Relaties
alle pijlers
Mijn dochter zit stuk......
maandag 8 november 2010 om 01:31
Ik weet niet meer wat ik voor haar kan doen, wat te zeggen, hoe iets aan te dragen, hoe tot haar door te dringen, het juiste te zeggen , het verkeerde te laten .
Mijn dochter zit stuk
Liefdesverdriet, burn out en een hoop oud zeer, en nieuw zeer door oude en nieuwe scheidingen.
Geen vertrouwen in zichzelf, in relatie's in ooit gelukkig kunnen zijn.
Zich niet open kunnen stellen.
Ik loop tegen haar muur op, en als ik dat al doe, dan is er niemand die het wel lukt.
Hopelijk een prof, ze krijgt hulp.
Maar avonden zit ik tot midden in de nacht op msn met een verdrietig meisje, zo zwaar op de hand.
Ze werkt zich kapot aan haar studie, stage, bijbaantje en slaapt amper .
Het breekt mijn hart, mijn kind is diep ongelukkig en kusje over is niet meer genoeg.
Ik weet het niet meer..
Wat kan ik doen, zeggen hoe kan ik haar helpen.
Ik maak mij zoveel zorgen om haar.
Ik denk dat ik mijn best doe, maar het is niet genoeg
Mijn dochter zit stuk
Liefdesverdriet, burn out en een hoop oud zeer, en nieuw zeer door oude en nieuwe scheidingen.
Geen vertrouwen in zichzelf, in relatie's in ooit gelukkig kunnen zijn.
Zich niet open kunnen stellen.
Ik loop tegen haar muur op, en als ik dat al doe, dan is er niemand die het wel lukt.
Hopelijk een prof, ze krijgt hulp.
Maar avonden zit ik tot midden in de nacht op msn met een verdrietig meisje, zo zwaar op de hand.
Ze werkt zich kapot aan haar studie, stage, bijbaantje en slaapt amper .
Het breekt mijn hart, mijn kind is diep ongelukkig en kusje over is niet meer genoeg.
Ik weet het niet meer..
Wat kan ik doen, zeggen hoe kan ik haar helpen.
Ik maak mij zoveel zorgen om haar.
Ik denk dat ik mijn best doe, maar het is niet genoeg
maandag 8 november 2010 om 01:38
Wat rot Iry!
Ik kan denk ik niet zoveel zinnigs bijdragen, want ik ben zelf geen moeder, ik ben eigenlijk juist de dochter die stuk zit.
Ik kan wel bedenken wat ik (als dochter zijnde) graag van mijn moeder zou willen:
- begrip (en dus niet over-gerelativeer, waar mijn eigen moeder soms een handje van heeft, je wil je wel serieus genomen voelen),
-praktische oplossingen (praten en troosten is wel heel fijn natuurlijk, maar als je echt stuk zit heb je daar ook weer niet zo heel veel aan)
-en vooral ook: afleiding! Gewoon, stomme gesprekjes die niet per se ergens over hoeven gaan, dingen aanhalen van vroeger die jullie allebei hebben onthouden en die grappig waren, dat soort dingen.
Ik hoop dat je verder nog veel goede tips krijgt, sterkte
Ik kan denk ik niet zoveel zinnigs bijdragen, want ik ben zelf geen moeder, ik ben eigenlijk juist de dochter die stuk zit.
Ik kan wel bedenken wat ik (als dochter zijnde) graag van mijn moeder zou willen:
- begrip (en dus niet over-gerelativeer, waar mijn eigen moeder soms een handje van heeft, je wil je wel serieus genomen voelen),
-praktische oplossingen (praten en troosten is wel heel fijn natuurlijk, maar als je echt stuk zit heb je daar ook weer niet zo heel veel aan)
-en vooral ook: afleiding! Gewoon, stomme gesprekjes die niet per se ergens over hoeven gaan, dingen aanhalen van vroeger die jullie allebei hebben onthouden en die grappig waren, dat soort dingen.
Ik hoop dat je verder nog veel goede tips krijgt, sterkte
maandag 8 november 2010 om 01:41
Jawel hoor Iry, dat is wel genoeg. Misschien zegt zij het nu niet en ben jij haar lekkere boksbal.Als zij weet dat ze tegen jou tekeer kan gaan, bij je kan uithuilen, bij jou haar zorgen kwijt kan, je mag haten en van je mag houden....Dan doe je genoeg. En dat doe je. Wat het leven je ook brengt. Je bent een fantastische moeder!
maandag 8 november 2010 om 01:44
quote:iry schreef op 08 november 2010 @ 01:41:
Het is juist fijn om tips te krijgen van mijn dochters kant uit.
Ik heb begrip, maar de valkuil van proberen te relativeren trap ik zeker zo nu en dan in( op letten dus)
Afleiding... tsja, ze wil niet veel
Ach ja, iedereen is natuurlijk een individu, en de dingen die voor mij werken, die hoeven niet per se voor haar te werken, en andersom. Bovendien, jij bent haar moeder en kent haar het beste.
Ik denk dat je dus niet bijster veel fout kan doen hoor! Aandacht en liefde is echt het belangrijkste, en ik neem aan dat dat wel snor zit!
Het is juist fijn om tips te krijgen van mijn dochters kant uit.
Ik heb begrip, maar de valkuil van proberen te relativeren trap ik zeker zo nu en dan in( op letten dus)
Afleiding... tsja, ze wil niet veel
Ach ja, iedereen is natuurlijk een individu, en de dingen die voor mij werken, die hoeven niet per se voor haar te werken, en andersom. Bovendien, jij bent haar moeder en kent haar het beste.
Ik denk dat je dus niet bijster veel fout kan doen hoor! Aandacht en liefde is echt het belangrijkste, en ik neem aan dat dat wel snor zit!
maandag 8 november 2010 om 01:46
maandag 8 november 2010 om 01:47
Ik denk dat het enige wat je als moeder kunt doen is Luisteren. Luister naar je dochter. Geef haar adviezen als je dat kunt.
Ik zit er zelf ook nogal doorheen en ik wou dat ik een moeder had die zo luisterde. Petje af daarvoor.
Luisteren is vaak al genoeg. Mijn moeder denkt dat alles op te lossen is met positief denken. Je kunt je opleiding wel anders was je niet toegelaten is daar een voorbeeld van. En daarna volgt hoe goed mijn broertje het wel niet doet op school. Terwijl ik vorig jaar ben blijven zitten (oke ziekenhuisopname) en het retezwaar heb op school.
Nogmaals luister naar haar.
Beetje warrig. Maar het is laat
Ik zit er zelf ook nogal doorheen en ik wou dat ik een moeder had die zo luisterde. Petje af daarvoor.
Luisteren is vaak al genoeg. Mijn moeder denkt dat alles op te lossen is met positief denken. Je kunt je opleiding wel anders was je niet toegelaten is daar een voorbeeld van. En daarna volgt hoe goed mijn broertje het wel niet doet op school. Terwijl ik vorig jaar ben blijven zitten (oke ziekenhuisopname) en het retezwaar heb op school.
Nogmaals luister naar haar.
Beetje warrig. Maar het is laat
maandag 8 november 2010 om 01:48
quote:Ste_ schreef op 08 november 2010 @ 01:38:
Wat rot Iry!
Ik kan denk ik niet zoveel zinnigs bijdragen, want ik ben zelf geen moeder, ik ben eigenlijk juist de dochter die stuk zit.
Ik kan wel bedenken wat ik (als dochter zijnde) graag van mijn moeder zou willen:
- begrip (en dus niet over-gerelativeer, waar mijn eigen moeder soms een handje van heeft, je wil je wel serieus genomen voelen),
Dit bedoel ik ja.
-praktische oplossingen (praten en troosten is wel heel fijn natuurlijk, maar als je echt stuk zit heb je daar ook weer niet zo heel veel aan)
-en vooral ook: afleiding! Gewoon, stomme gesprekjes die niet per se ergens over hoeven gaan, dingen aanhalen van vroeger die jullie allebei hebben onthouden en die grappig waren, dat soort dingen.
Ik hoop dat je verder nog veel goede tips krijgt, sterkte
Wat rot Iry!
Ik kan denk ik niet zoveel zinnigs bijdragen, want ik ben zelf geen moeder, ik ben eigenlijk juist de dochter die stuk zit.
Ik kan wel bedenken wat ik (als dochter zijnde) graag van mijn moeder zou willen:
- begrip (en dus niet over-gerelativeer, waar mijn eigen moeder soms een handje van heeft, je wil je wel serieus genomen voelen),
Dit bedoel ik ja.
-praktische oplossingen (praten en troosten is wel heel fijn natuurlijk, maar als je echt stuk zit heb je daar ook weer niet zo heel veel aan)
-en vooral ook: afleiding! Gewoon, stomme gesprekjes die niet per se ergens over hoeven gaan, dingen aanhalen van vroeger die jullie allebei hebben onthouden en die grappig waren, dat soort dingen.
Ik hoop dat je verder nog veel goede tips krijgt, sterkte
maandag 8 november 2010 om 01:50
quote:iry schreef op 08 november 2010 @ 01:48:
Die balans is juist heel lastig Ste, relativeren komt denk ik ook niet echt binnen nu( wat ik ook heel goed begrijp)
Is ook heel lastig. Als mijn moeder relativeert voel ik me soms niet serieus genomen, als ze dat niet doet dan raak je soms juist nog dieper in de put, uit een soort 'zie je, het is inderdaad allemaal kut'-gevoel.
Nogmaals, dit geld voor mij, ik weet natuurlijk niks van je dochter.
Maar echt, heb niet het gevoel dat je dingen fout doet. Iemand die zwaar op de hand is (ik ben dat ook) ziet altijd wel redenen en 'ja maars' om dingen negatief te bekijken, geef jezelf dus niet de schuld ofzo.
Die balans is juist heel lastig Ste, relativeren komt denk ik ook niet echt binnen nu( wat ik ook heel goed begrijp)
Is ook heel lastig. Als mijn moeder relativeert voel ik me soms niet serieus genomen, als ze dat niet doet dan raak je soms juist nog dieper in de put, uit een soort 'zie je, het is inderdaad allemaal kut'-gevoel.
Nogmaals, dit geld voor mij, ik weet natuurlijk niks van je dochter.
Maar echt, heb niet het gevoel dat je dingen fout doet. Iemand die zwaar op de hand is (ik ben dat ook) ziet altijd wel redenen en 'ja maars' om dingen negatief te bekijken, geef jezelf dus niet de schuld ofzo.
maandag 8 november 2010 om 01:53
quote:Ste_ schreef op 08 november 2010 @ 01:50:
[...]
Is ook heel lastig. Als mijn moeder relativeert voel ik me soms niet serieus genomen, als ze dat niet doet dan raak je soms juist nog dieper in de put, uit een soort 'zie je, het is inderdaad allemaal kut'-gevoel.
Ik zit nu in de knoop met mijn studie (ziekte en studeren) en het enige wat er bij mijn moeder uitkomt is: maar je haalt toch mooie cijfers? Wat maakt het uit dat je het soms moeilijk hebt. En daarna gaat het over hoe goed mijn broertje alles doet op school. Praat er niet overheen. Ga in op wat ze je verteld. Mijn moeder kwetst me ongelofelijk door overal overheen te praten. Ik zal verder hierover niet teveel uitwijden in jouw topic.
Nogmaals, dit geld voor mij, ik weet natuurlijk niks van je dochter.
Maar echt, heb niet het gevoel dat je dingen fout doet. Iemand die zwaar op de hand is (ik ben dat ook) ziet altijd wel redenen en 'ja maars' om dingen negatief te bekijken, geef jezelf dus niet de schuld ofzo.
[...]
Is ook heel lastig. Als mijn moeder relativeert voel ik me soms niet serieus genomen, als ze dat niet doet dan raak je soms juist nog dieper in de put, uit een soort 'zie je, het is inderdaad allemaal kut'-gevoel.
Ik zit nu in de knoop met mijn studie (ziekte en studeren) en het enige wat er bij mijn moeder uitkomt is: maar je haalt toch mooie cijfers? Wat maakt het uit dat je het soms moeilijk hebt. En daarna gaat het over hoe goed mijn broertje alles doet op school. Praat er niet overheen. Ga in op wat ze je verteld. Mijn moeder kwetst me ongelofelijk door overal overheen te praten. Ik zal verder hierover niet teveel uitwijden in jouw topic.
Nogmaals, dit geld voor mij, ik weet natuurlijk niks van je dochter.
Maar echt, heb niet het gevoel dat je dingen fout doet. Iemand die zwaar op de hand is (ik ben dat ook) ziet altijd wel redenen en 'ja maars' om dingen negatief te bekijken, geef jezelf dus niet de schuld ofzo.
maandag 8 november 2010 om 01:53
En ik kan juist nu in praktische zin zo weinig bieden.
Ze heeft rust nodig, en dat had ik haar wel kunnen geven toen ik nog een lamlul naast mij had met dik salaris en haar zo een bedrag kon geven tijdelijk zodat ze haar bijbaan in ieder geval tijdelijk kon opgeven.
Maar nu kan ik dat niet.
Ik kan idd luisteren, er zijn, proberen met balans wat te relativeren.
Maar het helpt natuurlijk geen biet, het lost het probleem niet op.
Ze heeft rust nodig, en dat had ik haar wel kunnen geven toen ik nog een lamlul naast mij had met dik salaris en haar zo een bedrag kon geven tijdelijk zodat ze haar bijbaan in ieder geval tijdelijk kon opgeven.
Maar nu kan ik dat niet.
Ik kan idd luisteren, er zijn, proberen met balans wat te relativeren.
Maar het helpt natuurlijk geen biet, het lost het probleem niet op.
maandag 8 november 2010 om 01:55
quote:iry schreef op 08 november 2010 @ 01:53:
En ik kan juist nu in praktische zin zo weinig bieden.
Ze heeft rust nodig, en dat had ik haar wel kunnen geven toen ik nog een lamlul naast mij had met dik salaris en haar zo een bedrag kon geven tijdelijk zodat ze haar bijbaan in ieder geval tijdelijk kon opgeven.
Maar nu kan ik dat niet.
Ik kan idd luisteren, er zijn, proberen met balans wat te relativeren.
Maar het helpt natuurlijk geen biet, het lost het probleem niet op.Maar je kan er wel voor haar zijn als moeder. Onderschat dat alsjeblieft niet!
En ik kan juist nu in praktische zin zo weinig bieden.
Ze heeft rust nodig, en dat had ik haar wel kunnen geven toen ik nog een lamlul naast mij had met dik salaris en haar zo een bedrag kon geven tijdelijk zodat ze haar bijbaan in ieder geval tijdelijk kon opgeven.
Maar nu kan ik dat niet.
Ik kan idd luisteren, er zijn, proberen met balans wat te relativeren.
Maar het helpt natuurlijk geen biet, het lost het probleem niet op.Maar je kan er wel voor haar zijn als moeder. Onderschat dat alsjeblieft niet!
maandag 8 november 2010 om 01:56
Wat rot voor je Iry en voor je dochter. Ik ben net als Ste geen moeder en heb hier ook geen ervaring mee. Ik weet wel wat ik zelf nodig gehad heb want ik heb ook heel wat meegemaakt de afgelopen jaren. Ik heb heel diep gezeten maar ben er wel bovenop gekomen, al ben ik nog steeds lerende en in therapie.
Hoe oud is je dochter? En woont ze niet bij jou in huis (omdat jullie msn'en)? Ik vind het lastig om iets te zeggen als ik zo weinig van de situatie weet. Ik had vooral behoefte aan een luisterend oor, dat alles er mocht zijn ipv dat mensen je troosten door het weg te maken omdat ze het zelf niet aankunnen. Ik wilde ook geen oplossingen horen van mijn ouders, maar gewoon mijn verhaal doen. Een beetje begrip en liefde kan soms al wonderen doen. Voor de echte hulp had ik een goede psychiater 4 keer per week. Daar heb ik heel veel van geleerd.
Ik vind het wel enorm lief dat je zo om je dochter denkt (mijn moeder kon dat niet) en ik denk dat het wel genoeg is wat jij doet maar dat je dochter misschien ook hulp nodig heeft van andere? Jij bent haar moeder, geen psycholoog.
Ik bedenk me nog iets wat mij wel enorm geholpen heeft. Ik voelde me in de tijd dat het zeer slecht met mij ging enorm het slachtoffer van de situatie. Ik kon mezelf niet meer dragen, was wanhopig en wilde dat andere dat voor mij deden. Toen zei mijn vader; ik wil je helpen maar dat kan ik alleen als jij jezelf blijft dragen. Ik zal je steunen waar ik kan maar je mag niet de verantwoordelijkheid voor jezelf uit handen geven. Ik was stil.. Hij had gelijk. Vanaf dat moment werd ik veel sterker. Hij zei je mag alle hulp vragen die je nodig hebt maar als je volledig op mij gaat leunen en alles uit handen geeft dan kan ik dat niet aan. Dat was zijn grens. Vanaf dat moment was ik geen slachtoffer meer en kon ik zelfs hulp makkelijker ervaren. Het voelde hoe diep ik ook zat alsof ik ergens mezelf nog kon besturen. Ik weet niet of je hier iets mee kan. Het lijkt misschien hard dat mijn vader dat zei maar het was het beste wat hij heeft gedaan.
Sterkte!!!!
Hoe oud is je dochter? En woont ze niet bij jou in huis (omdat jullie msn'en)? Ik vind het lastig om iets te zeggen als ik zo weinig van de situatie weet. Ik had vooral behoefte aan een luisterend oor, dat alles er mocht zijn ipv dat mensen je troosten door het weg te maken omdat ze het zelf niet aankunnen. Ik wilde ook geen oplossingen horen van mijn ouders, maar gewoon mijn verhaal doen. Een beetje begrip en liefde kan soms al wonderen doen. Voor de echte hulp had ik een goede psychiater 4 keer per week. Daar heb ik heel veel van geleerd.
Ik vind het wel enorm lief dat je zo om je dochter denkt (mijn moeder kon dat niet) en ik denk dat het wel genoeg is wat jij doet maar dat je dochter misschien ook hulp nodig heeft van andere? Jij bent haar moeder, geen psycholoog.
Ik bedenk me nog iets wat mij wel enorm geholpen heeft. Ik voelde me in de tijd dat het zeer slecht met mij ging enorm het slachtoffer van de situatie. Ik kon mezelf niet meer dragen, was wanhopig en wilde dat andere dat voor mij deden. Toen zei mijn vader; ik wil je helpen maar dat kan ik alleen als jij jezelf blijft dragen. Ik zal je steunen waar ik kan maar je mag niet de verantwoordelijkheid voor jezelf uit handen geven. Ik was stil.. Hij had gelijk. Vanaf dat moment werd ik veel sterker. Hij zei je mag alle hulp vragen die je nodig hebt maar als je volledig op mij gaat leunen en alles uit handen geeft dan kan ik dat niet aan. Dat was zijn grens. Vanaf dat moment was ik geen slachtoffer meer en kon ik zelfs hulp makkelijker ervaren. Het voelde hoe diep ik ook zat alsof ik ergens mezelf nog kon besturen. Ik weet niet of je hier iets mee kan. Het lijkt misschien hard dat mijn vader dat zei maar het was het beste wat hij heeft gedaan.
Sterkte!!!!
maandag 8 november 2010 om 01:56
quote:Mikk schreef op 08 november 2010 @ 01:55:
[...]
Maar je kan er wel voor haar zijn als moeder. Onderschat dat alsjeblieft niet!Precies! Het feit dat je praktisch gezien neit zoveel kan oplossen is denk ik minder belangrijk dan het feit dat je haar serieus neemt, en dat ze het gevoel heeft dat ze bij je terecht kan! Ik heb dat gevoel namelijk niet altijd, en dat is echt heel kut.
[...]
Maar je kan er wel voor haar zijn als moeder. Onderschat dat alsjeblieft niet!Precies! Het feit dat je praktisch gezien neit zoveel kan oplossen is denk ik minder belangrijk dan het feit dat je haar serieus neemt, en dat ze het gevoel heeft dat ze bij je terecht kan! Ik heb dat gevoel namelijk niet altijd, en dat is echt heel kut.
maandag 8 november 2010 om 01:58
quote:Ste_ schreef op 08 november 2010 @ 01:56:
[...]
Precies! Het feit dat je praktisch gezien neit zoveel kan oplossen is denk ik minder belangrijk dan het feit dat je haar serieus neemt, en dat ze het gevoel heeft dat ze bij je terecht kan! Ik heb dat gevoel namelijk niet altijd, en dat is echt heel kut.
Hoe gaat het eigenlijk met jou Ste?
En inderdaad ik heb ook zo'n moeder die er zoals ik al eerder zei altijd overheen praat. En dat is niet fijn. Luisteren en steun geven (al is het maar met woorden) kan zo opluchten
[...]
Precies! Het feit dat je praktisch gezien neit zoveel kan oplossen is denk ik minder belangrijk dan het feit dat je haar serieus neemt, en dat ze het gevoel heeft dat ze bij je terecht kan! Ik heb dat gevoel namelijk niet altijd, en dat is echt heel kut.
Hoe gaat het eigenlijk met jou Ste?
En inderdaad ik heb ook zo'n moeder die er zoals ik al eerder zei altijd overheen praat. En dat is niet fijn. Luisteren en steun geven (al is het maar met woorden) kan zo opluchten
maandag 8 november 2010 om 02:01
quote:iry schreef op 08 november 2010 @ 01:42:
Je kind zo ongelukkig zien en zo zien worstelen is zo kut...
Zo machteloos, ik wil het wegnemen,maar dit is te groot.
Luisteren is een kunst die maar weinig mensen verstaan. Maar echt als je dat junt bieden doe je al zoveel. Je hoeft het niet weg te nemen, misschien wil ze het er ook gewoon even laten zijn.
Ik bedenk me nu nog meer dingen die mij echt geholpen hebben maar ik kom later even terug.
Je kind zo ongelukkig zien en zo zien worstelen is zo kut...
Zo machteloos, ik wil het wegnemen,maar dit is te groot.
Luisteren is een kunst die maar weinig mensen verstaan. Maar echt als je dat junt bieden doe je al zoveel. Je hoeft het niet weg te nemen, misschien wil ze het er ook gewoon even laten zijn.
Ik bedenk me nu nog meer dingen die mij echt geholpen hebben maar ik kom later even terug.
maandag 8 november 2010 om 02:01
quote:Mikk schreef op 08 november 2010 @ 01:58:
[...]
Hoe gaat het eigenlijk met jou Ste?
En inderdaad ik heb ook zo'n moeder die er zoals ik al eerder zei altijd overheen praat. En dat is niet fijn. Luisteren en steun geven (al is het maar met woorden) kan zo opluchten
Het gaat met mij erg slecht eigenlijk.
Meer kan ik er niet van maken.
[...]
Hoe gaat het eigenlijk met jou Ste?
En inderdaad ik heb ook zo'n moeder die er zoals ik al eerder zei altijd overheen praat. En dat is niet fijn. Luisteren en steun geven (al is het maar met woorden) kan zo opluchten
Het gaat met mij erg slecht eigenlijk.
Meer kan ik er niet van maken.
maandag 8 november 2010 om 02:01
Dank je punkje voor je verhaal.
Mijn dochter is 20, studeert dus woont op zichzelf nu.
Ik kan er idd niet al teveel over zeggen want ik breek nu ook mijn eigen regel geen topic's over anderen uit mijn leven te openen i.v.m hun privacy Maar ik weet het gewoon niet en heb echt advies nodig wat ik haar kan aanreiken(meer dan luisteren).
Ze is idd ook heel negatief, ik snap het ook echt hoor. Je kan het niet zien als het je allemaal zo zwaar valt.
Mijn dochter is 20, studeert dus woont op zichzelf nu.
Ik kan er idd niet al teveel over zeggen want ik breek nu ook mijn eigen regel geen topic's over anderen uit mijn leven te openen i.v.m hun privacy Maar ik weet het gewoon niet en heb echt advies nodig wat ik haar kan aanreiken(meer dan luisteren).
Ze is idd ook heel negatief, ik snap het ook echt hoor. Je kan het niet zien als het je allemaal zo zwaar valt.
maandag 8 november 2010 om 02:03
Iry, ik ben ook ooit zo´n dochter geweest, ik sloot me af voor alles en mijn moeder zat met haar handen in het haar. Ik weet niet hoe oud ze is en of ze nog thuis woont, maar ik zal je vertellen dat ik toendertijd heel goed doorhad dat het echt niet meer ging, maar dat ik dat niet wilde toegeven. Mijn moeder stelde toen wel eens een psycholoog voor, maar dat wilde ik toen niet aannemen omdat ik dat een blijk van zwakte zou hebben gevonden. Ik had toen zo graag gewild dat mijn moeder me min of meer gedwongen zou hebben.. Dit klinkt heel gek maar ik kan het verder niet uitleggen en ik vertel het je omdat ik hoop dat je er iets aan hebt. Misschien kun je een afspraak voor haar maken bij een psycholoog en haar duidelijk maken dat het nu heel belangrijk is dat ze gaat. Dan heeft ze iemand om onafhankelijk naar haar te luisteren en bij wie ze hopelijk haar verhaal kwijtkan. Soms kan dat helpen om oud zeer te verwerken en wat meer in evenwicht te komen, succes!
maandag 8 november 2010 om 02:04
Als je gewend bent om dingen negatief te bekijken dan is het ontzettend moeilijk, en voelt het ook heel erg onnatuurlijk om opeens de dingen positief proberen te zien. Het is (voor mij) ook een soort comfort-zone ofzo, lekker negatief zijn. Ik voel me daar goed bij. (tja, zeg ik nu, maar eigenlijk voel ik me er natuurlijk helemaal niet goed bij omdat het nu zo kut gaat, lastig uit te leggen)
Maar ik weet niet of dit ook bij jouw dochter zo is natuurlijk, maar als je negatief aangelegd bent, is het echt ontzettend moeilijk om die denkwijze om te zetten.
Maar ik weet niet of dit ook bij jouw dochter zo is natuurlijk, maar als je negatief aangelegd bent, is het echt ontzettend moeilijk om die denkwijze om te zetten.
maandag 8 november 2010 om 02:05