Psyche
alle pijlers
Extreem bang om dood te gaan.
vrijdag 3 december 2010 om 20:41
Ik ben 35, gezond, moeder, vrouw van, etc. Ik zie er vrij oké uit. Heb nog niet/geen rimpels, ben nog niet grijs, ben niet dik, kortom; mag niet klagen.
Ik ben niet gelovig. Niet zo opgevoed, en heb zelf ook niets met religie in welke vorm dan ook. Maar nu komt het: ik heb, zolang als ik mij kan herinneren een angst voor doodgaan. Het is niet zo erg dat het mijn leven beheerst, maar zo nu en dan vliegt het me zo erg naar de keel dat alles om me heen begint te draaien. Het idee dat het op een gegeven moment gewoon helemaal ophoudt, dat ik soort van slaap zonder te dromen en nooit meer wakker word, dat mijn kinderen en kleinkinderen en achterkleinkinderen gewoon doorgaan en ik geen deel meer van hun leven uitmaak. Dat ik gewoon onder de grond door de maden wordt opgevreten en na een x aantal jaren niemand zich meer herinnert dat ik ooit bestaan heb. Dat vind ik zo benauwend, zo afschuwelijk en zo naar, dat als ik er langer over na denk ( en dat gaat vaak zonder dat ik er erg in heb) gewoon bijna begin te kotsen van ellende. Dan stel ik mij mijn sterfbed voor en hoe het voelt als ik weg glij. Dan kan ik gewoon voelen hoe het voelt als het leven uit mij weg vloeit. Ik geloof niet in een hiernamaals in een hemel of in reïncarnatie. Soms wilde ik maar dat dat wel zo was, dat kan zo troostend werken. Maar ik denk gewoon dat er na de dood niets meer is. En dat lijkt me zo eng. Dat ik niet meer voel, en denk, leef. Dat alles ineens ophoudt, dat er geen tijd en plek en niks niet meer is. En terwijl ik dit opschrijf, begint mijn maag alweer te wiebelen.
Het hele grote dikke vette niks....de totale leegte. Geen besef, geen ruimte, geen gevoel, geen gedachte, geen leven!!
Ik kan er echt niet mee dealen. Echt niet.
En het is niet dat ik als een patiënt aan huis gekluisterd zit, ik leef en doe en geniet me grotendeels suf. Maar die angst, die soms wekenlang wegblijft, en soms er ineens weer is, die is totaal onbeschrijflijk en allesoverheersend eng en heftig en ongrijpbaar. Op het moment dat het speelt. En het besef inslaat. Zoals nu. Out of the blue....
Ik ben niet gelovig. Niet zo opgevoed, en heb zelf ook niets met religie in welke vorm dan ook. Maar nu komt het: ik heb, zolang als ik mij kan herinneren een angst voor doodgaan. Het is niet zo erg dat het mijn leven beheerst, maar zo nu en dan vliegt het me zo erg naar de keel dat alles om me heen begint te draaien. Het idee dat het op een gegeven moment gewoon helemaal ophoudt, dat ik soort van slaap zonder te dromen en nooit meer wakker word, dat mijn kinderen en kleinkinderen en achterkleinkinderen gewoon doorgaan en ik geen deel meer van hun leven uitmaak. Dat ik gewoon onder de grond door de maden wordt opgevreten en na een x aantal jaren niemand zich meer herinnert dat ik ooit bestaan heb. Dat vind ik zo benauwend, zo afschuwelijk en zo naar, dat als ik er langer over na denk ( en dat gaat vaak zonder dat ik er erg in heb) gewoon bijna begin te kotsen van ellende. Dan stel ik mij mijn sterfbed voor en hoe het voelt als ik weg glij. Dan kan ik gewoon voelen hoe het voelt als het leven uit mij weg vloeit. Ik geloof niet in een hiernamaals in een hemel of in reïncarnatie. Soms wilde ik maar dat dat wel zo was, dat kan zo troostend werken. Maar ik denk gewoon dat er na de dood niets meer is. En dat lijkt me zo eng. Dat ik niet meer voel, en denk, leef. Dat alles ineens ophoudt, dat er geen tijd en plek en niks niet meer is. En terwijl ik dit opschrijf, begint mijn maag alweer te wiebelen.
Het hele grote dikke vette niks....de totale leegte. Geen besef, geen ruimte, geen gevoel, geen gedachte, geen leven!!
Ik kan er echt niet mee dealen. Echt niet.
En het is niet dat ik als een patiënt aan huis gekluisterd zit, ik leef en doe en geniet me grotendeels suf. Maar die angst, die soms wekenlang wegblijft, en soms er ineens weer is, die is totaal onbeschrijflijk en allesoverheersend eng en heftig en ongrijpbaar. Op het moment dat het speelt. En het besef inslaat. Zoals nu. Out of the blue....
vrijdag 3 december 2010 om 21:29
Wat zonde van je tijd en energie, dat je je zo bezig houdt met iets dat toch komt. Je kan over de honderd worden ,maar gaan doen we allemaal een keer en wees maar blij en opgelucht, je moet er toch niet aan denken om hier tot in de eeuwigheid rond te strompelen. Je bent nu nog jong en hebt hoogstwaarschijnlijk nog zo'n 50 jaar te gaan, gemiddeld, die tijd ga je toch niet verpesten met het befantaseren van de dood.
Hoewel er geroepen zal worden dat ik dan maar met bewijzen aan moet komen, ben ik er van overtuigd dat we na ons afscheid van de aarde, alleen ons lichaam verlaten en dan ergens anders naar toe gaan. Een plek waar het vriendelijk toeven is en waar geen oorlog , honger en ellende voorkomt , waar je uit kunt rusten van je tijd op aarde.
Het typische is, dat die grote doodsangsten in feite alleen maar voorkomen bij mensen die nog heel lang te leven hebben, mensen die op het punt staan te sterven zijn zelden of nooit bang, integendeel, er komt een vorm van rust over ze, een rust en sereniteit die mij het vertrouwen geeft dat het wel goed zit en dat er genade is . voor iedereen die de aarde verlaat.Angst is een slechte raadgever. Als je weer eens de neiging hebt om je gedachten zo te laten gaan, spreek jezelf dan toe, zwelg er niet in, je wordt er duidelijk niet gelukkig van en misschien kunnen de verhalen die je hier leest dan gebruiken om je rust te vinden. Zo lang de drempel nog hoog is, is het vast je tijd nog niet, dus ontspan en verzet je gedachten naar iets anders. Het leven is te mooi om je zorgen te maken over iets dat nog lang niet komt.
Hoewel er geroepen zal worden dat ik dan maar met bewijzen aan moet komen, ben ik er van overtuigd dat we na ons afscheid van de aarde, alleen ons lichaam verlaten en dan ergens anders naar toe gaan. Een plek waar het vriendelijk toeven is en waar geen oorlog , honger en ellende voorkomt , waar je uit kunt rusten van je tijd op aarde.
Het typische is, dat die grote doodsangsten in feite alleen maar voorkomen bij mensen die nog heel lang te leven hebben, mensen die op het punt staan te sterven zijn zelden of nooit bang, integendeel, er komt een vorm van rust over ze, een rust en sereniteit die mij het vertrouwen geeft dat het wel goed zit en dat er genade is . voor iedereen die de aarde verlaat.Angst is een slechte raadgever. Als je weer eens de neiging hebt om je gedachten zo te laten gaan, spreek jezelf dan toe, zwelg er niet in, je wordt er duidelijk niet gelukkig van en misschien kunnen de verhalen die je hier leest dan gebruiken om je rust te vinden. Zo lang de drempel nog hoog is, is het vast je tijd nog niet, dus ontspan en verzet je gedachten naar iets anders. Het leven is te mooi om je zorgen te maken over iets dat nog lang niet komt.
vrijdag 3 december 2010 om 21:30
quote:valentinamaria schreef op 03 december 2010 @ 21:28:
zelfdoding is ook iemand verliezen aan een dodelijke ziekte, kanker in de hersenen, alleen niet zichtbaar. en niet lichaamsfunctie dodend.Klopt. Ik had het willen nuanceren, maar je was me voor.
zelfdoding is ook iemand verliezen aan een dodelijke ziekte, kanker in de hersenen, alleen niet zichtbaar. en niet lichaamsfunctie dodend.Klopt. Ik had het willen nuanceren, maar je was me voor.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
vrijdag 3 december 2010 om 21:30
quote:valentinamaria schreef op 03 december 2010 @ 21:28:
zelfdoding is ook iemand verliezen aan een dodelijke ziekte, kanker in de hersenen, alleen niet zichtbaar. en niet lichaamsfunctie dodend.Klopt. Ik had het willen nuanceren, maar je was me voor.
zelfdoding is ook iemand verliezen aan een dodelijke ziekte, kanker in de hersenen, alleen niet zichtbaar. en niet lichaamsfunctie dodend.Klopt. Ik had het willen nuanceren, maar je was me voor.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
vrijdag 3 december 2010 om 21:30
quote:Fibonacci schreef op 03 december 2010 @ 21:28:
[...]
Dáárom dus. Ik ben een controll freak, dus dat doodgaan, dat heb ik niet in de hand, en dat vind ik gewoon eng. Dat je het los moet laten. Moet accepteren.
Niet elke angst hoeft trouwens meteen behandeld te worden hoor. Volgens mij zijn er nog legio mensen bang voor de dood zonder dat ze er zo bang voor zijn dat het hele leven beheerst. Maar gewoon wel nu en dan in al zijn hevigheid de kop op steekt. Een therapeut ziet me aankomen; ik ben wel eens bang om dood te gaan. 'tja mevrouwtje, dat zijn we allemaal wel eens he'Dan heb je wel een hele domme therapeut getroffen wanneer hij/zij zo reageert.
[...]
Dáárom dus. Ik ben een controll freak, dus dat doodgaan, dat heb ik niet in de hand, en dat vind ik gewoon eng. Dat je het los moet laten. Moet accepteren.
Niet elke angst hoeft trouwens meteen behandeld te worden hoor. Volgens mij zijn er nog legio mensen bang voor de dood zonder dat ze er zo bang voor zijn dat het hele leven beheerst. Maar gewoon wel nu en dan in al zijn hevigheid de kop op steekt. Een therapeut ziet me aankomen; ik ben wel eens bang om dood te gaan. 'tja mevrouwtje, dat zijn we allemaal wel eens he'Dan heb je wel een hele domme therapeut getroffen wanneer hij/zij zo reageert.
Ja, dat vind ik echt.
vrijdag 3 december 2010 om 21:30
quote:Zoebie schreef op 03 december 2010 @ 21:25:
Je moet zeker over diegene die er niet meer is blijven praten. Pas dan kan je het händelen. Het lijkt me vreselijk als er niet meer over Nienke zou worden gesproken. Dan zou ik zelf ook niet meer durven, denk ik.
Dat is precies wat er dus vaak gebeurd. Mensen durven er niet meer over te beginnen en nabestaanden praten daardoor ook niet meer, in die zin worden mensen dan wel degelijk vergeten.
Ik herken de angst wel om dood te gaan, maar dan alleen omdat ik het vreselijk zou vinden als ik geen afscheid zou kunnen nemen en als dat zou gebeuren voordat mijn kinderen de kans hebben gehad hun eigen leven op te bouwen. Ik geloof niet dat er iets is hierna, maar ik hoop het wel, ik wil mijn zoontje graag weerzien.
Je moet zeker over diegene die er niet meer is blijven praten. Pas dan kan je het händelen. Het lijkt me vreselijk als er niet meer over Nienke zou worden gesproken. Dan zou ik zelf ook niet meer durven, denk ik.
Dat is precies wat er dus vaak gebeurd. Mensen durven er niet meer over te beginnen en nabestaanden praten daardoor ook niet meer, in die zin worden mensen dan wel degelijk vergeten.
Ik herken de angst wel om dood te gaan, maar dan alleen omdat ik het vreselijk zou vinden als ik geen afscheid zou kunnen nemen en als dat zou gebeuren voordat mijn kinderen de kans hebben gehad hun eigen leven op te bouwen. Ik geloof niet dat er iets is hierna, maar ik hoop het wel, ik wil mijn zoontje graag weerzien.
vrijdag 3 december 2010 om 21:32
quote:Sunemom schreef op 03 december 2010 @ 21:30:
[...]
Dat is precies wat er dus vaak gebeurd. Mensen durven er niet meer over te beginnen en nabestaanden praten daardoor ook niet meer, in die zin worden mensen dan wel degelijk vergeten.
Ik herken de angst wel om dood te gaan, maar dan alleen omdat ik het vreselijk zou vinden als ik geen afscheid zou kunnen nemen en als dat zou gebeuren voordat mijn kinderen de kans hebben gehad hun eigen leven op te bouwen. Ik geloof niet dat er iets is hierna, maar ik hoop het wel, ik wil mijn zoontje graag weerzien.
En dat zal echt iedere moeder hebben.
Maar wanneer het je leven zo beheert als TO is er meer aan de hand. Dat is niet normaal en daar valt iets aan te doen.
[...]
Dat is precies wat er dus vaak gebeurd. Mensen durven er niet meer over te beginnen en nabestaanden praten daardoor ook niet meer, in die zin worden mensen dan wel degelijk vergeten.
Ik herken de angst wel om dood te gaan, maar dan alleen omdat ik het vreselijk zou vinden als ik geen afscheid zou kunnen nemen en als dat zou gebeuren voordat mijn kinderen de kans hebben gehad hun eigen leven op te bouwen. Ik geloof niet dat er iets is hierna, maar ik hoop het wel, ik wil mijn zoontje graag weerzien.
En dat zal echt iedere moeder hebben.
Maar wanneer het je leven zo beheert als TO is er meer aan de hand. Dat is niet normaal en daar valt iets aan te doen.
Ja, dat vind ik echt.
vrijdag 3 december 2010 om 21:34
Ik heb ook wel maniertjes om de angst die me soms ineens overvalt de baas te worden hoor. Die momenten van angst duren nooit langer dan een paar minuten, maar toch.
Wat heftig trouwens om te lezen over die zelfmoord...ik vind het altijd iets treurigs dat iemand blijkbaar zo ongelukkig was met zichzelf of het leven, dat het tot zo'n heftige daad overgaat, ondanks dat deze persoon in kwestie, net als Antonie Kamerling, kinderen had, en een vrouw die van ze houdt.
Overigens klopt het wel dat je niet bang kunt zijn voor iets wat je niet kent, ik ben dan ook bang voor het IDEE om dood te gaan, juist OMDAT ik me er geen hol bij kan voorstellen. Dat is het hele eieren eten ook denk ik. Dat los laten. En overgeven aan datgeen wat toch onvermijdelijk is.
Wat heftig trouwens om te lezen over die zelfmoord...ik vind het altijd iets treurigs dat iemand blijkbaar zo ongelukkig was met zichzelf of het leven, dat het tot zo'n heftige daad overgaat, ondanks dat deze persoon in kwestie, net als Antonie Kamerling, kinderen had, en een vrouw die van ze houdt.
Overigens klopt het wel dat je niet bang kunt zijn voor iets wat je niet kent, ik ben dan ook bang voor het IDEE om dood te gaan, juist OMDAT ik me er geen hol bij kan voorstellen. Dat is het hele eieren eten ook denk ik. Dat los laten. En overgeven aan datgeen wat toch onvermijdelijk is.
vrijdag 3 december 2010 om 21:34
quote:Saaar schreef op 03 december 2010 @ 21:21:
[...]
Dan is het helemaal moeilijk voor mensen om erover te praten.
Over ziektes is het al moeilijk praten, laat staan zelfdoding.Dat zijn nogal wat stellingen en aannames. Ik ken veel mensen die het juist fijn vinden om erover te praten.
[...]
Dan is het helemaal moeilijk voor mensen om erover te praten.
Over ziektes is het al moeilijk praten, laat staan zelfdoding.Dat zijn nogal wat stellingen en aannames. Ik ken veel mensen die het juist fijn vinden om erover te praten.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
vrijdag 3 december 2010 om 21:35
vrijdag 3 december 2010 om 21:37
quote:valentinamaria schreef op 03 december 2010 @ 21:35:
of wanneer je over geliefden praat mensen zeggen; het leven gaat door!,, idiote opmerking van mensen die zelf nooit iemand verloren. tuurlijk gaat het leven door, maar geen mens die niet meer over dingen uit het verleden praat. maar als achterblijver is dat gek.Zo herkenbaar inderdaad. Over de stomme acties van oom Henk op de bruiloft van Pietje 25 jaar geleden wordt nog elke gelegenheid een boom opgezet, maar als je over een overledene begint dan gaat het leven ineens door.. En amper iemand die ehct begrijpt hoe armoedig en eenzaam dat uiteindelijk is.
of wanneer je over geliefden praat mensen zeggen; het leven gaat door!,, idiote opmerking van mensen die zelf nooit iemand verloren. tuurlijk gaat het leven door, maar geen mens die niet meer over dingen uit het verleden praat. maar als achterblijver is dat gek.Zo herkenbaar inderdaad. Over de stomme acties van oom Henk op de bruiloft van Pietje 25 jaar geleden wordt nog elke gelegenheid een boom opgezet, maar als je over een overledene begint dan gaat het leven ineens door.. En amper iemand die ehct begrijpt hoe armoedig en eenzaam dat uiteindelijk is.
vrijdag 3 december 2010 om 21:39
quote:Saaar schreef op 03 december 2010 @ 21:32:
[...]
En dat zal echt iedere moeder hebben.
Maar wanneer het je leven zo beheert als TO is er meer aan de hand. Dat is niet normaal en daar valt iets aan te doen.Heb je het tegen mij? Ik zeg toch echt nergens, met alle respect, dat het mijn leven beheerst. Wel dat ik soms overmand wordt door angst. Dat het me ineens aanvliegt als het besef binnen komt dat ook ik ooit dood ga. Ik ben nog lang niet klaar hier, en ik wil gewoon niet dood. Als er een drankje uitgevonden wordt dat ik eeuwig kan leven, dan zou ik hem meteen opdrinken. Ik zou nml prima voor altijd kunnen blijven bestaan. Ik zou echt niet verveeld raken. Zoveel dingen te ontdekken, elke eeuw staan er wel weer heftige nieuwe dingen te gebeuren, nieuwe uitvindingen, nieuwe natuurverschijnselen, nieuwe beroepen, weetikveel. Ik zou het best kicken vinden om mee te maken dat wij intergalactisch gaan bijvoorbeeld. Of dat het normaal wordt als iedereen eeuwig blijft bestaan en wij het hele oneindige heelal gaan bevolken. Dat idee lijkt me veel bevredigender, dan dat je zeker weet dat je rond de 80 a 90 toch wel aan het einde van je latijn bent, letterlijk.
[...]
En dat zal echt iedere moeder hebben.
Maar wanneer het je leven zo beheert als TO is er meer aan de hand. Dat is niet normaal en daar valt iets aan te doen.Heb je het tegen mij? Ik zeg toch echt nergens, met alle respect, dat het mijn leven beheerst. Wel dat ik soms overmand wordt door angst. Dat het me ineens aanvliegt als het besef binnen komt dat ook ik ooit dood ga. Ik ben nog lang niet klaar hier, en ik wil gewoon niet dood. Als er een drankje uitgevonden wordt dat ik eeuwig kan leven, dan zou ik hem meteen opdrinken. Ik zou nml prima voor altijd kunnen blijven bestaan. Ik zou echt niet verveeld raken. Zoveel dingen te ontdekken, elke eeuw staan er wel weer heftige nieuwe dingen te gebeuren, nieuwe uitvindingen, nieuwe natuurverschijnselen, nieuwe beroepen, weetikveel. Ik zou het best kicken vinden om mee te maken dat wij intergalactisch gaan bijvoorbeeld. Of dat het normaal wordt als iedereen eeuwig blijft bestaan en wij het hele oneindige heelal gaan bevolken. Dat idee lijkt me veel bevredigender, dan dat je zeker weet dat je rond de 80 a 90 toch wel aan het einde van je latijn bent, letterlijk.
vrijdag 3 december 2010 om 21:43
quote:Saaar schreef op 03 december 2010 @ 21:13:
[...]
Vertel, hoe kom je daarbij?
Ik weet wel dat die zweefdoos van een Jomanda zoiets ooit heeft beweerd, maar daar geloof ik dus echt helemaal niks van.
Want?
Ach, en niemand kan het navertellen he. Ik heb het ook maar van twee halfgare vrienden van me. Goddelozen.
[...]
Vertel, hoe kom je daarbij?
Ik weet wel dat die zweefdoos van een Jomanda zoiets ooit heeft beweerd, maar daar geloof ik dus echt helemaal niks van.
Want?
Ach, en niemand kan het navertellen he. Ik heb het ook maar van twee halfgare vrienden van me. Goddelozen.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
vrijdag 3 december 2010 om 21:45
quote:Very Cherry schreef op 03 december 2010 @ 21:43:
[...]
Want?
Ach, en niemand kan het navertellen he. Ik heb het ook maar van twee halfgare vrienden van me. Goddelozen.
Want, ik heb weer andere bronnen die het tegenovergestelde beweren.
En laat ik die nu liever geloven dan die 2 vrienden van jou.
[...]
Want?
Ach, en niemand kan het navertellen he. Ik heb het ook maar van twee halfgare vrienden van me. Goddelozen.
Want, ik heb weer andere bronnen die het tegenovergestelde beweren.
En laat ik die nu liever geloven dan die 2 vrienden van jou.
Ja, dat vind ik echt.
vrijdag 3 december 2010 om 21:45
vrijdag 3 december 2010 om 21:46
Ik hoef niet eeuwig te leven. Absoluut niet zelfs, eeuwig leven zal nooit voor ons allemaal weggelegd zijn en ik hoop nooit meer een kind te overleven, dus nee eeuwig hoeft niet. Zolang ik mijn kinderen verder op mag zien groeien tot ze zelf volwassen zijn en hun leven opgebouwd hebben, dan is het goed, ik wil ze niet overleven.
vrijdag 3 december 2010 om 21:47
quote:Saaar schreef op 03 december 2010 @ 21:45:
[...]
Want, ik heb weer andere bronnen die het tegenovergestelde beweren.
En laat ik die nu liever geloven dan die 2 vrienden van jou.Ik geloof jouw bronnen ook veel eerder dan mijn halfgare vrienden hoor. Welke bronnen dat ook zijn, al zijn het je vuilnismannen. Welke bronnen zijn het eigenlijk?
[...]
Want, ik heb weer andere bronnen die het tegenovergestelde beweren.
En laat ik die nu liever geloven dan die 2 vrienden van jou.Ik geloof jouw bronnen ook veel eerder dan mijn halfgare vrienden hoor. Welke bronnen dat ook zijn, al zijn het je vuilnismannen. Welke bronnen zijn het eigenlijk?
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
