De nasleep van eetproblematiek.

Hey indigoblue,



Dankjewel voor je lieve reactie, ik heb er echt wat aan. En fijn dat het weer wat beter met je gaat! Weer gaan sporten is bij mij ook een teken dat het weer de betere kant op gaat. Hoewel zelfs sporten soms (nu bijv.) niet helpt om er weer uit te komen. Wat voor sport(en) doe je graag?



Met mij gaat inderdaad slecht, ik heb de bodem van het diepst dal wat ik ken wel 'bereikt' zeg maar. Waar ik mijn inziens vooral tegen aan loop is het (gebrek aan) een gevoel van eigenwaarde en het 'oplossen'/negeren van emoties d.m.v. eetbuien. Een specifieke reden waardoor het nu weer een stuk erger is, komt denk ik doordat een beslissing die ik moest nemen (stoppen met mijn opleiding) nu pas echt tot me door begint te dringen. Het is pijnlijk dat ik die beslissing moest nemen (ben er overigens wel van overtuigd dat het het beste was en is) en ik maak me vaak veel zorgen voor de toekomst.



Ik had zoveel meer van mezelf verwacht, en alles waar ik op gehoopt en gerekend had, is compleet veranderd of weg, en dat is moeilijk te accepteren. Gelukkig heb ik wel plannen waar ik ook erg enthousiast over ben, maar die zijn allemaal vanuit een situatie dat ik (grotendeels) beter ben. En als het dan zo slecht gaat is het moeilijk om daar nog vertrouwen in te hebben. Maar ik weet ook dat ik dat nu zo zie, doordat het slecht gaat en dat ik er over een tijd wel weer vertrouwen in heb. Alleen zo het fijn zijn als dat al zover was



@ Blubie: ook van mij een welkom!



X, Klontje

Hoi Klontje,



Heel herkenbaar wat je schrijft, dat gigantische gebrek aan eigenwaarde is ook mijn grootste probleem en ik loop er behoorlijk tegenaan. Ik ga me verdiepen in de haptotherapie, want tot nu toe heb ik alles alleen gedaan, maar zelfs ik moet toegeven dat dit een stukje is wat ik echt, écht niet alleen kan oplossen. Daar heb ik simpelweg de kennis, het inzicht en de mogelijkheden niet voor. Ik weet dat jij er tegenop ziet om (weer) hulp in te schakelen. Wat houdt je precies tegen?



Wat je hierboven schrijft is ook waar ik de laatste maanden mee heb geworsteld - geconfronteerd worden met alles wat je "kwijt bent geraakt" o.a. door die es. Ik weet niet of ik vantevoren zoveel van mezelf verwacht had, maar nu ik terug kijk baal ik van wat ik allemaal had kunnen doen, had kunnen bereiken, had kunnen meemaken, had kunnen opbouwen, omdat ik zeker weet dat ik er de mogelijkheden voor had. Af en toe heb ik er wat over geschreven hier. Ik weet niet of je ook meelas voordat je meeschreef, misschien herken je er wel wat in.



Maar ik heb ook gemerkt dat dit bij het proces van herstellen en beter worden hoort. Het lijkt soms wel een rouwproces en ik voelde het al heel lang aankomen. Al bijna 2 jaar geleden zei ik tegen iemand dat ik voelde dat het er zat en dat ik er iets mee moest, maar dat ik het niet durfde toe te laten. Dit jaar heb ik dat wel stukje bij beetje toegelaten en het was niet makkelijk, maar wel beter te doen dan ik had gedacht. Verwerken heeft soms gewoon tijd nodig, ik kon er zelf niet echt actief veel aan doen, het moest allemaal een beetje bezinken heb ik het idee. Ik ben er echt een paar maanden goed mee bezig geweest, veel op en neer in mijn stemming, elke keer dat ik iets heel fijns meemaakte was ik meteen ook heel verdrietig. Zó blij dat ik beter ben, maar zó verdrietig dat het me zo ontzettend veel gekost heeft. Maar ergens was het een rustige tijd, want ik liet het allemaal maar toe. Wees maar verdrietig, dacht ik, dat mag. Naast het verdriet had ik ook een tijd dat ik me zo ontzettend mislukt voelde, zoveel jaren "verprutst" terwijl ik écht dingen had kunnen bereieken. Ik heb écht de mogelijkheden gehad om dingen te bereieken, maar ik deed er allemaal niks mee. Ik modderde maar door met die es. Zo boos kan ik daar ook om worden, vooral boos op mezelf was ik, omdat ik zo "stom" was geweest.



En nu nog, ik moet er niet bewust over na gaan denken, dan baal ik er weer van, dan word ik ontzettend verdrietig, maar ik heb het wel in zoverre een "plekje" kunnen geven zodat ik er geen last van heb. Het is nu eenmaal zo en ik kan alleen maar vooruit. En daarom juist wil ik iets aan die eigenwaarde doen, want ik wil niet over nóg 10 jaar opnieuw terugkijken op nóg meer "weggegooide" jaren. Nu wil ik leven, want nu weet ik dat je die jaren nooit meer terugkrijgt.



Maar goed, dit had ik je allemaal 2 weken geleden niet kunnen zeggen, want toen zat ik ook in een ontzettende dip en, zoals je zelf al schrijft, dan is het zó lastig om dit soort dingen in te zien of erin te kunnen geloven. Probeer toch zoveel mogelijk onder de mensen te komen, in het gewone leven te blijven, daar kan je veel energie uit halen (ook al heb je er vantevoren geen zin in). Anders is het makkelijk doordraaien in je eigen negatieve gedachtenspiraal.



Fijn dat je toch leuke plannen hebt waar je enthousiast over bent. Wanneer kan je daarmee aan de slag? Je schrijft dat je daarvoor (grotendeels) beter moet zijn? Moet je nu de plannen utistellen, omdat je nog niet beter genoeg bent?



Nouja, het is een heel verhaal over mezelf geworden haha, maar misschien dat je er iets in herkent en er iets uit kan halen waar je zelf wat aan hebt. Wat ik je vooral mee zou willen geven is: geef het de tijd, laat die gevoelens er zijn. Natuurlijk baal je ervan dat je leven anders is gelopen dan dat je verwacht en gewild had. Wees daar eens goed boos en verdrietig over. Het is hartstikke klote!! Maar het maakt je niet stom of slecht of mislukt. Je gaat hier bovenop komen en je hebt nog jaren waarin je veel kunt bereiken, veel kan leren en nog zoveel mooie dingen gaat beleven



Over het sporten, mijn "hoofdsport" is hardlopen, daarnaast doe ik wat in de sportschool voor mijn conditie en spieren in vorm houden. Ik moet wel zeggen dat je dit allemaal niet al te serieus moet nemen hahaha. Hoewel ik "sportief" ben, omdat ik al heel mijn leven sport ben ik niet zo fanatiek. Sport soms gewoon maanden niet. Ik ga nu even een drukke periode in, maar daarna wil ik ook aan yoga beginnen (puur voor de ontspanning).

@ Blubbie: welkom hier . Hoe gaat het nu met je?



@ indigo: wat knap dat je weer uit je dip aan het komen bent. Goed dat je inziet dat dit bij het proces wordt. Een volgende keer wanneer jij een dip voelt aankomen zal het je vast en zeker steeds sneller lukken om er weer uit te komen of zelfs te voorkomen . Wat goed trouwens dat je weer hebt gesport! Betekent echt dat het weer wat beter gaat .



@ Klontje: ik loop tegen hetzelfde aan als jij. Vooral dat punt van emoties oplossen met eetbuien. De komende dagen ben ik alleen thuis (vriend weg voor werk), dat is altijd een trigger voor mij... maar ik hoop dat ik mezelf voldoende kan afleiden. Kom zo snel in dat negatieve spiraal terecht weer. Ik zou eerlijk gezegd ook niet goed weten wat voor tips ik je kan geven (sorry!), want dingen als afleiding zoeken of proberen om te ontspannen helpen ook niet altijd bij mij...



@ Lotte en Soof: hoe gaat het nu met jullie?



@ stampertje: wat rot dat je in zo'n dip zit! Zou het helpen om een keer een leuk ontspannend dagje met een vriendin te plannen? Dat je jezelf even verwend, dagje thermen/beautysalon/watdanook? Even jezelf laten voelen dat je het waard bent om tijd in jezelf te investeren. Of mis je het gevoel van je nuttig voelen? Ik had een tijd dat ik vanwege een heftige blessure een paar maanden thuis zat. Dat voelde zó nutteloos omdat ik normaal gesproken altijd bezig ben... Plus bezig zijn geeft me afleiding om niet te veel na te kunnen denken over allerlei dingen.



@ iedereen: hier gaat het redelijk. Gister had ik een borrel van mijn oude werk en ze liepen rond met schalen met hapjes. Heb er één genomen (whoho wat een hoeveelheid). Maar vond het stiekem een mini-overwinning, omdat ik niet daarna vond dat ik het moest compenseren. Plus dat er een paar mensen zeiden: "Wat ben jij mager geworden!" Werk er nu al meer dan een jaar niet meer... Maar ik wilde het vooral zelf .

Gewicht gaat niet zo goed, maar ik heb besloten dat ik me daar niet te veel op ga focussen, dat ik eerst met die extraatjes aan de slag ga. Dan komt dat gewicht vanzelf wel hoop ik?



Moet nu naar werk! Liefs

Hoi meiden,



@ Indigo: wat fijn om te lezen dat je weer omhoog aan het wandelen bent! Het klinkt alsof je nare periode wel ergens goed voor is geweest, al was het maar om wéér iets nieuws over jezelf te leren. Perfect worden we nooit, er blijven vast altijd issues bestaan over onszelf, maar misschien kunnen we wel proberen om onze valkuilen beter te leren kennen, en dan kan je jezelf misschien beter behoeden voor het erin donderen, zegmaar. En volgens mij heb jij nu weer een grote stap in die richting gezet!



@ Klontje en Stampertje: meiden, wat naar voor jullie, ik leef mee en hoop echt dat jullie je snel beter gaan voelen. Want dat gaat sowieso gebeuren. Jullie zijn aan het herstellen van een ziekte, een handicap, en dat is een zware weg, met heel veel ups en downs. Dus zoals indigo al zei, heb ook geduld met jezelf, weet dat het erbij hoort - hoe moeilijk dat ook is. Je heel slecht of helemaal niet beter voelen hoort ook bij dit genezingsproces. Probeer zoveel mogelijk per dag te leven, goed voor jezelf te blijven zorgen, dan komt het betere gevoel daarbij echt vanzelf weer terug.



Klontje, ik snap dat je het moeilijk vind om je ouders 'lastig te vallen'met jouw probleem, maar lieve meid, dat is ook onderdeel van jouw perfectionisme: jij mag van jezélf niet een probleem hebben...Maar als zij het weten kunnen ze je helpen, en heb jij een stok achter de deur om jezelf te helpen. Zouden ze dat niet toch fijner vinden dan nergens weet van hebben? Je maakt jezelf zo eenzaam zo...



@ Lilstar: ja, alleen thuis zijn was bij mij ook altijd een trigger. Afleiden helpt, maar wat echt helpt, is er heel bewust voor KIEZEN om geen eetbui te hebben. Want die eetbui lijkt je te overkomen, als in een roes, maar dat is natuurlijk niet zo: er is een moment dat je het jezelf toestaat...en als je het nu doet als je vriend weg is, krijg je nog minder vertrouwen in jezelf in dat je het kan tegenhouden als je de kans hebt...maar dat kan je wel! Ik hoop echt dat het lukt. Wat bij mij verder werkte: afstel. Dus niet direct toegeven aan de neiging om te gaan eten (in een eetbui) maar naar buiten, desnoods douchen, iemand bellen. Dertig minuten later was de neiging gezakt. Ik hoop dat het je lukt. En heeel goed van je mini-overwinning! Ik snap je helemaal, echt super van je!



Hier gaat het goed, vind ik. Ik daag mezelf uit en ik probeer goed bezig te blijven, houd me nog steeds braaf aan mijn snoepvoornemen. Wat opzich niet zo bijzonder is, want thuis en bij vriend doe ik dat veel meer, maar het is wél bijzonder in die zin dat ik het nu voor het eerst helemaal alleen moet doen, in een tijd van stress, en dat dit vroeger een trigger was geweest om terug te schieten in anorectisch of boulimisch gedrag. En dat doe ik niet! Maar bij mezelf uitdagen hoort ook vaak een hoop onzekerheid, dus ik denk nog wel veel over wat ik eet en hoe weinig ik wel niet beweeg, en dat geeft me soms wel een rotgevoel. En ik ben nog steeds minder flexibel dan ik zou willen. Ik durf niet goed op gevoel te eten- houd me graag aan de tijdstippen die ik ken in mijn hoofd enzo. Ohw, ik denk dat het erop neerkomt dat ik gewoon beter wil zijn, dat ik die hele stoornis nooit gekend zou willen hebben, maar dat is gewoon niet zo.



Tot snel, liefs!

Hallo meiden,



@LilStar: Knap van je dat je toch een hapje hebt gepakt. Op zich is dit heel normaal (voor mensen zonder es). En ik denk idd dat als je je op de extraatjes gaat richten het gewicht vanzelf komt. Hoe meer je de extraatjes toe gaat laten en hoe beter je je over jezelf gaat voelen is volgens mij ook het belangrijkste (erg kromme zin). Ga zo door zou ik zeggen!



Wat je schreef over mezelf een keer verwennen...tja dat gun ik mezelf eigenlijk niet. Ik ga weleens met vriend naar Thermen hoor maar aan mezelf kan ik eigenlijk niets uitgeven gewoon omdat ik het mezelf niet waard vind. De uitspatting die ik weleens heb is naar de kapper voor mijn krullen. Nu ik natuurlijk thuis ben loop ik veel in joggingbroek (wel hippe hoor) en besteed ik nauwelijks aandacht aan mezelf (buiten de gebruikelijke dingen). Aan de ene kant wil ik wel gaan winkelen maar als ik eenmaal in de stad ben kan ik op het laatste moment besluiten dat ik het toch maar niet doe.....



@Indigoblue: Ik ben blij dat je je beter voelt en zelfs bent gaan sporten. Wat ook al eerder is geschreven, beter worden gaat met up en downs en uiteindelijk hopelijk alleen maar ups. Ik vind het wel goed dat je bij jezelf signaleert wanneer het fout kan gaan, wat je triggers zijn en hoe je het proces kan doorbreken. Erg sterk van je.



@Klontje: Erg vervelend dat je je zo rot voelt. Waarom zou je dit niet tegen je ouders kunnen zeggen? Ik baal ook echt ff van mezelf en vermijd iedereen (en met mijn moeder heb ik echt niks). Misschien dat je je schaamt om dit tegen je ouders te moeten vertellen en misschien heb je een bepaald gevoel van falen MAAR je ouders prikken hier toch wel doorheen en voor jou zou het misschien zo kunnen opluchten om dit te delen. Knuffel in ieder geval.



@Senang:Goed van je dat je alleen de snoepmomenten inlast en hopelijk ook van geniet. Ik kan me bij je aansluiten dat ik wilde dat deze es nooit mijn leven was binnengekomen. Van alle stomme dingen die ik gedaan heb is dit met stip de stomste (zelfspot) en nog maar te zwijgen over die laxpillen...Maar ja zoals je schrijft is dit nu eenmaal zo en nu vechten we voor een normaal leven waar lekker eten bijhoort. Ik vind het echt knap van je dat je zo voor jezelf zorgt aan de andere kant van de wereld en dat je je staande weet te houden. Diep respect voor je.



Hier gaat het wat beter. Gisteren echt een huilbui gehad sinds erg lange tijd. Vriendje is eigenlijk altijd laat thuis. Werk gaat echt altijd voor. Gisteren zou hij vroeger zijn dus ik dacht eindelijk samen eten. Belt hij rond 18:00 op dat het later wordt. Ik baalde al omdat ik 19:00 uur eten te laat vind. Ik heb mijn sportschoenen aangetrokken en heb een ronde (huilend) gewandeld.Hij belde me onderweg op en ik huilde dus dat hoorde hij. Uit protest ben ik 2 uur weggebleven (goede koffie bij de AH) en daarna thuis achter mijn laptop gaan zitten...



Ik baal dat het lijkt alsof ik altijd voor andere klaarsta en zorg maar is het dan zoveel gevraagd om een keer tijd voor mij vrij te maken? Dit is al maanden zo en wordt steeds gekker. Hij zegt dat ik nooit zeur, altijd voor hem klaarsta etc maar wanneer doet iemand eens wat voor mij???. Ik merk dat ik nog steeds erg verdrietig ben. Ik vind het ook niet normaal dat ik elke avond alleen moet eten/alleen ben. Ik begrijp dat het druk is op zijn werk en dat er mensen uit moeten maar mijn verdriet overheerst op dit moment.



Dit lucht ff op zeg.



Tot later meiden

Voor iedereen: Ik heb even geen fut om uitgebreid te reageren. Het gaat wel oké hoor, maar ik slaap niet goed en ben zodoende onwijs moe.



Maar deze wilde ik jullie toch niet onthouden:





Liefs van mij x

Hey allemaal,



Van mij ook even een kort berichtje. Ik heb wel meegelezen maar ik kom even niet zo goed uit mijn woorden, en dan kan ik er maar beter even mee wachten



Indigoblue, senang, stampertje en Lilstar, bedankt voor jullie bemoedigende en lieve woorden! Inmiddels heb ik het er met mijn ouders over gehad, gelukkig. Was erg moeilijk, maar het geeft wel die stok achter de deur om er weer voor te gaan. Morgen ga ik naar de huisarts om mogelijkheden voor therapieën te bespreken en ik ga ook de haptotherapie aankaarten, omdat ik denk dat dat best iets kan zijn, hoewel ik wel bang dat het misschien iets te 'zweverig' is. Maar dat kan ik ook verkeerd zien natuurlijk.



Sorry voor het korte berichtje, ik zal later uitgebreider reageren!



Veel succes (en een beetje rust ) toegewenst allemaal!



X, Klontje

Hallo allemaal,



Wat heeft iedereen het toch moeilijk de laatste tijd hier! Veel dips (ik zelf ook) Fijn dat iedereen dan toch zo lief en steunend is, waarom zijn we niet zo lief en steunend voor onszelf?



@ Soof, hoe gaat het met je? Tijdje niet gezien hier en volgens mij had je even een mindere periode.



@ Lotte, jammer dat je weer niet goed slaapt. Ik hoop dat je het ritme snel weer te pakken hebt. Ben je veel aan het piekeren 's nachts? Grappig, dat plaatje dat je plakt, eigenlijk ben ik het er niet mee eens, er staat "one day I'll be good enough" maar...eigenlijk moet je toch nu al goed genoeg zijn? Je bent toch gewoon goed zoals je bent? Ik weet wel dat je bedoelt dat one day je het ook zo gaat ervaren, dat je niet perfect hoeft te zijn, maar dat je goed genoeg bent zoals je bent, maar dacht ik zeg het toch even Hoop dat je snel weer energie hebt. Hoe gaat het verder als je zo vermoeid bent? Kan je wel lief voor jezelf blijven? Goed voor jezelf blijven zorgen?



@ Klontje, wat goed dat je toch met je ouders bent gaan praten. Dat is vaak heel lastig, knap dat je het gedaan hebt! Hoe is het bij de huisarts gegaan vandaag? Ik dacht ook altijd dat haptotherapie te zweverig voor me was, maar ik hoor er steeds zulke positieve dingen over.



@ Stampertje, fijn dat het schrijven je opgelucht heeft!! Heb je dat ook tegen je vriend gezegd, wat je hier schrijft? Dat je het vervelend vindt dat hij altijd zo laat is en dat je echt een beetje quality time voor jullie tweeën mist? Het is ook niet gezellig om elke avond alleen te zijn als je eigenlijk liever samen bent. Als hij dit weet kunnen jullie misschien samen een oplossing bedenken? Als we het hier heel druk hebben en elkaar een tijd niet zien gaan we echt "samendagen" of "samenavonden" inplannen.



Weet hij ook waarom je er nog extra van baalt (19uur eten te laat)? Mannen kunnen echt niet ruiken wat je voelt en denkt, omdat zij vaak zo anders denken, dus het is goed om daar helder over te zijn. Scheelt een heleboel misverstanden en dan zit je ook niet jezelf op te vreten van alle frustraties.



Wel fijn om te lezen dat het iets beter gaat trouwens! Hoe gaat het met de zoektocht naar werk?



@ Senang, wat fijn om te lezen dat het goed met je gaat en dat je het zo goed doet. Het is zeker knap hoe je het aanpakt in deze situatie én dat het je gewoon lukt! Super!!



Ik lees dat je toch wel op sommige gebieden vindt dat het beter kan, maar het gaat allemaal met kleine stapjes hè? En dat is goed, dan kan je eraan wennen en als je naar de volgende stap gaat is die stap ervoor al helemaal gewoonte. Het gaat nu eenmaal niet zo snel en makkelijk. En, zoals je zelf al schrijft, echt alles wissen van die es gaat nooit lukken, je zult nooit vergeten hoe het was, maar je kan het wel loslaten. Je doet het supergoed, die flexibiliteit komt nog wel, blijf jezelf uitdagen! Blijft je gewicht stabiel daar?



@ Lilstar, wat goed dat je een hapje hebt genomen! En leuk dat je naar een borrel van een oude werkplek was Lastig, die dagen alleen. Ik denk dat Senang een goed punt heeft, als je vantevoren een plan hebt en besluit dat je geen eetbui wil sta je sterker dan wanneer je denkt "we zien wel hoe het gaat" - dan is de stap naar eetbui veel makkelijker gemaakt, dan wanneer je goed voorbereid bent. Eet vooral voldoende en regelmatig en gun jezelf dat eten ook. En goed afleiden tussendoor natuurlijk. Dingen afspreken met vrienden/familie bijvoorbeeld. Misschien helpt het ook om stil te staan bij je emoties op het moment dat je een eetbui voelt aankomen. Dat is alleen vaak erg lastig op dat moment. Ik weet dat sommige mensen een "alternatief gedrag" hebben voor die momenten, bijvoorbeeld stukje lopen, dingen opschrijven, lekker in bad....noem maar op. Veel succes! Je verdient het om goed voor jezelf te zorgen!!



@ Iedereen, bedankt voor jullie steun en lieve woorden Heel lief van jullie. Het aparte is dat nu ik me beter voel dit toch ook weer een onzeker gevoel geeft, want hoe ga ik dit nu vasthouden? Wat als het niet lukt? Nu heb ik opeens weer iets te verliezen. Gek hè? Als je je rot voelt wil je alleen dat het beter gaat en nu het beter gaat voel ik me toch niet helemaal goed. Dan komen ook alle oude gedachten om de hoek kijken, gedachten waar geen ruimte voor is als het slecht gaat. Nu gaat het goed, dus "moet" ik weer van alles, ik mag niet extralief voor mezelf zijn, want ik ben niet meer zielig in een dipje, nu kán ik dingen, dus moet ik ook. Bizar hoe dit werkt.



Fijne dag vandaag allemaal.

Hallo meiden,



Ik ben eventjes afwezig geweest omdat het niet echt goed gaat, en omdat ik me een soort schuldig voelde als ik eraan dacht allerlei reacties te gaan geven terwijl ik er zelf een potje van maak (zo voelt het). Maar ik mis jullie toch merk ik



Toch dwing ik mezelf om eerlijk te zijn en niet de schone schijn op te houden. Ik weet niet zo goed wat er aan de hand is. Ik weet dat ik veel onrust voel, en dat uit zich in de es. En dat ik zó moe ben het vechten (ik wil niet aanstellerig klinken) dat ik even zoiets heb van: nou daaag, ik gooi de handdoek in de ring. Ik ga even nergens meer voor staan.



Stom he? Ik ben erbij en kijk ernaar. Dat gevoel.



Het eten gaat eigenlijk helemaal nergens over. Het is een zooitje. Ik braak weer, ik train steeds meer, het gewicht keldert, ik voel me allesbehalve fit, en ik sta op met een brak hoofd en denk dan; elke dag is een nieuwe dag, vandaag doe ik het beter, vandaag ben ik lief, en dan ga ik weer de mist in. Alsof ik het even helemaal kwijt ben. Het maakt me boos en paniekerig.



Misschien moet ik weer terug naar hele kleine stappen zetten, en daarmee mezelf motiveren. Ik ben het spuugzat (letterlijk ) mezelf zo af te beulen, maar blijkbaar niet genoeg om mezelf hieruit te trekken?



Bla. Ik ga even bijlezen.



Liefs

Sorry, maar ik moet toch even spuien hoor.



Ik ben gewoon zo bang, merk ik. Soms ben ik zo bang dat ik hier nooit uit geraak, dat ik altijd mezelf voor de gek zal blijven houden, dat ik blijf terugvallen, dat ik niet moedig genoeg ben om te Blijven Leven, mezelf er niet aan te onttrekken door in die es te blijven hangen.



Wat is er verdorie nodig om definitief afscheid te nemen? Waarom doe ik dat niet?



Ik voel me gewoon echt even k*t

quote:indigoblue schreef op 30 november 2010 @ 16:48:

Hoi Klontje,



Heel herkenbaar wat je schrijft, dat gigantische gebrek aan eigenwaarde is ook mijn grootste probleem en ik loop er behoorlijk tegenaan. Ik ga me verdiepen in de haptotherapie, want tot nu toe heb ik alles alleen gedaan, maar zelfs ik moet toegeven dat dit een stukje is wat ik echt, écht niet alleen kan oplossen. Daar heb ik simpelweg de kennis, het inzicht en de mogelijkheden niet voor. Ik weet dat jij er tegenop ziet om (weer) hulp in te schakelen. Wat houdt je precies tegen?



Wat je hierboven schrijft is ook waar ik de laatste maanden mee heb geworsteld - geconfronteerd worden met alles wat je "kwijt bent geraakt" o.a. door die es. Ik weet niet of ik vantevoren zoveel van mezelf verwacht had, maar nu ik terug kijk baal ik van wat ik allemaal had kunnen doen, had kunnen bereiken, had kunnen meemaken, had kunnen opbouwen, omdat ik zeker weet dat ik er de mogelijkheden voor had. Af en toe heb ik er wat over geschreven hier. Ik weet niet of je ook meelas voordat je meeschreef, misschien herken je er wel wat in.



Maar ik heb ook gemerkt dat dit bij het proces van herstellen en beter worden hoort. Het lijkt soms wel een rouwproces en ik voelde het al heel lang aankomen. Al bijna 2 jaar geleden zei ik tegen iemand dat ik voelde dat het er zat en dat ik er iets mee moest, maar dat ik het niet durfde toe te laten. Dit jaar heb ik dat wel stukje bij beetje toegelaten en het was niet makkelijk, maar wel beter te doen dan ik had gedacht. Verwerken heeft soms gewoon tijd nodig, ik kon er zelf niet echt actief veel aan doen, het moest allemaal een beetje bezinken heb ik het idee. Ik ben er echt een paar maanden goed mee bezig geweest, veel op en neer in mijn stemming, elke keer dat ik iets heel fijns meemaakte was ik meteen ook heel verdrietig. Zó blij dat ik beter ben, maar zó verdrietig dat het me zo ontzettend veel gekost heeft. Maar ergens was het een rustige tijd, want ik liet het allemaal maar toe. Wees maar verdrietig, dacht ik, dat mag. Naast het verdriet had ik ook een tijd dat ik me zo ontzettend mislukt voelde, zoveel jaren "verprutst" terwijl ik écht dingen had kunnen bereieken. Ik heb écht de mogelijkheden gehad om dingen te bereieken, maar ik deed er allemaal niks mee. Ik modderde maar door met die es. Zo boos kan ik daar ook om worden, vooral boos op mezelf was ik, omdat ik zo "stom" was geweest.



En nu nog, ik moet er niet bewust over na gaan denken, dan baal ik er weer van, dan word ik ontzettend verdrietig, maar ik heb het wel in zoverre een "plekje" kunnen geven zodat ik er geen last van heb. Het is nu eenmaal zo en ik kan alleen maar vooruit. En daarom juist wil ik iets aan die eigenwaarde doen, want ik wil niet over nóg 10 jaar opnieuw terugkijken op nóg meer "weggegooide" jaren. Nu wil ik leven, want nu weet ik dat je die jaren nooit meer terugkrijgt.



Maar goed, dit had ik je allemaal 2 weken geleden niet kunnen zeggen, want toen zat ik ook in een ontzettende dip en, zoals je zelf al schrijft, dan is het zó lastig om dit soort dingen in te zien of erin te kunnen geloven. Probeer toch zoveel mogelijk onder de mensen te komen, in het gewone leven te blijven, daar kan je veel energie uit halen (ook al heb je er vantevoren geen zin in). Anders is het makkelijk doordraaien in je eigen negatieve gedachtenspiraal.



Fijn dat je toch leuke plannen hebt waar je enthousiast over bent. Wanneer kan je daarmee aan de slag? Je schrijft dat je daarvoor (grotendeels) beter moet zijn? Moet je nu de plannen utistellen, omdat je nog niet beter genoeg bent?



Nouja, het is een heel verhaal over mezelf geworden haha, maar misschien dat je er iets in herkent en er iets uit kan halen waar je zelf wat aan hebt. Wat ik je vooral mee zou willen geven is: geef het de tijd, laat die gevoelens er zijn. Natuurlijk baal je ervan dat je leven anders is gelopen dan dat je verwacht en gewild had. Wees daar eens goed boos en verdrietig over. Het is hartstikke klote!! Maar het maakt je niet stom of slecht of mislukt. Je gaat hier bovenop komen en je hebt nog jaren waarin je veel kunt bereiken, veel kan leren en nog zoveel mooie dingen gaat beleven



Over het sporten, mijn "hoofdsport" is hardlopen, daarnaast doe ik wat in de sportschool voor mijn conditie en spieren in vorm houden. Ik moet wel zeggen dat je dit allemaal niet al te serieus moet nemen hahaha. Hoewel ik "sportief" ben, omdat ik al heel mijn leven sport ben ik niet zo fanatiek. Sport soms gewoon maanden niet. Ik ga nu even een drukke periode in, maar daarna wil ik ook aan yoga beginnen (puur voor de ontspanning).



Goed geschreven, indigo, veel herkenning ook. Ik vind het knap hoe je dat zelfoordeel weet los te laten. Als je verdriet, boosheid, of wat dan ook voelt, dat je het er kunt laten zíjn. Het is ook de enige manier om verder te gaan, denk ik? Want als je het niet accepteert, de gevoelens die je hebt, de verwerking waar je doorheen gaat, dan kom je niet verder. Acceptatie is een groot thema.



De rouw om wat had kunnen zijn en wat niet zo is uitgekomen, kan positief werken; het maakt dat je nu wél voor het leven gaat omdat je niet over 5 jaar op hetzelfde punt wakker wil worden. Zoiets. Maar toch wringt het, dat herken ik. Als je een groot deel van je leven ziek bent geweest dan heeft dat een impact. Het geeft gekleurde herinneringen en ik betrap mijzelf er vaak genoeg op dat ik spijt voel, of bedenk hoe het anders had kunnen lopen als...daar moet ik dan een dikke vette stop op zetten. Want het is zinloos. Het is zoals jij zegt, je kunt alleen maar vooruit gaan, verder.



Toch klinkt het ergens ook nog perfectionistisch, het woord 'bereiken' wat je gebruikt. Ik probeer daar heel erg vanaf te komen. Dat dat niet de prioriteit hoeft te zijn, zeg maar. Wat ik al eerder zei, zoiets, het leven vanuit plezier, niet vanuit presteren. Ja, ook ik had op deze leeftijd al zoveel verder kunnen zijn, een CV van hier tot Tokio bij wijze van, maar wat helpt die gedachte me? Misschien moet je maar even de hoogste prioriteit bij jezelf leggen, ongeacht wat je doet of hebt gedaan. En ongeacht of je dat een dag, jaar of 10tal jaren kost. Het is jouw eigen tijd, en vergelijken met de buitenwereld (mijn zwakte, en ik zie dan iedereen "geslaagd" zijn behalve ikzelf, wat natuurlijk ook stom is, iedereen heeft zijn bagage stel ik me zo voor) is zinloos.



Ik weet niet zoveel zinnigs te zeggen. Je doet het goed

quote:indigoblue schreef op 02 december 2010 @ 14:46:

Grappig, dat plaatje dat je plakt, eigenlijk ben ik het er niet mee eens, er staat "one day I'll be good enough" maar...eigenlijk moet je toch nu al goed genoeg zijn? Je bent toch gewoon goed zoals je bent? Ik weet wel dat je bedoelt dat one day je het ook zo gaat ervaren, dat je niet perfect hoeft te zijn, maar dat je goed genoeg bent zoals je bent, maar dacht ik zeg het toch even

Ik had het plaatje ook op mijn Hyves gezet, met als onderschrift: 'En ik heb net besloten dat die dag vandaag is'.



Hartstikke mooi natuurlijk, maar ik moet gewoon toegeven dat het nog niet zo voelt. Ja, met mijn verstand kan ik tegen mezelf zeggen dat ik goed genoeg ben, en dat geloof ik dan ook. Maar er hoeft maar dát te gebeuren, of mijn zelfvertrouwen en eigenwaarde donderen weer naar beneden.



Hoewel ik moet toegeven dat het de laatste dagen duidelijk beter met me gaat. Met mij en m'n eigenwaarde, bedoel ik dan vooral.



Dinsdag was het weer raak op 't werk. We waren de middag nog niet begonnen, of de tandarts zei al: 'Ik heb geen zin om te werken'. Ik heb toen gezegd: 'Je hebt wél zin! Je bent net drie dagen vrij geweest, dus je zou volop energie moeten hebben'. Hij ging er niet tegenin. Punt voor mij dus!



Later op de middag deed hij zó lullig tegen een patiënt. Die mevrouw had wat vragen, maar hij begreep het verkeerd (Nederlands is niet zijn moedertaal, hoewel hij het goed spreekt). Daardoor reageerde hij echt onbeschoft.



Ik heb hem daar later op aangesproken. Heb gezegd dat hij zó onaardig tegen de patiënt deed, en dat ik dat niet vond kunnen. Hij schrok daar duidelijk van. Ik zei ook, dat als ik die patiënt was geweest, ik was weggegaan, en nooit meer bij hem was teruggekomen. Oei, dat vond hij niet leuk om te horen. Maar ik moet toegeven, hij is wel ontvankelijk voor kritiek. Want het raakte hem duidelijk, en de rest van de middag was hij een stuk gezelliger. Nóg een punt voor mij dus!



Ja, ik merk dat ik steeds beter voor mezelf durf te spreken. Ik maak van m'n hart geen moordkuil meer, ik mag ook mijn mening geven.



Het slapen is een paar dagen slecht gegaan. Piekeren over van alles. Afgelopen nacht zat er gelukkig weer verbetering in. Ik kán het best, maar moet echt de rust vinden in mezelf.



Het eten gaat best oké, maar van de week vloog het me opeens weer heel erg aan dat ik nog kilo's moet aankomen, en ik eigenlijk al moeite heb met een paar ons. Ik vroeg me af hoe ik dat toch in vrédesnaam voor elkaar moet krijgen.



Ik heb toen op m'n Hyves een stukje geschreven, met het verzoek om een steuntje in de rug. En dat heb ik gekregen!! Zoveel lieve reacties, ik voelde de motivatie gewoon weer opborrelen. Ik WIL beter worden, en dat KAN ik ook!



Ik zie ook in dat ik zoveel zegeningen heb om te tellen!



Om beter te worden heb ik niet eens medicijnen nodig. Ik mag gewoon meer gaan eten, en ik vind eten zo lekker!



Vanaf nu probeer ik er zo naar te kijken. Eten niet meer als 'eng' te zien, of als vijand. Maar als middel naar een beter leven.



Een leven waarin ik eindelijk eens mezelf kan laten zien. Als ik zie hoe goed het nu eigenlijk al gaat, terwijl mijn energiepeil blijft steken op 60 procent, hoe goed zal het leven dan wel niet voor me zijn, als ik voor 30, of misschien wel 40 procent meer kan functioneren.



Dan kan ik alles, echt álles bereiken wat ik maar wil. En dat ga ik doen ook.



En dan ga ik nu even de rest teruglezen, en kijken of ik ergens nog iemand een hart onder riem kan steken.



Kom dus nog terug.

quote:Klontje schreef op 30 november 2010 @ 15:09:

Hey indigoblue,



Dankjewel voor je lieve reactie, ik heb er echt wat aan. En fijn dat het weer wat beter met je gaat! Weer gaan sporten is bij mij ook een teken dat het weer de betere kant op gaat. Hoewel zelfs sporten soms (nu bijv.) niet helpt om er weer uit te komen. Wat voor sport(en) doe je graag?



Met mij gaat inderdaad slecht, ik heb de bodem van het diepst dal wat ik ken wel 'bereikt' zeg maar. Waar ik mijn inziens vooral tegen aan loop is het (gebrek aan) een gevoel van eigenwaarde en het 'oplossen'/negeren van emoties d.m.v. eetbuien. Een specifieke reden waardoor het nu weer een stuk erger is, komt denk ik doordat een beslissing die ik moest nemen (stoppen met mijn opleiding) nu pas echt tot me door begint te dringen. Het is pijnlijk dat ik die beslissing moest nemen (ben er overigens wel van overtuigd dat het het beste was en is) en ik maak me vaak veel zorgen voor de toekomst.



Ik had zoveel meer van mezelf verwacht, en alles waar ik op gehoopt en gerekend had, is compleet veranderd of weg, en dat is moeilijk te accepteren. Gelukkig heb ik wel plannen waar ik ook erg enthousiast over ben, maar die zijn allemaal vanuit een situatie dat ik (grotendeels) beter ben. En als het dan zo slecht gaat is het moeilijk om daar nog vertrouwen in te hebben. Maar ik weet ook dat ik dat nu zo zie, doordat het slecht gaat en dat ik er over een tijd wel weer vertrouwen in heb. Alleen zo het fijn zijn als dat al zover was



@ Blubie: ook van mij een welkom!



X, Klontje



Volgens mij kunnen we elkaar de hand schudden (ok not funny)



Ik herken veel van wat je schrijft, ook over dat toekomstbeeld. En (grote) beslissingen die je maakt. Bij mij is negeren van die emoties momenteel ook sterk af te lezen aan mijn eetgedrag (of dat nu eetbuien, te weinig eten of wat dan ook zijn)



En die éne zin he, die je schrijft: "ik had zoveel meer van mezelf verwacht" Dat is een slap in the face. Alsof ik mezelf lees. Wat betekent dat, die zin? Dat we streng zijn voor onszelf? Of juist niet, omdat we blijven terugvallen, of, ja, wat?



Ik vind dat namelijk zó'n vervelend en eng gevoel, en toch is het zo moeilijk om er definitief uit te komen.



Het ontbreekt mij ook niet aan plannen. Maar plannen om te verwezenlijken...dan heb je idd toch een gezond lijf & geest nodig zeg maar. Daar loop ik tegenaan, keer op keer.



Hoe komt het dat het nu zo slecht met je gaat? Afgezien van directe triggers, wat maakt dat je nu op het punt zit waar je zit?

quote:Lotte35 schreef op 02 december 2010 @ 19:48:

[...]



Ik had het plaatje ook op mijn Hyves gezet, met als onderschrift: 'En ik heb net besloten dat die dag vandaag is'.



Hartstikke mooi natuurlijk, maar ik moet gewoon toegeven dat het nog niet zo voelt. Ja, met mijn verstand kan ik tegen mezelf zeggen dat ik goed genoeg ben, en dat geloof ik dan ook. Maar er hoeft maar dát te gebeuren, of mijn zelfvertrouwen en eigenwaarde donderen weer naar beneden.



Hoewel ik moet toegeven dat het de laatste dagen duidelijk beter met me gaat. Met mij en m'n eigenwaarde, bedoel ik dan vooral.



Dinsdag was het weer raak op 't werk. We waren de middag nog niet begonnen, of de tandarts zei al: 'Ik heb geen zin om te werken'. Ik heb toen gezegd: 'Je hebt wél zin! Je bent net drie dagen vrij geweest, dus je zou volop energie moeten hebben'. Hij ging er niet tegenin. Punt voor mij dus!



Later op de middag deed hij zó lullig tegen een patiënt. Die mevrouw had wat vragen, maar hij begreep het verkeerd (Nederlands is niet zijn moedertaal, hoewel hij het goed spreekt). Daardoor reageerde hij echt onbeschoft.



Ik heb hem daar later op aangesproken. Heb gezegd dat hij zó onaardig tegen de patiënt deed, en dat ik dat niet vond kunnen. Hij schrok daar duidelijk van. Ik zei ook, dat als ik die patiënt was geweest, ik was weggegaan, en nooit meer bij hem was teruggekomen. Oei, dat vond hij niet leuk om te horen. Maar ik moet toegeven, hij is wel ontvankelijk voor kritiek. Want het raakte hem duidelijk, en de rest van de middag was hij een stuk gezelliger. Nóg een punt voor mij dus!



Ja, ik merk dat ik steeds beter voor mezelf durf te spreken. Ik maak van m'n hart geen moordkuil meer, ik mag ook mijn mening geven.



Het slapen is een paar dagen slecht gegaan. Piekeren over van alles. Afgelopen nacht zat er gelukkig weer verbetering in. Ik kán het best, maar moet echt de rust vinden in mezelf.



Het eten gaat best oké, maar van de week vloog het me opeens weer heel erg aan dat ik nog kilo's moet aankomen, en ik eigenlijk al moeite heb met een paar ons. Ik vroeg me af hoe ik dat toch in vrédesnaam voor elkaar moet krijgen.



Ik heb toen op m'n Hyves een stukje geschreven, met het verzoek om een steuntje in de rug. En dat heb ik gekregen!! Zoveel lieve reacties, ik voelde de motivatie gewoon weer opborrelen. Ik WIL beter worden, en dat KAN ik ook!



Ik zie ook in dat ik zoveel zegeningen heb om te tellen!



Om beter te worden heb ik niet eens medicijnen nodig. Ik mag gewoon meer gaan eten, en ik vind eten zo lekker!



Vanaf nu probeer ik er zo naar te kijken. Eten niet meer als 'eng' te zien, of als vijand. Maar als middel naar een beter leven.



Een leven waarin ik eindelijk eens mezelf kan laten zien. Als ik zie hoe goed het nu eigenlijk al gaat, terwijl mijn energiepeil blijft steken op 60 procent, hoe goed zal het leven dan wel niet voor me zijn, als ik voor 30, of misschien wel 40 procent meer kan functioneren.



Dan kan ik alles, echt álles bereiken wat ik maar wil. En dat ga ik doen ook.



En dan ga ik nu even de rest teruglezen, en kijken of ik ergens nog iemand een hart onder riem kan steken.



Kom dus nog terug.



Wow, Lotte, again: wat klink je sterk. Je gaat voor jezelf staan. Dat is een mooie opsteker voor mij. Dat is ook, denk ik, waar de anorexia heel erg in wroet: je wist jezelf letterlijk en figuurlijk uit. Zo zonde. (ik probeer dit nu ook heel hard tegen mezelf te zeggen)



"En ik heb net besloten dat die dag vandaag is" You made me smile



Eten is uiteindelijk ook gewoon eten. Voeding voor het lijf. Brandstof, energie. Het helpt mij wel er zo tegenaan te kijken. Eten is ook genieten, maar ook gewoonweg brandstof. Als je je lijf geeft wat het nodig heeft kun je naar die 100% gaan ipv te blijven zweven op 50, 60, 70%. Heel herkenbaar hoe je dat beschrijft.



Hoe vind jij de rust in jezelf, als je bijv niet kan slapen? Ik heb hetzelfde euvel namelijk de afgelopen paar weken, ik slaap in en word weer wakker, kan niet meer slapen enz...erg vervelend.



Ik ken ook momenten waarin ik "weet" dat ik goed ben zo. Maar het niet zo voel. Het schijnt zo te zijn dat je dan keihard héél vaak positieve dingen over jezelf/naar jezelf moet blijven herhalen, en dat je het dan kunt geloven/voelen. Leuke oefening ahum

@Senang: moeilijk he, om die 'hoofdmomenten' qua eten eruit te krijgen. Dat heeft denk ik ook te maken met vertrouwen op je lichaam, je honger en verzadiging. Het is, again, loslaten. Ik heb wel dagen waarop het lukt. Maar doel is natuurlijk om helemaal 'vrij' te zijn en er ook niet meer zo bij stil te staan.



Ik houd jou nog steeds als voorbeeld aan met die snoepmomenten. Het lukt nog niet altijd (lees; of ik sla door, of ik compenseer, etc, het gaat nu ook niet echt lekker) maar ik blijf het inspirerend vinden. Wat idioot ook eigenlijk he, als ik zo besef hoe ik dat schrijf, voor duizenden mensen is dit ZO ontzettend normaal en niet van betekenis, en ik hang er een hele analyse aan onderhand



Ik vind dat je trots mag zijn op jezelf, op hoe je het doet, en de doelen die je jezelf stelt.



@Lilstar: hoe gaat het bij jou, en met de extraatjes (en de compensatiedrang)? Hoe voel je je?

quote:indigoblue schreef op 02 december 2010 @ 14:46:

@ Iedereen, bedankt voor jullie steun en lieve woorden Heel lief van jullie. Het aparte is dat nu ik me beter voel dit toch ook weer een onzeker gevoel geeft, want hoe ga ik dit nu vasthouden? Wat als het niet lukt? Nu heb ik opeens weer iets te verliezen. Gek hè? Als je je rot voelt wil je alleen dat het beter gaat en nu het beter gaat voel ik me toch niet helemaal goed. Dan komen ook alle oude gedachten om de hoek kijken, gedachten waar geen ruimte voor is als het slecht gaat. Nu gaat het goed, dus "moet" ik weer van alles, ik mag niet extralief voor mezelf zijn, want ik ben niet meer zielig in een dipje, nu kán ik dingen, dus moet ik ook. Bizar hoe dit werkt.



Fijne dag vandaag allemaal.



Toch nog even reageren op dit stukje. Heel treffend verwoord Indigo (!!) Het is een herkenbare gedachtegang, maar wel eentje die niet klopt. Ik merk zelf hoe het me kan 'lamleggen', die lat die ik ongemerkt zo hoog leg voor mezelf, waardoor ik er maar helemaal niet meer aan begin. Omdat ik het "moeten" véél te groot heb gemaakt voor mezelf (want ik ben ervan overtuigd dat het uiteindelijk uit je eigen spinsels komt, niet alleen of zozeer uit je omgeving)



Daarnaast is het ook eng als je ineens iets te verliezen hebt. Als het goed gaat, als je je beter voelt, als je verlangens kent, plannen, een toekomst ziet, voelt dat je groeit enzovoorts.



Ook dat kan best een key factor in de anorexia zijn. Ik weet dat ik, op het dieptepunt, nérgens meer in geloofde, niet in mezelf, niet in dat ik iets zou kunnen enzovoorts. En hoe destructief dat ook is; het gaf ergens ook een zucht van opluchting. Zoooo, nu ben ik er klaar mee, ik heb niets te verliezen, doe allemaal maar je ding, de wereld kan doordraaien of vergaan, dikke care.



(even heel kort door de bocht omschreven)



Het was een soort zieke vrijbrief.



Blijkbaar heb ik (en jij, wij allemaal?) te leren dat je gerust mag denken in 'kunnen' en 'mogen' wanneer je je goed voelt en kunt liefhebben en dingen hebt te verliezen (als je niet echt leeft, heb je dat niet, ja toch?) Het geeft mogelijkheden, ruimte, en dat behoor je niet op te vullen met een 'moeten'.



Handiger kan ik het ff niet uitleggen, die spinsels in mijn eigen hoofd



Ik heb iig veel aan wat je schrijft, je weet de dingen vaak zo raak neer te zetten.

Ha Soof, daar ben je dan, ik miste jou ook hier op het topic en had ergens het gevoel dat het niet helemaal goed zat. Goed dat je bent komen spuien!!! Dat moet echt. Daar is dit topic toch juist voor? De herkenning is heel fijn, maar ook dat degenen die een goede periode hebben degenen die een dipje hebben kunnen steunen, aanmoedigen of gewoon een luisterend (lezend) oor (oog) kunnen zijn! Dit is vaak een strijd die je "in stilte" voert terwijl de mensen in je omgeving van niks weten. Het is dan zo belangrijk dat je een plek hebt waar je wel alles eruit kan gooien, je angsten kan bespreken, maar ook je overwinningen kunt delen. Stop vooral niet met spuien, vooral in de moeilijke tijden! Dit geldt natuurlijk voor iedereen die hier schrijft.



Tsja, je "maakt er een potje van" zoals je het zelf omschrijft. Ik denk eerder dat je gewoon in een moeilijke tijd zit. Het is gewoon knokken, zo'n es. Laatst, toen ik zo'n dip had, merkte ik hoe enorm veel energie een dag je kost in zo'n periode vergeleken met wanneer je je goed voelt. En dan gaat het in zo'n moeilijke periode misschien niet goed, maar zaak is om te bedenken hoe dat komt en misschien idd een stapje terug doen. Maar ga jezelf niet verwijten dat je er een potje van maakt, want dat doe je niet, sommige stukken van de weg terug zijn nu eenmaal zwaarder en moeilijker dan andere. Denk niet, ik verpruts het, ik kan ook niks, ik ben waardeloos, ik kap ermee. Dat wil die es juist! Dat je in zo'n negatief kringetje komt en alleen maar dieper zinkt. Stap er even uit, neem wat afstand, bekijk wat er nu gebeurt. Oké, het gaat kut. Wat gaat er mis? Ergens overvraag je jezelf of het leven om je heen overvraagt je. Hoe kan je nu een stapje terug doen om te zorgen dat je weer langzaam vooruit kan. Het is echt 2 stappen vooruit, 1 stap terug. 2 stappen vooruit, 1 stap terug, maar je komt er WEL. Dat weet ik 100% zeker. Ik heb er echt, oprecht alle vertrouwen in.



Je schrijft dat het knap is hoe ik dat zelfoordeel kon loslaten om al die gevoelens (boosheid, verdriet) toe te laten. Dit heb ik allemaal in een periode gedaan waarin ik bijna geen verplichtingen had, geen stress, niks. Ik denk dat dat enorm heeft bijgedragen. Ik hoefde in de rest van mijn leven niks. Geen werk, geen studie, alleen waar ik zelf zin in had. Ik moet er ook bij zeggen dat ik een gewicht had (en heb) waar ik me veilig en prettig bij voel (dit is géén ondergewicht). Ik voelde me dus eigenlijk heel goed en had veel rust om me heen waardoor ik deze gevoelens ook de ruimte en tijd kon geven die nodig waren. Zo tussen de bedrijven door gaat dat niet. Dan gaat alles door elkaar lopen. Overigens heeft ook dit mij tijd gekost hè? Mijn eetstoornis begoin in 1999/1998, ik ben in 1999 opgenomen, we zijn nu dus ruim 11 jaar verder en nu pas heb ik daar de ruimte, de rust en het inzicht voor. Ik voel ook heel erg dat dit "de volgende stap" is. Ik voel dat dit een andere fase is van het herstel en ik moet zeggen dat ik het niet bewust een bepaalde kant op kan sturen. Het is net of het me overkomt en op het moment moet ik mijn best doen om er bovenop te blijven, en snap ik niet helemaal wat er nu weer gebeurt, maar achteraf zie ik wel in dat ik weer een stukje verder ben. Wat ik wil zeggen is dat je ook dit, je herstel, niet onder controle kan houden. Je kan natuurlijk je best doen, maar het gaat echt met ups en downs, overwinningen en terugvalmomenten, hoogtepunten, maar ook diepe dalen. Nu zit je in een dal en je bent moe, want je moet eruit klimmen en je ziet alleen die grote berg voor je en denkt, "jahoor, dit wordt nooit meer wat" Rust dan even uit. Doe weer energie op zodat je verder kunt klimmen. Je kan het wel! Als je moe en uitgeput bent zie je het niet zitten, des te belangrijker dat je je tempo aanpast, een stapje terugdoet, even weer "back to basics".



Ik kan helaas niet meer verder reageren, maar kom morgen zeker terug op wat je nog meer hebt geschreven en ook op wat Lotte heeft geschreven. Wilde je alleen nog even dit hart onder de riem steken voor nu

quote:Soof25 schreef op 02 december 2010 @ 19:25:

Sorry, maar ik moet toch even spuien hoor.



Ik ben gewoon zo bang, merk ik. Soms ben ik zo bang dat ik hier nooit uit geraak, dat ik altijd mezelf voor de gek zal blijven houden, dat ik blijf terugvallen, dat ik niet moedig genoeg ben om te Blijven Leven, mezelf er niet aan te onttrekken door in die es te blijven hangen.



Wat is er verdorie nodig om definitief afscheid te nemen? Waarom doe ik dat niet?



Ik voel me gewoon echt even k*t







Wat heb ik me vaak zo gevoeld zeg!



En weet je waar ik dan echt pissig om kon worden? (Heel lullig hoor.) Als mensen zeiden: 'Het komt goed, jij gaat dit overwinnen'. Dan dacht ik: 'Hoe kun jij dat nou weten, je lult maar wat! Het komt helemaal niet goed, en ik ga dit niet overwinnen. Ik blijf mijn hele leven kloten met eten, en zal nooit gelukkig worden'.



En dat dacht ik ook echt.

En soms interesseerde het me ook helemaal niet. Ik had het zo zwaar, dat ik dacht: 'Laat mij maar afvallen tot er niets meer van me over is, see if I care'.



Maar blijkbaar deed het me toch wel iets, want ik ben uit die hele negatieve spiraal gekomen. Maar gewoon omdat ik het zó intens zat was. Tien jaar van m'n leven gespendeerd aan die anorexia. Ik zeg expres niet: verpest door de anorexia, want er waren ook goede momenten. Maar ik had zoveel meer kunnen genieten, in die tijd, en da's zonde.



Soof, je vraagt je af wat er moet gebeuren om afscheid te kunnen nemen van je eetstoornis. Ik herken dat heel erg. Maar ik denk dat ik nu wel een idee heb. Ik kom er steeds meer achter, dat ik helemaal niet geniet van het leven. Het gaat de laatste tijd zo goed met me. Ik doe het goed op m'n werk, mensen reageren alleen maar positief op me. Maar het dringt amper tot me door, ik ben alleen maar bezig met dat eten.



En dat ben ik dus heel bewust aan het veranderen. Ik ga kijken naar de positieve dingen. En die hebben niks te maken met mijn gewicht.



Ik vind het moeilijk om onder woorden te brengen. Het komt gewoon neer op positief denken. Ik heb dat lange tijd niet gekund. Maar je kunt jezelf ertoe zetten, al is het de ene dag makkelijker dan de andere.



Soof, ik ga niet tegen je zeggen: het komt goed, en je gaat dit overwinnen. Want grote kans dat je dan hetzelfde denkt als wat ik altijd dacht. Maar ik zeg wel tegen je: het kán goedkomen, en je kúnt dit overwinnen.



Probeer alles wat positief is in je leven, hoe klein ook, naar boven te halen. Het helpt, echt.



En nu neem ik nog een stukje van mijn heerlijke witte chocoladeletter. Dank u Sinterklaasje!

Hoi lieve allemaal,



Ik reageer even kort, want ben supermoe (2 trainingen gehad vandaag en het hele huis van onder tot boven best knap als je op een etage woont gepoetst verder heb ik geen beweegdrang).



@ Soof: fijn wat van je te horen, maar minder fijn dat het niet zo lekker gaat met je . Ik wou dat ik je wat zinnigs kon zeggen, hoe jij jezelf weer een stapje verder kon helpen in het loslaten. Maar om eerlijk te zijn zit ik met precies hetzelfde probleem. Mijn gewicht heeft een nieuw dieptepunt bereikt en ik heb de grootste moeite om al mijn compensatiemethodes in de hand te houden. Ik weet hoe ik wíl dat het eruit moet zien. Maar hóé is de vraag he... Kun je nog een moment herinneren dat je eerder in de put zat en toen weer opkrabbelde? Wat werkte toen voor jou? Misschien zou je dat opnieuw kunnen proberen? Sorry dat ik je niet echt kan helpen, maar spui maar raak hoor. Dat kan ook opluchten toch ?



Met de extraatjes gaat het niet zo best. Dinsdag is het me gelukt 1 hapje te nemen (had een borrel waar ze langsliepen met schalen hapjes als een gevuld eitje of een toastje met zalm). Maar verder is het me nog niet gelukt om het te doen of het binnen te houden.



@ Lotte: you go girl! Supergaaf dat jij dat tegen de tandarts hebt gezegd! Echt heel goed van je! Mooi dat hij het ook omzette in iets positiefs uiteindelijk. Probeer niet te veel naar je einddoel (qua gewicht) te kijken. Dat is een te grote stap om te overzien. Hou je doelen klein he . Maar volgens mij hoef ik jou dat niet te zeggen .



@ Indigo: het heeft me vandaag echt goed geholpen om te zeggen: "Nee, vandaag ga ik gewoon geen eetbui hebben. Alleen zijn is de stomste reden om dat te doen en ik wil gewoon niet moeten overgeven, dus ik doe het niet ook." Hoe stelliger ik ben daarin, hoe minder ruimte ik mezelf geef om het ook daadwerkelijk te doen. Je bent een wijze vrouw , thnx!



@ iedereen: hoe gaat het met jullie? Volgens mij is het een algehele dip-periode .

Ik weet realistisch gezien ontzettend goed wat gezond voor mij zou zijn, wat beter zou zijn om na te streven. Maar ergens krijg ik het niet voor elkaar om dat ook echt te geloven, het lijkt langs me heen te gaan. Alsof je een verstokte roker zegt dat hij een keer longemfyseem gaat krijgen en hij zijn schouders ophaalt. Zoiets dan.

Mijn gewicht is ook behoorlijk gedaald. Ik had eerst het idee dat ik redelijk stabiel zat. Maar -3 kg in 1,5e maand is niet bepaald stabiel (ook al gaat het niet hard). Ben gewoon niet meer zo licht geweest sinds... uhhhh... 6 jaar geleden? Het is geen drastisch ondergewicht ofzo, maar ik denk niet dat dit gewicht bij mij past.



Pffff, zo dubbel allemaal. Kan het even niet meer overzien.

Indigo, Lotte & Lilstar: thanks voor jullie lieve reacties ...doet me goed.



Oh zo waar indigo, het voelt als een stille strijd...het is dan idd wel heel fijn om hier m'n verhaal kwijt te kunnen merk ik. (hoewel ik dat ook best moeilijk vind)



Ik ga jullie reacties even goed in me opnemen. Ik kom er nog op terug.

Goedemorgen lieve meiden,



@ Lotte, wauw, wat klink jij goed zeg!!! De positiviteit straalt van je post af. Wat ben je sterk en ga je met enorme sprongen vooruit. Je bloeit echt helemaal op. Ik vind het superknap hoe je het doet, hoe je de negatieve gedachten omdraait, hoe je steeds meer jezelf laat zien. Fantastisch!!



@ Soof, dat "moeten" komt inderdaad helemaal, voor 100% uit mijn eigen hersenspinsels. Als ik naar mijn omgeving kijk doe ik het goed, niemand verwacht meer van mij, ik moet van niemand iets. Behalve van mezelf. En het zijn niet eens grote, concrete dingen, zoals ik al eerder heb geschreven, het zit hem vooral in de kleine dingen. En die raken juist, want het zijn elke dag heel veel kleine dingen. Het hele bestaan is haast een aaneenschakeling (hm, is dat één woord?) van dingen die ik niet goed (genoeg) doe en dat is zo ontzettend vermoeiend. Ja, dat legt je helemaal lam. Dat herken ik erg in wat je schrijft. Waarom zou je er ook aan beginnen als je alleen maar heel de dag afgezeken gaat worden? Ik kan me eigenlijk heel goed voorstellen dat ik het gewoon niet doe haha. En nu kan ik erom lachen, want ik voel me redelijk goed, dus ik moet ook minder van mezelf en juist omdat ik minder moet doe ik meer!



@ Lilstar, wat goed dat je tegen de eetbuien in kan gaan. Heel knap! Dat is echt niet makkelijk. Volgens mij kwam die tip als eerste van Senang, ik heb er allen wat op voortgeborduurd



Ik lees toch wel veel over gewichten die naar beneden gaan, of in ieder geval niet omhoog gaan. Dat jullie het moeilijk vinden de extraatjes te nemen. Als we bij elkaar in de buurt woonden zou ik jullie op de thee uitnodigen elke dag om samen en extraatje te nemen Het afvallen vind ik redelijk zorgelijk. Ik weet dat als ik zelf afval, hoe gezond ik nu ook ben, dat als een enorme trigger werkt. Wanneer je gaat klooien met eten, of dat nu beperken is, eetbuien, braken, wat dan ook, is het zó moeilijk om weer uit het cirkeltje te stappen, om het gezonde eten weer op te pakken. Passen jullie goed op jezelf?



Succes vandaag allemaal. Wees lief voor jezelf!

@Indigo: thanks voor je uitgebreide reacties! Heb je dat ook dat je ff 1 gedachte wil tikken oid, en dat je dan toch weer een lap tekst krijgt



2 stappen vooruit, 1 terug. Je hebt gelijk. Het voelt alleen niet altijd zo. Misschien moet ik vaker het 'grotere geheel' bekijken om zo beter te kunnen zien dat er vooruitgang is. En ondertussen kleine stappen weer nemen, ofzo. Ik kon vannacht niet slapen omdat het de hele tijd door mijn hoofd spookte, niet alleen maar negatief hoor, maar ik heb ook lopen broeden op doelen, ik denk dat het belangrijk is dat ik mezelf nu concrete doelen stel, om niet verder weg te zakken. Misschien schrijf ik ze zo nog even op, als stok achter de deur.



Het scheelt inderdaad behoorlijk als je bezig kunt gaan met je gevoelens zonder afleiding/stress uit andere dingen in je leven (werk, studie etc idd) Ik heb ook wel rustigere periodes gehad en dan voelde ik me minder snel opgejaagd/in paniek of gestresst, dan kon ik gewoonweg beter verwerken denk ik. Afgezien daarvan vind ik het wel een hele goeie wat je al een paar keer hebt aangesneden over het onderdompelen in het normale leven. Dat stimuleert echt idd om uit je eigen hoofd te komen.



Ook wat je schrijft over het moeten. En het herstel wat je niet kunt controleren, hoe dat verloopt. Dat komt weer terug op een stukje loslaten. Ik moet wil wat meer leren meeveren daarop.



@Lotte: heeft de chocola gesmaakt

Bedankt voor je rake, en vooral ook realistische reactie. Het klopt heel erg wat je zegt. Ik geloof ook wel, zo ver ben ik nu wel, dat ik het zelf in de hand heb. Dat ik zelf beter kán worden als ik het graag genoeg wil. Klinkt makkelijk, maar goed je snapt m'n punt.



Jij bent er nu zelf een goed voorbeeld van, van het oppikken en bewust worden van positieve dingen, klein of groot. En ik wil ook niet vanuit angst leven, of vanuit die verdoving waarin ik niet echt dingen kan meemaken (zoals je zelf ook schrijft) Dat behoort misschien nog wel de grootste motivatie te zijn...hm.



Dat is het denk ik. Jij pakt je eigen verantwoordelijkheid. Ik denk dat dat heel belangrijk, en goed is.



@Lilstar: jammer dat het bij jou ook niet lekker gaat. Misschien helpt het om concrete doelen voor jezelf te stellen? (daar ben ik nu mee bezig) Ik weet namelijk dat als ik dat niet doe, het veel makkelijker is om verder weg te zakken, en dan wordt het alleen maar weer moeilijker om omhoog te krabbelen, zeg maar. Probeer te blijven oefenen met die extra's...hoe vaker je het doet, hoe makkelijker het wordt is mijn ervaring.



Zo, dan ga ik nu eens wat doelen neerschrijven om mezelf een schop onder de kont te geven en niet verder toe te geven aan die es.



*oude eetlijst die ik nog heb weer gaan volgen (om mezelf niet de kans te geven te minderen; want ook al kan ik behoorlijk vrij eten, blijkbaar is dat nu te triggerend) om weer in het 'normale' eten te komen.

*trainen afbouwen naar een gezonde marge (max 4x per week, of beter nog 3x)

*stoppen met braken, ben er nog niet uit of ik nou het beste kan afbouwen of cold turkey, zoveel braak ik niet, maar wel weer regelmatig/het wordt weer een gewoonte.



Pfoe is wel even genoeg. Hiermee wil ik iig teruggroeien naar een minimum gezond gewicht, en daarna (dat is nog de grootste uitdaging) mijn setpoint durven 'zoeken' en accepteren accepteren accepteren pffft.



Ik vind het heel moeilijk. Maar ik weet ook; there's no time like the present en van uitstel komt afstel.



Hoe gaat het met de rest?



Liefs

quote:indigoblue schreef op 03 december 2010 @ 08:45:

@ Lotte, wauw, wat klink jij goed zeg!!! De positiviteit straalt van je post af. Wat ben je sterk en ga je met enorme sprongen vooruit. Je bloeit echt helemaal op. Ik vind het superknap hoe je het doet, hoe je de negatieve gedachten omdraait, hoe je steeds meer jezelf laat zien. Fantastisch!!

Dank je wel!!

Ik voel me ook goed, op het moment. En dat komt echt doordat ik heel bewust het heft van mijn leven in eigen hand heb genomen.



Mijn hele leven ben ik afhankelijk geweest van het oordeel van anderen. Dat is iets wat ik nu heel helder zie. Mijn eigen oordeel deed er niet toe, dat negeerde ik gewoon. Vind je 't gek dat ik ellendig in m'n vel kwam te zitten, ik verloochende mezelf constant.



En mezelf maar naar beneden halen, wat mij betreft kon ik niet hard genoeg voor mezelf zijn. Maar dat is toch geen leven?



Waarom ik dat nu opeens wel inzie? Door meerdere factoren. Wat ik al zei, ik ben het zó ontzettend zat om op deze manier door het leven te gaan. Ik heb heel sterk het gevoel dat ik op een tweesprong sta.



De ene richting houdt in: doorgaan zoals ik al die jaren al doe. Wat betekent: leven op de toppen van mijn zenuwen, en om het minste of geringste van slag zijn. Altijd eerst het negatieve zien, en me daardoor laten meeslepen.



De andere richting houdt in: nu zelf het besluit nemen te gaan veranderen. En dat betekent in de eerste plaats: kijken naar het positieve!! Kijken naar alles wat ik wél heb en kan, in plaats van kijken naar mijn gebreken en beperkingen. Niet meer perfect willen zijn, omdat dat niet haalbaar is. Niet voor mij, maar gewoon voor niemand.



Verder heb ik héél veel inzicht gekregen door te schrijven met jullie, en met mensen via de mail. Mensen die zijn genezen van anorexia, maar ook mensen die nog midden in een eetstoornis zitten. Met één van die laatste mensen heb ik echt een goed contact. We kunnen heel eerlijk tegen elkaar zijn, en ik heb al veel van haar geleerd.



Want wat mij opviel, en ook een beetje irriteerde (en dat heb ik haar ook eerlijk gezegd, en dat vatte ze heel goed op, want het is gewoon een topmeid), was dat zij alle positieve dingen die ik over haar zei, direct weerlegde. Ik zei dat ze sterk was, zij zei van niet. Ik zei dat ik het knap vond hoe ze bezig was, zij zei van niet. Ik zei dat ze fouten mocht maken, zij vond van niet.



En weet je waarom ik me daar zo aan ergerde? Omdat ik mezelf erin weerspiegeld zag. Ik deed dat tot voor kort ook........ Nooit iets positiefs over mezelf aannemen van een ander. Altijd mezelf de grond in boren.



En nu ik ook eens aan de andere kant stond, dus nu míjn complimenten en positieve feedback gewoon werden weggewuifd, zag ik opeens zo duidelijk in hoe frustrerend dat is voor degene die probeert te helpen. En dat het ook niet mogelijk is de ander te helpen, als die zich daar niet voor openstelt.



En ik besef nu dus heel goed, dat als ik geholpen wil worden, als ik mezelf wil helpen, ik de positieve punten van mezelf moet zien, en die moet aannemen van anderen. Anders gaat het nooit lukken. Dan blijf ik mezelf minderwaardig vinden, en zal ik ook nooit toestaan dat ik mezelf meer te eten ga geven.



Pffffffffffff, heel verhaal. Misschien is het wel niet meer te volgen.

Maar ik weet zelf heel goed wat ik bedoel, en ik merk dat het werkt. In m'n hoofd wordt het langzaam maar zeker licht, en ik weet zeker dat dit zijn uitwerking gaat hebben op het eten. Dat heeft het nu al een beetje, maar nog niet genoeg.



Maar ik neem de tijd. Want dat mag ik tegenwoordig van mezelf.

Aardig hè, van mij. Ik kan het wel!

Oohh Lotte, ik sta echt een beetje te springen (van binnen dan) van geluk als ik jou post lees! Wat FIJN dat het zo goed gaat, dat je nieuwe inzichten hebt en dat je die kunt vertalen naar het dagelijkse leven. Ik herken wel enigszins wat je schrjft over zelf kunnen kiezen nu. Zo ervaar ik het ook, hiervoor overkwam het me allemaal voor mijn gevoel. Dat betekent niet dat het nu altijd makkelijk is, maar ik besef wel heel goed dat, hoe moeilijk het ook is, ik er zelf voor kies en ook écht zeker weet dat ik de goede kant op ga. Ergens is er een basiszekerheid gekomen die er eerst niet was. Echt top hoe je nu bezig bent



@ Soof, ik ben ook niet echt kort van stof, nee komt doordat er zoveel herkenbare dingen worden geschreven! En het is heel lastig om het grotere geheel te bekijken als je in een dip zit. Herstellen van een es zie ik vaak als een reis, een lange weg die je moet bewandelen. Als je op die weg in een diep dal komt kan je ook niet alles om je heen (over)zien, alleen de steile weg naar boven en van onder in het dal lijkt die weg alleen maar nog steiler en zwaarder. Maar hoe hoger je komt, hoe meer je kan zien Wat je wel weet, als je al langer deze weg bewandelt en vaker in diepe dalen bent geweest is dat, hoe hoog die berg ook lijkt, je komt er wel en dan kan je het weer overzien. En een berg kan je niet zomaar op rennen, dan ben je na 10 stappen al helemaal uitgeput. Nou, en nu stoppen we lekker met zweven hoor, haha, maar goed, je snapt m'n punt



Goed dat je wat concrete doelen hebt opgesteld, het zijn ook goede doelen denk ik en goed dat het er niet zo veel zijn. Nu even aan de kleinste, meest basale dingen werken. De rest komt als je je weer wat beter voelt.



Het eerste doel om je eetlijst er weer bij te pakken is echt een hele goeie. Dan staat het zwart op wit en kan je jezelf ook minder goed voor de gek houden.



Het tweede doel zou ik nog verder concretiseren - is het nou 4x per week of 3x? Ik zou voor 3x gaan, zoals je zelf al aangeeft.



Wat braken betreft zou ik het gewoon proberen niet te doen, maar mocht het een keer misgaan daar ook niet meteen heel boos/teleurgesteld over zijn. Als je het allemaal al kon, dan schreef je hier niet toch? Het mag heus wel een keertje misgaan, wees dan lief (ja, daar istie weer ) voor jezelf ipv jezelf helemaal de grond in te stampen.



Dat wat je erna schrijft, teruggroeien naar een gezond gewicht en je setpoint zoeken, accepteren, accepteren, accepteren is echt iets voor de langere termijn. Je schrijft er ook "pfffft" achter. Klinkt nu al vermoeiend hè? Maar dat komt vanzelf wel, eerst de doelen hierboven, dan zie je wel verder. Want dat is zeker niet niks dat accepteren, loslaten, geconfronteerd worden met wat achter de es ligt, ermee leren omgaan enz. Nu eerst even de basis en even je batterijen opladen

@ Lotte: vind het echt geweldig hoe jij nu in het leven staat. Je hebt ook 100% gelijk over het aanvaarden van complimenten. Ik probeer dat ook te doen. Ik zat zelfs mijn topprestaties met de afgelopen 2 wedstrijden weg te wuiven als "Zo goed was het niet hoor." Maar dat was het wél, zeker als ik kijk waar ik vandaan kwam met mijn blessures. Dus later heb ik mezelf alsnog een veer in mijn ... gestoken haha. Dat soort dingetjes begin ik maar mee. Je werkt inspirerend moet ik zeggen!



@ Soof: bedankt voor je lieve reactie . Denk dat het idd een goed plan is om doelen te stellen. Hoe concreter en kleiner, hoe haalbaarder het voelt denk ik. Dat met dat cold turkey stoppen met braken of afbouwen... pfoe, lastige keuze. Voor de één werkt het om het ineens niet meer te doen en voor de ander is het fijner om af te bouwen. Maar ik denk dat het belangrijkste is, dat je jezelf de ruimte geeft om een 'misser' te maken .

Dit weekend ga ik naar mijn ouders en ik zie er eigenlijk een beetje tegenop. Heb ze sinds september niet meer gezien door vakantie, wedstrijden en algehele drukte (heel schandalig, I know, ze wonen ook niet bepaald in de buurt ). Ben bang dat ze zien dat ik weer een paar kg kwijt ben en mijn moeder is nogal van het verwennen m.b.v. eten... wel gelijk dé manier om te oefenen met extraatjes. Moet nog even bedenken hoe ik dat ga aanpakken... Spreek wel wat af hierover met mijn vriend, hij gaat mee. Dan mag hij me eraan houden .



@ indigo: haha zondag dan theeleuten met z'n allen ? Hoe gaat het nu eigenlijk met jou? Vind het echt geweldig hoeveel energie jij steekt in reacties terug naar ons, thnx hiervoor!



@ stampertje, klontje en senang: hoe gaat het met jullie?



Ik ga The Voice of Holland kijken! Fijn weekend iedereen!