Relaties
alle pijlers
partner overleden
dinsdag 16 november 2010 om 13:13
Hallo, ik stel me even voor: ben een vrouw van bijna vijftig, twee keer getrouwd en ook weer gescheiden. Toch weer een relatie gekregen, maar na ziekte is hij twee weken geleden overleden. Ik heb hem tot het einde toe verzorgd. Nu zit ik thuis met een gigantisch leeg gevoel. Ik luister naar zijn muziek, bekijk de foto's en ben weer begonnen met roken. Verder kom ik niet. Ik zoek lotgenoten, om mogelijk elkaar een beetje te helpen met een luisterend oor, af en toe wat van me af te kunnen schrijven. Misschien is het onzinnig, ik heb helemaal geen forumervaring. Misschien zitten jullie ook helemaal niet op een verdrietig topic te wachten.
Groetjes, Viv
Groetjes, Viv
dinsdag 16 november 2010 om 15:03
Vivvi, wat een moeilijke tijd maak jij mee. Je bent misschien zelfs nog wel een beetje in shock nu, als het zo stil in je is? Je klinkt als een heel zorgzaam iemand, en iemand die heel druk is met van alles... misschien moet je nu leren om ook hulp te vragen en te aanvaarden? Je jongens zijn al groot, die kunnen je echt wel helpen. Je mag ook wel eens pas op de plaats maken en er even "niet" zijn. Durf je het aan om tegen menseni je omgeving te zeggen dat het niet gaat en dat je steun nodig hebt?
Ga in therapie!
dinsdag 16 november 2010 om 16:35
woensdag 17 november 2010 om 15:08
Precies een week geleden was de crematie. Alweer een week geleden, nog maar een week geleden. Tijd is een relatief begrip, dat blijkt maar weer. Mijn verstand zegt dat het goed is zo, het kon niet langer meer duren. Maar het "nooit meer" is zo moeilijk, ik loop echt met mijn ziel onder m'n arm. Ik draai muziek: het nieuwe album van Solomon Burke met De Dijk. Zou hij ook mooi hebben gevonden, dat weet ik zeker. En ik brand een kaars bij zijn foto. Voor mezelf probeer ik mijn gedachten op papier te zetten (nou ja, in Word...) met af en toe een fotootje erbij. Elke dag een stukje, dat maakt het malen niet minder maar wel iets tastbaarder. Ik herlees jullie reacties, werkelijk wat doet het goed om wat te horen van mensen die ik helemaal niet ken en die toch willen lezen wat ik schrijf. Dank je wel allemaal.
donderdag 18 november 2010 om 17:05
Vandaag precies twee weken geleden is hij gestorven. Het drong vandaag pas later tot me door, dat ik al twee weken zonder hem leef. Heb wel weer een mooi troostliedje gevonden: Snow Patrol - Run. Zou hij ook mooi hebben gevonden. En zoon en ik zijn naar Ikea geweest, voor een cd-rek. De laatste keer waren we er samen, ik zie ons nog lopen en lachen hoe alles precies op de millimeter in mijn autootje paste. Vandaag was mijn lach zo weg, zelfs mijn galgenhumor ben ik kwijt.
donderdag 18 november 2010 om 17:25
Vivvi, wat moet jij je je verdrietig en leeg voelen. En zoals je dat nu beschrijft, de eerste keer naar de Ikea, zo zonder hem..... al die eerste keren zullen rauw op je dak komen. Maar toch is het goed om de stap te nemen om nu al die eerste keren zo zonder hem te ervaren. Niet iedere dag lukt dat natuurlijk....
Heel veel sterkte! Je bent hier welkom met je verhalen en gedachtes.....
Heel veel sterkte! Je bent hier welkom met je verhalen en gedachtes.....
vrijdag 19 november 2010 om 23:35
ja, zo zal er voor alles weer een "eerste keer" komen. de eerste keer naar ikea heb je gelukkig gehad.
Heel veel sterkte voor alle eerste keren die nog komen gaan en waarin je het gemis zo zult ervaren.
Ik hoop dat je veel tijd kunt nemen om jezelf weer te hervinden. Ik kan me voorstellen dat je vooral voor hem hebt gezorgd de afgelopen tijd en wat minder voor jezelf.
sterkte!
Heel veel sterkte voor alle eerste keren die nog komen gaan en waarin je het gemis zo zult ervaren.
Ik hoop dat je veel tijd kunt nemen om jezelf weer te hervinden. Ik kan me voorstellen dat je vooral voor hem hebt gezorgd de afgelopen tijd en wat minder voor jezelf.
sterkte!
vrijdag 19 november 2010 om 23:48
vrijdag 19 november 2010 om 23:57
Gecondoleerd, Vivvi.
Zelf heb ik dat verdriet nog niet gekend, maar ik weet dat er mensen zijn die herkenning en troost vinden op deze site, die als subtitel heeft 'Verder leven zonder hem of haar'.
Ik wens je veel kracht in deze donkere tijden!
Zelf heb ik dat verdriet nog niet gekend, maar ik weet dat er mensen zijn die herkenning en troost vinden op deze site, die als subtitel heeft 'Verder leven zonder hem of haar'.
Ik wens je veel kracht in deze donkere tijden!
Leiolepis ngovantrii: mannetjes zijn ook niet nodig omdat de dames zichzelf klonen!
zaterdag 20 november 2010 om 00:06
Vivvi ik weet als geen ander wat het forum voor je kan zijn. Je vind hier echt vriendinnen en met een beetje geluk blijven ze niet eens virtueel. Wat een leegte is er nu in je gekomen. En wat een kou. Je bent nu even in een put gevallen, doe wat je zelf het beste lijkt. Het is helemaal niet gek, dat je het even allemaal niet meer ziet zitten. Er zijn hier mooie topics.
Heel veel sterkte.
Heel veel sterkte.
zaterdag 20 november 2010 om 00:22
Zo heb je nog een fijne relatie. Dan heb je je handen een tijdlang vol aan de verzorging van je zieke partner. En vervolgens sta je ineens met lege handen! Dan sijpelt het akelige besef door dat die goede tijden (met hem althans) echt nooit meer terugkomen. Dat je weer alleen bent. Dat iemand met zijn verscheiden een stukje van jou heeft meegenomen. Dat je voor dit moment niet meer iemands nummer 1 bent. Dat je het weer zelf moet rooien allemaal, ook nu je het zo moeilijk hebt.
Het gat waarin je nu bent gevallen zul je vanzelf weer langzaam gaan opvullen met andere betekenisvolle dingen. Jammer dat zulke gaten maar langzaam verdwijnen, maar het geeft je wel ruimte voor je rouwproces. Hoe zwaar een rouwproces ook is, zo nuttig is het ook.
Het komt goed hoor vivvi. Buig mee met de storm, dan veer je vanzelf weer een keer op. Geef je over aan je pijn, maar houd onder al die omstandigheden vertrouwen in de toekomst!
Het gat waarin je nu bent gevallen zul je vanzelf weer langzaam gaan opvullen met andere betekenisvolle dingen. Jammer dat zulke gaten maar langzaam verdwijnen, maar het geeft je wel ruimte voor je rouwproces. Hoe zwaar een rouwproces ook is, zo nuttig is het ook.
Het komt goed hoor vivvi. Buig mee met de storm, dan veer je vanzelf weer een keer op. Geef je over aan je pijn, maar houd onder al die omstandigheden vertrouwen in de toekomst!
zaterdag 20 november 2010 om 01:22
Veel erover praten, schrijven, maar ook naar buiten gaan, Vivvi, gewoon een stukje lopen. Ken je het boekje "Rouw op je dak" van Jos Brink? Dat is fijn om te lezen.
Het is heel heel moeilijk, die eerste periode. Een wijze tante zei eens tegen mij dat het verdriet milder wordt als alle seizoenen een keer geweest zijn.
Mijn man is vijf en half jaar geleden overleden en mijn beste vriend bijna 4 jaar geleden. Het gemis blijft, maar toch vind je een manier om verder te gaan en steeds meer zullen je mooie herinneringen het verdriet gaan overstemmen.
@Frankie33: wat verwoord jij het mooi.. Zo is het...
Het is heel heel moeilijk, die eerste periode. Een wijze tante zei eens tegen mij dat het verdriet milder wordt als alle seizoenen een keer geweest zijn.
Mijn man is vijf en half jaar geleden overleden en mijn beste vriend bijna 4 jaar geleden. Het gemis blijft, maar toch vind je een manier om verder te gaan en steeds meer zullen je mooie herinneringen het verdriet gaan overstemmen.
@Frankie33: wat verwoord jij het mooi.. Zo is het...
zondag 21 november 2010 om 21:18
Dank jullie allemaal. Heb een fijn weekend gehad met mijn zusje, lekker op de bank met breiwerkje en films en muziek. Af en toe een jankmoment. Ik kan nog niet aan het werk komende week, gelukkig begrijpen ze het daar heel goed en hoeft het ook niet. De film in mijn hoofd draait en draait. Ik spreek steeds in de tegenwoordige tijd, denk dan: onee, het is verleden tijd. Wij... onee, ik.
@ourse: ik heb niet je hele topic gelezen, maar wel heel veel en heb bewondering voor je hoe goed je het verwoord hebt. Wat een rotziekte die leukemie, hoe die zo snel een lichaam sloopt.
Ik ga op zoek naar het boekje van Jos Brink en ook de site die xantippe noemt, bekijken. En als jullie nog tips voor muziek hebben: graag!
@ourse: ik heb niet je hele topic gelezen, maar wel heel veel en heb bewondering voor je hoe goed je het verwoord hebt. Wat een rotziekte die leukemie, hoe die zo snel een lichaam sloopt.
Ik ga op zoek naar het boekje van Jos Brink en ook de site die xantippe noemt, bekijken. En als jullie nog tips voor muziek hebben: graag!
maandag 22 november 2010 om 19:22
vandaag heel negatief. Ik vraag mezelf af of het wel allemaal de moeite waard is geweest, om mezelf zolang volledig uit te schakelen. Nog één keertje wil ik het voor mezelf toegeven: ik vind het gruwelijk oneerlijk! Na twee keer een lange relatie te hebben gehad, de pijn van de scheiding te hebben overleefd, was ik toe aan een portie geluk. En daar leek het ook op, tot die kloteziekte kwam en het duidelijk was dat ons geluk maar heel tijdelijk was. Ik ben nog niet toe aan de mooie herinneringen, ik zie alleen maar zwart.
