Relatie redden, hoe?

Ooooo mensen, ik weet dat ik waarschijnlijk overdrijf, maar mijn gevoel is momenteel gewoon even heeeeel heftig... ik ben zo boos op ex nu!!!

Ik kom thuis en hij zou mijn hond hebben uitgelaten. Nou, dat heeft hij ook gedaan, ik had een briefje voor hem neergelegd dat ik het waardeer dat hij de hond wilde uitlaten en dat ik zijn post had klaargelegd enzo. Heeft hij nu een briefje voor mij neergelegd. Dat de hond is uitgelaten en hij de wekker, dvd's en wat mappen heeft meegenomen. Voor de theatervoorstelling van vrijdag moet hij helaas overslaan. Groeten, exvriend.



Grrrrr, ben eigenlijk woest!!!! Punt 1: hoezo neemt hij nu ineens al die spullen mee? HOEZO neemt hij zijn administratie INEENS mee!!!??? (jullie moeten weten dat dit papieren zijn die hij helemaal niet echt nodig heeft). Wat moet je nou op het kleine zolderkamertje bij je ouders met jaarstukken, verslagen etc???

Punt 2: Dat hij vrijdag niet mee gaat ben ik ook boos om, maar ik weet ook wel dat ik boos ben om de afwijzing. Ookal verwachtte ik niet dat hij meeging, ik hoopte het wel een beetje. En nu ben ik ook boos op mezelf dat ik het uberhaupt gevraagd heb.



Wat ik nog het allerergste vind: groeten. HOEZO GROETEN???? Waarom ineens groeten? Wat is er na 4 jaar in nog geen week gebeurt dat er ineens "groeten" gegeven moeten worden??? Flikker toch op met je groeten!



Ik ben zo boos dat ik nu eigenlijk ook zoiets heb van: Eigenlijk wil ik niet meer dat je de sleutel hebt en hier 1x in de week de hond komt uitlaten... ik zag dat hij mijn hond ook eten had gegeven en hij had het lichtje buiten voor me laten branden. HIj is wel heel erg gek op mijn hond, maar ik heb bijna zoiets van: Nee, dat kan dan ook niet meer. Jij hebt die keus gemaakt, dan is de hond missen ook een consequentie.



Je wilt afstand? Je neemt belachelijke spullen mee? Lever de sleutel dan ook maar gewoon in en neem de rest van je spullen ook mee!

Want ook dat slaat helemaal nergens op: hij neemt nu wat dvd's mee, maar laat de cd's liggen. Hij heeft een paar motorspullen meegenomen (helm, jack, broek, handschoenen) maar niet zijn motorlaarzen.



Als hij spullen wilt halen gaat het op MIJN voorwaarden. Je kunt bellen en dan kun je komen wanneer het MIJ uitkomt. En dan ben ik erbij.



Pfffffffffffff, ik vind het echt even een lul nu. Wel goed, want eigenlijk ben ik nog niet boos geweest... is dat er ook een beetje uit.

Maar ik weet nu niet zo goed hoe het verder moet. Ik DACHT dat ik heel erg afstand nam, maar als hij nog steeds hier elke woensdag de hond komt uitlaten en ik briefjes neerleg en ga vragen of hij mee gaat naar voorstellingen....??

Volgende week viert mijn familie sinterklaas. Ik wilde hem vragen of hij daar nog in meedoet, maar zie nu wel in dat dat belachelijk is.



Dames, ik weet dat ik waarschijnlijk nogal overtrokken reageer, maar keep in mind dat het bij mij nog geen week geleden is... (verzachtende omstandigheden hihihi)

Wel fijn dat ik dit effe kwijt kan hier.



Hoor graag jullie reactie's.

Goed zo... gooi het eruit!

Lekker toch?

Ik kan me je gevoel helemaal voorstellen. Je hebt helemaal gelijk. Je baalt hiervan. Je bent teleurgesteld over vrijdag, vind zijn gedrag niet netjes, en je bent verdrietig dat hij geen xxx op het briefje hebt geschreven.

Logisch!



Ga er trouwens wel vanuit dat jij nu vanalles bedenkt en voor hem invult waar hij gewoon geen seconde bij stil gestaan heeft. MANNEN!!! :-S



Reageer lekker af (val hem er even niet mee lastig). Ga straks lekker in bad/onder de douche en dan lekker met een goed boek je bed in. Laat hem lekker in zijn soppie klaarkoken. Laat hem blij zijn met zijn geweldige mappen.



Als je de situatie weer meester bent kun je hem losjes vragen of hij iets moest doen waar hij die mappen voor nodig had. Of het gelukt is. Belangstelling dus, geen verwijt.



Kijk hoe je je voelt en hoe het gesprek loopt. Misschien komt ie zelf ergens mee.

En als je je nog steeds onprettig voelt met zijn komst in jullie huis, kun je ook afspreken dat hij alleen komt op momenten dat jullie dast hebben afgesproken en dat hij alleen doet wat jullie hebben afgesprken. Zoals de hond uitlaten (en niets meenemen zonder overleg ofzo).

Of je neemt de sleutel terug. Jij hebt toch ook geen sleutel van waar hij nu woont?

Maar doe het niet overhaast. En niet in woede op hoge poten naar hem toe. Gooi het er hier maar uit

Toe maar... nog een rondje!!!

O dames, bedankt voor de lieve begrijpende reacties!

En Amy, weet je het wel zeker dat je nog een rondje wilt???



Ik ben inmiddels iets gekalmeerd.

Het besef was inderdaad ook wel al doorgedrongen dat deze gedachten mijn paranoide gedachten zijn (ik heb een duiveltje die er altijd vanuit gaat dat mensen bijbedoelingen hebben) maar dit klinkt helemaal niet als mijn exvriend. Die denkt daar zo helemaal niet over na nee. Die is helemaal niet berekenend.



Aan de andere kant vraag ik me af of ik toch misschien een punt heb: ik zou zo graag willen dat hij beseft wat hij mist. Kijk, dat we een flinke periode apart van elkaar nodig hebben is duidelijk en dat we ons op onszelf moeten richten ook. Maar om te beseffen wat hij mist moet het er niet zijn natuurlijk. En als hij hier toch nog geregeld in wat ons huis was komt, geregeld met mij spreekt, de hond ziet... dan verandert er misschien wel helemaal niet zo bar veel voor hem? Even raar gezegd misschien, maar... hij mag van mij ook wel een beetje lijden.



Je hebt gelijk muisje, het is nog zo vers allemaal dat ik idd niet te veel belang moet hechen aan zijn acties. Tenslotte zit ik ook ELKE scheet tot in den treure te analyseren.



Amy: tot nu toe is hij ook alleen maar in mijn huis (hij is bij mij ingetrokken 3 jaar terug) geweest op de afgesproken dag. Ik vind niet dat ik kan zeggen dat hij zijn spullen niet mag meenemen.

Ik was eigenlijk niet van plan om hem te contacten verder en zal dus ook niet vragen waarom hij de mappen mee heeft genomen. Hij heeft vrijdag een gesprek bij een soort psych en ik hoop dat hij me misschien zal contacten van het weekend om te vertellen hoe dat gegaan is.



Ach, ik weet het ook allemaal niet... ik ga inderdaad zo maar lekker douchen en Grey's Anatomy kijken.

Ach Brugge...meissie...owwww.....wat is het ook @#%%$@ allemaal he!! Amy heeft gelijk, gooi het er lekker uit, dat lucht op.



Boosheid is goed, het is een onderdeel van het verwerkingsproces en dat ga je nog veel vaker meemaken. Ik kan me zo goed voorstellen dat je valt over het woordje: groeten! Inderdaad ik zou ook denken: wat nou groeten...zak erin!! Maar ja, wat moet hij dan? Hij heeft vast staan twijfelen of hij misschien helemaal niets moest neerzetten, enkel zijn naam maar dat was ook niet goed geweest. En bedenk: als er wel xxx had gestaan was je in verwarring geweest. Hoezo wel xxx maar ondertussen je spullen meenemen?



Helaas kan ik je geen andere tips geven dan de boosheid toe te laten en uit te zitten. Onderneem inderdaad geen acties naar je ex toe, daar kun je straks alleen maar spijt van krijgen!!



Bij mij klein dompertje: heb ex sms gestuurd over een afspraak waar we samen heen gaan en geen enkele reactie. Pfff...heel vreemd, was een super nuchter sms-je wat hij ook verwachtte omdat ik gezegd had dat ik de details nog zou sms-en. Ach... tja...zo zie je maar.

Ragazza, misschien is hij gewoon druk, staat ie te douchen, heeft ie zn telefoon niet bij zich?? Of wacht je echt al 'lang' op een reactie?



Maar Brugge, even kut thuiskomen dus! Maar wees gewoon even boos, jank een potje (lukt nog beter bij de laatste afleveringen van vorig seizoen van Greys ). Maar ind. probeer dingen niet voor hem in te vullen, waarschijnlijk vind hij het ook ongemakkelijk, wel of geen xxx, kan voor ons een wereld van verschil zijn, hoewel mannen daar vaak niet bij nadenken (denk ik dan, oei fout, niet denken)..

Gewoon even weer wachten met contact met ex.. In ieder geval niet boos naar hem toe.. Misschien na het weekend smsje hoe het ging?

Succes iig meis! En inderdaad, schrijf het hier maar neer, dat helpt echt!!

Hoi dames,

Ja, jullie hebben gelijk. Het zijn gewoon alle verwarrende gevoelens die opspelen en eigenlijk was niks goed geweest wat hij had gedaan... zucht...

Besef wel dat het komende tijd ruk gaat worden. Het is nog geen week voorbij en zoals jullie zeggen: ik zal het nog wel vaker moeilijk krijgen...

Wordt het een beetje makkelijker dames?



Ragazza, ik denk ook niet dat je het als een dompertje moet zien. Ik weet niet hoe lang je al wacht op sms, maar zoals mootje zegt: misschien is hij nu bezig? Verwacht je ook een antwoord van hem, in de zin van dat hij ergens op dient te reageren? Of kan hij de inhoud van je smsje gewoon voor feiten aannemen? (bijv: ik ben om zo laat bij je).



Slaap lekker allemaal

Mmm muisje, niet echt een opbeurende gedachte dat het niet makkelijker wordt!

Kan me voorstellen dat als je zo lang in twijfel zit je dan zelf steeds meer gaat denken van: de knoop doorhakken, ongeacht de consequentie.

Moet er nu zelf nog niet aan denken.



Heb een klein dingetje waar ik jullie advies wel over kan gebruiken als jullie het niet erg vinden:

Sinds gisteren speelt er een typisch manneijk "technisch" probleem in mijn appartement. Wil het niet specifiek benoemen i.v.m. herkenbaarheid, maar laten we zeggen dat het een lekkage is. Het probleem zit bij mijn buren, maar om het op te lossen moeten ze ook in mijn woning aan de gang. Gelukkig ziet het er naar uit dat ze niet IN mijn woning hoeven te zijn, maar laten we zeggen: in mijn schuur.

Nu is het zo dat mijn exvriend hier veel verstand zou hebben gehad omdat het zijn beroep is, dus in dit geval: loodgieter.

Nu zit ik te twijfelen of ik hem hiervan op de hoogte moet stellen. Aan de andere kant ben ik er net van overtuigd dat contact van hem af moet komen.

Ik vraag me af of deze situatie in mijn voordeel kan werken of niet.

1. Ik bel hem, hij KAN zich heel gevlijd voelen (en mannelijk) en hierdoor hebben we weer contact... (ik kan me nl niet voorstellen dat hij geirriteerd zal worden)

2. Ik bel hem nu niet (het probleem is ook nog niet zo heel erg groot) en ALS ik hem spreek (misschien volgende week) vertel ik dat er een probleem hier was. Hij kan het dan ergens jammer vinden dat ik hem niet nodig gehad heb, of het jammer vinden dat ik hem niet meer bel hiervoor. M.a.w. misschien herinnert hij zich dan weer wat hij ook mist.



Ik weet het wel hoor: het gaat eigenlijk helemaal nergens over hahahahaha!

Erg is dit! Ik merk dat ik steeds heeeeeeeeeeel druk bezig ben om de stomste, kleinste dingen te analyseren... heb het gevoel dat dit hele belangrijke dingen zijn dan... ach ja, gevoel en verstand he.

Zal wel over gaan, ik geef me er nu nog maar even aan over...



(jullie mening wordt evengoed gewaardeerd hoor, ookal is het LB)

Brugge, ik denk dat ik voor optie 2 zou gaan. Ik ben er wel voorstander van om elkaar wel te betrekken in elkaars leven. Elkaar passeren, terwijl je weet dat je waardevol voor elkaar kunt zijn vind ik dan geen fijn idee.

Maar je moet zijn nee ook accepteren en daar geen punt van maken.

Schets heb luchtig de situatie en vraag hem of hij wil helpen. Wil hij niet helpen, even goede vrienden.

Getverdemme muisje, nee, dat is niet leuk.

Waar ik even benieuwd naar ben: hij zegt dat hij bang is voor de toekomst. Wat bedoelt hij hier precies mee? Dat jullie relatie zich in de toekomst weer net zo ontwikkelt als voorheen?

Kun je jullie situatie nog eens schetsen? Woonden jullie samen? Hoe lang bij elkaar? De reden waarom het nu uit is is omdat hij twijfelde aan zijn gevoel voor jou toch? (of haal ik jou en een andere forummer nu door elkaar?)



Toch vind ik dat je de laatste tijd verdrietige berichtjes post muisje. Ik vind niet dat het zo kan zijn dat jij je compleet voegt naar zijn voorwaarden waar het nu wel op lijkt. Jij zegt dat je leuk meedoet aan het telefoongesprek, maar ondertussen voel je je hier verschrikkelijk verdrietig over.

Vervolgens wordt je natuurlijk ook boos op hem, maar hij weet helemaal niet dat je van deze situatie zo'n verdriet hebt! Jij doet tenslotte gewoon leuk mee!

Je zegt dat het verdriet in die weken niet minder is geworden, maar dan word je van deze situatie niet bepaald gelukkiger... pffff, moeilijk allemaal hoor.

Nou muisje, NATUURLIJK voelt hij een band, dat lijkt mij duidelijk hoor!

Natuurlijk heeft hij na 4 jaar relatie waarvan 2 jaar samenwonend een band met je!! En die verdwijnt ook echt niet zomaar hoor...

Trouwens, dat blijkt ook wel uit het feit dat hij jou echt niet los kan laten en steeds contact zoekt, het niet definitief uit wilt maken met je en je blijft noemen bij je koosnaampje (wat ik trouwens opvat als een goed teken).

Hoi Amy,

Ik ga ervan uit dat je dan toch optie 1 bedoelt

Ja, ik hoop ook echt dat we betrokken kunnen blijven in elkaar leven, maar ik heb ook sterk het idee dat hij even met rust gelaten wilt worden en daarom wil ik het contact van zijn kant laten komen eigenlijk.

Ik ben bang dat als ik hem nu bel hiervoor dat hij het gevoel heeft dat ik zo veel een beroep op hem doe... hij laat mijn hond uit, hij wordt gebeld voor technische problemen... ik wil hem niet onder druk zetten nl.

Wat het eerlijk gezegd ook een beetje is: het probleem lijkt mij niet zo heel groot te zijn, dus als ik hem nu ga bellen komt het een beetje over als een smoesje...

Ik denk er nog even over na. Ik ga morgen het bedrijf bellen wat de zaak moet oplossen, als ik denk dat ik hulp kan gebruiken zal ik overwegen hem te bellen. Bedankt.



Ragazza, wat is het stil van jouw kant? Heb je je belangrijke afspraak al gehad? Is je exvriend nog meegeweest? Hoe ging het?

Even over dat contact zoeken;

Mijn vriend had het ook ubrupt uitgemaakt en zei meteen geen contact meer te willen voor een x aantal dagen. Ik heb mij daar altijd aan gehouden. We zijn echter maar 2 weken uit elkaar geweest, maar de ruzie was heftig en het moment waarop 't echt uit was, was echt verschrikkelijk. (Ik stond kotsend buiten en sloeg mezelf, omdat ik boos was.. Hij zei alleen maar dat hij 't niet wist. Heeft nog een *************** gedaan voor m'n ogen.)

Toch heb ik nooit contact gezocht, terwijl dat gigantisch kriebelde. Ik hielt tijdens de relatie sowieso veel contact op een dag, dus zomaar ineens naar 't niks geen contact meer, is zwaar.

Hij was degene die mij zomaar ineens belde. We hebben 2 uur lang gepraat, althans, hij had meestal het woord. Ik zat jankend aan de andere kant. Ik heb gewoon m'n emoties laten zien.

Sinds die tijd hadden we om de dag of om de 2 dagen contact. Steeds van hem uit. Hij vertelde luchtige dingen; wat hij had mee gemaakt en wat hij nog ging doen. Maar daarna kwam vaak 't onderwerp eruit wat hem echt dwars zat. Dit is zwaar om te horen en vaak confronterend. Sommige dingen wist ik helemaal niet. Dat doet ontzettend veel pijn, maar ik heb erover nagedacht en er met anderen over gesproken.

We gingen steeds beter communiceren. Ik ging na 2 belletjes ook vertellen wat me op het hart lag en zo kwam er een hoop duidelijkheid en dingen die altijd anders begrepen werden van elkaar. Zo werden er dingen recht gezet en helemaal besproken. Wat het met ons deed, hoe we ons voelden, wat we eraan wilden doen, etc. Heel lastig, want je drukt jezelf met je neus op de feiten. Dit heeft ons wel gered.

Niet alleen naar de ander wijzen, wat die fout heeft gedaan, maar vooral kijken naar wat jezelf fout deed. 'Fout' is hierbij misschien het verkeerde woord, maar ik weet even niet hoe ik het anders moet zeggen.

Doordat we meer inzicht in elkaars irritaties en ons gedrag en vooral ons eigen gedrag kregen, kwamen we erachter dat sommige dingen nogal scheef in elkaar zaten en hierdoor scheve verhoudingen ontstonden. Dit is voor beide partijen niet goed.

Doordat we allebei hebben nagedacht over alles wat besproken is en inzien wat we zelf niet goed hebben gedaan, is er een kleine weg ontstaan om verder te gaan, met elkaar. Weliswaar waren we allebei 'bang' om de stap te nemen.. Stel nou dat het weer fout gaat?

Die vraag is niet te beantwoorden, want na 20jaar kan het nog fout gaan. Maar we hebben van deze situatie geleerd en daarmee zijn we aan de slag gegaan.



Zo voelde hij zich ondergewaardeerd en ik voelde me niet betrokken bij zijn bezigheden. Nu betrekt hij me meer bij zijn bezigheden en geef ik hem de waardering voor wat hij doet. Zo zijn we allebei blij.

Ik vond dat ik niet overmatig smste, terwijl hij soms gek werd van 't gesms van mij en zich daardoor gecontroleerd voelde. We hebben een standaard afspraak; 's morgens bij 't opstaan/richting werk vertrekken smsen en voor 't slapen gaan. Na het werk even bellen. Dat is standaard zo. Daartussen smsen of bellen we alleen als het echt nodig is. (Ik smste altijd zinloze dingen, gewoon omdat ik 't leuk vond om te laten weten, terwijl hij 't dus liever besprak als we belde na 't werk.)

Doordat ik dus zo weinig sms, voelt hij zich beter. Maar het is sowieso beter. We hebben elkaar weer wat te vertellen na een dagje werken. Dit geeft een goed gevoel. Best apart dat dat gesms daar zoveel invloed op heeft. Daarbij scheelt 't bij ons allebei in de portemonnee en gaan we vaker dagjes weg.

Nou was het vertrouwen soms ook een probleem., terwijl we allebei weten dat we te vertrouwen zijn. Maar helaas zijn we allebei bedrogen in het verleden. Dit vertrouwen groeit elke keer weer. Echt een fijn gevoel en het is rustgevend.

Verder hebben we ook de afspraak om iets te hebben wat van ons is. Dit versterkt onze band.

Dit weekend kwam hij er zowaar mee dat we te weinig dagjes weggingen en dat we dat vanaf nu af aan vaker gaan doen! Ik ben daar zo blij mee, want ik heb er altijd moeite mee gehad dat we zo weinig samen deden. Dus we gaan binnenkort naar een kerstmarkt in Duitsland en skiën en stedentripjes maken. Echt super leuk! Ik vindt dit belangrijk voor de band. Zo wordt die sterker.



Nu zijn we alweer een poos verder en is er veel gebeurd. We hebben veel meegemaakt en we zijn er sterker uitgekomen. We houden ook veel meer van elkaar!



Nou ja, beetje een lang en zinloos verhaal misschien, maar ik hoop dat jullie er iets mee kunnen.

Ik vindt 't lastig dat jullie zoveel problemen hebben en met de emoties in de knoop zitten.

Maar jullie redden het wel! Met of zonder je vriend(in), je komt hier sterker uit!

Nanno, even een succesverhaal, dankje! Altijd fijn om te lezen!

Een relatie hebben (tja, of juist niet) is zo makkelijk nog niet

Lees dat het bij jullie vooral teveel communicatie was.. Bij mij en mn ex was het juist het langs elkaar heen leven.. Hij een 'normale' baan, ik een baan met veel wisselende tijden.. Beide andere trainingsdagen, dus niet veel samen.. En het samenwonen draagde daar niet aan bij.. Want ja, dan ben je samen, zit je nog maar op de bank.. Als we niet samen hadden gewoond, dan moest je afspreken om elkaar te zien, dus heb je meer 'echt' tijd voor elkaar.. Maarja, dat is achteraf..

Oh als ik de tijd maar een paar maand terug kon draaien, heb de afgelopen tijd al zoveel geleerd, pff!



Maar brugge, in jou situatie zou ik denk ik 1st even afwachten hoe het probleem zich uitbreid, en dan kun je hem altijd nog vragen.. Laat het dan aan hem over of hij je wil helpen of juist niet..



En Muisje, jou ex is ook niet 1 van de makkelijksten hé.. Moeilijk dat jij zn angst niet weg kan nemen, hij moet het zelf doen.. En onthou de tip van Ragazza, wil je hem dwingen tot een keuze, voor hem de makkelijkste, dus nee.. Of probeer je er wat soepeler mee om te gaan (nya je snapt vast hoe ik het bedoel).. Want ik vind het ook moeilijk, kan niet tegen onzekerheid, wil weten waar ik aan toe ben.. Maar probeer Ragazza's tip te onthouden.. Helpt!

Iig even een dikke knuff voor je!



Kwou vandaag trouwens mn ex een luchtig smsje sturen, gewoon om te vragen hoe het was, hoe zn afspraak vandaag ging enz.. Gewoon contact, maar toch luchtig..

Smst hij dat zn oma vanochtend overleden is (zat er aan te komen, maar toch snel gegaan), weg luchtigheid..

Moeilijk wat je dan moet zeggen (sowieso vind ik dat altijd al moeilijk, maar vond het nu nog lastiger).. Heb hem iig maar gezegd dat ik er voor hem wil zijn als ie me nodig heeft.. Wist ie wel, maar hij vond het toch fijn dat ik dat nog even zei..

Vind het toch moeilijk dat ik er nu niet echt voor hem kan zijn, even vast kan houden/knuffel geven enz, omdat ik daar juist behoefte aan zou hebben in zo'n situatie.. Nya, kwou het gewoon even kwijt aan jullie..

Oh en dat we samen op de bank zaten, was niet altijd zo hoor.. Maar bedoel het meer zo van, beide drukke dag gehad, ben je thuis, zoekt hij nog wat op voor zn werk.. doe ik mn ding.. en als je niet samenwoont, spreek je af van bijv. woensdagavond kom ik langs.. dan hou je die avond bewust vrij voor elkaar, dus nya is anders haha

Denk even ter verduidelijking

Brugge... sorry. Ik bedoelde meer: zeg hem terloops dat je een probleempje hebt en of hij misschien zou willen kijken.

Niet nu gelijk om hulp vragen, en niet achteraf vertellen dat hij inmiddels niet meer kan helpen. Beetje er tussen in dus...

Bij keus uit 2, altijd voor de derde optie gaan



De rest ga ik eerst lezen voor ik reageer.