het grootste gedeelte van mijn gedachten.
Het gaat ook niet sneller dan dat het gaat en ik weet dat je hartstikke je best doet! Waak alleen wel voor het gewend raken aan bepaalde patronen, want je kan jezelf goed voor de gek houden! Dingen als dat je heel de ochtend eet, maar bij elkaar opgeteld is het niet genoeg om aan te komen. Ik wil wel benadrukken dat ik niet bedoel dat je nu in zo'n patroon zit of dat je jezelf voor de gek houdt, want ik weet dat jij aan het knokken bent, maar waak er wel voor!
Er moet wel vooruitgang in blijven zitten. Ik heb eens eerder tegen je gezegd, als je bent aangekomen blijf gerust even op dat gewicht hangen om te wennen. Maar het is heel makkelijk om dat als "smoesje" voor jezelf te gebruiken om je grenzen niet meer te hoeven verleggen, "ik ben aan het wennen aan dit gewicht, dus ik hoef even dit extraatje of dat extraatje niet te eten, ik hoef toch nu niet aan te komen" Nogmaals, ik wil absoluut niet zeggen dat je dit nu doet, alleen benadrukken dat je alert moet blijven, het is te makkelijk om ongemerkt in zulke patronen vast te komen zitten. En dat is zonde, want ik weet hoe graag je dit wil, laat je es je niet voor de gek houden, want daar is ze heel sluw in!
quote:Ik neem altijd een boterham met kaas mee. Die eet ik alleen als ik honger heb. En ik drink thee met suiker (zonder vind ik lekkerder, maar puur voor de energie) en dus limonade. Probleem op m'n werk is, dat alles snel snel snel moet. En dat vind ik echt een ramp. Rustig eten is voor mij vele malen makkelijker.
Suiker is geen vervanger voor echte voedingsstoffen hè. Beter neem je thee zonder suiker (omdat je dat lekkerder vindt) en eet je 2 boterhammen. Het hoeft niet snel, snel, snel, de tandarts zegt "neem de tijd" een boterham kan je wel in 5 minuten eten. Ook zou je op een vast moment 10 min pauze kunnen inlassen waarin je wat kunt eten, ik weet zeker dat dit te realiseren is. Maarja, dat zou dan wel betekenen dat je gegarandeerd elke dag iets meer kan eten....en dat is eng, of niet?
Lotte, ik wil je niet aanvallen, zeker niet. Ik wil niet impliceren dat je niet je best doet, want ik weet hoe hard jij vecht elke dag en dat je dit echt niet voor je lol doet. Maar ik wil ook eerlijk met je zijn, ik ken die es binnenste buiten, achterste voren en ik heb het vermoeden dat je toch een slag om de arm houdt wat betreft je energie inname. Niet bewust, niet expres, maar toch heb ik het gevoel dat het er wel is.
[...]
Hoe eerder hoe liever, indigo. Maar ik kan er gewoon nog niet omheen; eten beheerst nog steeds het grootste gedeelte van mijn gedachten.
Het gaat ook niet sneller dan dat het gaat en ik weet dat je hartstikke je best doet! Waak alleen wel voor het gewend raken aan bepaalde patronen, want je kan jezelf goed voor de gek houden! Dingen als dat je heel de ochtend eet, maar bij elkaar opgeteld is het niet genoeg om aan te komen. Ik wil wel benadrukken dat ik niet bedoel dat je nu in zo'n patroon zit of dat je jezelf voor de gek houdt, want ik weet dat jij aan het knokken bent, maar waak er wel voor!
Er moet wel vooruitgang in blijven zitten. Ik heb eens eerder tegen je gezegd, als je bent aangekomen blijf gerust even op dat gewicht hangen om te wennen. Maar het is heel makkelijk om dat als "smoesje" voor jezelf te gebruiken om je grenzen niet meer te hoeven verleggen, "ik ben aan het wennen aan dit gewicht, dus ik hoef even dit extraatje of dat extraatje niet te eten, ik hoef toch nu niet aan te komen" Nogmaals, ik wil absoluut niet zeggen dat je dit nu doet, alleen benadrukken dat je alert moet blijven, het is te makkelijk om ongemerkt in zulke patronen vast te komen zitten. En dat is zonde, want ik weet hoe graag je dit wil, laat je es je niet voor de gek houden, want daar is ze heel sluw in!
quote:Ik neem altijd een boterham met kaas mee. Die eet ik alleen als ik honger heb. En ik drink thee met suiker (zonder vind ik lekkerder, maar puur voor de energie) en dus limonade. Probleem op m'n werk is, dat alles snel snel snel moet. En dat vind ik echt een ramp. Rustig eten is voor mij vele malen makkelijker.
Suiker is geen vervanger voor echte voedingsstoffen hè. Beter neem je thee zonder suiker (omdat je dat lekkerder vindt) en eet je 2 boterhammen. Het hoeft niet snel, snel, snel, de tandarts zegt "neem de tijd" een boterham kan je wel in 5 minuten eten. Ook zou je op een vast moment 10 min pauze kunnen inlassen waarin je wat kunt eten, ik weet zeker dat dit te realiseren is. Maarja, dat zou dan wel betekenen dat je gegarandeerd elke dag iets meer kan eten....en dat is eng, of niet?
Lotte, ik wil je niet aanvallen, zeker niet. Ik wil niet impliceren dat je niet je best doet, want ik weet hoe hard jij vecht elke dag en dat je dit echt niet voor je lol doet. Maar ik wil ook eerlijk met je zijn, ik ken die es binnenste buiten, achterste voren en ik heb het vermoeden dat je toch een slag om de arm houdt wat betreft je energie inname. Niet bewust, niet expres, maar toch heb ik het gevoel dat het er wel is.
vrijdag 29 oktober 2010 om 12:29
quote:Sweetday schreef op 29 oktober 2010 @ 12:22:
He Indigo,
Je post was niet negatief hoor, het gaf juist het beeld weer waar de meesten van ons naar toe willen! Voor mij werkt het in ieder geval erg stimulerend.
Ik zit er zelf nog middenin en ben nog niet zo ver als de meesten hier. En ik wil niet dat jij/anderen weer diep meegezogen worden in het fenomeen 'es'. Keep up the good work, met je posts!
Ik bedoelde het stukje over hoe het met mij gaat
Ik denk dat iedereen ervoor moet waken wat dit topic met ze doet, maar ik merk dat de meesten hier wel alert op zijn al kan het soms wel heel stiekem naar binnen kruipen. Door er veel mee bezig te zijn let je er misschien meer op en dat is juist funest bij het herstellen van een es. Juist je onderdompelen in het echte leven, je omgeven door mensen die zich gewoon gedragen, normaal eten geeft vaak kracht om dat ook te gaan doen.
Maar goed, de steun van vrouwen die precies begrijpen wat je meemaakt is ook enorm waardevol en geeft ook veel kracht en dat is geloof ik wel wat de meesten hier vinden. Zoals je zelf al schrijft dat het stimulerend voor je werkt. Het maakt ook niet uit hoe ver je bent, het loopt ook voor iedereen anders. Je kan leren van de anderen waar zij verder zijn dan jou, maar ook helpen waar zij minder ver zijn. Ondanks dat ik zo goed als es vrij ben kan ik hier nog heel veel van jullie allemaal leren!
He Indigo,
Je post was niet negatief hoor, het gaf juist het beeld weer waar de meesten van ons naar toe willen! Voor mij werkt het in ieder geval erg stimulerend.
Ik zit er zelf nog middenin en ben nog niet zo ver als de meesten hier. En ik wil niet dat jij/anderen weer diep meegezogen worden in het fenomeen 'es'. Keep up the good work, met je posts!
Ik bedoelde het stukje over hoe het met mij gaat
Ik denk dat iedereen ervoor moet waken wat dit topic met ze doet, maar ik merk dat de meesten hier wel alert op zijn al kan het soms wel heel stiekem naar binnen kruipen. Door er veel mee bezig te zijn let je er misschien meer op en dat is juist funest bij het herstellen van een es. Juist je onderdompelen in het echte leven, je omgeven door mensen die zich gewoon gedragen, normaal eten geeft vaak kracht om dat ook te gaan doen.
Maar goed, de steun van vrouwen die precies begrijpen wat je meemaakt is ook enorm waardevol en geeft ook veel kracht en dat is geloof ik wel wat de meesten hier vinden. Zoals je zelf al schrijft dat het stimulerend voor je werkt. Het maakt ook niet uit hoe ver je bent, het loopt ook voor iedereen anders. Je kan leren van de anderen waar zij verder zijn dan jou, maar ook helpen waar zij minder ver zijn. Ondanks dat ik zo goed als es vrij ben kan ik hier nog heel veel van jullie allemaal leren!
vrijdag 29 oktober 2010 om 12:34
quote:indigoblue schreef op 29 oktober 2010 @ 12:24:
Lotte, ik wil je niet aanvallen, zeker niet. Ik wil niet impliceren dat je niet je best doet, want ik weet hoe hard jij vecht elke dag en dat je dit echt niet voor je lol doet. Maar ik wil ook eerlijk met je zijn, ik ken die es binnenste buiten, achterste voren en ik heb het vermoeden dat je toch een slag om de arm houdt wat betreft je energie inname. Niet bewust, niet expres, maar toch heb ik het gevoel dat het er wel is.
Wat kan ik zeggen....
Je hebt gewoon gelijk.
Elk woord wat je zegt, klopt.
Ik voel me niet aangevallen, en zéker niet door jou.
Ik houd dit zelf in stand, daarvan ben ik me 100% bewust.
Maar meer eten, écht meer, zodat ik zeker aankom, geeft me zo'n afschuwelijk gevoel. Ik weet niet of ik dat aankan.
Aan de andere kant; als ik het niet probeer, zal ik het nooit weten. De mensen om me heen zeggen dat ik sterk genoeg ben om dit probleem het hoofd te bieden. Ik geloof direct dat ze oprecht zijn, als ze dat zeggen.
Ik geloof alleen nog steeds niet genoeg in mezelf. Het is zo veilig om 'klein' te blijven.
Terwijl ik woensdag zo'n geweldige middag heb gehad. Toen voelde ik me GROOT, en groots!
Maarja, ik at niet.....
Blijf alsjeblieft zo eerlijk tegen me, indigo. Ik merk dat je heel voorzichtig bent, bang om me te kwetsen. Maar ik heb het nodig, een schop onder m'n achterste. Doe maar gewoon.
Lotte, ik wil je niet aanvallen, zeker niet. Ik wil niet impliceren dat je niet je best doet, want ik weet hoe hard jij vecht elke dag en dat je dit echt niet voor je lol doet. Maar ik wil ook eerlijk met je zijn, ik ken die es binnenste buiten, achterste voren en ik heb het vermoeden dat je toch een slag om de arm houdt wat betreft je energie inname. Niet bewust, niet expres, maar toch heb ik het gevoel dat het er wel is.
Wat kan ik zeggen....
Je hebt gewoon gelijk.
Elk woord wat je zegt, klopt.
Ik voel me niet aangevallen, en zéker niet door jou.
Ik houd dit zelf in stand, daarvan ben ik me 100% bewust.
Maar meer eten, écht meer, zodat ik zeker aankom, geeft me zo'n afschuwelijk gevoel. Ik weet niet of ik dat aankan.
Aan de andere kant; als ik het niet probeer, zal ik het nooit weten. De mensen om me heen zeggen dat ik sterk genoeg ben om dit probleem het hoofd te bieden. Ik geloof direct dat ze oprecht zijn, als ze dat zeggen.
Ik geloof alleen nog steeds niet genoeg in mezelf. Het is zo veilig om 'klein' te blijven.
Terwijl ik woensdag zo'n geweldige middag heb gehad. Toen voelde ik me GROOT, en groots!
Maarja, ik at niet.....
Blijf alsjeblieft zo eerlijk tegen me, indigo. Ik merk dat je heel voorzichtig bent, bang om me te kwetsen. Maar ik heb het nodig, een schop onder m'n achterste. Doe maar gewoon.
vrijdag 29 oktober 2010 om 18:33
*Klopt weer even aan*
Leuk om zoveel grotendeels positieve berichten te lezen!
@Lotte: wat heb jij nodig om die laatste kilo's aan te komen? Ik vind namelijk dat je het heel erg goed doet, maar tegelijkertijd ook nog zo straffend/streng naar jezelf bent. Dat grote oordeel meteen als je het even 'verprutst' qua eten. Ok, iemand met anorexia kan het zich eigenlijk niet veroorloven het te 'verprutsen' maar je zit midden in een genezingsproces, dan is dat niet meer dan logisch. Ik stel je alleen de vraag, omdat ik benieuwd ben, wat heb je nou nodig om die stap te zetten, de stap van het aankomen. Is het nog te moeilijk/te ver/te onvoorstelbaar voor je? En zo ja, waarom dan? Dan kom je misschien weer uit bij het "stel dat ik dan ben aangekomen en mijn leven is nog steeds niet veel beter/leuker/ik voel me dan fysiek niet beter."
Weet je? Dit klinkt even heel hard hoor, en ik hoop dat je het niet verkeerd opvat, maar ik denk dan wel: doen, doen, doen. Twijfel, angst, tegenzin of niet; doen. Alleen door te doen kun je verder komen. Dit is trouwens net zo goed een schop onder mijn eigen kont hoor; want dit is hetgeen waar ik het meest mee worstel (al zit ik in een andere fase dan jij denk ik)
Er zijn geen garanties. Die krijg je ook niet. Niet dat het beter zal gaan, niet dat het slechter zal gaan, niet iets wat ertussenin ligt. Ik zou ook wel een garantie tevoren willen hebben, maar zo werkt het helaas niet.
Misschien moet je nog op een punt komen dat je de angst helemaal zat bent. Kun je je dat voorstellen? Ik had dat op een gegeven moment, toen ik nog helemaal verstrikt zat in het eten an sich, dus ook de angst om te eten/producten/vetten/suikers enz. Ik was mezelf zó zat (of eigenlijk dus de anorexia), dat ik mezelf bij de kraag heb gepakt en ben gaan doen, gaan proberen. En ja, dan val je misschien, en moet je weer opstaan, maar het heeft ook te maken met accepteren dat het een moeilijk proces is, dat je moeite moet doen. Ik had/heb nogal eens de neiging om de es dan weer de overhand te laten nemen.
Begrijp je mijn punt een beetje? Nogmaals; ik vind het zeer goed hoe je bezig bent en hoe sterk je zelfreflectie is, en juist daarom zeg ik deze dingen. Niet om je te ontmoedigen, maar juist aan te moedigen. Want je hébt die kracht in je om een stap verder te zetten, kijk naar al die stappen die al hebt gezet tot nu toe.
Leuk om zoveel grotendeels positieve berichten te lezen!
@Lotte: wat heb jij nodig om die laatste kilo's aan te komen? Ik vind namelijk dat je het heel erg goed doet, maar tegelijkertijd ook nog zo straffend/streng naar jezelf bent. Dat grote oordeel meteen als je het even 'verprutst' qua eten. Ok, iemand met anorexia kan het zich eigenlijk niet veroorloven het te 'verprutsen' maar je zit midden in een genezingsproces, dan is dat niet meer dan logisch. Ik stel je alleen de vraag, omdat ik benieuwd ben, wat heb je nou nodig om die stap te zetten, de stap van het aankomen. Is het nog te moeilijk/te ver/te onvoorstelbaar voor je? En zo ja, waarom dan? Dan kom je misschien weer uit bij het "stel dat ik dan ben aangekomen en mijn leven is nog steeds niet veel beter/leuker/ik voel me dan fysiek niet beter."
Weet je? Dit klinkt even heel hard hoor, en ik hoop dat je het niet verkeerd opvat, maar ik denk dan wel: doen, doen, doen. Twijfel, angst, tegenzin of niet; doen. Alleen door te doen kun je verder komen. Dit is trouwens net zo goed een schop onder mijn eigen kont hoor; want dit is hetgeen waar ik het meest mee worstel (al zit ik in een andere fase dan jij denk ik)
Er zijn geen garanties. Die krijg je ook niet. Niet dat het beter zal gaan, niet dat het slechter zal gaan, niet iets wat ertussenin ligt. Ik zou ook wel een garantie tevoren willen hebben, maar zo werkt het helaas niet.
Misschien moet je nog op een punt komen dat je de angst helemaal zat bent. Kun je je dat voorstellen? Ik had dat op een gegeven moment, toen ik nog helemaal verstrikt zat in het eten an sich, dus ook de angst om te eten/producten/vetten/suikers enz. Ik was mezelf zó zat (of eigenlijk dus de anorexia), dat ik mezelf bij de kraag heb gepakt en ben gaan doen, gaan proberen. En ja, dan val je misschien, en moet je weer opstaan, maar het heeft ook te maken met accepteren dat het een moeilijk proces is, dat je moeite moet doen. Ik had/heb nogal eens de neiging om de es dan weer de overhand te laten nemen.
Begrijp je mijn punt een beetje? Nogmaals; ik vind het zeer goed hoe je bezig bent en hoe sterk je zelfreflectie is, en juist daarom zeg ik deze dingen. Niet om je te ontmoedigen, maar juist aan te moedigen. Want je hébt die kracht in je om een stap verder te zetten, kijk naar al die stappen die al hebt gezet tot nu toe.
vrijdag 29 oktober 2010 om 19:12
@ Stampertje: megaklop op je schouder omdat je het nog steeds volhoudt. Ik snap dat je bang bent voor het vocht vasthouden. Ik kan eigenlijk niet echt meer zeggen om je te helpen. Als het gebeurt en je voelt je echt k*t, probeer juist dan extra lief voor jezelf te zijn (en daar zijn we nu juist niet zo goed in ), spiegels een beetje te mijden, comfortabele kleren aan te doen...en blijf jezelf voorhouden dat het ook weer wegtrekt, het is tijdelijk.
@Lilstar: wat een hork die HA...no offence, maar bij uitblijvende menstruatie zouden bij iedere huisarts de alarmbellen moeten rinkelen. Laat staan bij zo'n laag vet%. Daarom des te knapper dat je het serieus neemt, want het is idd gevaarlijk zo'n uitspraak, al snel een vrijbrief voor je es; oooh dan is het zo erg nog niet, kan ik ook wel doorgaan.
Mijn HA is wat dat betreft ook niet erg slim/handig. En zo bleef ik ook met oogkleppen doorgaan, tot een trainer in de sportschool me op een gegeven moment zowat letterlijk van de benchpress afsleepte. Niks geen lievedoenerij: hij zei gewoon doodleuk: waar denk jij dat je mee bezig bent? Dit is net zo goed gevaarlijk, want voor hetzelfde geld schiet je dan direct in ontkenning, maar ik kon zijn eerlijkheid gek genoeg toch waarderen. Mensen waren bezorgd e.d., maar hij was de eerste die me op mijn plaats durfde te zetten, of hoe zeg je dat.
Goed van de psych. Moeilijk he, om zelf om hulp te vragen. Ik bagataliseer het altijd heel snel, en vind dan ook dat ik het 'best wel zelf kan'.
@Indigo: ik vind dat je onwijs goede dingen schrijft. Ik kan me in heel veel vinden/herkennen, dus ik hoop dat dat een teken is dat ik verder kom in het proces .
Dat stuk ook over weinig basis hebben, en hoe dat te creeeren. Dat is héél erg herkenbaar. Ook ik heb wel de 'standaard' mid20er vragen, maar als je zolang een es hebt (gehad) gaat dat wel wat verder. Je omschrijft dat goed. Ik merk ook, omdat ik jarenlang zo ver weg ben geweest/heb geleefd van 'wat vind ik leuk/wat wil ik/enz', dat ik daardoor me een laatbloeier voel én het ingewikkeld vind om dat te ontdekken. Ja, ik kan wel dingen opnoemen die ik écht met passie doe, waar ik vrolijk van word, enz. Maar hoe dat te integreren met Volwassen zijn (oftewel studie, baan, you name it), dat valt me af en toe niet makkelijk. Laat staan het aangaan van een relatie, dat is weer een heul ander hoofdstuk, ook daarin ben ik een laatbloeier omdat ik al die tijd veel te druk was met mezelf . Ik merk dat dat voor mij nu speerpunten zijn: hoe kun je krachtig zijn in je kwetsbaarheid, hoe ga je om met intimiteit, hoe bouw je vertrouwen, hoe leer je loslaten.
Het verschil zit hem mischien in dat jij heel ferm kan zeggen: ik heb een dikke vette grote steen voor dat es gat gezet, dus daar val je niet meer in. Je kunt je slecht voelen, twijfelen, moeite hebben met dingen, verdrietig zijn, maar daar val je niet meer in. Ik heb dat nog niet. Ik heb die deur nog niet helemaal dichtgedaan. Daarin bewonder ik je dus wel, voor zover dat kan op een forum hihi.
En je schreef iets over onderdompelen in het echte leven, dat vind ik ook een hele goeie. Ik merk dat zelf ook zeker, dat de es daardoor toch in kracht afneemt, minder belangrijk wordt. Ok, werkt niet als je nog heel diep zit, maar in een later proces vaak wel. Het zet de es in perspectief.
@Lilstar: wat een hork die HA...no offence, maar bij uitblijvende menstruatie zouden bij iedere huisarts de alarmbellen moeten rinkelen. Laat staan bij zo'n laag vet%. Daarom des te knapper dat je het serieus neemt, want het is idd gevaarlijk zo'n uitspraak, al snel een vrijbrief voor je es; oooh dan is het zo erg nog niet, kan ik ook wel doorgaan.
Mijn HA is wat dat betreft ook niet erg slim/handig. En zo bleef ik ook met oogkleppen doorgaan, tot een trainer in de sportschool me op een gegeven moment zowat letterlijk van de benchpress afsleepte. Niks geen lievedoenerij: hij zei gewoon doodleuk: waar denk jij dat je mee bezig bent? Dit is net zo goed gevaarlijk, want voor hetzelfde geld schiet je dan direct in ontkenning, maar ik kon zijn eerlijkheid gek genoeg toch waarderen. Mensen waren bezorgd e.d., maar hij was de eerste die me op mijn plaats durfde te zetten, of hoe zeg je dat.
Goed van de psych. Moeilijk he, om zelf om hulp te vragen. Ik bagataliseer het altijd heel snel, en vind dan ook dat ik het 'best wel zelf kan'.
@Indigo: ik vind dat je onwijs goede dingen schrijft. Ik kan me in heel veel vinden/herkennen, dus ik hoop dat dat een teken is dat ik verder kom in het proces .
Dat stuk ook over weinig basis hebben, en hoe dat te creeeren. Dat is héél erg herkenbaar. Ook ik heb wel de 'standaard' mid20er vragen, maar als je zolang een es hebt (gehad) gaat dat wel wat verder. Je omschrijft dat goed. Ik merk ook, omdat ik jarenlang zo ver weg ben geweest/heb geleefd van 'wat vind ik leuk/wat wil ik/enz', dat ik daardoor me een laatbloeier voel én het ingewikkeld vind om dat te ontdekken. Ja, ik kan wel dingen opnoemen die ik écht met passie doe, waar ik vrolijk van word, enz. Maar hoe dat te integreren met Volwassen zijn (oftewel studie, baan, you name it), dat valt me af en toe niet makkelijk. Laat staan het aangaan van een relatie, dat is weer een heul ander hoofdstuk, ook daarin ben ik een laatbloeier omdat ik al die tijd veel te druk was met mezelf . Ik merk dat dat voor mij nu speerpunten zijn: hoe kun je krachtig zijn in je kwetsbaarheid, hoe ga je om met intimiteit, hoe bouw je vertrouwen, hoe leer je loslaten.
Het verschil zit hem mischien in dat jij heel ferm kan zeggen: ik heb een dikke vette grote steen voor dat es gat gezet, dus daar val je niet meer in. Je kunt je slecht voelen, twijfelen, moeite hebben met dingen, verdrietig zijn, maar daar val je niet meer in. Ik heb dat nog niet. Ik heb die deur nog niet helemaal dichtgedaan. Daarin bewonder ik je dus wel, voor zover dat kan op een forum hihi.
En je schreef iets over onderdompelen in het echte leven, dat vind ik ook een hele goeie. Ik merk dat zelf ook zeker, dat de es daardoor toch in kracht afneemt, minder belangrijk wordt. Ok, werkt niet als je nog heel diep zit, maar in een later proces vaak wel. Het zet de es in perspectief.
vrijdag 29 oktober 2010 om 20:33
quote:Soof25 schreef op 29 oktober 2010 @ 18:33:
Begrijp je mijn punt een beetje?
Oh joh, ik begrijp het niet eens een béétje, ik begrijp je heel erg goed...
Eerst wil ik je even bedanken dat je de tijd en moeite neemt om een hele post alleen aan mij te wijden. Ik waardeer dat erg.
Je stelt goede vragen, zegt hele goede dingen.
Wat heb ik nodig om die laatste kilo's aan te komen....?
Nou, in ieder geval héél veel positieve externe factoren, want puur uit mezelf kan ik het gewoon (nog) niet halen. Een voorbeeld van zo'n externe factor, was mijn meeloopmiddag bij de ortho, afgelopen woensdag. Ik werd daarvoor twee weken geleden door de ortho uitgenodigd, en tijdens die twee weken ging het eten duidelijk makkelijker. Ik wist zó goed waar ik het voor deed, wilde dit zo graag! Nu is die middag voorbij, en kak ik weer in. Ik mag nog een keer komen, maar pas als ik de datum daarvan weet, kan ik daar weer naartoe gaan werken, qua eten. En zo gaat dat constant. Als ik moet werken, wil ik eten. Want dan heb ik het nodig. Als ik vrij ben, zet ik resoluut de rem erop, want tja, wat verbruik ik dan aan energie?!
Wat ik op dit moment het liefste van alles zou willen, is stage lopen bij mijn eigen ortho. Dáárvoor zou ik wel een paar kilo overhebben. Maarja, dat gaat niet gebeuren, want ze hebben geen plek voor een stagiaire. Dus die vlieger gaat niet op. En misschien zeg ik dit wel, omdat ik nu eenmaal weet dat het toch niet gaat gebeuren. Want dan heb ik dus een reden om niet aan te komen.
Ben ik nog te volgen, of slaat dit echt hélemaal nergens op....
Soof, je zegt: doen doen doen.
Ik zeg: je hebt gelijk! (x 3)
Ik moet het doen.
Ik moet er doorheen. Ik sta ook op het punt, dat voel ik zo duidelijk. Maar ik ben gewoon bang. Bang dat ik, als ik eenmaal in het volle leven sta, niet zal voldoen. Dat ik tegen zal vallen. Dat ik het allemaal niet kan.
Dat is het.
Normaal ben ik wel redelijk in staat mijn gedachten en gevoelens duidelijk op te schrijven. Maar met deze post maak ik er een beetje een zooitje van. Toch laat ik het staan, want het is ook gewoon vaak een zooitje in m'n hoofd.
Ik ben eigenlijk best wel heel gelukkig. Heb ook een leuk leven. Maar doordat ik al zó lang in die 'anorexia-modus' zit, ben ik eigenlijk totaal kwijt wat normaal leven eigenlijk inhoudt. Ik denk dat ik maar 50% van het leven daadwerkelijk benut. Er zit voor mij zoveel meer in, dat weet ik dan ook wel weer.
Soms komt dat er even uit, zoals woensdagmiddag. Dan voel ik me echt on top of the world. Toen ik daar de deur uitliep, had ik wel naar m'n auto toe willen huppelen, zo happy was ik.
Maar eenmaal thuis, zak ik weer terug in m'n veilige wereldje van weinig eten en de controle houden. En als ik nu terugdenk aan woensdag, lijkt het om totaal iemand anders te gaan. Iemand die ik zo graag altíjd zou willen zijn, maar die ik alleen maar kan zijn als ik ga aankomen.
Maar kan ik dat aan?
Als ik nu zelf 'nee' zeg, gaat het zeker niet lukken.
Maar als ik 'ja' zeg, geloof ik het eigenlijk ook niet.
Laat ik maar een eind breien aan dit verhaal.
Want al deze woorden, deze brij van zinnen kan ik uiteindelijk samenvatten in vier woorden:
Ik
moet
het
doen
Begrijp je mijn punt een beetje?
Oh joh, ik begrijp het niet eens een béétje, ik begrijp je heel erg goed...
Eerst wil ik je even bedanken dat je de tijd en moeite neemt om een hele post alleen aan mij te wijden. Ik waardeer dat erg.
Je stelt goede vragen, zegt hele goede dingen.
Wat heb ik nodig om die laatste kilo's aan te komen....?
Nou, in ieder geval héél veel positieve externe factoren, want puur uit mezelf kan ik het gewoon (nog) niet halen. Een voorbeeld van zo'n externe factor, was mijn meeloopmiddag bij de ortho, afgelopen woensdag. Ik werd daarvoor twee weken geleden door de ortho uitgenodigd, en tijdens die twee weken ging het eten duidelijk makkelijker. Ik wist zó goed waar ik het voor deed, wilde dit zo graag! Nu is die middag voorbij, en kak ik weer in. Ik mag nog een keer komen, maar pas als ik de datum daarvan weet, kan ik daar weer naartoe gaan werken, qua eten. En zo gaat dat constant. Als ik moet werken, wil ik eten. Want dan heb ik het nodig. Als ik vrij ben, zet ik resoluut de rem erop, want tja, wat verbruik ik dan aan energie?!
Wat ik op dit moment het liefste van alles zou willen, is stage lopen bij mijn eigen ortho. Dáárvoor zou ik wel een paar kilo overhebben. Maarja, dat gaat niet gebeuren, want ze hebben geen plek voor een stagiaire. Dus die vlieger gaat niet op. En misschien zeg ik dit wel, omdat ik nu eenmaal weet dat het toch niet gaat gebeuren. Want dan heb ik dus een reden om niet aan te komen.
Ben ik nog te volgen, of slaat dit echt hélemaal nergens op....
Soof, je zegt: doen doen doen.
Ik zeg: je hebt gelijk! (x 3)
Ik moet het doen.
Ik moet er doorheen. Ik sta ook op het punt, dat voel ik zo duidelijk. Maar ik ben gewoon bang. Bang dat ik, als ik eenmaal in het volle leven sta, niet zal voldoen. Dat ik tegen zal vallen. Dat ik het allemaal niet kan.
Dat is het.
Normaal ben ik wel redelijk in staat mijn gedachten en gevoelens duidelijk op te schrijven. Maar met deze post maak ik er een beetje een zooitje van. Toch laat ik het staan, want het is ook gewoon vaak een zooitje in m'n hoofd.
Ik ben eigenlijk best wel heel gelukkig. Heb ook een leuk leven. Maar doordat ik al zó lang in die 'anorexia-modus' zit, ben ik eigenlijk totaal kwijt wat normaal leven eigenlijk inhoudt. Ik denk dat ik maar 50% van het leven daadwerkelijk benut. Er zit voor mij zoveel meer in, dat weet ik dan ook wel weer.
Soms komt dat er even uit, zoals woensdagmiddag. Dan voel ik me echt on top of the world. Toen ik daar de deur uitliep, had ik wel naar m'n auto toe willen huppelen, zo happy was ik.
Maar eenmaal thuis, zak ik weer terug in m'n veilige wereldje van weinig eten en de controle houden. En als ik nu terugdenk aan woensdag, lijkt het om totaal iemand anders te gaan. Iemand die ik zo graag altíjd zou willen zijn, maar die ik alleen maar kan zijn als ik ga aankomen.
Maar kan ik dat aan?
Als ik nu zelf 'nee' zeg, gaat het zeker niet lukken.
Maar als ik 'ja' zeg, geloof ik het eigenlijk ook niet.
Laat ik maar een eind breien aan dit verhaal.
Want al deze woorden, deze brij van zinnen kan ik uiteindelijk samenvatten in vier woorden:
Ik
moet
het
doen
vrijdag 29 oktober 2010 om 23:29
quote:Lotte35 schreef op 29 oktober 2010 @ 20:33:
[...]
Ik
moet
het
doen
Ik kreeg zo'n rare sensatie van lachen en huilen tegelijkertijd toen ik je reactie las. Die hele neergeschreven gedachtegang en dan toch ook die simpele conclusie. Dat is zo typerend, en zo herkenbaar. Je doorziet je anorexia. Met die kennis moet je gaan doen, en misschien is dat nog wel het allermoeilijkste. Dat is het aangaan, het toepassen, de confrontatie. Dat is lastig, maar ik denk wel dat we het in ons hoofd door angst 100 keer zo groot maken.
Anorexia is weigering, simply put. Nee, ik doe niet mee. Nee, ik wil dat niet voelen. Nee, ik wil niet groot zijn. Dat is allemaal zo sterk, allemaal kracht die je kiest te gebruiken voor onderdrukking. Voor demping, verdoving. Ik durf het woord 'kiezen' te gebruiken omdat ik denk dat je al in zoverre in je proces bent, dat je, zoals ik al zei, de ziekte doorziet.
Er komen nu echt tranen, bizar, misschien omdat je een zere plek raakt met je reactie die zo duidelijk en herkenbaar is. Op de een of andere manier is het gewoon ook verdrietig om je eigen dingen/problemen/angsten/gedachtegang gespiegeld te zien in iemand anders (zoals jij nu dus)
Ik weet niet wat mijn punt is. Ik zit hardop te denken. Het is ook een kritisch zijn naar mezelf toe hoor, geen aanval op jou. Maar toch he, toch denk ik dat we een keus hebben. Ik kies ervoor, noem eens iets, op 75% te leven. Ik kies ervoor om een stukje es achter de hand te houden. Als ik écht zelfliefde en zelfrespect heb, ga ik als de donder met die 25% aan de slag, niet? Er zit dus ergens een hobbel.
Het gaat niet alleen om je leven benutten, want jij bepaalt of je dat wil, of dat je dat helemaal niet zo nodig vindt. Het gaat erom dat jij letterlijk en figuurlijk meer ruimte inneemt. Dát maakt je een blijer mens. Een groter mens, een mens dat durft te leven. Een mens dat durft te nemen, niet alleen te geven.
Je bent bang niet te voldoen. Ik denk dat dat mijn tranen triggert. Juist omdat ik er nu steeds meer achterkom hoe wreed en verdrietig dat naar jezelf toe is. Kun je dat voelen, kun je voelen hoe abnormaal die knauw aan je zelfbeeld is?
Als het nog niet uit jezelf komt zijn alle externe factoren en ervaringen inderdaad welkom. Daar kun je aan vasthouden en naar teruggrijpen als je even wegzakt. Denken aan hoe dat voelde en weten dat het toen óók ging, lukte, dat je plezier had, dat je je goed voelde. Het gevoel dat je de wereld aankan, ook al weet je nog niet hoe het gaat lopen.
Ik ben ook bang niet te voldoen. Ik heb nog altijd het gevoel alsof ik legio keuze heb aan maskers die ik kan opzetten, rollen die ik kan spelen, het aanpassen aan, het gewenste gedrag, en zo iedereen om de tuin leid. Alsof ik dat eigenlijk doe; mensen voor de gek houden. Er komt wel een moment dat ik door de mand val, just wait and see. Dat idee.
En om hulp vragen? De angst dat ik daarin teleurgesteld word, dat áls het dan echt zo is, en ik durf dat te vragen, en iemand kan/wil me dat niet geven...de schaamte en teleurstelling daarin, moet er niet aan denken; ik doe het wel allemaal zelf, weet ik in ieder geval wat ik kan verwachten
Ook dát is niet leven. Ook dat is het onttrekken aan risico.
Maar weet je lieve Lotte, ik heb een nieuwe angst erbij gekregen, eentje die vanuit mezelf groeit en niet vanuit de es: de angst om nog jaren zo door te blijven hobbelen. Om met jou te spreken, om op 50% te blijven hangen. Die angst geeft paradoxaal genoeg moed, moed om te proberen, te vallen en weer op te staan, fouten te maken.
En hoe meer je erachter komt dat mensen je dan nog steeds even leuk vinden, zo niet léuker, hoe meer je tegen die angst niet te voldoen kunt ingaan.
Blablabla, het schrijft makkelijk maar dat is het niet. Externe factoren zijn een hulpmiddel mijns inziens. Het zit heel erg in jezelf, het zit er jarenlang al in, die angst. Maar ook het stricte. Woorden als 'kunnen' en 'voldoen'. Jíj bent je ergste criticus. Voorbeeldje: het zal mijn vrienden een worst wezen of ik de rest van mijn leven achter de kassa ga zitten, of ga promoveren. Het zal ze een worst wezen als ik me rot voel en het niet perfect weet te verwoorden. Ze zullen altijd míj blijven zien, de persoon van wie ze houden. Ik ben de enige die mezelf tegenwerkt: ik moet de perfecte baan hebben, cum laude afstuderen, altijd precies goed verwoorden wat ik bedoel enz enz....
Je wil het liefst stage lopen bij je eigen ortho. Maar ze hebben geen plek voor een stagaire, dat is helemaal zeker, daar kan niets in veranderen? Ik begrijp de gedachtegang trouwens heel goed, maar het is wel je anorexia die daarin een excuus vindt. Niet lullig bedoeld
En het is natuurlijk onzin dat je geen energie verbruikt als je vrij bent. Het lijkt logisch om te zeggen; ik werk niet, verbruik dan minder energie en dus de rem erop. Maar het is nog altijd een zieke redenering. Bovendien; onderschat niet hoeveel extra je lijf nodig heeft op nog steeds flink ondergewicht. Het heeft juist extra energie nodig, of ben je dat niet met me eens?
En als je nou eens, ik noem maar iets hoor, elke week 1 doel stelt voor jezelf. Geen gemier, geen geneuzel, een soort experiment voor jezelf, en dat je dan ook met jezelf afspreekt dat als het écht niet gaat, je weer terug mag, zoiets. Maar dan heb je weer een ervaring erbij van het 'doen'.
Iets heel concreets. Bijv het eten wat je door de ochtend heen doet in minder maaltijden eten, kijken hoe dat voelt. Dus dat is dan een grotere portie ineens. Of: minstens dezelfde hoeveelheid eten als wanneer je werkt, wanneer je vrij bent. Of, doe eens gek en gedurfd , een streefdoel in gewicht. Bijv een pond per week. Klinkt nasty he .
Méér eten is lekker vaag, zodanig dat de anorexia altijd slim daarop in kan spelen. Is mijn ervaring. Ook met eten is het doen. Ik weet hoe groot de angst en onrust is als je eetpatroon verandert/uitgebreider wordt. Maar ook dat is tijdelijk, gelukkig. Bij mij hielp het om een eetschema te volgen, maar wel ferm te zijn in het uitbreiden (ik bedoel, wie houd je voor de gek, ik dacht toen wel: die idioten van hulpverleners, maar je komt altijd weer uit bij jezelf) Ontdekken wat eten naar honger is. Bij elke stap lijkt het weer onvoorstelbaar dat je de volgende bereikt. Ik dacht, toen ik in ieder geval volwaardig weer at, hoewel nog erg gestructureerd en veilig, dat ik nooit vrijer zou kunnen eten. Dus af en toe andere tijden, plaatsen, producten etc. Maar dat kan ik nu dus wel. Probeer zo terug te kijken naar de stappen die je al hebt gezet, en hoe dat op dat moment voelde.
Heb je eigenlijk nog hulp? Psych of dietist oid?
Ik stop echt want ik raak degene die niet meer te volgen is.
You go girrl
[...]
Ik
moet
het
doen
Ik kreeg zo'n rare sensatie van lachen en huilen tegelijkertijd toen ik je reactie las. Die hele neergeschreven gedachtegang en dan toch ook die simpele conclusie. Dat is zo typerend, en zo herkenbaar. Je doorziet je anorexia. Met die kennis moet je gaan doen, en misschien is dat nog wel het allermoeilijkste. Dat is het aangaan, het toepassen, de confrontatie. Dat is lastig, maar ik denk wel dat we het in ons hoofd door angst 100 keer zo groot maken.
Anorexia is weigering, simply put. Nee, ik doe niet mee. Nee, ik wil dat niet voelen. Nee, ik wil niet groot zijn. Dat is allemaal zo sterk, allemaal kracht die je kiest te gebruiken voor onderdrukking. Voor demping, verdoving. Ik durf het woord 'kiezen' te gebruiken omdat ik denk dat je al in zoverre in je proces bent, dat je, zoals ik al zei, de ziekte doorziet.
Er komen nu echt tranen, bizar, misschien omdat je een zere plek raakt met je reactie die zo duidelijk en herkenbaar is. Op de een of andere manier is het gewoon ook verdrietig om je eigen dingen/problemen/angsten/gedachtegang gespiegeld te zien in iemand anders (zoals jij nu dus)
Ik weet niet wat mijn punt is. Ik zit hardop te denken. Het is ook een kritisch zijn naar mezelf toe hoor, geen aanval op jou. Maar toch he, toch denk ik dat we een keus hebben. Ik kies ervoor, noem eens iets, op 75% te leven. Ik kies ervoor om een stukje es achter de hand te houden. Als ik écht zelfliefde en zelfrespect heb, ga ik als de donder met die 25% aan de slag, niet? Er zit dus ergens een hobbel.
Het gaat niet alleen om je leven benutten, want jij bepaalt of je dat wil, of dat je dat helemaal niet zo nodig vindt. Het gaat erom dat jij letterlijk en figuurlijk meer ruimte inneemt. Dát maakt je een blijer mens. Een groter mens, een mens dat durft te leven. Een mens dat durft te nemen, niet alleen te geven.
Je bent bang niet te voldoen. Ik denk dat dat mijn tranen triggert. Juist omdat ik er nu steeds meer achterkom hoe wreed en verdrietig dat naar jezelf toe is. Kun je dat voelen, kun je voelen hoe abnormaal die knauw aan je zelfbeeld is?
Als het nog niet uit jezelf komt zijn alle externe factoren en ervaringen inderdaad welkom. Daar kun je aan vasthouden en naar teruggrijpen als je even wegzakt. Denken aan hoe dat voelde en weten dat het toen óók ging, lukte, dat je plezier had, dat je je goed voelde. Het gevoel dat je de wereld aankan, ook al weet je nog niet hoe het gaat lopen.
Ik ben ook bang niet te voldoen. Ik heb nog altijd het gevoel alsof ik legio keuze heb aan maskers die ik kan opzetten, rollen die ik kan spelen, het aanpassen aan, het gewenste gedrag, en zo iedereen om de tuin leid. Alsof ik dat eigenlijk doe; mensen voor de gek houden. Er komt wel een moment dat ik door de mand val, just wait and see. Dat idee.
En om hulp vragen? De angst dat ik daarin teleurgesteld word, dat áls het dan echt zo is, en ik durf dat te vragen, en iemand kan/wil me dat niet geven...de schaamte en teleurstelling daarin, moet er niet aan denken; ik doe het wel allemaal zelf, weet ik in ieder geval wat ik kan verwachten
Ook dát is niet leven. Ook dat is het onttrekken aan risico.
Maar weet je lieve Lotte, ik heb een nieuwe angst erbij gekregen, eentje die vanuit mezelf groeit en niet vanuit de es: de angst om nog jaren zo door te blijven hobbelen. Om met jou te spreken, om op 50% te blijven hangen. Die angst geeft paradoxaal genoeg moed, moed om te proberen, te vallen en weer op te staan, fouten te maken.
En hoe meer je erachter komt dat mensen je dan nog steeds even leuk vinden, zo niet léuker, hoe meer je tegen die angst niet te voldoen kunt ingaan.
Blablabla, het schrijft makkelijk maar dat is het niet. Externe factoren zijn een hulpmiddel mijns inziens. Het zit heel erg in jezelf, het zit er jarenlang al in, die angst. Maar ook het stricte. Woorden als 'kunnen' en 'voldoen'. Jíj bent je ergste criticus. Voorbeeldje: het zal mijn vrienden een worst wezen of ik de rest van mijn leven achter de kassa ga zitten, of ga promoveren. Het zal ze een worst wezen als ik me rot voel en het niet perfect weet te verwoorden. Ze zullen altijd míj blijven zien, de persoon van wie ze houden. Ik ben de enige die mezelf tegenwerkt: ik moet de perfecte baan hebben, cum laude afstuderen, altijd precies goed verwoorden wat ik bedoel enz enz....
Je wil het liefst stage lopen bij je eigen ortho. Maar ze hebben geen plek voor een stagaire, dat is helemaal zeker, daar kan niets in veranderen? Ik begrijp de gedachtegang trouwens heel goed, maar het is wel je anorexia die daarin een excuus vindt. Niet lullig bedoeld
En het is natuurlijk onzin dat je geen energie verbruikt als je vrij bent. Het lijkt logisch om te zeggen; ik werk niet, verbruik dan minder energie en dus de rem erop. Maar het is nog altijd een zieke redenering. Bovendien; onderschat niet hoeveel extra je lijf nodig heeft op nog steeds flink ondergewicht. Het heeft juist extra energie nodig, of ben je dat niet met me eens?
En als je nou eens, ik noem maar iets hoor, elke week 1 doel stelt voor jezelf. Geen gemier, geen geneuzel, een soort experiment voor jezelf, en dat je dan ook met jezelf afspreekt dat als het écht niet gaat, je weer terug mag, zoiets. Maar dan heb je weer een ervaring erbij van het 'doen'.
Iets heel concreets. Bijv het eten wat je door de ochtend heen doet in minder maaltijden eten, kijken hoe dat voelt. Dus dat is dan een grotere portie ineens. Of: minstens dezelfde hoeveelheid eten als wanneer je werkt, wanneer je vrij bent. Of, doe eens gek en gedurfd , een streefdoel in gewicht. Bijv een pond per week. Klinkt nasty he .
Méér eten is lekker vaag, zodanig dat de anorexia altijd slim daarop in kan spelen. Is mijn ervaring. Ook met eten is het doen. Ik weet hoe groot de angst en onrust is als je eetpatroon verandert/uitgebreider wordt. Maar ook dat is tijdelijk, gelukkig. Bij mij hielp het om een eetschema te volgen, maar wel ferm te zijn in het uitbreiden (ik bedoel, wie houd je voor de gek, ik dacht toen wel: die idioten van hulpverleners, maar je komt altijd weer uit bij jezelf) Ontdekken wat eten naar honger is. Bij elke stap lijkt het weer onvoorstelbaar dat je de volgende bereikt. Ik dacht, toen ik in ieder geval volwaardig weer at, hoewel nog erg gestructureerd en veilig, dat ik nooit vrijer zou kunnen eten. Dus af en toe andere tijden, plaatsen, producten etc. Maar dat kan ik nu dus wel. Probeer zo terug te kijken naar de stappen die je al hebt gezet, en hoe dat op dat moment voelde.
Heb je eigenlijk nog hulp? Psych of dietist oid?
Ik stop echt want ik raak degene die niet meer te volgen is.
You go girrl
zaterdag 30 oktober 2010 om 09:45
Oeh, wat wordt hier goed geschreven, heel herkenbaar.
Lotte, je "vage" post vond ik juist superduidelijk. Ik snap precies wat je wilt zeggen, kan je gedachtengang prima volgen. Over mijn vorige post gisteren, ja ik was heel bang je aan te vallen of te kwetsen, want ik weet dat je zo goed je best doet en dat je hier echt niet voor je lol zit elke dag te knokken. Maar ik weet ook zo goed hoe sluw die es is, hoe stiekem, hoe je ongemerkt kan blijven hangen in die "veligiheid" en dat vind ik zo zonde voor jou, want ik weet ook hoe graag je het wil en ik gun het je zo - de vrijheid van een leven zonder es!!!
Uit eindelijk moet je het gewoon doen inderdaad. Je kan het van tig kanten belichten, beargumenteren, maar dat is alleen maar tijd winnen voor je es. Uit eindleijk zijn er 2 keuzes, doen of niet doen en die angst blijft, daar moet je doorheen, overheen, maar niet omheen, dat gaat niet.
Die doelen die Soof stelt vind ik goeie. Dat maakt het concreet, tastbaar. Ik heb wel een goeie élke middag die boterham eten (dus niet alleen als je honger hebt!) Kleine stapjes. Het voorstel van Soof vond ik ook een goeie, proberen evenveel te eten in de ochtend, maar minder eetmomenten. Iets om over na te denken misschien - die doelen? Eng misschien ook wel, maar hier heb je de steun, hier heb je het bewijs dat je kan "genezen" van een es, een normaal gewicht kan hebben, normaal kan eten en dat het leven niet instort, ontploft...je niet 100kg aankomt, het hek niet van de dam is....ik noem maar wat!
quote:
Maar kan ik dat aan?
Als ik nu zelf 'nee' zeg, gaat het zeker niet lukken.
Maar als ik 'ja' zeg, geloof ik het eigenlijk ook niet.
Ik heb eens gelezen in een boek over es-en dat je die sprong moet wagen en als je het niet gelooft, dan moet je doen alsof je het gelooft totdat je het wel gelooft. Gaan zitten wachten op tot je in die 'ja' gelooft gaat niet komen. Misschien is dat zelfs iets wat pas gaat komen nadat je je eten weer goed op de rit hebt, want ik loop er alsnog flink tegenaan. Ik geloof dat ik geloof dat ik het aankan, mijn mijn gedrag en handelingen laten toch het tegenovergestelde zien en daar valt nog flink aan te werken.
quote:Maar ik ben gewoon bang. Bang dat ik, als ik eenmaal in het volle leven sta, niet zal voldoen. Dat ik tegen zal vallen. Dat ik het allemaal niet kan.
Wat herkenbaar!!! Meer kan ik er niet over zeggen, want eigenlijk voldoe je al. Iedereen voldoet. Want wie bepaalt nou eigenlijk of je "voldoet" of niet. Je bent er, je leeft...ja...meer is er niet. Je bent er gewoon, daar hoef je niet gekeurd voor te worden. Maar ik snap je angst en ik snap de gedachten, want ik heb ze zelf ook wel, maar er is niemand die je een certificaat gaat overhandigen "jij voldoet" aan de andere kant is er niemand die een stempel op je hoofd gaat drukken "voldoet niet" Het bestaat gewoon niet en is puur iets wat in ons eigen hoofd leeft. Dat is makkelijk, want je kan jezelf zo bevrijden! Die "regels" - voldoen of niet voldoen - die kunnen gewoon wegvallen! Wel of niet voldoen bestaat gewoon niet! Maar helaas werkt de gedachtengang niet zo makkelijk, dat weet ik ook wel (haha, daar loop ik elke dag weer tegenaan).
Soof, wat een wijze woorden schrijf je! En helemaal kloppend ook. Dat "door de mand vallen" herken ik ook. Daar is het wel eens eerder over gegaan hier geloof ik. Ontmaskerd worden.
quote:Anorexia is weigering, simply put. Nee, ik doe niet mee. Nee, ik wil dat niet voelen. Nee, ik wil niet groot zijn. Dat is allemaal zo sterk, allemaal kracht die je kiest te gebruiken voor onderdrukking. Voor demping, verdoving.
Dit slaat de spijker op zijn kop!! En bij mij is die es misschien weg, maar....nu moet ik nog groeien. Het is alsof mijn echte zelf zo klein is geworden door die es, die es die zoveel ruimte heeft ingenomen al die jaren. Nu is die weggevallen en moet ik zélf die ruimte gaan vullen. Al die ruimte! Waarmee? Met wie? En durf ik dat wel? (Blijkbaar nog niet)
Zo zie je, ik loop tegen dezelfde dingen aan Lotte, de angsten die jij noemt om aan te komen. Het is er allemaal, maar ik kan me niet mer verschuilen achter mijn eetproblemen en laag gewicht. Althans, het kan wel, maar ik doe het niet meer en het zou te belachelijk zijn voor mij omdat ik te goed weet dat het een showtje is. Dus ik moet....maar die angst is er nog steeds en hoe ik het ga doen weet ik nog niet.
Soof, bedankt voor je compliment en ja, onderdompelen is het leven geeft zo enorm veel kracht! Maarja...als je zo lang "uit" het leven ben geweest moet je dat soms wel zelf gaan creëren, het zelf weer gaan opzoeken.
Ik stop ook weer...wat een verhaal is het, maar ik merk dat we allemaal de dingen bij elkaar herkennen. Het is zo gek...dat je es zo anders kan verlopen, zich zo anders kan uiten, maar dat het toch zo hetzelfde is.
Een heel fijn weekend allemaal!
Lotte, je "vage" post vond ik juist superduidelijk. Ik snap precies wat je wilt zeggen, kan je gedachtengang prima volgen. Over mijn vorige post gisteren, ja ik was heel bang je aan te vallen of te kwetsen, want ik weet dat je zo goed je best doet en dat je hier echt niet voor je lol zit elke dag te knokken. Maar ik weet ook zo goed hoe sluw die es is, hoe stiekem, hoe je ongemerkt kan blijven hangen in die "veligiheid" en dat vind ik zo zonde voor jou, want ik weet ook hoe graag je het wil en ik gun het je zo - de vrijheid van een leven zonder es!!!
Uit eindelijk moet je het gewoon doen inderdaad. Je kan het van tig kanten belichten, beargumenteren, maar dat is alleen maar tijd winnen voor je es. Uit eindleijk zijn er 2 keuzes, doen of niet doen en die angst blijft, daar moet je doorheen, overheen, maar niet omheen, dat gaat niet.
Die doelen die Soof stelt vind ik goeie. Dat maakt het concreet, tastbaar. Ik heb wel een goeie élke middag die boterham eten (dus niet alleen als je honger hebt!) Kleine stapjes. Het voorstel van Soof vond ik ook een goeie, proberen evenveel te eten in de ochtend, maar minder eetmomenten. Iets om over na te denken misschien - die doelen? Eng misschien ook wel, maar hier heb je de steun, hier heb je het bewijs dat je kan "genezen" van een es, een normaal gewicht kan hebben, normaal kan eten en dat het leven niet instort, ontploft...je niet 100kg aankomt, het hek niet van de dam is....ik noem maar wat!
quote:
Maar kan ik dat aan?
Als ik nu zelf 'nee' zeg, gaat het zeker niet lukken.
Maar als ik 'ja' zeg, geloof ik het eigenlijk ook niet.
Ik heb eens gelezen in een boek over es-en dat je die sprong moet wagen en als je het niet gelooft, dan moet je doen alsof je het gelooft totdat je het wel gelooft. Gaan zitten wachten op tot je in die 'ja' gelooft gaat niet komen. Misschien is dat zelfs iets wat pas gaat komen nadat je je eten weer goed op de rit hebt, want ik loop er alsnog flink tegenaan. Ik geloof dat ik geloof dat ik het aankan, mijn mijn gedrag en handelingen laten toch het tegenovergestelde zien en daar valt nog flink aan te werken.
quote:Maar ik ben gewoon bang. Bang dat ik, als ik eenmaal in het volle leven sta, niet zal voldoen. Dat ik tegen zal vallen. Dat ik het allemaal niet kan.
Wat herkenbaar!!! Meer kan ik er niet over zeggen, want eigenlijk voldoe je al. Iedereen voldoet. Want wie bepaalt nou eigenlijk of je "voldoet" of niet. Je bent er, je leeft...ja...meer is er niet. Je bent er gewoon, daar hoef je niet gekeurd voor te worden. Maar ik snap je angst en ik snap de gedachten, want ik heb ze zelf ook wel, maar er is niemand die je een certificaat gaat overhandigen "jij voldoet" aan de andere kant is er niemand die een stempel op je hoofd gaat drukken "voldoet niet" Het bestaat gewoon niet en is puur iets wat in ons eigen hoofd leeft. Dat is makkelijk, want je kan jezelf zo bevrijden! Die "regels" - voldoen of niet voldoen - die kunnen gewoon wegvallen! Wel of niet voldoen bestaat gewoon niet! Maar helaas werkt de gedachtengang niet zo makkelijk, dat weet ik ook wel (haha, daar loop ik elke dag weer tegenaan).
Soof, wat een wijze woorden schrijf je! En helemaal kloppend ook. Dat "door de mand vallen" herken ik ook. Daar is het wel eens eerder over gegaan hier geloof ik. Ontmaskerd worden.
quote:Anorexia is weigering, simply put. Nee, ik doe niet mee. Nee, ik wil dat niet voelen. Nee, ik wil niet groot zijn. Dat is allemaal zo sterk, allemaal kracht die je kiest te gebruiken voor onderdrukking. Voor demping, verdoving.
Dit slaat de spijker op zijn kop!! En bij mij is die es misschien weg, maar....nu moet ik nog groeien. Het is alsof mijn echte zelf zo klein is geworden door die es, die es die zoveel ruimte heeft ingenomen al die jaren. Nu is die weggevallen en moet ik zélf die ruimte gaan vullen. Al die ruimte! Waarmee? Met wie? En durf ik dat wel? (Blijkbaar nog niet)
Zo zie je, ik loop tegen dezelfde dingen aan Lotte, de angsten die jij noemt om aan te komen. Het is er allemaal, maar ik kan me niet mer verschuilen achter mijn eetproblemen en laag gewicht. Althans, het kan wel, maar ik doe het niet meer en het zou te belachelijk zijn voor mij omdat ik te goed weet dat het een showtje is. Dus ik moet....maar die angst is er nog steeds en hoe ik het ga doen weet ik nog niet.
Soof, bedankt voor je compliment en ja, onderdompelen is het leven geeft zo enorm veel kracht! Maarja...als je zo lang "uit" het leven ben geweest moet je dat soms wel zelf gaan creëren, het zelf weer gaan opzoeken.
Ik stop ook weer...wat een verhaal is het, maar ik merk dat we allemaal de dingen bij elkaar herkennen. Het is zo gek...dat je es zo anders kan verlopen, zich zo anders kan uiten, maar dat het toch zo hetzelfde is.
Een heel fijn weekend allemaal!
zaterdag 30 oktober 2010 om 16:08
quote:LilStar schreef op 28 oktober 2010 @ 20:33:
Verder naar de HA geweest om die menstruatie: ze vond het allemaal niet zo zorgelijk dat ik zo lang niet ongesteld werd. Ik citeer letterlijk: "Als ik zo naar je kijk, heb je ook niet echt ondergewicht." Heel gevaarlijk om tegen iemand met een ES te zeggen... Wat een onbenul zeg. Maar ik ben bang dat zo'n huisarts eerder regel is dan uitzondering..... Inderdaad een gevaarlijke opmerking. Er zou echt meer aandacht besteedt moeten worden aan het bijscholen/informeren van huisartsen m.b.t. eetstoornissen.
Verder naar de HA geweest om die menstruatie: ze vond het allemaal niet zo zorgelijk dat ik zo lang niet ongesteld werd. Ik citeer letterlijk: "Als ik zo naar je kijk, heb je ook niet echt ondergewicht." Heel gevaarlijk om tegen iemand met een ES te zeggen... Wat een onbenul zeg. Maar ik ben bang dat zo'n huisarts eerder regel is dan uitzondering..... Inderdaad een gevaarlijke opmerking. Er zou echt meer aandacht besteedt moeten worden aan het bijscholen/informeren van huisartsen m.b.t. eetstoornissen.
zaterdag 30 oktober 2010 om 16:11
quote:[message=7595382,noline]stampertje1977 schreef op
Het is echt een leuke familie maar alles draait bij hun om eten. Daar word ik dus erg moe van.....
Zie je zelf de tegenstelling? Eetstoornissen patienten zijn juist altijd met eten bezig, want onbegrijpelijk is voor de rest van de wereld. Waarschijnlijk zegt bovenstaande opmerking meer over jezelf dan over de familie.
Ik heb ook heel lang gedacht dat anderen vreemd met eten omgingen. Maarre.... dat doen wij juist he?
Het is echt een leuke familie maar alles draait bij hun om eten. Daar word ik dus erg moe van.....
Zie je zelf de tegenstelling? Eetstoornissen patienten zijn juist altijd met eten bezig, want onbegrijpelijk is voor de rest van de wereld. Waarschijnlijk zegt bovenstaande opmerking meer over jezelf dan over de familie.
Ik heb ook heel lang gedacht dat anderen vreemd met eten omgingen. Maarre.... dat doen wij juist he?
zaterdag 30 oktober 2010 om 20:00
quote:Soof25 schreef op 29 oktober 2010 @ 23:29:
Ik kies ervoor, noem eens iets, op 75% te leven. Ik kies ervoor om een stukje es achter de hand te houden. Als ik écht zelfliefde en zelfrespect heb, ga ik als de donder met die 25% aan de slag, niet? Er zit dus ergens een hobbel.
Precies!
Ik wil ook een stukje es achter de hand houden, maar weet eigenlijk niet eens waarom. Want alle redenen die ik kan bedenken, slaan gewoon nergens op:
- Het is veilig..... not!
- Het maakt me gelukkig..... not!
- Ik voel me er goed door..... not!
Je omschrijft het heel goed; er zit ergens een hobbel. Maar waar precies, daar kan ik niet goed achterkomen.
quote:Soof25 schreef op 29 oktober 2010 @ 23:29:
Je wil het liefst stage lopen bij je eigen ortho. Maar ze hebben geen plek voor een stagaire, dat is helemaal zeker, daar kan niets in veranderen?Vrij zeker ja.quote:Ik begrijp de gedachtegang trouwens heel goed, maar het is wel je anorexia die daarin een excuus vindt. Niet lullig bedoeld
En ook helemaal niet opgevat als lullig hoor. Sterker nog, ik zei dit eerder zelf al. Ik kan makkelijk zeggen dat ik zou willen aankomen, als ik daar stage mocht lopen. Want dat gaat toch niet gebeuren.
Maar stel nu, dat het tóch zou kunnen. Dan zou ik eerst een half uur door het huis gaan stuiteren, en daarna denk ik tóch beginnen met aankomen. Want zoals ik me woensdag voelde, wil ik me altijd voelen. Geestelijk dan. Omdat ik werk deed wat ik echt, écht heel erg leuk vond. Dat vind ik het werk wat ik nu doe ook hoor, maar schijnbaar toch niet leuk genoeg om er echt voor te gaan, qua aankomen.
quote:Soof25 schreef op 29 oktober 2010 @ 23:29:
Bovendien; onderschat niet hoeveel extra je lijf nodig heeft op nog steeds flink ondergewicht. Het heeft juist extra energie nodig, of ben je dat niet met me eens?Jawel quote:Soof25 schreef op 29 oktober 2010 @ 23:29:
En als je nou eens, ik noem maar iets hoor, elke week 1 doel stelt voor jezelf. Geen gemier, geen geneuzel, een soort experiment voor jezelf, en dat je dan ook met jezelf afspreekt dat als het écht niet gaat, je weer terug mag, zoiets. Maar dan heb je weer een ervaring erbij van het 'doen'. Je hebt gewoon gelijk; dat moet ik ook doen. En dat ga ik ook doen.quote:Soof25 schreef op 29 oktober 2010 @ 23:29:
Heb je eigenlijk nog hulp? Psych of dietist oid?
Niet meer. Ook geen behoefte aan. Daarmee zeg ik niet dat ik het zelf allemaal wel kan, maar ik ben met zulke mensen gewoon uitgepraat. Ik heb véél meer aan jullie steun, omdat jullie écht weten hoe het is om te leven met een es. Dat maakt voor mij een groot verschil.
Maar ik realiseer me ook dat ik met jullie niet kan blijven praten. Ik moet nu actie gaan ondernemen, want praatjes leveren geen pondjes (nieuw gezegde, helemaal zelf bedacht )
Ik kies ervoor, noem eens iets, op 75% te leven. Ik kies ervoor om een stukje es achter de hand te houden. Als ik écht zelfliefde en zelfrespect heb, ga ik als de donder met die 25% aan de slag, niet? Er zit dus ergens een hobbel.
Precies!
Ik wil ook een stukje es achter de hand houden, maar weet eigenlijk niet eens waarom. Want alle redenen die ik kan bedenken, slaan gewoon nergens op:
- Het is veilig..... not!
- Het maakt me gelukkig..... not!
- Ik voel me er goed door..... not!
Je omschrijft het heel goed; er zit ergens een hobbel. Maar waar precies, daar kan ik niet goed achterkomen.
quote:Soof25 schreef op 29 oktober 2010 @ 23:29:
Je wil het liefst stage lopen bij je eigen ortho. Maar ze hebben geen plek voor een stagaire, dat is helemaal zeker, daar kan niets in veranderen?Vrij zeker ja.quote:Ik begrijp de gedachtegang trouwens heel goed, maar het is wel je anorexia die daarin een excuus vindt. Niet lullig bedoeld
En ook helemaal niet opgevat als lullig hoor. Sterker nog, ik zei dit eerder zelf al. Ik kan makkelijk zeggen dat ik zou willen aankomen, als ik daar stage mocht lopen. Want dat gaat toch niet gebeuren.
Maar stel nu, dat het tóch zou kunnen. Dan zou ik eerst een half uur door het huis gaan stuiteren, en daarna denk ik tóch beginnen met aankomen. Want zoals ik me woensdag voelde, wil ik me altijd voelen. Geestelijk dan. Omdat ik werk deed wat ik echt, écht heel erg leuk vond. Dat vind ik het werk wat ik nu doe ook hoor, maar schijnbaar toch niet leuk genoeg om er echt voor te gaan, qua aankomen.
quote:Soof25 schreef op 29 oktober 2010 @ 23:29:
Bovendien; onderschat niet hoeveel extra je lijf nodig heeft op nog steeds flink ondergewicht. Het heeft juist extra energie nodig, of ben je dat niet met me eens?Jawel quote:Soof25 schreef op 29 oktober 2010 @ 23:29:
En als je nou eens, ik noem maar iets hoor, elke week 1 doel stelt voor jezelf. Geen gemier, geen geneuzel, een soort experiment voor jezelf, en dat je dan ook met jezelf afspreekt dat als het écht niet gaat, je weer terug mag, zoiets. Maar dan heb je weer een ervaring erbij van het 'doen'. Je hebt gewoon gelijk; dat moet ik ook doen. En dat ga ik ook doen.quote:Soof25 schreef op 29 oktober 2010 @ 23:29:
Heb je eigenlijk nog hulp? Psych of dietist oid?
Niet meer. Ook geen behoefte aan. Daarmee zeg ik niet dat ik het zelf allemaal wel kan, maar ik ben met zulke mensen gewoon uitgepraat. Ik heb véél meer aan jullie steun, omdat jullie écht weten hoe het is om te leven met een es. Dat maakt voor mij een groot verschil.
Maar ik realiseer me ook dat ik met jullie niet kan blijven praten. Ik moet nu actie gaan ondernemen, want praatjes leveren geen pondjes (nieuw gezegde, helemaal zelf bedacht )
zaterdag 30 oktober 2010 om 22:00
Extra nieuwsbulletin
Gisteren en vandaag heb ik extra gegeten.
Vandaag kon ik het niet laten me te wegen.
Ik ben een pond aangekomen.
En ik heb gewoonweg geen fut meer om me daar tegen te verzetten.
Ik laat het maar toe.
Ik moet.
En ik geloof ook dat ik het wil.
Al voel ik me nu echt een vreetzak.
Maar dat moet dan maar.
Gisteren en vandaag heb ik extra gegeten.
Vandaag kon ik het niet laten me te wegen.
Ik ben een pond aangekomen.
En ik heb gewoonweg geen fut meer om me daar tegen te verzetten.
Ik laat het maar toe.
Ik moet.
En ik geloof ook dat ik het wil.
Al voel ik me nu echt een vreetzak.
Maar dat moet dan maar.
zaterdag 30 oktober 2010 om 23:56
Dat is nou juist het mooie Lotte. Je hoeft er niet meer tegen te vechten. Je mag stoppen met dat gevecht want het is nergens voor nodig. Je mag jezelf die rust gunnen. Omdat je er gewoon mag zijn, omdat je gewoon mag aankomen, omdat je jezelf die kilo's mag geven. Je hoeft niet meer die constante strijd aan te gaan. Doe dit niet voor een baan of voor je omgeving, maar voor jezelf. Omdat jij wilt leven!!
Ik reageer hier op dit moment maar heel miniem, omdat ik het op dit moment erg druk heb. Maar: ik lees mee en ik denk aan jullie! Zet 'em op meisjes, jullie zijn zo goed bezig!!!
Ik reageer hier op dit moment maar heel miniem, omdat ik het op dit moment erg druk heb. Maar: ik lees mee en ik denk aan jullie! Zet 'em op meisjes, jullie zijn zo goed bezig!!!
zondag 31 oktober 2010 om 10:44
quote:indigoblue schreef op 30 oktober 2010 @ 09:45:
Lotte, je "vage" post vond ik juist superduidelijk. Ik snap precies wat je wilt zeggen, kan je gedachtengang prima volgen. Over mijn vorige post gisteren, ja ik was heel bang je aan te vallen of te kwetsen, want ik weet dat je zo goed je best doet en dat je hier echt niet voor je lol zit elke dag te knokken. Maar ik weet ook zo goed hoe sluw die es is, hoe stiekem, hoe je ongemerkt kan blijven hangen in die "veligiheid" en dat vind ik zo zonde voor jou, want ik weet ook hoe graag je het wil en ik gun het je zo - de vrijheid van een leven zonder es!!!
Dank je wel!
Weet je, ik gun het mezelf ook. Mijn moeder, met wie ik goed kan praten, zegt dat ik het mezelf nog niet gun, en daardoor niet wil aankomen. Maar dat ben ik niet met haar eens. Ik gun het mezelf wel, maar ben gewoon verslaafd aan mijn ingesleten gewoontes. Het gemuis met het eten, de ritueeltjes er omheen; het zijn dingen die van mij zijn, van mij alleen. En hoewel ze me niets gebracht hebben, ben ik er toch aan gehecht.quote:indigoblue schreef op 30 oktober 2010 @ 09:45:
Uit eindelijk moet je het gewoon doen inderdaad. Je kan het van tig kanten belichten, beargumenteren, maar dat is alleen maar tijd winnen voor je es. Uit eindleijk zijn er 2 keuzes, doen of niet doen en die angst blijft, daar moet je doorheen, overheen, maar niet omheen, dat gaat niet.En hiermee is gewoon alles gezegd. Ik moet het doen, klaar.quote:Pelikaan schreef op 30 oktober 2010 @ 23:56:
Dat is nou juist het mooie Lotte. Je hoeft er niet meer tegen te vechten. Je mag stoppen met dat gevecht want het is nergens voor nodig. Je mag jezelf die rust gunnen. Omdat je er gewoon mag zijn, omdat je gewoon mag aankomen, omdat je jezelf die kilo's mag geven. Je hoeft niet meer die constante strijd aan te gaan. Doe dit niet voor een baan of voor je omgeving, maar voor jezelf. Omdat jij wilt leven!!
Oeh, ik word echt zó blij als ik dit lees! Het is een tekst om te printen, en uitvergroot hier in de kamer te hangen. Het dringt gewoon nog steeds niet tot me door, dat het GOED is, wat er nu gebeurt. Gisteravond was ik helemaal down, omdat ik zo geschrokken was van de weegschaal. En toen ik vannacht en vanmorgen wakker werd, was mijn eerste gedachte ook weer: Shit, wat ben ik zwaar.....
Het kwam gewoon totaal niet bij me op om te denken: Jeetje, wat goed, ik ben aangekomen.
Maar gelukkig hoef ik het niet alleen te doen, en lees ik net jouw berichtje, Pelikaan! Dat maakt het eten vandaag niet opeens makkelijk, maar zorgt er wel voor dat het schuldgevoel duidelijk minder is.
Bedankt jullie allemaal!
Ik zou jullie wel een onwijze knuffel willen geven.
Dat jullie zoveel tijd in mij steken, hier op het forum, ontroert me echt. En met effect hoor, ik gá ervoor!
Lotte, je "vage" post vond ik juist superduidelijk. Ik snap precies wat je wilt zeggen, kan je gedachtengang prima volgen. Over mijn vorige post gisteren, ja ik was heel bang je aan te vallen of te kwetsen, want ik weet dat je zo goed je best doet en dat je hier echt niet voor je lol zit elke dag te knokken. Maar ik weet ook zo goed hoe sluw die es is, hoe stiekem, hoe je ongemerkt kan blijven hangen in die "veligiheid" en dat vind ik zo zonde voor jou, want ik weet ook hoe graag je het wil en ik gun het je zo - de vrijheid van een leven zonder es!!!
Dank je wel!
Weet je, ik gun het mezelf ook. Mijn moeder, met wie ik goed kan praten, zegt dat ik het mezelf nog niet gun, en daardoor niet wil aankomen. Maar dat ben ik niet met haar eens. Ik gun het mezelf wel, maar ben gewoon verslaafd aan mijn ingesleten gewoontes. Het gemuis met het eten, de ritueeltjes er omheen; het zijn dingen die van mij zijn, van mij alleen. En hoewel ze me niets gebracht hebben, ben ik er toch aan gehecht.quote:indigoblue schreef op 30 oktober 2010 @ 09:45:
Uit eindelijk moet je het gewoon doen inderdaad. Je kan het van tig kanten belichten, beargumenteren, maar dat is alleen maar tijd winnen voor je es. Uit eindleijk zijn er 2 keuzes, doen of niet doen en die angst blijft, daar moet je doorheen, overheen, maar niet omheen, dat gaat niet.En hiermee is gewoon alles gezegd. Ik moet het doen, klaar.quote:Pelikaan schreef op 30 oktober 2010 @ 23:56:
Dat is nou juist het mooie Lotte. Je hoeft er niet meer tegen te vechten. Je mag stoppen met dat gevecht want het is nergens voor nodig. Je mag jezelf die rust gunnen. Omdat je er gewoon mag zijn, omdat je gewoon mag aankomen, omdat je jezelf die kilo's mag geven. Je hoeft niet meer die constante strijd aan te gaan. Doe dit niet voor een baan of voor je omgeving, maar voor jezelf. Omdat jij wilt leven!!
Oeh, ik word echt zó blij als ik dit lees! Het is een tekst om te printen, en uitvergroot hier in de kamer te hangen. Het dringt gewoon nog steeds niet tot me door, dat het GOED is, wat er nu gebeurt. Gisteravond was ik helemaal down, omdat ik zo geschrokken was van de weegschaal. En toen ik vannacht en vanmorgen wakker werd, was mijn eerste gedachte ook weer: Shit, wat ben ik zwaar.....
Het kwam gewoon totaal niet bij me op om te denken: Jeetje, wat goed, ik ben aangekomen.
Maar gelukkig hoef ik het niet alleen te doen, en lees ik net jouw berichtje, Pelikaan! Dat maakt het eten vandaag niet opeens makkelijk, maar zorgt er wel voor dat het schuldgevoel duidelijk minder is.
Bedankt jullie allemaal!
Ik zou jullie wel een onwijze knuffel willen geven.
Dat jullie zoveel tijd in mij steken, hier op het forum, ontroert me echt. En met effect hoor, ik gá ervoor!
zondag 31 oktober 2010 om 10:52
@ Lotte: ik vind het superknap dat je zo hard aan het vechten bent! Je hebt volgens mij heel duidelijk je doel voor ogen (iig hoe je zou willen dat je leven eruit ziet). Hou dat vast . En soms houd ik mezelf ook voor de gek, iets recents: die HA zei dat mijn gewicht niet laag genoeg was om niet meer te menstrueren. Ik vatte dat idd op als: "Oh dan hoef ik dus niet aan te komen." Alleen is mijn opvatting qua gewicht zo: ik mag nu best stabiel blijven, maar ik mag niet aankomen. Maar elke keer val ik toch (heel heel heel heeeeeel langzaam) een klein beetje af, dus eigenlijk verleg ik mijn grenzen elke keer weer - naar beneden...
@ Stampertje: hoe gaat het nu? Je ontlasting zal de komende tijd heel wisselend zijn en ik begrijp heel goed (veels te goed
) hoe opgeblazen/vol je je dan voelt... het gaat weer weg, echt. Maar je darmen hebben een soort 'herstart' nodig, omdat ze nu gewoon helemaal lam zijn gelegd. Weet niet goed hoe ik het moet beschrijven . Maar zorg voor voldoende (ook oplosbare) vezels, goed drinken, voldoende bewegen. Dan doe je er gewoon alles aan wat je kan . Hang on!
Verder: ik lees hier zulke goed stukjes! Vol herkenning aan het lezen. Oja, over dat mezelf pushen om sociaal te doen: om er niet onderuit te komen, heb ik gister gewoon een heel stel mensen bij mij uitgenodigd. En het was echt heel gezellig! Normaal gesproken zou ik geneigd zijn, als het bij iemand anders was, om met een smoesje niet te komen of vroeg weg te gaan. Maar het was echt heel leuk, kreeg gelijk zin om meer dingen te plannen haha.
Alleen zou ik zo graag ook gewoon 'mee willen doen' om me iets normaler te voelen: ik drink geen alcohol, eet geen dingen als chips/nootjes (omdat ik het niet durf). En nou zijn dat nu ook geen noodzakelijke dingen, maar het is meer dat ik me er niet druk om hoef te maken.
Of dat ik in de zomer op een terrasje kan zitten en eens niet spa rood/cola light/kopje thee bestel, maar ook een keer een ijskoffie of rosé'tje als ik dat wil. Of last-minute beslissen om ergens te lunchen/uit eten te gaan. Als ik die angst kan loslaten zal ik me zo 'bevrijd' voelen van mijn es denk ik. Maar misschien moet ik dat niet te hard romantiseren.
Herkend iemand dit?
Fijne zondag allemaal! Heerlijk he, dat extra uurtje
?
@ Stampertje: hoe gaat het nu? Je ontlasting zal de komende tijd heel wisselend zijn en ik begrijp heel goed (veels te goed
) hoe opgeblazen/vol je je dan voelt... het gaat weer weg, echt. Maar je darmen hebben een soort 'herstart' nodig, omdat ze nu gewoon helemaal lam zijn gelegd. Weet niet goed hoe ik het moet beschrijven . Maar zorg voor voldoende (ook oplosbare) vezels, goed drinken, voldoende bewegen. Dan doe je er gewoon alles aan wat je kan . Hang on!Verder: ik lees hier zulke goed stukjes! Vol herkenning aan het lezen. Oja, over dat mezelf pushen om sociaal te doen: om er niet onderuit te komen, heb ik gister gewoon een heel stel mensen bij mij uitgenodigd. En het was echt heel gezellig! Normaal gesproken zou ik geneigd zijn, als het bij iemand anders was, om met een smoesje niet te komen of vroeg weg te gaan. Maar het was echt heel leuk, kreeg gelijk zin om meer dingen te plannen haha.
Alleen zou ik zo graag ook gewoon 'mee willen doen' om me iets normaler te voelen: ik drink geen alcohol, eet geen dingen als chips/nootjes (omdat ik het niet durf). En nou zijn dat nu ook geen noodzakelijke dingen
, maar het is meer dat ik me er niet druk om hoef te maken.Of dat ik in de zomer op een terrasje kan zitten en eens niet spa rood/cola light/kopje thee bestel, maar ook een keer een ijskoffie of rosé'tje als ik dat wil. Of last-minute beslissen om ergens te lunchen/uit eten te gaan. Als ik die angst kan loslaten zal ik me zo 'bevrijd' voelen van mijn es denk ik. Maar misschien moet ik dat niet te hard romantiseren
.Herkend iemand dit?
Fijne zondag allemaal! Heerlijk he, dat extra uurtje
?
zondag 31 oktober 2010 om 11:16
quote:LilStar schreef op 31 oktober 2010 @ 10:52:
@ Lotte: ik vind het superknap dat je zo hard aan het vechten bent! Je hebt volgens mij heel duidelijk je doel voor ogen (iig hoe je zou willen dat je leven eruit ziet). Hou dat vast .
Dank je wel!
Het is hier trouwens al meerdere malen gezegd, maar ook ik vind het een meer dan onnozele uitspraak van je huisarts, over je gewicht en de menstruatie. Duidelijk geen verstand van / ervaring met eetstoornissen.
quote:LilStar schreef op 31 oktober 2010 @ 10:52:
Als ik die angst kan loslaten zal ik me zo 'bevrijd' voelen van mijn es denk ik. Maar misschien moet ik dat niet te hard romantiseren.
Herkend iemand dit?
JA!!!
Het is zo vermoeiend, om altijd over het eten na te moeten denken, als je ergens heengaat.
Wat mijn 'droom' vooral is, is die dingen te nemen die ik het lékkerst vind, in plaats van waar de minste calorieën inzitten. Ik vind roomboterkoekjes lekkerder dan biskwietjes. Toch zit ik elke ochtend aan koffie met biskwie, mezelf wijsmakend dat dat net zo lekker is.
Terwijl ik dat niet vind.....
@ Lotte: ik vind het superknap dat je zo hard aan het vechten bent! Je hebt volgens mij heel duidelijk je doel voor ogen (iig hoe je zou willen dat je leven eruit ziet). Hou dat vast .
Dank je wel!
Het is hier trouwens al meerdere malen gezegd, maar ook ik vind het een meer dan onnozele uitspraak van je huisarts, over je gewicht en de menstruatie. Duidelijk geen verstand van / ervaring met eetstoornissen.
quote:LilStar schreef op 31 oktober 2010 @ 10:52:
Als ik die angst kan loslaten zal ik me zo 'bevrijd' voelen van mijn es denk ik. Maar misschien moet ik dat niet te hard romantiseren
.Herkend iemand dit?
JA!!!
Het is zo vermoeiend, om altijd over het eten na te moeten denken, als je ergens heengaat.
Wat mijn 'droom' vooral is, is die dingen te nemen die ik het lékkerst vind, in plaats van waar de minste calorieën inzitten. Ik vind roomboterkoekjes lekkerder dan biskwietjes. Toch zit ik elke ochtend aan koffie met biskwie, mezelf wijsmakend dat dat net zo lekker is.
Terwijl ik dat niet vind.....
zondag 31 oktober 2010 om 13:44
Hoi allemaal,
Heel soms lees ik met jullie mee. En ik wilde even zeggen dat ik heel veel bewondering heb op de manier waarop jullie elkaar steunen. Ooit had ik ook AN ik zou er zoveel aan gehad hebben als ik zo'n forum had gekend. Ik herken zoveel over wat jullie schrijven, nu nog, en op de een of andere manier snap ik mijzelf nu ook weer beter. Waar ik nu nog weleens mee worstel is het verdriet van je verloren tijd. De tijd die je hebt verspilt met het tobben over voedsel, wel of niet eten. Het gaat zo tenkoste van het gewone leven. Je mist daardoor zoveel eigen ontwikkeling. En het maak ook zo dat je niet goed meer weet wat jij wil. En dat maakt weer dat je soms keuzes blijft maken die niet goed zijn voor jou zijn. Dus het bied je helemaal niks. Daarom zou ik tegen iedereen willen schreeuwen. GA het leven weer aan neem die sprong, het is zo eng , maar het bied je zoveel meer. En gek is het nu ik er al een hele tijd vanaf ben. Snap je het gewoon bijna niet meer. Alhoewel het nooit helemaal weg is. Wat jij beschrijft lotte dat je gewoon gaat eten wat je lekker vnid is volgens mij wel de aller laatste fase! Als ik uit eten ga. Kies ik toch liever iets magers/ gezonds dan iets lekkers en vets. Ik wil jullie allemaal heel veel sterkte wensen. Hou vol het is het waard!!!
Heel soms lees ik met jullie mee. En ik wilde even zeggen dat ik heel veel bewondering heb op de manier waarop jullie elkaar steunen. Ooit had ik ook AN ik zou er zoveel aan gehad hebben als ik zo'n forum had gekend. Ik herken zoveel over wat jullie schrijven, nu nog, en op de een of andere manier snap ik mijzelf nu ook weer beter. Waar ik nu nog weleens mee worstel is het verdriet van je verloren tijd. De tijd die je hebt verspilt met het tobben over voedsel, wel of niet eten. Het gaat zo tenkoste van het gewone leven. Je mist daardoor zoveel eigen ontwikkeling. En het maak ook zo dat je niet goed meer weet wat jij wil. En dat maakt weer dat je soms keuzes blijft maken die niet goed zijn voor jou zijn. Dus het bied je helemaal niks. Daarom zou ik tegen iedereen willen schreeuwen. GA het leven weer aan neem die sprong, het is zo eng , maar het bied je zoveel meer. En gek is het nu ik er al een hele tijd vanaf ben. Snap je het gewoon bijna niet meer. Alhoewel het nooit helemaal weg is. Wat jij beschrijft lotte dat je gewoon gaat eten wat je lekker vnid is volgens mij wel de aller laatste fase! Als ik uit eten ga. Kies ik toch liever iets magers/ gezonds dan iets lekkers en vets. Ik wil jullie allemaal heel veel sterkte wensen. Hou vol het is het waard!!!
Don't worry be happy
zondag 31 oktober 2010 om 18:23
quote:Lotte35 schreef op 30 oktober 2010 @ 22:00:
Extra nieuwsbulletin
Gisteren en vandaag heb ik extra gegeten.
Vandaag kon ik het niet laten me te wegen.
Ik ben een pond aangekomen.
En ik heb gewoonweg geen fut meer om me daar tegen te verzetten.
Ik laat het maar toe.
Ik moet.
En ik geloof ook dat ik het wil.
Al voel ik me nu echt een vreetzak.
Maar dat moet dan maar.
Top! Onwijs sterk Lotte. Kun je toelichten hoe het komt dat je meer hebt gegeten? Ik bedoel, hebben onze reacties daarin iets losgemaakt, of een gezonde gedachte in je hoofd getriggerd om meer te eten? Wat maakt dat je nu wél die anorexia een flinke schop hebt kunnen geven?
(Newsflash; je kunt in 2 dagen geen pond aan echt gewicht bijkomen, ja het kan wel, maar dan moet je écht heel veel extra hebben gegeten, bóvenop je normale behoefte. Het zal grotendeels darmvulling zijn...dus probeer rustig te blijven, maar blijft een feit dat je het heel goed doet..probeer trots op jezelf te zijn )
Extra nieuwsbulletin
Gisteren en vandaag heb ik extra gegeten.
Vandaag kon ik het niet laten me te wegen.
Ik ben een pond aangekomen.
En ik heb gewoonweg geen fut meer om me daar tegen te verzetten.
Ik laat het maar toe.
Ik moet.
En ik geloof ook dat ik het wil.
Al voel ik me nu echt een vreetzak.
Maar dat moet dan maar.
Top! Onwijs sterk Lotte. Kun je toelichten hoe het komt dat je meer hebt gegeten? Ik bedoel, hebben onze reacties daarin iets losgemaakt, of een gezonde gedachte in je hoofd getriggerd om meer te eten? Wat maakt dat je nu wél die anorexia een flinke schop hebt kunnen geven?
(Newsflash; je kunt in 2 dagen geen pond aan echt gewicht bijkomen, ja het kan wel, maar dan moet je écht heel veel extra hebben gegeten, bóvenop je normale behoefte. Het zal grotendeels darmvulling zijn...dus probeer rustig te blijven, maar blijft een feit dat je het heel goed doet..probeer trots op jezelf te zijn )
zondag 31 oktober 2010 om 18:29
Oh, en Lotte, ik herken dat van het gehecht zijn aan (een stuk van) je anorexia. Ik herken het nog steeds, ik heb dat ook nog. Hoewel ik er steeds minder naar tracht te handelen.
Volgens mij zit er nog iets tussen loslaten en tussen dat gehecht zijn aan. Beetje stuck in the middle. Ik laat het nog niet helemaal los, maar verdwijn ook niet meer zomaar in al die ritueeltjes e.d. (zoals jij het zo goed benoemt).
By the way, wat zijn je gedachten/ideeen over wat indigo en ik hebben aangekaart betreft doelen stellen? Ik wil je niet pushen, ik ben alleen benieuwd hoe je gedachten daarover zijn, en wat voor jou dan bijv een haalbaar doel is op dit moment?
Volgens mij zit er nog iets tussen loslaten en tussen dat gehecht zijn aan. Beetje stuck in the middle. Ik laat het nog niet helemaal los, maar verdwijn ook niet meer zomaar in al die ritueeltjes e.d. (zoals jij het zo goed benoemt).
By the way, wat zijn je gedachten/ideeen over wat indigo en ik hebben aangekaart betreft doelen stellen? Ik wil je niet pushen, ik ben alleen benieuwd hoe je gedachten daarover zijn, en wat voor jou dan bijv een haalbaar doel is op dit moment?
zondag 31 oktober 2010 om 18:33
quote:jojojanneke schreef op 31 oktober 2010 @ 13:44:
Hoi allemaal,
Heel soms lees ik met jullie mee. En ik wilde even zeggen dat ik heel veel bewondering heb op de manier waarop jullie elkaar steunen. Ooit had ik ook AN ik zou er zoveel aan gehad hebben als ik zo'n forum had gekend. Ik herken zoveel over wat jullie schrijven, nu nog, en op de een of andere manier snap ik mijzelf nu ook weer beter. Waar ik nu nog weleens mee worstel is het verdriet van je verloren tijd. De tijd die je hebt verspilt met het tobben over voedsel, wel of niet eten. Het gaat zo tenkoste van het gewone leven. Je mist daardoor zoveel eigen ontwikkeling. En het maak ook zo dat je niet goed meer weet wat jij wil. En dat maakt weer dat je soms keuzes blijft maken die niet goed zijn voor jou zijn. Dus het bied je helemaal niks. Daarom zou ik tegen iedereen willen schreeuwen. GA het leven weer aan neem die sprong, het is zo eng , maar het bied je zoveel meer. En gek is het nu ik er al een hele tijd vanaf ben. Snap je het gewoon bijna niet meer. Alhoewel het nooit helemaal weg is. Wat jij beschrijft lotte dat je gewoon gaat eten wat je lekker vnid is volgens mij wel de aller laatste fase! Als ik uit eten ga. Kies ik toch liever iets magers/ gezonds dan iets lekkers en vets. Ik wil jullie allemaal heel veel sterkte wensen. Hou vol het is het waard!!!
Wow, dit is een hele goeie. Daar worstel ik mee. Hoe heb jij dat aangepakt? Hoe ben jij teruggekomen bij jezelf, bij wat je zelf wil, hoe heb je dat ontdekt? Hoe kom je erachter of je een keus maakt vanuit jezelf of eentje die niet goed voor je is?
(Ik vermoed dat het iets te maken heeft met doen, doen, doen zoals ik zelf al ergens noemde , maar ik voel me nog al te vaak blind daarin, niet goed wetende welke richting ik op ga/wil gaan)
Hoi allemaal,
Heel soms lees ik met jullie mee. En ik wilde even zeggen dat ik heel veel bewondering heb op de manier waarop jullie elkaar steunen. Ooit had ik ook AN ik zou er zoveel aan gehad hebben als ik zo'n forum had gekend. Ik herken zoveel over wat jullie schrijven, nu nog, en op de een of andere manier snap ik mijzelf nu ook weer beter. Waar ik nu nog weleens mee worstel is het verdriet van je verloren tijd. De tijd die je hebt verspilt met het tobben over voedsel, wel of niet eten. Het gaat zo tenkoste van het gewone leven. Je mist daardoor zoveel eigen ontwikkeling. En het maak ook zo dat je niet goed meer weet wat jij wil. En dat maakt weer dat je soms keuzes blijft maken die niet goed zijn voor jou zijn. Dus het bied je helemaal niks. Daarom zou ik tegen iedereen willen schreeuwen. GA het leven weer aan neem die sprong, het is zo eng , maar het bied je zoveel meer. En gek is het nu ik er al een hele tijd vanaf ben. Snap je het gewoon bijna niet meer. Alhoewel het nooit helemaal weg is. Wat jij beschrijft lotte dat je gewoon gaat eten wat je lekker vnid is volgens mij wel de aller laatste fase! Als ik uit eten ga. Kies ik toch liever iets magers/ gezonds dan iets lekkers en vets. Ik wil jullie allemaal heel veel sterkte wensen. Hou vol het is het waard!!!
Wow, dit is een hele goeie. Daar worstel ik mee. Hoe heb jij dat aangepakt? Hoe ben jij teruggekomen bij jezelf, bij wat je zelf wil, hoe heb je dat ontdekt? Hoe kom je erachter of je een keus maakt vanuit jezelf of eentje die niet goed voor je is?
(Ik vermoed dat het iets te maken heeft met doen, doen, doen zoals ik zelf al ergens noemde , maar ik voel me nog al te vaak blind daarin, niet goed wetende welke richting ik op ga/wil gaan)
zondag 31 oktober 2010 om 18:44
quote:LilStar schreef op 31 oktober 2010 @ 10:52:
Alleen zou ik zo graag ook gewoon 'mee willen doen' om me iets normaler te voelen: ik drink geen alcohol, eet geen dingen als chips/nootjes (omdat ik het niet durf). En nou zijn dat nu ook geen noodzakelijke dingen, maar het is meer dat ik me er niet druk om hoef te maken.
Of dat ik in de zomer op een terrasje kan zitten en eens niet spa rood/cola light/kopje thee bestel, maar ook een keer een ijskoffie of rosé'tje als ik dat wil. Of last-minute beslissen om ergens te lunchen/uit eten te gaan. Als ik die angst kan loslaten zal ik me zo 'bevrijd' voelen van mijn es denk ik. Maar misschien moet ik dat niet te hard romantiseren.
Herkend iemand dit?
Ja, ik herken het van een tijdje terug. Je zult je zeker veel vrijer voelen, dat is echt geen romantiseren. Bij mij ging het steeds beter omdat ik me steeds eenzamer begon te voelen door al die regels van mijn anorexia. Ik ging wel weer naar feestjes, ontmoette nieuwe mensen enzovoorts. Maar het was alsof ik boven mezelf hing en toekeek: mensen die lachten, uit hun dak gingen, praatten, en ik deed maar halfslachtig mee, omdat het in mijn hoofd veel te druk was met (niet) eten. Ik kon me niet goed ontspannen. Ik voelde me geen deel van het gezelschap.
Pas als je vrijer durft mee te doen (een wijntje, of 'enge' dingen eten, noem het maar op) komt er ruimte voor genieten. Ik vond dat heel lang onzin, want ik kon toch ook wel meedoen, meegenieten als ik bij mijn eigen veilige eetpatroon bleef/nooit eens snackte, alcohol dronk of wat dan ook...? Nee, zo werkt het dus niet. Dan heeft de es nog steeds controle over jou.
Vraag jezelf af (dat doe ik bij mezelf): is het echt aantrekkelijk om aan de zijlijn te staan? Om een toeschouwer te zijn, om niet mee te doen?
Ik was het zat om alleen maar 'toe te kijken'. Ik wilde die buikgevoelens terug, die schaterlach, die borrelende energie.
Alleen zou ik zo graag ook gewoon 'mee willen doen' om me iets normaler te voelen: ik drink geen alcohol, eet geen dingen als chips/nootjes (omdat ik het niet durf). En nou zijn dat nu ook geen noodzakelijke dingen
, maar het is meer dat ik me er niet druk om hoef te maken.Of dat ik in de zomer op een terrasje kan zitten en eens niet spa rood/cola light/kopje thee bestel, maar ook een keer een ijskoffie of rosé'tje als ik dat wil. Of last-minute beslissen om ergens te lunchen/uit eten te gaan. Als ik die angst kan loslaten zal ik me zo 'bevrijd' voelen van mijn es denk ik. Maar misschien moet ik dat niet te hard romantiseren
.Herkend iemand dit?
Ja, ik herken het van een tijdje terug. Je zult je zeker veel vrijer voelen, dat is echt geen romantiseren. Bij mij ging het steeds beter omdat ik me steeds eenzamer begon te voelen door al die regels van mijn anorexia. Ik ging wel weer naar feestjes, ontmoette nieuwe mensen enzovoorts. Maar het was alsof ik boven mezelf hing en toekeek: mensen die lachten, uit hun dak gingen, praatten, en ik deed maar halfslachtig mee, omdat het in mijn hoofd veel te druk was met (niet) eten. Ik kon me niet goed ontspannen. Ik voelde me geen deel van het gezelschap.
Pas als je vrijer durft mee te doen (een wijntje, of 'enge' dingen eten, noem het maar op) komt er ruimte voor genieten. Ik vond dat heel lang onzin, want ik kon toch ook wel meedoen, meegenieten als ik bij mijn eigen veilige eetpatroon bleef/nooit eens snackte, alcohol dronk of wat dan ook...? Nee, zo werkt het dus niet. Dan heeft de es nog steeds controle over jou.
Vraag jezelf af (dat doe ik bij mezelf): is het echt aantrekkelijk om aan de zijlijn te staan? Om een toeschouwer te zijn, om niet mee te doen?
Ik was het zat om alleen maar 'toe te kijken'. Ik wilde die buikgevoelens terug, die schaterlach, die borrelende energie.
zondag 31 oktober 2010 om 19:00
Bij mij gaat het trouwens best wel goed. Nu 2 weken braakvrij en het voelt alsof ik weer back on track raak.
Eten is nog niet helemaal jofel; overdag eet ik te weinig waardoor ik 's avonds toch weer een eetbui krijg. Het heeft met onrust in mijn leven te maken, ik heb op dit moment nog geen zekerheid qua bijv werk, en dat uit zich in rommelig eetgedrag. Daarnaast wil ik weer gaan sporten, maar wil ik dat uit plezier doen, en niet meer terugvallen in het extreme. Keuzes, keuzes...
Ik heb Indigo's woorden eens goed in me opgenomen, betreft het sociale leven. Die heb ik weer een boost gegeven de afgelopen week. Etentje georganiseerd, even de duivel uitdagen , en het was ontzettend gezellig. Ik zat wel behoorlijk vol en twijfelde bij het dessert. Een vriend zei: "ah joh, is juist goed voor je
" Zulk soort redelijk subtiele opmerkingen kan ik dan wel weer waarderen, en het helpt ook. Blijkbaar zijn mensen in je omgeving toch niet 'gek' en zien ze hoe slecht/goed het met je gaat. Waar ik me een michelanmannetje neig te voelen, zien vrienden en familie iemand die er weer beter uitziet en meer plezier heeft.
Ik kon het gepanikeer en 'dik' voelen loslaten, en heb me die avond de tranen in de ogen gelachen met fijne mensen om me heen.
Indigo, bedankt voor je wijze woorden.
Eten is nog niet helemaal jofel; overdag eet ik te weinig waardoor ik 's avonds toch weer een eetbui krijg. Het heeft met onrust in mijn leven te maken, ik heb op dit moment nog geen zekerheid qua bijv werk, en dat uit zich in rommelig eetgedrag. Daarnaast wil ik weer gaan sporten, maar wil ik dat uit plezier doen, en niet meer terugvallen in het extreme. Keuzes, keuzes...
Ik heb Indigo's woorden eens goed in me opgenomen, betreft het sociale leven. Die heb ik weer een boost gegeven de afgelopen week. Etentje georganiseerd, even de duivel uitdagen , en het was ontzettend gezellig. Ik zat wel behoorlijk vol en twijfelde bij het dessert. Een vriend zei: "ah joh, is juist goed voor je
" Zulk soort redelijk subtiele opmerkingen kan ik dan wel weer waarderen, en het helpt ook. Blijkbaar zijn mensen in je omgeving toch niet 'gek' en zien ze hoe slecht/goed het met je gaat. Waar ik me een michelanmannetje neig te voelen, zien vrienden en familie iemand die er weer beter uitziet en meer plezier heeft. Ik kon het gepanikeer en 'dik' voelen loslaten, en heb me die avond de tranen in de ogen gelachen met fijne mensen om me heen.
Indigo, bedankt voor je wijze woorden.
