Relaties
alle pijlers
behoorlijk wanhopig
zondag 3 oktober 2010 om 11:06
Beste allemaal, ik lees wel een tijdje mee, maar heb me nu zojuist aangemeld. Ik ben wanhopig;
Even een voorstelrondje: ben jonge vrouw van 32, heb 2 kinderen van 8 en 5 jaar en een echtgenoot. Zijn ongeveer 13 jaar samen.
Sinds een jaar is mijn man zich vervelend gaan gedragen tov mij. Ik doe te weinig in huis en met de kids (ik ben hoofdkostwinnaar). Vaak ook jaloerse uitlatingen. We zijn in relatietherapie geweest; eerlijk gezegd niets mee opgeschoten. Hij wil niets weten van een time out iod. Terwijl hij mij continue onder druk zet over de toekomst van onze relatie. Daarnaast is hij behoorlijk agressief in zijn woorden (incl. doodsbedreigingen) en heeft hij mij 2x fysiek pijn gedaan.
Hij loopt ook bij een psychiater over zijn dwangmatige gedrag naar mij toe. Dit helpt allemaal niet zo veel. Hij wil dat wij er samen onze schouders onder zetten, dan komt het vast weer goed. Ik ben echter van mening dat er zoveel gebeurt is, dat het niet meer goed komt. Echter, die boodschap kan en wil hij niet accepteren.
Wat moet ik? Zeggen dat het definitief over is? Geen idee wat hij dan in zijn wanhoop zal doen.....Hoe pak ik dit aan, zodat we in de toekomst in ieder geval on speaking terms blijven, met name voor de kinderen.
Even een voorstelrondje: ben jonge vrouw van 32, heb 2 kinderen van 8 en 5 jaar en een echtgenoot. Zijn ongeveer 13 jaar samen.
Sinds een jaar is mijn man zich vervelend gaan gedragen tov mij. Ik doe te weinig in huis en met de kids (ik ben hoofdkostwinnaar). Vaak ook jaloerse uitlatingen. We zijn in relatietherapie geweest; eerlijk gezegd niets mee opgeschoten. Hij wil niets weten van een time out iod. Terwijl hij mij continue onder druk zet over de toekomst van onze relatie. Daarnaast is hij behoorlijk agressief in zijn woorden (incl. doodsbedreigingen) en heeft hij mij 2x fysiek pijn gedaan.
Hij loopt ook bij een psychiater over zijn dwangmatige gedrag naar mij toe. Dit helpt allemaal niet zo veel. Hij wil dat wij er samen onze schouders onder zetten, dan komt het vast weer goed. Ik ben echter van mening dat er zoveel gebeurt is, dat het niet meer goed komt. Echter, die boodschap kan en wil hij niet accepteren.
Wat moet ik? Zeggen dat het definitief over is? Geen idee wat hij dan in zijn wanhoop zal doen.....Hoe pak ik dit aan, zodat we in de toekomst in ieder geval on speaking terms blijven, met name voor de kinderen.
vrijdag 29 oktober 2010 om 22:54
De tweede maand van de time out is aangebroken...eigenlijk was de eerste maand al geen time out, omdat hij continue de regel verbrak met mij te contacten over hoe we nu verder gaan. Dat wil zeggen; dat hij verder wil en dat ik hem dat eigenlijk wel moet gunnen.
Vandaag een hel van een dag. Vanaf 8 uur vanochtend alleen maar druk, druk, druk. Ik moet hem een kans geven. Blijft bellen tot nu aan toe. Hij heeft weer gedreigd met de kinderen van mij af te pakken; die zie ik dan nooit meer, want ik maak zijn leven tot een hel, dus hij het mijne ook. Alsof ie dat al niet doet.
Wat een waanzin dit. Ik zit zo vast als een huis. En in een dergelijke situatie als ie de mijn niet was zou ik zeggen; wegwezen, duidelijk zijn etc.
Maar ik heb een nare kant van mijzelf ontdekt; ik ben bang, ik heb angst voor wat hij dan gaat doen.....
Overigens gevraagd aan de psych wat zij denken wat hem mankeert. Het zal jullie niets verbazen; narcistisch een behoorlijke persoonlijkheidsstoornis. Weet niet of ik iets opschiet met deze 'diagnose' . Hij slikt medicatie sinds een paar weken, helpt geen ruk. Als er ervaringsdeskundigen zijn en deze situatie herkennen, ben heel benieuwd hoe jullie uit deze hel zijn gekomen.
Overigens zoekt hij ook door mijn spullen; ik kan niets achterlaten, ben gewoon mijn hele leven kwijt en mezelf ook. Bah, wat een enorme klotezooi......
Zo, dat is er weer even uit!
Vandaag een hel van een dag. Vanaf 8 uur vanochtend alleen maar druk, druk, druk. Ik moet hem een kans geven. Blijft bellen tot nu aan toe. Hij heeft weer gedreigd met de kinderen van mij af te pakken; die zie ik dan nooit meer, want ik maak zijn leven tot een hel, dus hij het mijne ook. Alsof ie dat al niet doet.
Wat een waanzin dit. Ik zit zo vast als een huis. En in een dergelijke situatie als ie de mijn niet was zou ik zeggen; wegwezen, duidelijk zijn etc.
Maar ik heb een nare kant van mijzelf ontdekt; ik ben bang, ik heb angst voor wat hij dan gaat doen.....
Overigens gevraagd aan de psych wat zij denken wat hem mankeert. Het zal jullie niets verbazen; narcistisch een behoorlijke persoonlijkheidsstoornis. Weet niet of ik iets opschiet met deze 'diagnose' . Hij slikt medicatie sinds een paar weken, helpt geen ruk. Als er ervaringsdeskundigen zijn en deze situatie herkennen, ben heel benieuwd hoe jullie uit deze hel zijn gekomen.
Overigens zoekt hij ook door mijn spullen; ik kan niets achterlaten, ben gewoon mijn hele leven kwijt en mezelf ook. Bah, wat een enorme klotezooi......
Zo, dat is er weer even uit!
vrijdag 29 oktober 2010 om 23:09
vrijdag 29 oktober 2010 om 23:17
Suze, ik weet dat hij niet spoort. Het is alleen best moeilijk na een relatie van 13 jaar. In tijd van nood leer je mensen echt pas kennen, zo ook je eigen echtgenoot.
Volwassen? Welnee, hij gedraagt zich echt als een kind.
je hebt gelijk; ik moet verdere actie ondernemen. Weet je dat het zo is, dat mensen (hij dus) je zo kunnen indoctrineren, manipuleren, dat je bijna nog gaat denken dat het echt aan jezelf ligt? Dat ik de koude kikker en de gemene heks (favoriete termen) ben die hem geen kans wil geven.
Goed, je reactie zet me weer even flink aan het denken en met beide benen op de grond.
Volwassen? Welnee, hij gedraagt zich echt als een kind.
je hebt gelijk; ik moet verdere actie ondernemen. Weet je dat het zo is, dat mensen (hij dus) je zo kunnen indoctrineren, manipuleren, dat je bijna nog gaat denken dat het echt aan jezelf ligt? Dat ik de koude kikker en de gemene heks (favoriete termen) ben die hem geen kans wil geven.
Goed, je reactie zet me weer even flink aan het denken en met beide benen op de grond.
vrijdag 29 oktober 2010 om 23:33
Je zegt dat het moeilijk is na 13 jaar. Dat zal best maar als jij weet dat hij niet spoort is het tijd om op te stappen.
Zorg dat je veilig bent met de kinderen. Vertel niemand, maar dan ook echt hè-le-maal niemand waar je heen gaat en vertrek naar een blijf van mijn lijf huis. Zij gaan je helpen de boel op een rij te krijgen. Vandaag (Oké, morgen ) kan de eerste dag an een beter leven zijn. Als jij dat in gang zet.
Zorg dat je veilig bent met de kinderen. Vertel niemand, maar dan ook echt hè-le-maal niemand waar je heen gaat en vertrek naar een blijf van mijn lijf huis. Zij gaan je helpen de boel op een rij te krijgen. Vandaag (Oké, morgen ) kan de eerste dag an een beter leven zijn. Als jij dat in gang zet.
zaterdag 30 oktober 2010 om 07:24
Pff, net even je topic zitten lezen.. Vind het heel erg voor je! Maar waar wacht je nu eigenlijk nog op? Tot hij jou of de kinderen iets aan heeft gedaan? Dit gaat echt niet beter worden hoor,of denk jij van wel?
Ik snap ect wel dat je helemaal murw en moegestreden bent van die terrorist om je heen, maar alsjebieft; denk na! Red jezelf en je kinderen. Als je het niet voor jezelf kunt doen, doe het dan voor je kinderen. Ze hebben in feite maar 1 ouder en dat ben jij. Ga naar een blijf van mijn lijf huis, weg onder zijn zieke invloed vandaan en vind je eigen kracht weer.
Vlucht nu het nog kan!
Ik snap ect wel dat je helemaal murw en moegestreden bent van die terrorist om je heen, maar alsjebieft; denk na! Red jezelf en je kinderen. Als je het niet voor jezelf kunt doen, doe het dan voor je kinderen. Ze hebben in feite maar 1 ouder en dat ben jij. Ga naar een blijf van mijn lijf huis, weg onder zijn zieke invloed vandaan en vind je eigen kracht weer.
Vlucht nu het nog kan!
zondag 31 oktober 2010 om 11:04
Waar wacht ik nu op...? Goede vraag, confronterend ook, want ik weet het zelf niet altijd goed waar ik op wacht.
Als ik de vraag direct beantwoord komt als eerste bij mij op dat ik ontzettend op zie tegen het scheidingsproces. Natuurlijk ook door zijn 'dreigement' dat hij er alles aan gaat doen mij het leven tot een nog grotere hel te maken dan nu....fijn idee...
Daarnaast zullen wij voor ons verdere leven aan elkaar verbonden zijn door de kinderen. Moet er niet aan denken dat zij zich later in allerlei bochten moeten wringen omdat wij elkaar uit de weg moeten/willen. En dat is natuurlijk nog een ver van mijn bed show, maar ook de omgang in de nabije toekomst. Ik zie niet dat mijn partner zich ineens als volwassen ouder gaat gedragen en mee gaat werken aan een ouderplan oid.
Daarnaast hink in nog steeds op twee gedachten:
1. huis huren voor 6 maanden en de procedure opstarten. Hij mag dan nog een half jaar in onze woning blijven.
2. scheidingsmededeling opnieuw doen (hij negeert dit hardnekkig) en een voorlopige voorziening aanvragen zodat hij binnen 6 weken de woning moet verlaten.
Nadeel optie 1: kost 1300,00 per maand extra.
Voordeel optie 1: een eigen plek, hoef niet mijn spullen iedere keer te verkassen en de rest achter slot en grendel te bewaren. Heb ik meer rust, is een plek waar hij geen toegang toe heeft.
Nadeel optie 2: denk dat het qua omgang de procedure nog veel meer zal verstoren.
Voordeel optie 2: hij moet zelf weg en uitzoeken waarheen, kost mij (minder) geld.
Blijf van mijn lijf is vaker geopperd (ook door de relatietherapeute), hoe zit dat dan met werk, school, etc. Daar weet ie ons te vinden en het zou toch echt te erg zijn als ie daar opeens voor de deur staat...? Of als ie verhaal gaat halen bij mijn ouders? Die zijn al echt best op leeftijd, die kunnen hem moeilijk een weerwoord bieden.
Als ik de vraag direct beantwoord komt als eerste bij mij op dat ik ontzettend op zie tegen het scheidingsproces. Natuurlijk ook door zijn 'dreigement' dat hij er alles aan gaat doen mij het leven tot een nog grotere hel te maken dan nu....fijn idee...
Daarnaast zullen wij voor ons verdere leven aan elkaar verbonden zijn door de kinderen. Moet er niet aan denken dat zij zich later in allerlei bochten moeten wringen omdat wij elkaar uit de weg moeten/willen. En dat is natuurlijk nog een ver van mijn bed show, maar ook de omgang in de nabije toekomst. Ik zie niet dat mijn partner zich ineens als volwassen ouder gaat gedragen en mee gaat werken aan een ouderplan oid.
Daarnaast hink in nog steeds op twee gedachten:
1. huis huren voor 6 maanden en de procedure opstarten. Hij mag dan nog een half jaar in onze woning blijven.
2. scheidingsmededeling opnieuw doen (hij negeert dit hardnekkig) en een voorlopige voorziening aanvragen zodat hij binnen 6 weken de woning moet verlaten.
Nadeel optie 1: kost 1300,00 per maand extra.
Voordeel optie 1: een eigen plek, hoef niet mijn spullen iedere keer te verkassen en de rest achter slot en grendel te bewaren. Heb ik meer rust, is een plek waar hij geen toegang toe heeft.
Nadeel optie 2: denk dat het qua omgang de procedure nog veel meer zal verstoren.
Voordeel optie 2: hij moet zelf weg en uitzoeken waarheen, kost mij (minder) geld.
Blijf van mijn lijf is vaker geopperd (ook door de relatietherapeute), hoe zit dat dan met werk, school, etc. Daar weet ie ons te vinden en het zou toch echt te erg zijn als ie daar opeens voor de deur staat...? Of als ie verhaal gaat halen bij mijn ouders? Die zijn al echt best op leeftijd, die kunnen hem moeilijk een weerwoord bieden.
zondag 31 oktober 2010 om 13:37
Jeetje moeilijke situatie. Je beschrijft het trouwens heel helder.
Zou je niet zelf met iemand willen gaan praten? Maatschappelijk werk ofzo? Zij kunnen jou ook praktische ondersteuning geven.
In mijn opinie is man´s gedrag verergert omdat jij er niet meer in mee gaat. Hij probeert jouw grenzen op te zoeken. Ik zou zeggen blijf bij jou standpunt. Hij haalt alles uit de kast om jou te overreden..Net een dreinend kind eigenlijk...
Waar zijn jouw vrienden/familie in deze situatie? Weten zij alles?
Echt hoor je moet jouw omgeving op de hoogte stellen. Mss kan er iemand bij zijn wanneer je hem vertelt dat je wilt gaan scheiden. Want dat is toch het beste!
Succes
Zou je niet zelf met iemand willen gaan praten? Maatschappelijk werk ofzo? Zij kunnen jou ook praktische ondersteuning geven.
In mijn opinie is man´s gedrag verergert omdat jij er niet meer in mee gaat. Hij probeert jouw grenzen op te zoeken. Ik zou zeggen blijf bij jou standpunt. Hij haalt alles uit de kast om jou te overreden..Net een dreinend kind eigenlijk...
Waar zijn jouw vrienden/familie in deze situatie? Weten zij alles?
Echt hoor je moet jouw omgeving op de hoogte stellen. Mss kan er iemand bij zijn wanneer je hem vertelt dat je wilt gaan scheiden. Want dat is toch het beste!
Succes
zondag 31 oktober 2010 om 19:25
Daaromniet, het is idd een heel lastige situatie. Natuurlijk denk je als je dit leest (zou ik ook zeggen hoor, als het een ander betrof); wegwezen!
Maar goed, als je er eenmaal zelf in zit en toch al jaren meegegroeit bent met iemand, blijkt het helaas niet zo'n koud kunstje.
Mijn familie/vrienden zijn op de hoogte. Vinden het heel vervelend en ook moeilijk. Mijn zwager zei net nog; je moet zelf gelukkig worden, blijven voor de kinderen (mijn vader opperde zoiets...), is dan voor mij ook geen optie.
We spraken even over de feestdagen. Die zou ik dan logischerwijs zonder hem doorbrengen, voor mezelf vind ik dat geen enkel probleem (zegt ook wel iets, he), maar toch voel ik dan een steek van medelijden en eenzaamheid. Iemand zei mij ooit eens (een spiritueel persoon), dat ik dezelfde pijn kan voelen omdat het ook mijn pijn is (eenzaamheid bijv.), maar dat ik de pijn bij mezelf moet helen en niet bij hem. Dat is niet mijn taak.
Dat klonk eigenlijk heel logisch en ik geloof er ook wel in, maar lastig blijft het.
Het aparte is, is dat ik constant mij verplaats in de gevoelens van mijn partner en hij zich echt absoluut nooit in die van mij....dat zal dan wel een kenmerk van narcisme zijn.....
Overigens is je opmerking over dreinend kind heel treffend. Zo gedraagt hij zich ook, wel een heel boos en agressief kind trouwens...
Maar goed, als je er eenmaal zelf in zit en toch al jaren meegegroeit bent met iemand, blijkt het helaas niet zo'n koud kunstje.
Mijn familie/vrienden zijn op de hoogte. Vinden het heel vervelend en ook moeilijk. Mijn zwager zei net nog; je moet zelf gelukkig worden, blijven voor de kinderen (mijn vader opperde zoiets...), is dan voor mij ook geen optie.
We spraken even over de feestdagen. Die zou ik dan logischerwijs zonder hem doorbrengen, voor mezelf vind ik dat geen enkel probleem (zegt ook wel iets, he), maar toch voel ik dan een steek van medelijden en eenzaamheid. Iemand zei mij ooit eens (een spiritueel persoon), dat ik dezelfde pijn kan voelen omdat het ook mijn pijn is (eenzaamheid bijv.), maar dat ik de pijn bij mezelf moet helen en niet bij hem. Dat is niet mijn taak.
Dat klonk eigenlijk heel logisch en ik geloof er ook wel in, maar lastig blijft het.
Het aparte is, is dat ik constant mij verplaats in de gevoelens van mijn partner en hij zich echt absoluut nooit in die van mij....dat zal dan wel een kenmerk van narcisme zijn.....
Overigens is je opmerking over dreinend kind heel treffend. Zo gedraagt hij zich ook, wel een heel boos en agressief kind trouwens...
maandag 1 november 2010 om 13:41
Ik ben normaal gesproken en erg genuanceerd mens dat goed over dingen nadenkt en geen overhaaste beslissingen neemt, dus wat ik nu ga zeggen is eigenlijk helemaal niks voor mij.
Maar ik begrijp er echt helemaal niks van dat je het nog steeds moeilijk vindt om te scheiden van deze man. En ik heb de indruk dat je allerlei excuses aangrijpt om de knoop maar niet door te hoeven hakken. Hoe rot hij zich daarbij voelt, dat een scheiding ingewikkeld is, verhuizen, omgangsregeling etc. Maar dat doet er toch allemaal niet toe als je man doodsbedreigingen aan jouw adres uit en dreigt om de kinderen te ontvoeren? Daar vallen alle praktische bezwaren toch bij in het niet? En als je wilt, zijn er echt genoeg mensen/mogelijkheden om je te helpen om dit z.s.m. in gang te zetten. Maar dat kan alleen als jij het zelf ook wilt, en daar heb ik na het lezen van jouw topic en alle reacties een hard hoofd in.......
Maar ik begrijp er echt helemaal niks van dat je het nog steeds moeilijk vindt om te scheiden van deze man. En ik heb de indruk dat je allerlei excuses aangrijpt om de knoop maar niet door te hoeven hakken. Hoe rot hij zich daarbij voelt, dat een scheiding ingewikkeld is, verhuizen, omgangsregeling etc. Maar dat doet er toch allemaal niet toe als je man doodsbedreigingen aan jouw adres uit en dreigt om de kinderen te ontvoeren? Daar vallen alle praktische bezwaren toch bij in het niet? En als je wilt, zijn er echt genoeg mensen/mogelijkheden om je te helpen om dit z.s.m. in gang te zetten. Maar dat kan alleen als jij het zelf ook wilt, en daar heb ik na het lezen van jouw topic en alle reacties een hard hoofd in.......
maandag 1 november 2010 om 15:05
Lolapop, ik kan me je reactie heel goed voorstellen. Hij lijkt zelfs wel op mijn eigen reactie als ik naar mezelf kijk.
Toch is het niet het feit dat ik niet van hem af wil. Ik mis hem niet, ik mis de liefde niet, heb geen behoefte aan een intieme of sexuele relatie met hem. Kan me ook niets schelen als hij morgen met een nieuwe liefde op de proppen komt.
Dat allemaal is het niet. Het is wel de angst dat de kinderen nog meer gaan lijden als hij de boel gaat verstieren vwb omgangsregelingen, ed. Het lijkt me zo ontzettend treurig voor de kids als dat niet goed verloopt. Dat er mss wel instanties aan te pas moeten komen om hierbij in te springen (jeugdzorg, kinderbescherming, oid). Daarnaast ook de angst dat hij ze echt een keer niet terugbrengt na een bezoek...
Nogmaals, jouw reactie vind ik echt heel begrijpelijk en dat het mij overkomt eigenlijk heel onbegrijpelijk, maar bedreigingen hebben dus schijnbaar toch een uitwerking op mij, helaas de verkeerde; angst.
Toch is het niet het feit dat ik niet van hem af wil. Ik mis hem niet, ik mis de liefde niet, heb geen behoefte aan een intieme of sexuele relatie met hem. Kan me ook niets schelen als hij morgen met een nieuwe liefde op de proppen komt.
Dat allemaal is het niet. Het is wel de angst dat de kinderen nog meer gaan lijden als hij de boel gaat verstieren vwb omgangsregelingen, ed. Het lijkt me zo ontzettend treurig voor de kids als dat niet goed verloopt. Dat er mss wel instanties aan te pas moeten komen om hierbij in te springen (jeugdzorg, kinderbescherming, oid). Daarnaast ook de angst dat hij ze echt een keer niet terugbrengt na een bezoek...
Nogmaals, jouw reactie vind ik echt heel begrijpelijk en dat het mij overkomt eigenlijk heel onbegrijpelijk, maar bedreigingen hebben dus schijnbaar toch een uitwerking op mij, helaas de verkeerde; angst.
maandag 1 november 2010 om 17:58
quote:nikkiname schreef op 01 november 2010 @ 15:05:
Lolapop, ik kan me je reactie heel goed voorstellen. Hij lijkt zelfs wel op mijn eigen reactie als ik naar mezelf kijk.
Toch is het niet het feit dat ik niet van hem af wil. Ik mis hem niet, ik mis de liefde niet, heb geen behoefte aan een intieme of sexuele relatie met hem. Kan me ook niets schelen als hij morgen met een nieuwe liefde op de proppen komt.
Dat allemaal is het niet. Het is wel de angst dat de kinderen nog meer gaan lijden als hij de boel gaat verstieren vwb omgangsregelingen, ed. Het lijkt me zo ontzettend treurig voor de kids als dat niet goed verloopt. Dat er mss wel instanties aan te pas moeten komen om hierbij in te springen (jeugdzorg, kinderbescherming, oid). Daarnaast ook de angst dat hij ze echt een keer niet terugbrengt na een bezoek...
Nogmaals, jouw reactie vind ik echt heel begrijpelijk en dat het mij overkomt eigenlijk heel onbegrijpelijk, maar bedreigingen hebben dus schijnbaar toch een uitwerking op mij, helaas de verkeerde; angst.
Ik begrijp echt wel dat je bang bent voor jezelf en voor je kinderen, echt waar. Maar wat zijn je opties als je bang blijft? De enige optie is dan bij hem blijven omdat je dan (voor jouw gevoel) weet dat hij jou en je kinderen niks zal aan doen. Maar dat is toch geen leven? Dat is overleven. Je moet je toch zelf ook realiseren dat dit eigenlijk geen optie is.
Ga eens praten met bijvoorbeeld een jurist die verstand heeft van familierecht. Ik ben zelf geen jurist, maar als een vader zijn kinderen bedreigt zal een rechter hem toch geen omgangsregeling toestaan? Desnoods neem je (telefoon)gesprekken met hem, waarin hij bedreigingen uit, op. Dan sta je sterk.
Nogmaals, ik begrijp je angst echt wel. Maar afgaand op jouw verhalen denk ik dat, zelfs als je ervoor kiest om bij hem te blijven. dit toch een keertje zal escaleren.
Dat hoeft niet te betekenen dat je op de voorpagina van de Telegraaf staat, zoals sommige forum-ers suggereren, maar er kunnen wel nare dingen gebeuren. Die man spoort gewoon niet en hoe graag je dat ook wilt, jij kunt dat niet verhelpen, en al helemaal niet door hem zijn zin te geven.
Probeer vertrouwen te hebben in de hulpinstanties en ons rechtssysteem en ga je mogelijkheden onderzoeken. Want dit moet echt stoppen, voor jou en je kids.
Lolapop, ik kan me je reactie heel goed voorstellen. Hij lijkt zelfs wel op mijn eigen reactie als ik naar mezelf kijk.
Toch is het niet het feit dat ik niet van hem af wil. Ik mis hem niet, ik mis de liefde niet, heb geen behoefte aan een intieme of sexuele relatie met hem. Kan me ook niets schelen als hij morgen met een nieuwe liefde op de proppen komt.
Dat allemaal is het niet. Het is wel de angst dat de kinderen nog meer gaan lijden als hij de boel gaat verstieren vwb omgangsregelingen, ed. Het lijkt me zo ontzettend treurig voor de kids als dat niet goed verloopt. Dat er mss wel instanties aan te pas moeten komen om hierbij in te springen (jeugdzorg, kinderbescherming, oid). Daarnaast ook de angst dat hij ze echt een keer niet terugbrengt na een bezoek...
Nogmaals, jouw reactie vind ik echt heel begrijpelijk en dat het mij overkomt eigenlijk heel onbegrijpelijk, maar bedreigingen hebben dus schijnbaar toch een uitwerking op mij, helaas de verkeerde; angst.
Ik begrijp echt wel dat je bang bent voor jezelf en voor je kinderen, echt waar. Maar wat zijn je opties als je bang blijft? De enige optie is dan bij hem blijven omdat je dan (voor jouw gevoel) weet dat hij jou en je kinderen niks zal aan doen. Maar dat is toch geen leven? Dat is overleven. Je moet je toch zelf ook realiseren dat dit eigenlijk geen optie is.
Ga eens praten met bijvoorbeeld een jurist die verstand heeft van familierecht. Ik ben zelf geen jurist, maar als een vader zijn kinderen bedreigt zal een rechter hem toch geen omgangsregeling toestaan? Desnoods neem je (telefoon)gesprekken met hem, waarin hij bedreigingen uit, op. Dan sta je sterk.
Nogmaals, ik begrijp je angst echt wel. Maar afgaand op jouw verhalen denk ik dat, zelfs als je ervoor kiest om bij hem te blijven. dit toch een keertje zal escaleren.
Dat hoeft niet te betekenen dat je op de voorpagina van de Telegraaf staat, zoals sommige forum-ers suggereren, maar er kunnen wel nare dingen gebeuren. Die man spoort gewoon niet en hoe graag je dat ook wilt, jij kunt dat niet verhelpen, en al helemaal niet door hem zijn zin te geven.
Probeer vertrouwen te hebben in de hulpinstanties en ons rechtssysteem en ga je mogelijkheden onderzoeken. Want dit moet echt stoppen, voor jou en je kids.
maandag 1 november 2010 om 21:05
@Lolapop: je hebt wel gelijk.. dit escaleert ooit ook als TO wel blijft bij deze man. Maar kan me de angst, intimidatie en indoctrinatie goed voorstellen.
Tenslotte lezen we eea in kranten tegenwoordig ook, dus het is geen irreele angst. Dat is wat haar in de houdgreep houdt. Dat kan je vroeg of laat niet volhouden..
Narcisme: google er maar eens op, Nikkiname.. als persoonlijkheidsstoornis houdt het oa in dat ie idd niet zich kan inleven in anderen. Het leven vanuit zijn egoscentrisme beziet. Maar ik denk dat het weliswaar waar is, maar de lading hier niet helemaal dekt, al wil ik heus niet het oordeel van een psychiater in twijfel trekken. Ik denk dat het ernstiger is. Maar "verongelijkt kind- gedrag hoort er zeker bij, je zin doordrijven, manipulatie enz. Op het moment dat je hem doorziet, zoals nu al een tijdje het geval is, escaleert eea al in hem.
In dat boek ook staat dat eea onderschat wordt door psychologen en psychiaters. Weet die psychiater van de bedreigingen of overwegend wat je man hem vertelt (alleen zijn kant van het verhaal dus)?
Want ik denk dat je eea niet vertelt waar je man bij is? Ik zou die bedreigingen enz wel even vertellen, bij de psych en bij andere instanties. HOE intimiderend hij is/kan zijn laatste tijd en hoe onveilig je je voelt. Als dat niet bekend is, weten ze het ook niet!
@All: ik denk dat het geen goed idee is om op stel en sprong het huis te verlaten en onder te duiken. Dat soort dingen moet juist erg goed voorbereid zijn en ik weet niet wanneer die workshop is, maar deze mensen kunnen je wel verder helpen, bijv aan adressen van psychologen enz die dit erg serieus nemen. Verder moet je je vergewissen van de steun van maatschappelijk werk, scholen, familie enz. Je moet voorbereiden met een jurist wat de mogelijkheden zijn, ook om bijv een omgangsregeling vooraf te blokkeren, een "dossiertje te bouwen".. kan niet zomaar verdwijnen met je kinderen..
Het ligt wat gecompliceerder en tis al heel wat dat ie dat zomerhuisje min of meer accepteert voor nu.
Meid, ik wens je zoveel kracht, twijfel niet aan jezelf. Angst is geen raar iets & dus voor een sterk iemand ook niet!. Dat is geen negatieve kant van je, en besluiteloosheid ook niet. Er zijn redenen voor, en je intelligentie en intuitie werken op volle toeren. Je weet gewoon niet of iemand zijn dreigementen waarmaakt of niet. En dat kan je ook niet weten, hooguit zelf zo goed mogelijk voorbereid zijn, met allerlei deskundigen spreken, dan kan je misschien een betere inschatting maken. Zekerheid heb je niet, dus dat is onmacht voor jou & je gezin. En dat is een vd moeilijkste om mee te dealen/ keuzes te maken.
Tuurlijk raak je "besmet"/beinvloed als iemand nogal stellig is in bepaalde opzichten, of over jou, je zit er middenin, het wordt alsmaar herhaald, ook al weet je anders, die invloed is er wel. Door allerlei lading erop te zetten, zet ie zijn meningen kracht bij. Blijf dat zien, jij bent niet onzeker, maar hij probeert je wel te beinvloeden hiermee, te "breken", omdat je hem niet meer bewondert en waardeert.
Hij heeft dat nodig van anderen, van jou, anders valt zijn eigen verwrongen zelfbeeld aan diggelen..
Meissie, iedereen heeft last van "angst voor eenzaamheid" (sociale eenzaamheid, geestelijke eenzaamheid, dat laatste kan ook binnen een relatie en dat heb je dus al).. Dat is niet specifiek jouw kwetsbare kant oid, daar is iedereen gevoelig voor, die op het punt staat van scheiding of verlaten (worden).
Wens je veel kracht, vraag steun hierbij aan het "universum", aan de hoogste macht van liefde en goedheid, om je hiermee te helpen en de best mogelijke beslissingen te nemen. Of je erin gelooft of niet, sta ervoor open dat je hulp kan ontvangen, waar dan ook vandaan dat komt. Dat krijg je dan ook, of dat nu uit jezelf komt of van een "hoger iets".. Je staat er niet helemaal alleen voor, zoek alle steun die je kan krijgen/vinden.
En hoe dan verder
Tenslotte lezen we eea in kranten tegenwoordig ook, dus het is geen irreele angst. Dat is wat haar in de houdgreep houdt. Dat kan je vroeg of laat niet volhouden..
Narcisme: google er maar eens op, Nikkiname.. als persoonlijkheidsstoornis houdt het oa in dat ie idd niet zich kan inleven in anderen. Het leven vanuit zijn egoscentrisme beziet. Maar ik denk dat het weliswaar waar is, maar de lading hier niet helemaal dekt, al wil ik heus niet het oordeel van een psychiater in twijfel trekken. Ik denk dat het ernstiger is. Maar "verongelijkt kind- gedrag hoort er zeker bij, je zin doordrijven, manipulatie enz. Op het moment dat je hem doorziet, zoals nu al een tijdje het geval is, escaleert eea al in hem.
In dat boek ook staat dat eea onderschat wordt door psychologen en psychiaters. Weet die psychiater van de bedreigingen of overwegend wat je man hem vertelt (alleen zijn kant van het verhaal dus)?
Want ik denk dat je eea niet vertelt waar je man bij is? Ik zou die bedreigingen enz wel even vertellen, bij de psych en bij andere instanties. HOE intimiderend hij is/kan zijn laatste tijd en hoe onveilig je je voelt. Als dat niet bekend is, weten ze het ook niet!
@All: ik denk dat het geen goed idee is om op stel en sprong het huis te verlaten en onder te duiken. Dat soort dingen moet juist erg goed voorbereid zijn en ik weet niet wanneer die workshop is, maar deze mensen kunnen je wel verder helpen, bijv aan adressen van psychologen enz die dit erg serieus nemen. Verder moet je je vergewissen van de steun van maatschappelijk werk, scholen, familie enz. Je moet voorbereiden met een jurist wat de mogelijkheden zijn, ook om bijv een omgangsregeling vooraf te blokkeren, een "dossiertje te bouwen".. kan niet zomaar verdwijnen met je kinderen..
Het ligt wat gecompliceerder en tis al heel wat dat ie dat zomerhuisje min of meer accepteert voor nu.
Meid, ik wens je zoveel kracht, twijfel niet aan jezelf. Angst is geen raar iets & dus voor een sterk iemand ook niet!. Dat is geen negatieve kant van je, en besluiteloosheid ook niet. Er zijn redenen voor, en je intelligentie en intuitie werken op volle toeren. Je weet gewoon niet of iemand zijn dreigementen waarmaakt of niet. En dat kan je ook niet weten, hooguit zelf zo goed mogelijk voorbereid zijn, met allerlei deskundigen spreken, dan kan je misschien een betere inschatting maken. Zekerheid heb je niet, dus dat is onmacht voor jou & je gezin. En dat is een vd moeilijkste om mee te dealen/ keuzes te maken.
Tuurlijk raak je "besmet"/beinvloed als iemand nogal stellig is in bepaalde opzichten, of over jou, je zit er middenin, het wordt alsmaar herhaald, ook al weet je anders, die invloed is er wel. Door allerlei lading erop te zetten, zet ie zijn meningen kracht bij. Blijf dat zien, jij bent niet onzeker, maar hij probeert je wel te beinvloeden hiermee, te "breken", omdat je hem niet meer bewondert en waardeert.
Hij heeft dat nodig van anderen, van jou, anders valt zijn eigen verwrongen zelfbeeld aan diggelen..
Meissie, iedereen heeft last van "angst voor eenzaamheid" (sociale eenzaamheid, geestelijke eenzaamheid, dat laatste kan ook binnen een relatie en dat heb je dus al).. Dat is niet specifiek jouw kwetsbare kant oid, daar is iedereen gevoelig voor, die op het punt staat van scheiding of verlaten (worden).
Wens je veel kracht, vraag steun hierbij aan het "universum", aan de hoogste macht van liefde en goedheid, om je hiermee te helpen en de best mogelijke beslissingen te nemen. Of je erin gelooft of niet, sta ervoor open dat je hulp kan ontvangen, waar dan ook vandaan dat komt. Dat krijg je dan ook, of dat nu uit jezelf komt of van een "hoger iets".. Je staat er niet helemaal alleen voor, zoek alle steun die je kan krijgen/vinden.
En hoe dan verder
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 1 november 2010 om 21:41
optie 1, kun je dat betalen, evt. met hulp v vrienden/familie? Zo nee, kan het goedkoper?
Als iemand die de situatie van buitenaf inschattend een bvml huis adviseert zou ik daar nog ns serieus over nadenken. Ja het geeft gedoe en geregel, maar kom op, onderneem aktie, als je nix doet geef je wat er verder gebeurt allemaal uit handen en bevestig je jezelf in je machteloosheid en zit je in n cirkel. Daar moet je echt uit, dit kan zo niet, dat weet jij ook.
Als iemand die de situatie van buitenaf inschattend een bvml huis adviseert zou ik daar nog ns serieus over nadenken. Ja het geeft gedoe en geregel, maar kom op, onderneem aktie, als je nix doet geef je wat er verder gebeurt allemaal uit handen en bevestig je jezelf in je machteloosheid en zit je in n cirkel. Daar moet je echt uit, dit kan zo niet, dat weet jij ook.
maandag 1 november 2010 om 22:50
Hallo Nikkiname,
Ga iets ondernemen ! Deze situatie is niet goed voor jou, maar ook niet voor hem, de spanning in hem bouwt zich duidelijk op!
Ik zie dat zijn aggressie en onzekerheid steeds mee toeneemt, en dat is een verontrustende zaak!
Er kwamen een aantal vragen over een blijf van mijn lijf huis voorbij. Ik werk daar en wil al je vragen best beantwoorden. Echter niet hier ,te openbaar zoals je zult snappen. Je kunt me mailen via de , dan zal ik al je vragen bantwoorden over hoe alles in zijn werk gaat!
En anders steunpunt huiselijk geweld bellen! Zij zijn er zeer zeker ook voor jou!
Sterkte en kom aub in aktie!
Ga iets ondernemen ! Deze situatie is niet goed voor jou, maar ook niet voor hem, de spanning in hem bouwt zich duidelijk op!
Ik zie dat zijn aggressie en onzekerheid steeds mee toeneemt, en dat is een verontrustende zaak!
Er kwamen een aantal vragen over een blijf van mijn lijf huis voorbij. Ik werk daar en wil al je vragen best beantwoorden. Echter niet hier ,te openbaar zoals je zult snappen. Je kunt me mailen via de , dan zal ik al je vragen bantwoorden over hoe alles in zijn werk gaat!
En anders steunpunt huiselijk geweld bellen! Zij zijn er zeer zeker ook voor jou!
Sterkte en kom aub in aktie!
anoniem_59311 wijzigde dit bericht op 04-11-2010 23:01
Reden: herkenbaarheid
Reden: herkenbaarheid
% gewijzigd
donderdag 4 november 2010 om 02:17
Het is wel de angst dat de kinderen nog meer gaan lijden als hij de boel gaat verstieren vwb omgangsregelingen, ed. Het lijkt me zo ontzettend treurig voor de kids als dat niet goed verloopt. Dat er mss wel instanties aan te pas moeten komen om hierbij in te springen (jeugdzorg, kinderbescherming, oid). Daarnaast ook de angst dat hij ze echt een keer niet terugbrengt na een bezoek...
Lijkt het je dan niet ontzettend treurig als je man op een dag op de stoep staat. In een vlaag van verstandsverbijstering je iets aan doet. Waar je kinderen bij zijn. En zien hoe jij gewond bent geraakt of erger door een fysieke aanval van je man. Omdat jij geen besluit kon nemen omdat je het zo treurig vond het idee voor je kinderen. Het lijkt mij veel en veel treuriger als dit alles uit de hand loopt wat eigenlijk al is gebeurd. En je kinderen daarvan getuigen moeten zijn, zoiets vergeten ze nooit meer!
Ga aub daar weg! Ik las dit en met elk bericht dat ik verder las maakte ik mij meer zorgen om jou situatie. Ik heb dit in mijn naaste omgeving ook zien gebeuren. En dit liep niet goed af. Ga aub weg!
sterkte en ga ervoor je kan het echt wel!
Lijkt het je dan niet ontzettend treurig als je man op een dag op de stoep staat. In een vlaag van verstandsverbijstering je iets aan doet. Waar je kinderen bij zijn. En zien hoe jij gewond bent geraakt of erger door een fysieke aanval van je man. Omdat jij geen besluit kon nemen omdat je het zo treurig vond het idee voor je kinderen. Het lijkt mij veel en veel treuriger als dit alles uit de hand loopt wat eigenlijk al is gebeurd. En je kinderen daarvan getuigen moeten zijn, zoiets vergeten ze nooit meer!
Ga aub daar weg! Ik las dit en met elk bericht dat ik verder las maakte ik mij meer zorgen om jou situatie. Ik heb dit in mijn naaste omgeving ook zien gebeuren. En dit liep niet goed af. Ga aub weg!
sterkte en ga ervoor je kan het echt wel!
donderdag 4 november 2010 om 03:07
Ik heb al je reacties en alle posts inmiddels gelezen, het doet me verdriet dat je samen met je kinderen in die situatie zit.
Ik kan een heel betoog houden waarom ieder gezond mens hier roept dat je zo snel mogelijk uit deze situatie moet komen, maar ik zal het kort houden met een stukje van Oprah, ik geloof niet in god maar ik geloof wel in signalen,intuitie etc.
In order to hear the voice of God directing your life, you need to listen to every whisper, every intuitive feeling, and every feeling. If you do not listen to the whisper, you will then get a message, and if you don’t pay attention to the message, you will get a crisis, and eventually if you ignore that you will get a disaster. The first hint of fear, the first whisper that something is out of order, pay attention and leave!
Ik kan een heel betoog houden waarom ieder gezond mens hier roept dat je zo snel mogelijk uit deze situatie moet komen, maar ik zal het kort houden met een stukje van Oprah, ik geloof niet in god maar ik geloof wel in signalen,intuitie etc.
In order to hear the voice of God directing your life, you need to listen to every whisper, every intuitive feeling, and every feeling. If you do not listen to the whisper, you will then get a message, and if you don’t pay attention to the message, you will get a crisis, and eventually if you ignore that you will get a disaster. The first hint of fear, the first whisper that something is out of order, pay attention and leave!
donderdag 4 november 2010 om 19:32
Lieve allemaal, bedankt voor jullie goede, wijze woorden. Vandaag een stap in de goede richting gezet. Samen met een therapeut de stappen doorgenomen die ik nu moet gaan zetten. Oa alvast de politie informeren. Ik ga bij de politie informeren of er een aware systeem bestaat (volgens haar wel) en of ik daarvoor in aanmerking kom, ik weet niet of ik dan eerst aangifte moet doen, of dat de melding die ik al gedaan heb volstaat. Ik ga nogmaals met de advocaat overleggen over de twee opties; zelf een huis huren voor een x aantal maanden of de scheiding aankondigen en een voorlopige voorziening aanvragen zodat hij waarschijnlijk redelijk snel moet vertrekken.
We hebben gekozen de situatie goed voor te bereiden en twee scenario's in elkaar te zetten, dus iig ook een noodscenario. Laten we hopen dat dit niet nodig is, maar zeker weten doe ik dat gewoon niet, dus moet ik dat inbouwen.
Ik heb vandaag met haar alle voorvallen nog eens doorgenomen, kan me ze heel gedetailleerd herinneren en ook nog de data erbij te noemen, bizar. Je wordt dan weer geconfronteerd met wat er gebeurt is en dat zet je blik weer wat scherper. Ik was ineens weer bewust van het feit hoe ernstig het allemaal is wat hij heeft gedaan.
Zij maakt zich ook behoorlijk zorgen over de kinderen die hier toch ook zeker wel het een en ander rechtstreeks van hebben meegekregen. Ik heb morgen een afspraak met een kinderpsychologe die ons gezin kent en wil met haar ook even brainstormen hoe ik nu het beste met de kids kan omgaan.
Er zit dus vooruitgang in!
Bedankt allemaal.
We hebben gekozen de situatie goed voor te bereiden en twee scenario's in elkaar te zetten, dus iig ook een noodscenario. Laten we hopen dat dit niet nodig is, maar zeker weten doe ik dat gewoon niet, dus moet ik dat inbouwen.
Ik heb vandaag met haar alle voorvallen nog eens doorgenomen, kan me ze heel gedetailleerd herinneren en ook nog de data erbij te noemen, bizar. Je wordt dan weer geconfronteerd met wat er gebeurt is en dat zet je blik weer wat scherper. Ik was ineens weer bewust van het feit hoe ernstig het allemaal is wat hij heeft gedaan.
Zij maakt zich ook behoorlijk zorgen over de kinderen die hier toch ook zeker wel het een en ander rechtstreeks van hebben meegekregen. Ik heb morgen een afspraak met een kinderpsychologe die ons gezin kent en wil met haar ook even brainstormen hoe ik nu het beste met de kids kan omgaan.
Er zit dus vooruitgang in!
Bedankt allemaal.
dinsdag 16 november 2010 om 19:48
Beste allemaal, even een update, heb het even nodig om van mij af te schrijven....
De laatste weken aangemodderd, tot ik vrijdag besloten had dat de maat vol was. Ik heb mijn man gezegd dat er geen kans meer op verzoening is. Gevolg: hij stond binnen een half uur woest voor de deur. De kinderen overstuur, etc. Hij is het weekend thuis gebleven (hij zou in de huurwoning zijn) en heeft mij het leven echt tot een hel gemaakt. Uiteindelijk kwam en komt het erop neer dat ik hem een kans moet geven, een allerlaatste en die gaat hij echt niet verpesten....het is ook echt moeten, hij eist een kans, heb (zijn woorden) geen keus .Ik geloof er uiteraard niet meer in. De bedreigingen zijn enorm belastend, voor mij maar ook voor de kinderen, hij let niet op wat hij zegt of ze erbij zijn of niet.
Wat valt het toch tegen als je mensen denkt te kennen na zoveel jaar. Had nooit gedacht in deze situatie terecht te komen, wist dat het een aparte vogel was, maar dit....
Uiteindelijk heeft zijn vader hem bewogen weer naar de huurwoning te gaan en geen contact te zoeken. Is vandaag weer verbroken.
Heb contact met de advocaat om toch zelf in de woning te blijven met de kinderen en dus een voorlopige voorziening aan te vragen en niet zelf naar een huurwoning te vertrekken. Het zou de advocaat niet verbazen als dit een scheidingstraject van 1,5 a 2 jaar wordt, wordt dan dus een lange huurperiode.Waar ik nu zo enorm tegenop zie is het feit dat zo'n procedure wel eens 4 a 6 weken op zich kan laten wachten. Hoef jullie niet te vertellen dat ik werkelijk niet weet hoe ik die periode kan overbruggen. Ook bij de politie geinformeerd; zij kunnen hem niet zonder meer buiten zetten omdat het ook zijn woning is. En mocht er reden zijn hem op te pakken, staat hij na 6 uur weer op straat.
Zijn vader heeft best goede bedoelingen, maar zet mij tussen de regels door ook onder druk hem nog een kans te geven. Ik wil het niet, maar ben nog steeds bang voor de gevolgen.
Het klinkt mss gek en ik zit natuurlijk al helemaal niet te wachten tot het hier uit de hand loopt, maar naar een blijf huis, ik vind het nogal wat, voor mezelf (werk) en kinderen (school). Ik wil gewoon als volwassen mensen dit goed regelen. Maar goed, daar heb je twee partijen voor nodig.
Het weekend komt zijn vader om te bemiddelen, mijn vader wil daar ook bij zijn. Lijkt mij wel verstandig. Mijn vader heeft ook al voorgesteld bij mij in huis te komen.
Zo, ben het weer even kwijt.
De laatste weken aangemodderd, tot ik vrijdag besloten had dat de maat vol was. Ik heb mijn man gezegd dat er geen kans meer op verzoening is. Gevolg: hij stond binnen een half uur woest voor de deur. De kinderen overstuur, etc. Hij is het weekend thuis gebleven (hij zou in de huurwoning zijn) en heeft mij het leven echt tot een hel gemaakt. Uiteindelijk kwam en komt het erop neer dat ik hem een kans moet geven, een allerlaatste en die gaat hij echt niet verpesten....het is ook echt moeten, hij eist een kans, heb (zijn woorden) geen keus .Ik geloof er uiteraard niet meer in. De bedreigingen zijn enorm belastend, voor mij maar ook voor de kinderen, hij let niet op wat hij zegt of ze erbij zijn of niet.
Wat valt het toch tegen als je mensen denkt te kennen na zoveel jaar. Had nooit gedacht in deze situatie terecht te komen, wist dat het een aparte vogel was, maar dit....
Uiteindelijk heeft zijn vader hem bewogen weer naar de huurwoning te gaan en geen contact te zoeken. Is vandaag weer verbroken.
Heb contact met de advocaat om toch zelf in de woning te blijven met de kinderen en dus een voorlopige voorziening aan te vragen en niet zelf naar een huurwoning te vertrekken. Het zou de advocaat niet verbazen als dit een scheidingstraject van 1,5 a 2 jaar wordt, wordt dan dus een lange huurperiode.Waar ik nu zo enorm tegenop zie is het feit dat zo'n procedure wel eens 4 a 6 weken op zich kan laten wachten. Hoef jullie niet te vertellen dat ik werkelijk niet weet hoe ik die periode kan overbruggen. Ook bij de politie geinformeerd; zij kunnen hem niet zonder meer buiten zetten omdat het ook zijn woning is. En mocht er reden zijn hem op te pakken, staat hij na 6 uur weer op straat.
Zijn vader heeft best goede bedoelingen, maar zet mij tussen de regels door ook onder druk hem nog een kans te geven. Ik wil het niet, maar ben nog steeds bang voor de gevolgen.
Het klinkt mss gek en ik zit natuurlijk al helemaal niet te wachten tot het hier uit de hand loopt, maar naar een blijf huis, ik vind het nogal wat, voor mezelf (werk) en kinderen (school). Ik wil gewoon als volwassen mensen dit goed regelen. Maar goed, daar heb je twee partijen voor nodig.
Het weekend komt zijn vader om te bemiddelen, mijn vader wil daar ook bij zijn. Lijkt mij wel verstandig. Mijn vader heeft ook al voorgesteld bij mij in huis te komen.
Zo, ben het weer even kwijt.
dinsdag 16 november 2010 om 22:30
Jij bent het kwijt ja.. Denk niet dat je kinderen deze beelden en wat er gezegd is ooit nog kwijtraken. Ik snap echt niet wat je nou moeilijk loopt te doen over een omgansregeling. begrijp me niet verkeerd hoor, ik ben groot voorstander dat elk kind ongehindert contact heeft met beide ouders, maar dit slaat toch helemaal nergens meer op?? Waarom zou je je kinderen eigenlijk bloot willen stellen aan deze gevaarlijke gek? Alleen maar omdat hij hun verwekker is? Lijkt mij niet omdat hij zo'n goede vader is, of zo goed voor ze zorgt. Hoe moet dat dan als ze straks zonder dat jij er nog voor hem bent om zich op af te reageren? Dan gaat hij zich natuurlijk op hen af reageren? Of denk je echt dat hij verandert?
Het is nu toch ook een lul van een vader voor zijn kinderen? Dit is toch gewoon je reinste mishandeling?
Echt waar, ik bedoel dit niet rot en ik wil niet zomaar over al jouw angsten heenstappen, maar word in godsnaam wakker!
Beter in leven en welzijn in een blijf van mijn lijf huis dan dat er straks echt doden vallen. (jij, je kinderen, of je vader)
Zie je dan niet dat de weg die je nu bent ingeslagen alleen maar leidt tot meer woede bij hem?
Het is nu toch ook een lul van een vader voor zijn kinderen? Dit is toch gewoon je reinste mishandeling?
Echt waar, ik bedoel dit niet rot en ik wil niet zomaar over al jouw angsten heenstappen, maar word in godsnaam wakker!
Beter in leven en welzijn in een blijf van mijn lijf huis dan dat er straks echt doden vallen. (jij, je kinderen, of je vader)
Zie je dan niet dat de weg die je nu bent ingeslagen alleen maar leidt tot meer woede bij hem?
dinsdag 16 november 2010 om 22:44
Toen ik je stukje las was mijn gedachte meteen dat hij OOK geen goede vader is want hij respecteert (zacht uitgedrukt) hun moeder niet.Ik begrijp je reactie en je angsten volledig maar al je angsten zullen eerder uitkomen als je bij hem blijft en toegeeft dan als je weggaat.
Ik zou wel heel goed nadenken ( veel goede tips en ervaringsdeskundigen hier) hoe je je vertrek voor jezelf zo veilig en makkelijk mogelijk kan maken voor jezelf en de kinderen.
Aangifte is volgens mij echt een must...en als je het al niet voor jezelf wilt doen doe het dan voor de veiligheid (voogdij en
bezoekregelingen) van je kinderen.Evt maak je er een melding van ipv eenaangifte...dat is jouw keuze.
Sterkte
Ik zou wel heel goed nadenken ( veel goede tips en ervaringsdeskundigen hier) hoe je je vertrek voor jezelf zo veilig en makkelijk mogelijk kan maken voor jezelf en de kinderen.
Aangifte is volgens mij echt een must...en als je het al niet voor jezelf wilt doen doe het dan voor de veiligheid (voogdij en
bezoekregelingen) van je kinderen.Evt maak je er een melding van ipv eenaangifte...dat is jouw keuze.
Sterkte
