Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
vrijdag 3 december 2010 om 21:20
quote:indigoblue schreef op 03 december 2010 @ 13:30:
Oohh Lotte, ik sta echt een beetje te springen (van binnen dan) van geluk als ik jou post lees! quote:LilStar schreef op 03 december 2010 @ 20:40:
Je werkt inspirerend moet ik zeggen!
Dank jullie wel! Ik zie dit als twee grote complimenten, en die neem ik met plezier in ontvangst
Op dit moment heb ik deze op mijn Hyves staan:
Natuurlijk zijn er beperkingen, maar de dingen die nodig zijn om mijn leven leuk te maken, die kan ik wel!
Ik kan voor mezelf opkomen.
Ik kan aardig zijn voor mezelf.
Ik kan mijn mening geven.
Ik kan tevreden zijn met wat ik heb.
Meer heb ik niet nodig.
Oohh Lotte, ik sta echt een beetje te springen (van binnen dan) van geluk als ik jou post lees! quote:LilStar schreef op 03 december 2010 @ 20:40:
Je werkt inspirerend moet ik zeggen!
Dank jullie wel! Ik zie dit als twee grote complimenten, en die neem ik met plezier in ontvangst
Op dit moment heb ik deze op mijn Hyves staan:
Natuurlijk zijn er beperkingen, maar de dingen die nodig zijn om mijn leven leuk te maken, die kan ik wel!
Ik kan voor mezelf opkomen.
Ik kan aardig zijn voor mezelf.
Ik kan mijn mening geven.
Ik kan tevreden zijn met wat ik heb.
Meer heb ik niet nodig.
zaterdag 4 december 2010 om 07:30
zaterdag 4 december 2010 om 08:03
Lieve meiden,
Net als Indigoblue schrok ik, toen ik jullie posts las, over het afvallen wat er gaande is. Probeer het alsjeblieft stop te zetten, want eenmaal afgevallen maak je het weer moeilijker om terug te komen, en jullie worden er nu een beetje ingezogen. Maar stoppen kan nog! Lieve soof, je vraag over hoevaak je afscheid moet nemen van die verschrikkelijk dominante es: weet dat ik dat heel vaak heb gedaan. Verhuisde ik, en dan beloofde ik mezelf dat ik hier, in dit huis, nooit meer zou overgeven. Gebeurde het toch. Beloofde ik mezelf het weer, na een goed gesprek erover ofzo, gebeurde het weer. Maar nu heb ik dat echt al heel lang niet meer gedaan. En ik denk ook niet meer dat ik het ooit ga doen. Heel soms voel ik nog de trigger, maar ik weet te goed hoe ik me erna voel. Vreselijk, onzeker, depressief, verdrietig. Dat wil ik niet meer. Zelf heb ik heel veel gehad aan therapie, waarin je er toch achter komt wat er achter zit, maar vooral waardoor je er bewust mee gaat proberen te stoppen. Door doelen, zoals jij je die nu zelf ook al stelt. Ik weet dat therapie nu te duur voor je is, vanwege dat stomme eigen risico, maar is er toch niet iets wat er kan? Ben je al naar de huisarts geweest daarvoor? Misschien kan hij meedenken? Dan hoef je die strijd in elk geval niet helemaal alleen te voeren.
@ Lotte: geweldig, meid. Zo knap dat je nu meer durft te zeggen, te uiten, en dat je ook ziet dat dat positief wordt opgepakt. Helemaal tof. Ik word heel blij van je.
@ Indigo: wat ben je lief, ik voelde me gerustgesteld en aangemoedigd door je. Het klopt, ik zou willen dat het allemaal weg is, dat die hele es zo ver weg is dat ik 'm me niet eens kan herínneren, maar zo werkt het niet. Nu realiseerde ik me dat ik misschien nog niet helemaal esvrij ben, maar dat ik kleine doelen moet stellen. Die ook okee zijn. Over een paar weken komt mijn vriend drie weken bij mij vakantie vieren. Dat wordt ineens veel eten, minder sporten, biertjes en chips op het strand. En mijn doel is om daarvoor en erna NIET te gaan compenseren (zogenaamd ongemerkt). En ik wil ervan proberen te genieten, het mezelf gunnen en erop proberen te vertrouwen dat mijn lijf het wel kan hebben. Misschien helpt zo'n (ander) voornemen voor jou ook, omdat het je bewust maakt van al die andere eisen die je nu weer aan jezelf stelt? Als je er een paar expliciteert die je belangrijk vind, kun je de andere, loze, kleine eisjes misschien iets makkelijker bewust aan de kant schuiven? Ik weet, dit klinkt makkelijker dan gezegd.
@ Klontje: supergoed dat je je ouders in vertrouwen hebt genomen. Dat is moeilijk, ook omdat als mensen van je es weten, ze zich ertegen aan gaan bemoeien en dat is lastig als je eetgestoord bent want dan wil je graag alles zelf bepalen, maar echt: op dit moment weten zij bepaalde dingen wel beter (zoals wat normaal eten is), en iedereen wil dat jij beter wordt, jij voorop. Echt zo knap dus, deze stap van jou, want je vond het moeilijk en deed het toch. Dat is echt een eerste stap naar herstel!
Liefs, meiden. Ik wens jullie sterkte vanuit het diepst van mijn hart (oeh dat klinkt zwaar: vanuit mijn tenen, dan)! Senang
Net als Indigoblue schrok ik, toen ik jullie posts las, over het afvallen wat er gaande is. Probeer het alsjeblieft stop te zetten, want eenmaal afgevallen maak je het weer moeilijker om terug te komen, en jullie worden er nu een beetje ingezogen. Maar stoppen kan nog! Lieve soof, je vraag over hoevaak je afscheid moet nemen van die verschrikkelijk dominante es: weet dat ik dat heel vaak heb gedaan. Verhuisde ik, en dan beloofde ik mezelf dat ik hier, in dit huis, nooit meer zou overgeven. Gebeurde het toch. Beloofde ik mezelf het weer, na een goed gesprek erover ofzo, gebeurde het weer. Maar nu heb ik dat echt al heel lang niet meer gedaan. En ik denk ook niet meer dat ik het ooit ga doen. Heel soms voel ik nog de trigger, maar ik weet te goed hoe ik me erna voel. Vreselijk, onzeker, depressief, verdrietig. Dat wil ik niet meer. Zelf heb ik heel veel gehad aan therapie, waarin je er toch achter komt wat er achter zit, maar vooral waardoor je er bewust mee gaat proberen te stoppen. Door doelen, zoals jij je die nu zelf ook al stelt. Ik weet dat therapie nu te duur voor je is, vanwege dat stomme eigen risico, maar is er toch niet iets wat er kan? Ben je al naar de huisarts geweest daarvoor? Misschien kan hij meedenken? Dan hoef je die strijd in elk geval niet helemaal alleen te voeren.
@ Lotte: geweldig, meid. Zo knap dat je nu meer durft te zeggen, te uiten, en dat je ook ziet dat dat positief wordt opgepakt. Helemaal tof. Ik word heel blij van je.
@ Indigo: wat ben je lief, ik voelde me gerustgesteld en aangemoedigd door je. Het klopt, ik zou willen dat het allemaal weg is, dat die hele es zo ver weg is dat ik 'm me niet eens kan herínneren, maar zo werkt het niet. Nu realiseerde ik me dat ik misschien nog niet helemaal esvrij ben, maar dat ik kleine doelen moet stellen. Die ook okee zijn. Over een paar weken komt mijn vriend drie weken bij mij vakantie vieren. Dat wordt ineens veel eten, minder sporten, biertjes en chips op het strand. En mijn doel is om daarvoor en erna NIET te gaan compenseren (zogenaamd ongemerkt). En ik wil ervan proberen te genieten, het mezelf gunnen en erop proberen te vertrouwen dat mijn lijf het wel kan hebben. Misschien helpt zo'n (ander) voornemen voor jou ook, omdat het je bewust maakt van al die andere eisen die je nu weer aan jezelf stelt? Als je er een paar expliciteert die je belangrijk vind, kun je de andere, loze, kleine eisjes misschien iets makkelijker bewust aan de kant schuiven? Ik weet, dit klinkt makkelijker dan gezegd.
@ Klontje: supergoed dat je je ouders in vertrouwen hebt genomen. Dat is moeilijk, ook omdat als mensen van je es weten, ze zich ertegen aan gaan bemoeien en dat is lastig als je eetgestoord bent want dan wil je graag alles zelf bepalen, maar echt: op dit moment weten zij bepaalde dingen wel beter (zoals wat normaal eten is), en iedereen wil dat jij beter wordt, jij voorop. Echt zo knap dus, deze stap van jou, want je vond het moeilijk en deed het toch. Dat is echt een eerste stap naar herstel!
Liefs, meiden. Ik wens jullie sterkte vanuit het diepst van mijn hart (oeh dat klinkt zwaar: vanuit mijn tenen, dan)! Senang
zaterdag 4 december 2010 om 12:53
Hey meiden,
Ben ik weer Ik heb steeds met jullie meegelezen, maar zelf even niet de 'puf' gehad om echt mee te schrijven. Bedankt voor alle mooie, lieve en aanmoedigende berichten, doet me goed!
Om toch even een kleine update te geven: ik ben opgelucht dat ik het mijn ouders verteld heb. Afgelopen donderdag ben ik naar de huisarts geweest en ik heb a.s. dinsdag al een afspraak bij een psycholoog. Erg fijn dat het zo snel kan! Verder gaat het met mij iets beter, vrijdag had ik een hele goede dag en gister ging het helemaal weer niet, dus het is nu een beetje vallen-en-opstaan en weer aan de 'goede' kant proberen te komen. Maar ik merk wel dat ik mentaal weer positiever ben en er weer een beetje vertrouwen in heb, dat is al heel fijn vergeleken met een week geleden
@soof en indigoblue: Bedankt voor jullie berichten, heel herkenbaar! Vooral dat je als het goed gaat, je weer iets te verliezen hebt en dat het eigenlijk ook wel 'veilig' is als je helemaal op de bodem zit, dan kan het immers haast niet slechter.
Toen het een vorige keer heel goed ging had ik ook vaak van die gedachtes 'wat als ik het allemaal niet kan', 'dit kan toch niet goed blijven gaan', etc. Die kreeg ik vaak als ik moe was en wat bij mij hielp is om die gedachte stop te zetten en te denken 'ik weet dat dat niet klopt en ik denk/ voel het waarschijnlijk omdat ik moe ben. Ik ga er nu niet meer aan denken, want over een uur/ morgen ben ik wat uitgerust en voel ik me weer beter.'' Dit hielp eigenlijk heel goed: er niet in mee gaan, maar het even naar de achtergrond verschuiven om er later voor jezelf op 'terug te komen', en dat bleek dan in de meeste gevallen helemaal niet meer nodig Maar het is wel een naar gevoel.
Soof, jij vroeg volgens mij waardoor het nu weer 'fout' is gegaan. Zelf denk ik vooral dat het komt, omdat ik niet weet hoe ik met emoties om moet gaan. Dan weet ik rationeel gezien wel dat er iets is, maar het lukt me niet om dat ook echt te voelen ofzo. Als iemand anders er dan naar vraagt komen de tranen meteen, maar als ik alleen ben lukt het me niet om het eruit te krijgen. Klinkt misschien een beetje vaag, maar ik heb het idee dat als ik dat kan toelaten en er mee om kan gaan (en daarnaast mijn eigenwaarde een flinke boost kan geven ) ik een stuk verder kan komen!
@Lotte: Fijn dat het zo goed met je gaat! Ook al gaat het met mij niet goed, het is heel fijn om dat te lezen en sommige dingen zijn ook herkenbaar (in de goede zin!). Dat je, als je je zo goed voelt, veel sterker in je schoenen staat en 'gewoon' op jezelf vertrouwd, dat je weet dat je het aankan en dat mensen daar goed op reageren. Oh, en ik las dat je de tandarts had aangesproken en dat hij openstond voor discussie, hartstikke goed!
@Indigoblue: Ook van mij een bedankje voor alle aandacht die je in je berichten steekt, ik vind het altijd fijn om ze te lezen! Gaat het over het algemeen goed met je?
@senang: Dankjewel! Hoe gaat het met jou?
@Lilstar: Ik ben wat te laat, maar alsnog veel succes voor dit weekend met je ouders. Ik hoop dat je toch een beetje van de aandacht kan genieten
@stampertje: Hoe gaat het met jou? Heb je nog met je vriend kunnen praten over het feit dat jij vindt dat hij er te weinig is voor je?
@Rooos: Een tijdje geleden schreef je hier dat je naar de huisarts ging, hoe is het nu met je? Ik hoop dat je een beetje steun krijgt in alles.
@iedereen: Nogmaals bedankt voor alle berichten en sorry als ik iemand vergeten ben, daar kom ik dan later nog op terug
Fijn weekend!
x, Klontje
Ben ik weer Ik heb steeds met jullie meegelezen, maar zelf even niet de 'puf' gehad om echt mee te schrijven. Bedankt voor alle mooie, lieve en aanmoedigende berichten, doet me goed!
Om toch even een kleine update te geven: ik ben opgelucht dat ik het mijn ouders verteld heb. Afgelopen donderdag ben ik naar de huisarts geweest en ik heb a.s. dinsdag al een afspraak bij een psycholoog. Erg fijn dat het zo snel kan! Verder gaat het met mij iets beter, vrijdag had ik een hele goede dag en gister ging het helemaal weer niet, dus het is nu een beetje vallen-en-opstaan en weer aan de 'goede' kant proberen te komen. Maar ik merk wel dat ik mentaal weer positiever ben en er weer een beetje vertrouwen in heb, dat is al heel fijn vergeleken met een week geleden
@soof en indigoblue: Bedankt voor jullie berichten, heel herkenbaar! Vooral dat je als het goed gaat, je weer iets te verliezen hebt en dat het eigenlijk ook wel 'veilig' is als je helemaal op de bodem zit, dan kan het immers haast niet slechter.
Toen het een vorige keer heel goed ging had ik ook vaak van die gedachtes 'wat als ik het allemaal niet kan', 'dit kan toch niet goed blijven gaan', etc. Die kreeg ik vaak als ik moe was en wat bij mij hielp is om die gedachte stop te zetten en te denken 'ik weet dat dat niet klopt en ik denk/ voel het waarschijnlijk omdat ik moe ben. Ik ga er nu niet meer aan denken, want over een uur/ morgen ben ik wat uitgerust en voel ik me weer beter.'' Dit hielp eigenlijk heel goed: er niet in mee gaan, maar het even naar de achtergrond verschuiven om er later voor jezelf op 'terug te komen', en dat bleek dan in de meeste gevallen helemaal niet meer nodig Maar het is wel een naar gevoel.
Soof, jij vroeg volgens mij waardoor het nu weer 'fout' is gegaan. Zelf denk ik vooral dat het komt, omdat ik niet weet hoe ik met emoties om moet gaan. Dan weet ik rationeel gezien wel dat er iets is, maar het lukt me niet om dat ook echt te voelen ofzo. Als iemand anders er dan naar vraagt komen de tranen meteen, maar als ik alleen ben lukt het me niet om het eruit te krijgen. Klinkt misschien een beetje vaag, maar ik heb het idee dat als ik dat kan toelaten en er mee om kan gaan (en daarnaast mijn eigenwaarde een flinke boost kan geven ) ik een stuk verder kan komen!
@Lotte: Fijn dat het zo goed met je gaat! Ook al gaat het met mij niet goed, het is heel fijn om dat te lezen en sommige dingen zijn ook herkenbaar (in de goede zin!). Dat je, als je je zo goed voelt, veel sterker in je schoenen staat en 'gewoon' op jezelf vertrouwd, dat je weet dat je het aankan en dat mensen daar goed op reageren. Oh, en ik las dat je de tandarts had aangesproken en dat hij openstond voor discussie, hartstikke goed!
@Indigoblue: Ook van mij een bedankje voor alle aandacht die je in je berichten steekt, ik vind het altijd fijn om ze te lezen! Gaat het over het algemeen goed met je?
@senang: Dankjewel! Hoe gaat het met jou?
@Lilstar: Ik ben wat te laat, maar alsnog veel succes voor dit weekend met je ouders. Ik hoop dat je toch een beetje van de aandacht kan genieten
@stampertje: Hoe gaat het met jou? Heb je nog met je vriend kunnen praten over het feit dat jij vindt dat hij er te weinig is voor je?
@Rooos: Een tijdje geleden schreef je hier dat je naar de huisarts ging, hoe is het nu met je? Ik hoop dat je een beetje steun krijgt in alles.
@iedereen: Nogmaals bedankt voor alle berichten en sorry als ik iemand vergeten ben, daar kom ik dan later nog op terug
Fijn weekend!
x, Klontje
zaterdag 4 december 2010 om 13:17
quote:indigoblue schreef op 30 november 2010 @ 16:48:
Hoi Klontje,
Heel herkenbaar wat je schrijft, dat gigantische gebrek aan eigenwaarde is ook mijn grootste probleem en ik loop er behoorlijk tegenaan. Ik ga me verdiepen in de haptotherapie, want tot nu toe heb ik alles alleen gedaan, maar zelfs ik moet toegeven dat dit een stukje is wat ik echt, écht niet alleen kan oplossen. Daar heb ik simpelweg de kennis, het inzicht en de mogelijkheden niet voor. Ik weet dat jij er tegenop ziet om (weer) hulp in te schakelen. Wat houdt je precies tegen?
Wat je hierboven schrijft is ook waar ik de laatste maanden mee heb geworsteld - geconfronteerd worden met alles wat je "kwijt bent geraakt" o.a. door die es. Ik weet niet of ik vantevoren zoveel van mezelf verwacht had, maar nu ik terug kijk baal ik van wat ik allemaal had kunnen doen, had kunnen bereiken, had kunnen meemaken, had kunnen opbouwen, omdat ik zeker weet dat ik er de mogelijkheden voor had. Af en toe heb ik er wat over geschreven hier. Ik weet niet of je ook meelas voordat je meeschreef, misschien herken je er wel wat in.
Maar ik heb ook gemerkt dat dit bij het proces van herstellen en beter worden hoort. Het lijkt soms wel een rouwproces en ik voelde het al heel lang aankomen. Al bijna 2 jaar geleden zei ik tegen iemand dat ik voelde dat het er zat en dat ik er iets mee moest, maar dat ik het niet durfde toe te laten. Dit jaar heb ik dat wel stukje bij beetje toegelaten en het was niet makkelijk, maar wel beter te doen dan ik had gedacht. Verwerken heeft soms gewoon tijd nodig, ik kon er zelf niet echt actief veel aan doen, het moest allemaal een beetje bezinken heb ik het idee. Ik ben er echt een paar maanden goed mee bezig geweest, veel op en neer in mijn stemming, elke keer dat ik iets heel fijns meemaakte was ik meteen ook heel verdrietig. Zó blij dat ik beter ben, maar zó verdrietig dat het me zo ontzettend veel gekost heeft. Maar ergens was het een rustige tijd, want ik liet het allemaal maar toe. Wees maar verdrietig, dacht ik, dat mag. Naast het verdriet had ik ook een tijd dat ik me zo ontzettend mislukt voelde, zoveel jaren "verprutst" terwijl ik écht dingen had kunnen bereieken. Ik heb écht de mogelijkheden gehad om dingen te bereieken, maar ik deed er allemaal niks mee. Ik modderde maar door met die es. Zo boos kan ik daar ook om worden, vooral boos op mezelf was ik, omdat ik zo "stom" was geweest.
En nu nog, ik moet er niet bewust over na gaan denken, dan baal ik er weer van, dan word ik ontzettend verdrietig, maar ik heb het wel in zoverre een "plekje" kunnen geven zodat ik er geen last van heb. Het is nu eenmaal zo en ik kan alleen maar vooruit. En daarom juist wil ik iets aan die eigenwaarde doen, want ik wil niet over nóg 10 jaar opnieuw terugkijken op nóg meer "weggegooide" jaren. Nu wil ik leven, want nu weet ik dat je die jaren nooit meer terugkrijgt.
Maar goed, dit had ik je allemaal 2 weken geleden niet kunnen zeggen, want toen zat ik ook in een ontzettende dip en, zoals je zelf al schrijft, dan is het zó lastig om dit soort dingen in te zien of erin te kunnen geloven. Probeer toch zoveel mogelijk onder de mensen te komen, in het gewone leven te blijven, daar kan je veel energie uit halen (ook al heb je er vantevoren geen zin in). Anders is het makkelijk doordraaien in je eigen negatieve gedachtenspiraal.
Fijn dat je toch leuke plannen hebt waar je enthousiast over bent. Wanneer kan je daarmee aan de slag? Je schrijft dat je daarvoor (grotendeels) beter moet zijn? Moet je nu de plannen utistellen, omdat je nog niet beter genoeg bent?
Nouja, het is een heel verhaal over mezelf geworden haha, maar misschien dat je er iets in herkent en er iets uit kan halen waar je zelf wat aan hebt. Wat ik je vooral mee zou willen geven is: geef het de tijd, laat die gevoelens er zijn. Natuurlijk baal je ervan dat je leven anders is gelopen dan dat je verwacht en gewild had. Wees daar eens goed boos en verdrietig over. Het is hartstikke klote!! Maar het maakt je niet stom of slecht of mislukt. Je gaat hier bovenop komen en je hebt nog jaren waarin je veel kunt bereiken, veel kan leren en nog zoveel mooie dingen gaat beleven
Over het sporten, mijn "hoofdsport" is hardlopen, daarnaast doe ik wat in de sportschool voor mijn conditie en spieren in vorm houden. Ik moet wel zeggen dat je dit allemaal niet al te serieus moet nemen hahaha. Hoewel ik "sportief" ben, omdat ik al heel mijn leven sport ben ik niet zo fanatiek. Sport soms gewoon maanden niet. Ik ga nu even een drukke periode in, maar daarna wil ik ook aan yoga beginnen (puur voor de ontspanning).
Hier wilde ik nog even op terugkomen
Heb je je al wat meer verdiept in haptotherapie? Ik heb er zelf ook nog het e.e.a. over opgezocht en ik moet zeggen dat het me heel goed lijkt. Ook een familielid heeft er hele goede ervaringen mee en vindt het ook helemaal niet 'zweverig'. Dus ik denk dat het heel goed voor je kan zijn! Heb je ook gegoogeld op 'haptotherapie' en 'eetstoornis' bij elkaar? Dan kom je weer net op andere websites, waar dingen best heel goed uitgelegd worden.
Zo boos kan ik daar ook om worden, vooral boos op mezelf was ik, omdat ik zo "stom" was geweest.
Deze is héél herkenbaar. maar probeer te bedenken dat je niet 'stom' bent geweest. Je hebt hier simpelweg niet zelf voor gekozen, ook al voelt het misschien anders. Iemand die schizofreen is, heeft die er zelf voor gekozen? Iemand die een angststoornis heeft, heeft die er zelf voor gekozen? *
En dat het zoveel jaren zo'n grote plaats heeft ingenomen vind ik zelf ook erg moeilijk. Maar ik weet ook dat ik een aantal jaren geleden er niet eens over kón praten, dat alle goede adviezen simpelweg niet eens 'binnen kwamen'. En hoewel ik het soms nog heb, lukt het me nu uiteindelijk wel, kan ik zonder vol te schieten en zonder schaamte gewoon aan de huisarts vertellen wat er is en dat ik er vanaf wil. Dan kan het me niet schelen wat hij/ zij er van denkt, ik wil gewoon hulp hebben.
En voor de plannen die ik heb moet ik wel een stuk beter zijn dan nu. Lichamelijk weer in goede conditie, maar vooral geestelijk zodat ik weer op mezelf kan vertrouwen. Dat 'moet' eigenlijk altijd bedenk ik me opeens Echt concrete plannen liggen nu zo'n beetje eind augustus, maar dat is ook vooral omdat ik dan een doel heb om naartoe te werken.
Mijn grootse hobby is sporten, vooral wielrennen en daarnaast vind ik eigenlijk alles leuk (behalve hockey ). Maar als het niet goed gaat stop ik ook altijd meteen met dingen die eigenlijk juist goed voor me zijn. Omdat ik er lichamelijk de energie niet voor heb, maar ook omdat het 'goed voor jezelf zorgen is', en ik dat ik zo'n periode eigenlijk helemaal niet 'mag' van mezelf. En dan moet ik vier weken later weer van onderaan beginnen, met veel minder conditie dan ik gewend ben, met extra kilo's door de eetbuien waar ik me helemaal niet prettig (dit is een groot understatement) mee voel, etc., en die stap is altijd weer moeilijk. Daarom is het ook super dat je weer begonnen bent, ik hoop dat het goed gaat en dat je er veel plezier in hebt!
Over een poosje heb ik dat vast ook weer
Fijn weekend!
X, Klontje
*(Het antwoord is nee he )
Hoi Klontje,
Heel herkenbaar wat je schrijft, dat gigantische gebrek aan eigenwaarde is ook mijn grootste probleem en ik loop er behoorlijk tegenaan. Ik ga me verdiepen in de haptotherapie, want tot nu toe heb ik alles alleen gedaan, maar zelfs ik moet toegeven dat dit een stukje is wat ik echt, écht niet alleen kan oplossen. Daar heb ik simpelweg de kennis, het inzicht en de mogelijkheden niet voor. Ik weet dat jij er tegenop ziet om (weer) hulp in te schakelen. Wat houdt je precies tegen?
Wat je hierboven schrijft is ook waar ik de laatste maanden mee heb geworsteld - geconfronteerd worden met alles wat je "kwijt bent geraakt" o.a. door die es. Ik weet niet of ik vantevoren zoveel van mezelf verwacht had, maar nu ik terug kijk baal ik van wat ik allemaal had kunnen doen, had kunnen bereiken, had kunnen meemaken, had kunnen opbouwen, omdat ik zeker weet dat ik er de mogelijkheden voor had. Af en toe heb ik er wat over geschreven hier. Ik weet niet of je ook meelas voordat je meeschreef, misschien herken je er wel wat in.
Maar ik heb ook gemerkt dat dit bij het proces van herstellen en beter worden hoort. Het lijkt soms wel een rouwproces en ik voelde het al heel lang aankomen. Al bijna 2 jaar geleden zei ik tegen iemand dat ik voelde dat het er zat en dat ik er iets mee moest, maar dat ik het niet durfde toe te laten. Dit jaar heb ik dat wel stukje bij beetje toegelaten en het was niet makkelijk, maar wel beter te doen dan ik had gedacht. Verwerken heeft soms gewoon tijd nodig, ik kon er zelf niet echt actief veel aan doen, het moest allemaal een beetje bezinken heb ik het idee. Ik ben er echt een paar maanden goed mee bezig geweest, veel op en neer in mijn stemming, elke keer dat ik iets heel fijns meemaakte was ik meteen ook heel verdrietig. Zó blij dat ik beter ben, maar zó verdrietig dat het me zo ontzettend veel gekost heeft. Maar ergens was het een rustige tijd, want ik liet het allemaal maar toe. Wees maar verdrietig, dacht ik, dat mag. Naast het verdriet had ik ook een tijd dat ik me zo ontzettend mislukt voelde, zoveel jaren "verprutst" terwijl ik écht dingen had kunnen bereieken. Ik heb écht de mogelijkheden gehad om dingen te bereieken, maar ik deed er allemaal niks mee. Ik modderde maar door met die es. Zo boos kan ik daar ook om worden, vooral boos op mezelf was ik, omdat ik zo "stom" was geweest.
En nu nog, ik moet er niet bewust over na gaan denken, dan baal ik er weer van, dan word ik ontzettend verdrietig, maar ik heb het wel in zoverre een "plekje" kunnen geven zodat ik er geen last van heb. Het is nu eenmaal zo en ik kan alleen maar vooruit. En daarom juist wil ik iets aan die eigenwaarde doen, want ik wil niet over nóg 10 jaar opnieuw terugkijken op nóg meer "weggegooide" jaren. Nu wil ik leven, want nu weet ik dat je die jaren nooit meer terugkrijgt.
Maar goed, dit had ik je allemaal 2 weken geleden niet kunnen zeggen, want toen zat ik ook in een ontzettende dip en, zoals je zelf al schrijft, dan is het zó lastig om dit soort dingen in te zien of erin te kunnen geloven. Probeer toch zoveel mogelijk onder de mensen te komen, in het gewone leven te blijven, daar kan je veel energie uit halen (ook al heb je er vantevoren geen zin in). Anders is het makkelijk doordraaien in je eigen negatieve gedachtenspiraal.
Fijn dat je toch leuke plannen hebt waar je enthousiast over bent. Wanneer kan je daarmee aan de slag? Je schrijft dat je daarvoor (grotendeels) beter moet zijn? Moet je nu de plannen utistellen, omdat je nog niet beter genoeg bent?
Nouja, het is een heel verhaal over mezelf geworden haha, maar misschien dat je er iets in herkent en er iets uit kan halen waar je zelf wat aan hebt. Wat ik je vooral mee zou willen geven is: geef het de tijd, laat die gevoelens er zijn. Natuurlijk baal je ervan dat je leven anders is gelopen dan dat je verwacht en gewild had. Wees daar eens goed boos en verdrietig over. Het is hartstikke klote!! Maar het maakt je niet stom of slecht of mislukt. Je gaat hier bovenop komen en je hebt nog jaren waarin je veel kunt bereiken, veel kan leren en nog zoveel mooie dingen gaat beleven
Over het sporten, mijn "hoofdsport" is hardlopen, daarnaast doe ik wat in de sportschool voor mijn conditie en spieren in vorm houden. Ik moet wel zeggen dat je dit allemaal niet al te serieus moet nemen hahaha. Hoewel ik "sportief" ben, omdat ik al heel mijn leven sport ben ik niet zo fanatiek. Sport soms gewoon maanden niet. Ik ga nu even een drukke periode in, maar daarna wil ik ook aan yoga beginnen (puur voor de ontspanning).
Hier wilde ik nog even op terugkomen
Heb je je al wat meer verdiept in haptotherapie? Ik heb er zelf ook nog het e.e.a. over opgezocht en ik moet zeggen dat het me heel goed lijkt. Ook een familielid heeft er hele goede ervaringen mee en vindt het ook helemaal niet 'zweverig'. Dus ik denk dat het heel goed voor je kan zijn! Heb je ook gegoogeld op 'haptotherapie' en 'eetstoornis' bij elkaar? Dan kom je weer net op andere websites, waar dingen best heel goed uitgelegd worden.
Zo boos kan ik daar ook om worden, vooral boos op mezelf was ik, omdat ik zo "stom" was geweest.
Deze is héél herkenbaar. maar probeer te bedenken dat je niet 'stom' bent geweest. Je hebt hier simpelweg niet zelf voor gekozen, ook al voelt het misschien anders. Iemand die schizofreen is, heeft die er zelf voor gekozen? Iemand die een angststoornis heeft, heeft die er zelf voor gekozen? *
En dat het zoveel jaren zo'n grote plaats heeft ingenomen vind ik zelf ook erg moeilijk. Maar ik weet ook dat ik een aantal jaren geleden er niet eens over kón praten, dat alle goede adviezen simpelweg niet eens 'binnen kwamen'. En hoewel ik het soms nog heb, lukt het me nu uiteindelijk wel, kan ik zonder vol te schieten en zonder schaamte gewoon aan de huisarts vertellen wat er is en dat ik er vanaf wil. Dan kan het me niet schelen wat hij/ zij er van denkt, ik wil gewoon hulp hebben.
En voor de plannen die ik heb moet ik wel een stuk beter zijn dan nu. Lichamelijk weer in goede conditie, maar vooral geestelijk zodat ik weer op mezelf kan vertrouwen. Dat 'moet' eigenlijk altijd bedenk ik me opeens Echt concrete plannen liggen nu zo'n beetje eind augustus, maar dat is ook vooral omdat ik dan een doel heb om naartoe te werken.
Mijn grootse hobby is sporten, vooral wielrennen en daarnaast vind ik eigenlijk alles leuk (behalve hockey ). Maar als het niet goed gaat stop ik ook altijd meteen met dingen die eigenlijk juist goed voor me zijn. Omdat ik er lichamelijk de energie niet voor heb, maar ook omdat het 'goed voor jezelf zorgen is', en ik dat ik zo'n periode eigenlijk helemaal niet 'mag' van mezelf. En dan moet ik vier weken later weer van onderaan beginnen, met veel minder conditie dan ik gewend ben, met extra kilo's door de eetbuien waar ik me helemaal niet prettig (dit is een groot understatement) mee voel, etc., en die stap is altijd weer moeilijk. Daarom is het ook super dat je weer begonnen bent, ik hoop dat het goed gaat en dat je er veel plezier in hebt!
Over een poosje heb ik dat vast ook weer
Fijn weekend!
X, Klontje
*(Het antwoord is nee he )
zondag 5 december 2010 om 03:27
Hi ladies,
@Indigo: je zweeft niet hoor en ik snap je punt
Ik merk ook dat concreet maken het enige is wat echt werkt bij mij. Als ik me vagelijk iets voorneem (meer eten, minder sporten enz) dan ga ik er veel te (of mijn es dan) 'losjes' mee om.
Het sporten zet ik idd op 3x. Kijken hoe dat gaat.
Jaaa en dat lief zijn he. Dat is een big issue. Het is pittig om die teleurstelling in jezelf los te laten als iets niet direct lukt (ik braak bijv toch weer of iets wat los staat van eetgedrag, bijv ik geef mijn grens niet duidelijk aan) Ik wil het zien als oefenen, oefening baart kunst, en ook herstellen (zoals je zelf al min of meer zei) vergt oefening, gaat niet perfect en gecontroleerd. Dat is de last van het zwart-wit denken, als ik grijzer kan denken, kan ik ook makkelijker accepteren dat iets niet meteen lukt. En dóórgaan, want het is rationeel idd eigenlijk onzin om te denken dat alles mislukt is als je weer een stap terug doet, in oud gedrag vervalt. Wat klinkt het toch makkelijk
Dat betekent idd lief zijn voor jezelf. Jezelf die ruimte, dat stukje credit geven. Maar ehm, om de bal even terug te kaatsen , dat doe jij ook nog niet voldoende toch? Hoe zie je dat zelf? Wat zijn jouw doelen op dit moment? (minder 'moeten' ?)
@Lilstar: je hebt gelijk, ook zoals ik hierboven al schrijf, het gaat er idd om jezelf een misser te gunnen (goed omschreven) Kun jij dat? Ik ben dat nog erg aan het uitvogelen voor mezelf. Hoe het komt dat ik zo snel verval in dat zwart-wit denken/extreme denken, terwijl ik in basis helemaal niet zo ben, qua karakter bedoel ik, ik gun iedereen een 2e kans, dus dan wil ik mezelf dat ook kunnen geven, zeg maar.
Ben benieuwd hoe het gaat bij je ouders, en of je het leuk hebt en hoe het eatwise gaat?
@Lotte: die laatste post van je. Het raakt me. Het lijkt doodeenvoudig, maar het maakt iets in me los, kan er nog niet de vinger op leggen.
Hoe voelt het nu je zoveel stappen vooruit zet? Daar ben ik benieuwd naar. Wat voel je; vrijheid, leegte, ruimte? Angst, blijdschap? Waar loop je tegenaan, of loop je juist veel minder tegen dingen aan?
Ik vind namelijk dat je jezelf in vergelijking met even geleden zo'n 'boost' hebt gegeven, en dat vind ik fascinerend en bewonderenswaardig, vandaar mijn vragen.
En ja, je post zegt het in feite: je besluit dat je alles kan. Je kiest. Vanuit een aanwezig zijn. Snap je mijn bewondering hiervoor?
@Senang: oh wat herkenbaar van dat verhuizen bijv, ik ben vaak verhuisd en wijdde het dan doodleuk in door zéker dit huis es vrij te houden. Een toilet waar ik niet boven zou hangen. Tjeezus dit klinkt wel heel eetgestoord.
Betreft het afvallen heb je ook een punt. Hoe verder je wegzakt, hoe moeilijker het is om terug te krabbelen. Of dat nu letterlijk in gewicht is, in bepaald eetgedrag of iets anders...het is belangrijk (als ik voor mezelf spreek) om niet steeds geobsedeerder te worden (want dat gebeurt als je een terugval niet de halt toe roept is mijn ervaring)
Die therapie sprak me echt aan, maar 1300 ¤ is me nu echt teveel. Je hebt wel gelijk, ik kan natuurlijk verder zoeken. Misschien is dat wel een goed doel op zich dat ik dat niet laat voor wat het is, maar actief verder zoek naar wat wél mogelijk is, financieel. Of zoals je zegt idd, de huisarts, daar ben ik nog niet geweest. Dat is wel een lekker concreet doel: een afspraak maken bij de huisarts en kijken wat zij voor me kan doen qua doorverwijzing.
Hoe gaat het bij jou? Waar ik benieuwd naar ben (alleen op antwoorden als je wil natuurlijk), in hoeverre zie jij jezelf genezen? Omdat je bijv al redelijk vrij kunt eten, erin durft te experimenteren enz. Voel je je 'tevreden/gelukkig' zoals het nu gaat of ken je ook nog de behoefte om verder te groeien (in doelen; ik neem even als voorbeeld indigo, die nog last heeft van het 'moeten' bijv) Niet per se qua eten, want dat is uiteindelijk natuurlijk meer een dekmantel dan de werkelijke issues. Ken je nog echte knelpunten, en wat zijn die dan? Sorry als ik een overload aan vragen stel
@Klontje: goed dat je weer wat vertrouwen terugwint! Dat is sterk.
Bij mij heeft het ook duidelijk te maken met niet met emoties kunnen omgaan/ze niet goed herkennen/ze negeren. En ook super herkenbaar, dat wanneer andere mensen iets aansnijden, of een vraag stellen, dat het dan wél ineens opborrelt. Heel gek, dan komt het wel ineens naar boven en merk ik pas hoe hoog iets me zit op dat moment. Bizar. Dan komen er ook pas letterlijk tranen, terwijl ik, als ik alleen ben en me rot/verdrietig/whatever voel, dat niet of lang niet zo snel heb.
Betekent dat dan dat je het pas toelaat als de 1e stap vanuit iemand anders komt? Want idd zoals je zegt, je moet het gevoel wel voor jezelf kunnen toelaten. Dat is voor mij klaarblijkelijk verre van vanzelfsprekend...best gek.
Je bent iig goed bezig, en je klinkt ook wel goed, mooi om te lezen!
Lieve meiden, fijn weekend allemaal en bedankt voor jullie waardevolle reacties weer, het is toch bijzonder dat zo'n topic als deze een verschil kan maken (vind ik) !
@Indigo: je zweeft niet hoor en ik snap je punt
Ik merk ook dat concreet maken het enige is wat echt werkt bij mij. Als ik me vagelijk iets voorneem (meer eten, minder sporten enz) dan ga ik er veel te (of mijn es dan) 'losjes' mee om.
Het sporten zet ik idd op 3x. Kijken hoe dat gaat.
Jaaa en dat lief zijn he. Dat is een big issue. Het is pittig om die teleurstelling in jezelf los te laten als iets niet direct lukt (ik braak bijv toch weer of iets wat los staat van eetgedrag, bijv ik geef mijn grens niet duidelijk aan) Ik wil het zien als oefenen, oefening baart kunst, en ook herstellen (zoals je zelf al min of meer zei) vergt oefening, gaat niet perfect en gecontroleerd. Dat is de last van het zwart-wit denken, als ik grijzer kan denken, kan ik ook makkelijker accepteren dat iets niet meteen lukt. En dóórgaan, want het is rationeel idd eigenlijk onzin om te denken dat alles mislukt is als je weer een stap terug doet, in oud gedrag vervalt. Wat klinkt het toch makkelijk
Dat betekent idd lief zijn voor jezelf. Jezelf die ruimte, dat stukje credit geven. Maar ehm, om de bal even terug te kaatsen , dat doe jij ook nog niet voldoende toch? Hoe zie je dat zelf? Wat zijn jouw doelen op dit moment? (minder 'moeten' ?)
@Lilstar: je hebt gelijk, ook zoals ik hierboven al schrijf, het gaat er idd om jezelf een misser te gunnen (goed omschreven) Kun jij dat? Ik ben dat nog erg aan het uitvogelen voor mezelf. Hoe het komt dat ik zo snel verval in dat zwart-wit denken/extreme denken, terwijl ik in basis helemaal niet zo ben, qua karakter bedoel ik, ik gun iedereen een 2e kans, dus dan wil ik mezelf dat ook kunnen geven, zeg maar.
Ben benieuwd hoe het gaat bij je ouders, en of je het leuk hebt en hoe het eatwise gaat?
@Lotte: die laatste post van je. Het raakt me. Het lijkt doodeenvoudig, maar het maakt iets in me los, kan er nog niet de vinger op leggen.
Hoe voelt het nu je zoveel stappen vooruit zet? Daar ben ik benieuwd naar. Wat voel je; vrijheid, leegte, ruimte? Angst, blijdschap? Waar loop je tegenaan, of loop je juist veel minder tegen dingen aan?
Ik vind namelijk dat je jezelf in vergelijking met even geleden zo'n 'boost' hebt gegeven, en dat vind ik fascinerend en bewonderenswaardig, vandaar mijn vragen.
En ja, je post zegt het in feite: je besluit dat je alles kan. Je kiest. Vanuit een aanwezig zijn. Snap je mijn bewondering hiervoor?
@Senang: oh wat herkenbaar van dat verhuizen bijv, ik ben vaak verhuisd en wijdde het dan doodleuk in door zéker dit huis es vrij te houden. Een toilet waar ik niet boven zou hangen. Tjeezus dit klinkt wel heel eetgestoord.
Betreft het afvallen heb je ook een punt. Hoe verder je wegzakt, hoe moeilijker het is om terug te krabbelen. Of dat nu letterlijk in gewicht is, in bepaald eetgedrag of iets anders...het is belangrijk (als ik voor mezelf spreek) om niet steeds geobsedeerder te worden (want dat gebeurt als je een terugval niet de halt toe roept is mijn ervaring)
Die therapie sprak me echt aan, maar 1300 ¤ is me nu echt teveel. Je hebt wel gelijk, ik kan natuurlijk verder zoeken. Misschien is dat wel een goed doel op zich dat ik dat niet laat voor wat het is, maar actief verder zoek naar wat wél mogelijk is, financieel. Of zoals je zegt idd, de huisarts, daar ben ik nog niet geweest. Dat is wel een lekker concreet doel: een afspraak maken bij de huisarts en kijken wat zij voor me kan doen qua doorverwijzing.
Hoe gaat het bij jou? Waar ik benieuwd naar ben (alleen op antwoorden als je wil natuurlijk), in hoeverre zie jij jezelf genezen? Omdat je bijv al redelijk vrij kunt eten, erin durft te experimenteren enz. Voel je je 'tevreden/gelukkig' zoals het nu gaat of ken je ook nog de behoefte om verder te groeien (in doelen; ik neem even als voorbeeld indigo, die nog last heeft van het 'moeten' bijv) Niet per se qua eten, want dat is uiteindelijk natuurlijk meer een dekmantel dan de werkelijke issues. Ken je nog echte knelpunten, en wat zijn die dan? Sorry als ik een overload aan vragen stel
@Klontje: goed dat je weer wat vertrouwen terugwint! Dat is sterk.
Bij mij heeft het ook duidelijk te maken met niet met emoties kunnen omgaan/ze niet goed herkennen/ze negeren. En ook super herkenbaar, dat wanneer andere mensen iets aansnijden, of een vraag stellen, dat het dan wél ineens opborrelt. Heel gek, dan komt het wel ineens naar boven en merk ik pas hoe hoog iets me zit op dat moment. Bizar. Dan komen er ook pas letterlijk tranen, terwijl ik, als ik alleen ben en me rot/verdrietig/whatever voel, dat niet of lang niet zo snel heb.
Betekent dat dan dat je het pas toelaat als de 1e stap vanuit iemand anders komt? Want idd zoals je zegt, je moet het gevoel wel voor jezelf kunnen toelaten. Dat is voor mij klaarblijkelijk verre van vanzelfsprekend...best gek.
Je bent iig goed bezig, en je klinkt ook wel goed, mooi om te lezen!
Lieve meiden, fijn weekend allemaal en bedankt voor jullie waardevolle reacties weer, het is toch bijzonder dat zo'n topic als deze een verschil kan maken (vind ik) !
zondag 5 december 2010 om 10:45
Hi allen!
@ Klontje: nogmaals, superknap van je- dat je je verhaal openbaar maakt. Ja, het zal nu vallen en opstaan zijn, maar het gaat vanaf nu allemaal richting de verbetering! Ben heel benieuwd hoe het straks is bij de psycholoog. Sta je er wel bij stil wat een kanjer je bent dat je hulp zoekt? Dat heb je echt zelf gedaan. Hoe gaan je ouders ermee om? En tja, die haptotherapie, zweverig of niet, denk dat het ook ligt aan hoe de therapeut is en hoe hij of zij voor jou voelt.
@ Soof: Je schreef: "Hoe gaat het bij jou? Waar ik benieuwd naar ben (alleen op antwoorden als je wil natuurlijk), in hoeverre zie jij jezelf genezen? Omdat je bijv al redelijk vrij kunt eten, erin durft te experimenteren enz. Voel je je 'tevreden/gelukkig' zoals het nu gaat of ken je ook nog de behoefte om verder te groeien (in doelen; ik neem even als voorbeeld indigo, die nog last heeft van het 'moeten' bijv) Niet per se qua eten, want dat is uiteindelijk natuurlijk meer een dekmantel dan de werkelijke issues. Ken je nog echte knelpunten, en wat zijn die dan?"
Dank je voor je lieve interesse. Ik heb zeker nog knelpunten. Ik ben redelijk vrij in mijn eetgedrag, maar er zijn nog allemaal geestelijke issues omheen die voelen als worstelen. Nummer één is dat ik nog steeds heel veel nadenk en heel veel stress over eten, niet eten, wel eten, wat dan eten, sporten, niet sporten, etcetera. Het fijnst voel ik me op de dagen dat ik veilig kies. Eet zoals ik denk dat dat gezond en goed is. En op de dagen dat ik heb gesport. Dat betekent niet dat ik veel sport! 1 a 2 keer in de week. Maar zomaar eens niet gaan, omdat ik doodmoe ben, vind ik heel moeilijk. Het betekent ook niet dat ik calorieloos eet! Maar zomaar ineens een spontaan patatje als tussendoortje doe ik eigenlijk echt liever niet, en als het wel voorkomt worstel ik tot gekmakens toe met schuldgevoel dat ik steeds weer weg probeer te schuiven.
Dus die geestelijke stress, ook al eet ik in de praktijk normaal en vrij en zijn er geen verboden dingen meer, is toch echt nog mega-esgestoord: Een lunchafspraak met mijn moeder (broodje in de stad) geeft me zenuwen, terwijl ik niet eens echt weet waarom. Ineens een ijsje aangeboden krijgen, of een plak cake? Stress. Dus ik eet wel alles, maar dan het liefst met controle, alles wat ik goed acht in mijn hoofd. Ik eet nog steeds het liefst op redelijk vaste tijden (lees: als ik om 15 uur honger heb durf ik tóch geen tussendoortje te nemen, want die wil ik liever bewaren tot 16 uur...)
Gek genoeg ben ik veel makkelijker bij mijn vriend dan als ik alleen ben of met anderen. Met hem eet ik wel dat ijsje, en kan ik het schuldgevoel ook makkelijker wegduwen (omdat zijn eigen eetgedrag me eraan helpt herinneren wat normaal is) En: Blijkbaar vind ik het bij mijn vriend even belangrijk om een gewone, gezellige eter te zijn, dan om die controle vast te houden. Opzich is dat alleen maar goed, natuurlijk, alleen wil ik dat uitbreiden naar ook die momenten als ik alleen ben, of op mijn werk, of met mijn moeder in die stad met dat broodje, of...Nou ja, je snapt het.
Mijn doelen zijn daarin dus vooral geestelijk. Ik zou graag leven zonder eetstress gedachten. Zonder steeds die behoefte aan controle. Ergens ben ik bang dat als ik echt alles los zou laten, dat ik dan toch aan ga komen, of dat ik doorsla. Terwijl wat extra kilo's me best zouden staan (ik ben zeer slank, of, volgens mijn ouders: mager ), en mijn vroegere anorexia bewijst dat ik genoeg disciplinair ben om mezelf weer on track te krijgen mocht ik wél doorslaan, maar goed, dat zijn ratio-gedachten, en die angsten glippen daar doorheen.
En net zoals meer meiden hier worstel ik erg met alles moeten. Extreem perfectionistisch zijn, heel hard werken, hoge eisen stellen, moeilijk vrij kunnen nemen of mezelf kunnen verwennen, neiging tot ascetisme. En waar we eerder over schreven: het jezelf beoordelen op basis van je prestaties, je functioneren, en niet op basis van je kern, van jezelf, gewoon hoe je bent als je iets niet geweldig kunt. Dat is verdrietig. En vermoeiend. Voor mij zijn dat ook allemaal eetstoornisdingen.
Ik weet dus niet of ik ooit helemaal eetstoornisvrij wordt. Ooit heb ik mezelf geleerd wat er aan calorieeen in welk eten zit, en dat ik eten als ontlading kan gebruiken. Die kennis krijg ik nooit meer weg. Maar ik hoop dat hij steeds meer wegzakt. Door steeds maar te oefenen met kleine stapjes. Door hier te schrijven. Door steeds proberen te herkennen wanneer ik weer in die gedachtepatronen schiet. En door weer een voornemen erbij te nemen, net zolang tot dat normaal voelt. It's a long road...
Maar nu jij! Want ik denk echt dat de dokter misschien nu wél weet hoe dat zit met financieen, en wie weet weet die wel iets wat zonder die idiote 1300 euro kan! Doe het, probeer het, in het ergste geval ga je voor niets, in het beste geval krijg je hulp. Niets te verliezen, behalve een half uurtje van je tijd...
Bye meiden, wens jullie een fijne Sinterklaas, en ook een beetje sterkte, want ik weet hoe moeilijk het is om te worstelen met je es op sociale gelegenheden, met overal bakjes pepernoten. Liefs.
@ Klontje: nogmaals, superknap van je- dat je je verhaal openbaar maakt. Ja, het zal nu vallen en opstaan zijn, maar het gaat vanaf nu allemaal richting de verbetering! Ben heel benieuwd hoe het straks is bij de psycholoog. Sta je er wel bij stil wat een kanjer je bent dat je hulp zoekt? Dat heb je echt zelf gedaan. Hoe gaan je ouders ermee om? En tja, die haptotherapie, zweverig of niet, denk dat het ook ligt aan hoe de therapeut is en hoe hij of zij voor jou voelt.
@ Soof: Je schreef: "Hoe gaat het bij jou? Waar ik benieuwd naar ben (alleen op antwoorden als je wil natuurlijk), in hoeverre zie jij jezelf genezen? Omdat je bijv al redelijk vrij kunt eten, erin durft te experimenteren enz. Voel je je 'tevreden/gelukkig' zoals het nu gaat of ken je ook nog de behoefte om verder te groeien (in doelen; ik neem even als voorbeeld indigo, die nog last heeft van het 'moeten' bijv) Niet per se qua eten, want dat is uiteindelijk natuurlijk meer een dekmantel dan de werkelijke issues. Ken je nog echte knelpunten, en wat zijn die dan?"
Dank je voor je lieve interesse. Ik heb zeker nog knelpunten. Ik ben redelijk vrij in mijn eetgedrag, maar er zijn nog allemaal geestelijke issues omheen die voelen als worstelen. Nummer één is dat ik nog steeds heel veel nadenk en heel veel stress over eten, niet eten, wel eten, wat dan eten, sporten, niet sporten, etcetera. Het fijnst voel ik me op de dagen dat ik veilig kies. Eet zoals ik denk dat dat gezond en goed is. En op de dagen dat ik heb gesport. Dat betekent niet dat ik veel sport! 1 a 2 keer in de week. Maar zomaar eens niet gaan, omdat ik doodmoe ben, vind ik heel moeilijk. Het betekent ook niet dat ik calorieloos eet! Maar zomaar ineens een spontaan patatje als tussendoortje doe ik eigenlijk echt liever niet, en als het wel voorkomt worstel ik tot gekmakens toe met schuldgevoel dat ik steeds weer weg probeer te schuiven.
Dus die geestelijke stress, ook al eet ik in de praktijk normaal en vrij en zijn er geen verboden dingen meer, is toch echt nog mega-esgestoord: Een lunchafspraak met mijn moeder (broodje in de stad) geeft me zenuwen, terwijl ik niet eens echt weet waarom. Ineens een ijsje aangeboden krijgen, of een plak cake? Stress. Dus ik eet wel alles, maar dan het liefst met controle, alles wat ik goed acht in mijn hoofd. Ik eet nog steeds het liefst op redelijk vaste tijden (lees: als ik om 15 uur honger heb durf ik tóch geen tussendoortje te nemen, want die wil ik liever bewaren tot 16 uur...)
Gek genoeg ben ik veel makkelijker bij mijn vriend dan als ik alleen ben of met anderen. Met hem eet ik wel dat ijsje, en kan ik het schuldgevoel ook makkelijker wegduwen (omdat zijn eigen eetgedrag me eraan helpt herinneren wat normaal is) En: Blijkbaar vind ik het bij mijn vriend even belangrijk om een gewone, gezellige eter te zijn, dan om die controle vast te houden. Opzich is dat alleen maar goed, natuurlijk, alleen wil ik dat uitbreiden naar ook die momenten als ik alleen ben, of op mijn werk, of met mijn moeder in die stad met dat broodje, of...Nou ja, je snapt het.
Mijn doelen zijn daarin dus vooral geestelijk. Ik zou graag leven zonder eetstress gedachten. Zonder steeds die behoefte aan controle. Ergens ben ik bang dat als ik echt alles los zou laten, dat ik dan toch aan ga komen, of dat ik doorsla. Terwijl wat extra kilo's me best zouden staan (ik ben zeer slank, of, volgens mijn ouders: mager ), en mijn vroegere anorexia bewijst dat ik genoeg disciplinair ben om mezelf weer on track te krijgen mocht ik wél doorslaan, maar goed, dat zijn ratio-gedachten, en die angsten glippen daar doorheen.
En net zoals meer meiden hier worstel ik erg met alles moeten. Extreem perfectionistisch zijn, heel hard werken, hoge eisen stellen, moeilijk vrij kunnen nemen of mezelf kunnen verwennen, neiging tot ascetisme. En waar we eerder over schreven: het jezelf beoordelen op basis van je prestaties, je functioneren, en niet op basis van je kern, van jezelf, gewoon hoe je bent als je iets niet geweldig kunt. Dat is verdrietig. En vermoeiend. Voor mij zijn dat ook allemaal eetstoornisdingen.
Ik weet dus niet of ik ooit helemaal eetstoornisvrij wordt. Ooit heb ik mezelf geleerd wat er aan calorieeen in welk eten zit, en dat ik eten als ontlading kan gebruiken. Die kennis krijg ik nooit meer weg. Maar ik hoop dat hij steeds meer wegzakt. Door steeds maar te oefenen met kleine stapjes. Door hier te schrijven. Door steeds proberen te herkennen wanneer ik weer in die gedachtepatronen schiet. En door weer een voornemen erbij te nemen, net zolang tot dat normaal voelt. It's a long road...
Maar nu jij! Want ik denk echt dat de dokter misschien nu wél weet hoe dat zit met financieen, en wie weet weet die wel iets wat zonder die idiote 1300 euro kan! Doe het, probeer het, in het ergste geval ga je voor niets, in het beste geval krijg je hulp. Niets te verliezen, behalve een half uurtje van je tijd...
Bye meiden, wens jullie een fijne Sinterklaas, en ook een beetje sterkte, want ik weet hoe moeilijk het is om te worstelen met je es op sociale gelegenheden, met overal bakjes pepernoten. Liefs.
zondag 5 december 2010 om 11:17
quote:Soof25 schreef op 05 december 2010 @ 03:27:
@Lotte: die laatste post van je. Het raakt me. Het lijkt doodeenvoudig, maar het maakt iets in me los, kan er nog niet de vinger op leggen.
Hoe voelt het nu je zoveel stappen vooruit zet? Daar ben ik benieuwd naar. Wat voel je; vrijheid, leegte, ruimte? Angst, blijdschap? Waar loop je tegenaan, of loop je juist veel minder tegen dingen aan?
Ik vind namelijk dat je jezelf in vergelijking met even geleden zo'n 'boost' hebt gegeven, en dat vind ik fascinerend en bewonderenswaardig, vandaar mijn vragen.
En ja, je post zegt het in feite: je besluit dat je alles kan. Je kiest. Vanuit een aanwezig zijn. Snap je mijn bewondering hiervoor?
Wat een lieve reactie. Ik word er warm en blij van, dank je wel!
Het voelt erg goed, om stappen vooruit te zetten. Het geeft een enorm gevoel van vrijheid. Ik realiseer me voor het eerst in m'n leven (ja echt, ik ben 36, maar dit is echt voor het eerst) dat ik geen slachtoffer ben van de situatie, maar dat ik mijn leven zelf kan sturen. Natuurlijk zijn er dingen waar ik geen vat op heb, maar het is wel míjn keuze hoe ik daarmee omga.
Ik schreef een tijdje geleden al, dat ik ook voor het eerst heel duidelijk inzie, dat ik bijna mijn hele leven verkeerd over mezelf heb gedacht. Dat mijn waarheid helemaal niet DE waarheid is. Heel apart, om me dat te realiseren.
Ik vind het schokkend om te merken, dat ik mezelf al die tijd onwaarheden heb wijsgemaakt, en ze ook echt, écht geloofde. Ik ben er het levende bewijs van, dat een mens zichzelf helemaal gek kan denken.
Ik deugde niet, vond ik.
Ik was raar, vond ik.
Ik schaamde me voor mezelf.
En hoeveel complimenten ik ook kreeg, het kwam niet binnen. Ik vond het leuk om te horen, maar het raakte me niet.
Heel veel situaties in m'n leven heb ik zelf de verkeerde kant op gestuurd. Dat zie ik nu. Puur door alleen maar negatief over mezelf te denken. Zo'n ontzettend laag zelfbeeld, daar moesten gewoon wel problemen van komen.
De anorexia heb ik gebruikt om mezelf totáál naar beneden te halen. Ik wilde dat, want ik was toch stom. Op een gegeven moment had ik het gevoel niet meer terug te kunnen, en dat boeide me niet. Waarom zou ik, het leven was toch niet leuk voor mij, want ik was stom.
Maar als je die gedachtengang maar lang genoeg volhoudt, knapt er op een gegeven moment ergens iets. Ik raakte gedeprimeerd bij het idee m'n leven zo verder te moeten slijten.
Toch heeft het nog heel lang geduurd voor ik daadwerkelijk actie ging ondernemen. Want ik realiseerde me heel goed, dat IK de enige was die de boel kon draaien. En ik was ervan overtuigd dat me dat nooit zou lukken. Ik zou nooit voor mezelf durven opkomen, mijn mening durven geven, mezelf leuk gaan vinden. In mijn ogen was dat allemaal gewoon onmogelijk.
Maar door de jaren heen heb ik ontzettend veel geleerd over de menselijke psyche. Zelfs nog een jaar deeltijd psychologie gestudeerd aan de universiteit van Leiden. Ik haalde er achten en negens, maar moest stoppen omdat ik niet meer op de collegebanken kon zitten doordat ik vel over been was.
Afijn, ik wist dus echt wel hoe één en ander in elkaar stak, en steeds als ik wegzonk in het negatieve, knipperde er in neonletters door mijn hoofd de term: self-fulfilling prophecy, oftewel een voorspelling die zichzelf waarmaakt. Ik wist dondersgoed dat het zo werkte. Als ik mezelf voor bleef houden dat het nooit iets zou worden met me, zóu het ook nooit iets worden.
En dus ben ik, heel bewust, mijn denken gaan draaien. Ontzéttend moeilijk!! Ik ben er al jaren mee bezig, maar pas de laatste maanden merk ik echt resultaat. Komt, zoals ik al eerder schreef, ook door het schrijven met mensen in mijn situatie. Hier, en via de mail.
En wat is het fantástisch zeg, om de vruchten te plukken van iets waar je al jaren voor zwoegt. Ik begin te voelen dat ik net zoveel waard ben als ieder ander. Ik durf mijn mening te geven, ook als die afwijkt van de mening van anderen. En dat durf ik, omdat ik achter mezelf sta.
Een proces van jaren, wat zich nu moet gaan uiten in dat ene concrete doel; meer gaan eten en aankomen.Ik ben al ruim tien kilo aangekomen, maar dat was pure noodzaak. Die waren nodig om überhaupt te kunnen functioneren. De kilo's die nu nog op het programma staan, zijn puur om het leven voor mezelf nog leuker te maken. Gewoon, omdat ik dat verdien, net als ieder ander.
En langzaam begin ik te voelen dat ik dat wel wil.
En de wetenschap dat ik dat zélf kan bereiken, geeft echt een gigantische kick!!
Ik neem de tijd, maar ik kom waar ik zijn wil.
Dat is nu mijn waarheid.
@Lotte: die laatste post van je. Het raakt me. Het lijkt doodeenvoudig, maar het maakt iets in me los, kan er nog niet de vinger op leggen.
Hoe voelt het nu je zoveel stappen vooruit zet? Daar ben ik benieuwd naar. Wat voel je; vrijheid, leegte, ruimte? Angst, blijdschap? Waar loop je tegenaan, of loop je juist veel minder tegen dingen aan?
Ik vind namelijk dat je jezelf in vergelijking met even geleden zo'n 'boost' hebt gegeven, en dat vind ik fascinerend en bewonderenswaardig, vandaar mijn vragen.
En ja, je post zegt het in feite: je besluit dat je alles kan. Je kiest. Vanuit een aanwezig zijn. Snap je mijn bewondering hiervoor?
Wat een lieve reactie. Ik word er warm en blij van, dank je wel!
Het voelt erg goed, om stappen vooruit te zetten. Het geeft een enorm gevoel van vrijheid. Ik realiseer me voor het eerst in m'n leven (ja echt, ik ben 36, maar dit is echt voor het eerst) dat ik geen slachtoffer ben van de situatie, maar dat ik mijn leven zelf kan sturen. Natuurlijk zijn er dingen waar ik geen vat op heb, maar het is wel míjn keuze hoe ik daarmee omga.
Ik schreef een tijdje geleden al, dat ik ook voor het eerst heel duidelijk inzie, dat ik bijna mijn hele leven verkeerd over mezelf heb gedacht. Dat mijn waarheid helemaal niet DE waarheid is. Heel apart, om me dat te realiseren.
Ik vind het schokkend om te merken, dat ik mezelf al die tijd onwaarheden heb wijsgemaakt, en ze ook echt, écht geloofde. Ik ben er het levende bewijs van, dat een mens zichzelf helemaal gek kan denken.
Ik deugde niet, vond ik.
Ik was raar, vond ik.
Ik schaamde me voor mezelf.
En hoeveel complimenten ik ook kreeg, het kwam niet binnen. Ik vond het leuk om te horen, maar het raakte me niet.
Heel veel situaties in m'n leven heb ik zelf de verkeerde kant op gestuurd. Dat zie ik nu. Puur door alleen maar negatief over mezelf te denken. Zo'n ontzettend laag zelfbeeld, daar moesten gewoon wel problemen van komen.
De anorexia heb ik gebruikt om mezelf totáál naar beneden te halen. Ik wilde dat, want ik was toch stom. Op een gegeven moment had ik het gevoel niet meer terug te kunnen, en dat boeide me niet. Waarom zou ik, het leven was toch niet leuk voor mij, want ik was stom.
Maar als je die gedachtengang maar lang genoeg volhoudt, knapt er op een gegeven moment ergens iets. Ik raakte gedeprimeerd bij het idee m'n leven zo verder te moeten slijten.
Toch heeft het nog heel lang geduurd voor ik daadwerkelijk actie ging ondernemen. Want ik realiseerde me heel goed, dat IK de enige was die de boel kon draaien. En ik was ervan overtuigd dat me dat nooit zou lukken. Ik zou nooit voor mezelf durven opkomen, mijn mening durven geven, mezelf leuk gaan vinden. In mijn ogen was dat allemaal gewoon onmogelijk.
Maar door de jaren heen heb ik ontzettend veel geleerd over de menselijke psyche. Zelfs nog een jaar deeltijd psychologie gestudeerd aan de universiteit van Leiden. Ik haalde er achten en negens, maar moest stoppen omdat ik niet meer op de collegebanken kon zitten doordat ik vel over been was.
Afijn, ik wist dus echt wel hoe één en ander in elkaar stak, en steeds als ik wegzonk in het negatieve, knipperde er in neonletters door mijn hoofd de term: self-fulfilling prophecy, oftewel een voorspelling die zichzelf waarmaakt. Ik wist dondersgoed dat het zo werkte. Als ik mezelf voor bleef houden dat het nooit iets zou worden met me, zóu het ook nooit iets worden.
En dus ben ik, heel bewust, mijn denken gaan draaien. Ontzéttend moeilijk!! Ik ben er al jaren mee bezig, maar pas de laatste maanden merk ik echt resultaat. Komt, zoals ik al eerder schreef, ook door het schrijven met mensen in mijn situatie. Hier, en via de mail.
En wat is het fantástisch zeg, om de vruchten te plukken van iets waar je al jaren voor zwoegt. Ik begin te voelen dat ik net zoveel waard ben als ieder ander. Ik durf mijn mening te geven, ook als die afwijkt van de mening van anderen. En dat durf ik, omdat ik achter mezelf sta.
Een proces van jaren, wat zich nu moet gaan uiten in dat ene concrete doel; meer gaan eten en aankomen.Ik ben al ruim tien kilo aangekomen, maar dat was pure noodzaak. Die waren nodig om überhaupt te kunnen functioneren. De kilo's die nu nog op het programma staan, zijn puur om het leven voor mezelf nog leuker te maken. Gewoon, omdat ik dat verdien, net als ieder ander.
En langzaam begin ik te voelen dat ik dat wel wil.
En de wetenschap dat ik dat zélf kan bereiken, geeft echt een gigantische kick!!
Ik neem de tijd, maar ik kom waar ik zijn wil.
Dat is nu mijn waarheid.
zondag 5 december 2010 om 16:29
Hallo allemaal,
mag ik meekletsen? Ik heb al een tijdje last van eetbuien en braken, en het wordt de laatste tijd alleen maar erger. Ik ben wat te zwaar en loop daarvoor bij een dietist, maar het wil niet echt vlotten door die eetbuien. Komende vrijdag ga ik weer, en ga ik vertellen dat ik denk ik boulimia heb. Ik word doodmoe van mezelf en raak een beetje uitgeput. Weet echt even niet meer hoe ik hier uit moet komen !!
mag ik meekletsen? Ik heb al een tijdje last van eetbuien en braken, en het wordt de laatste tijd alleen maar erger. Ik ben wat te zwaar en loop daarvoor bij een dietist, maar het wil niet echt vlotten door die eetbuien. Komende vrijdag ga ik weer, en ga ik vertellen dat ik denk ik boulimia heb. Ik word doodmoe van mezelf en raak een beetje uitgeput. Weet echt even niet meer hoe ik hier uit moet komen !!
zondag 5 december 2010 om 16:46
quote:Kimziej schreef op 05 december 2010 @ 16:29:
Hallo allemaal,
mag ik meekletsen? Ik heb al een tijdje last van eetbuien en braken, en het wordt de laatste tijd alleen maar erger. Ik ben wat te zwaar en loop daarvoor bij een dietist, maar het wil niet echt vlotten door die eetbuien. Komende vrijdag ga ik weer, en ga ik vertellen dat ik denk ik boulimia heb. Ik word doodmoe van mezelf en raak een beetje uitgeput. Weet echt even niet meer hoe ik hier uit moet komen !!
Hey Kimziej,
Natuurlijk mag dat, je bent van harte welkom!
Het is heel erg goed van je om met je diëtist te bespreken dat je denkt dat je boulimia hebt. Hoe sneller je erbij bent, hoe beter het is. Is er nog iemand anders waar mee je het zou kunnen bespreken? Misschien je moeder, of iemand anders die je vertrouwd?
Heb je een idee waarom je die eetbuien hebt? Heb je de laatste tijd misschien veel last van stress, of is er misschien iets 'heftigs' gebeurd? Het kan zijn dat je de eetbuien 'gebruikt' om je af te reageren, maar dat is helaas een heel ongezonde manier.
Groetjes, Klontje
Hallo allemaal,
mag ik meekletsen? Ik heb al een tijdje last van eetbuien en braken, en het wordt de laatste tijd alleen maar erger. Ik ben wat te zwaar en loop daarvoor bij een dietist, maar het wil niet echt vlotten door die eetbuien. Komende vrijdag ga ik weer, en ga ik vertellen dat ik denk ik boulimia heb. Ik word doodmoe van mezelf en raak een beetje uitgeput. Weet echt even niet meer hoe ik hier uit moet komen !!
Hey Kimziej,
Natuurlijk mag dat, je bent van harte welkom!
Het is heel erg goed van je om met je diëtist te bespreken dat je denkt dat je boulimia hebt. Hoe sneller je erbij bent, hoe beter het is. Is er nog iemand anders waar mee je het zou kunnen bespreken? Misschien je moeder, of iemand anders die je vertrouwd?
Heb je een idee waarom je die eetbuien hebt? Heb je de laatste tijd misschien veel last van stress, of is er misschien iets 'heftigs' gebeurd? Het kan zijn dat je de eetbuien 'gebruikt' om je af te reageren, maar dat is helaas een heel ongezonde manier.
Groetjes, Klontje
zondag 5 december 2010 om 16:53
quote:Lotte35 schreef op 05 december 2010 @ 11:17:
[...]
En wat is het fantástisch zeg, om de vruchten te plukken van iets waar je al jaren voor zwoegt. Ik begin te voelen dat ik net zoveel waard ben als ieder ander. Ik durf mijn mening te geven, ook als die afwijkt van de mening van anderen. En dat durf ik, omdat ik achter mezelf sta.
En langzaam begin ik te voelen dat ik dat wel wil.
En de wetenschap dat ik dat zélf kan bereiken, geeft echt een gigantische kick!!
Ik neem de tijd, maar ik kom waar ik zijn wil.
Dat is nu mijn waarheid.
Hey Lotte,
Wat ben je goed bezig! En vooral fijn dat je ook écht voelt dat je goed bezig bent. Chapeau!
[...]
En wat is het fantástisch zeg, om de vruchten te plukken van iets waar je al jaren voor zwoegt. Ik begin te voelen dat ik net zoveel waard ben als ieder ander. Ik durf mijn mening te geven, ook als die afwijkt van de mening van anderen. En dat durf ik, omdat ik achter mezelf sta.
En langzaam begin ik te voelen dat ik dat wel wil.
En de wetenschap dat ik dat zélf kan bereiken, geeft echt een gigantische kick!!
Ik neem de tijd, maar ik kom waar ik zijn wil.
Dat is nu mijn waarheid.
Hey Lotte,
Wat ben je goed bezig! En vooral fijn dat je ook écht voelt dat je goed bezig bent. Chapeau!
zondag 5 december 2010 om 16:53
Hoi Klontje,
bedankt voor je reactie. Ik weet echt niet zo goed waar die eetbuien vandaan komen. Ik heb het al heel lang eigenlijk en ben ook al zolang ik me kan herinneren (groep 3? ) bezig met mijn gewicht. Heel triest is dat.
Een aantal van mijn vriendinnen weet het, gelukkig. Daar kan ik wel altijd mijn ei kwijt, maar ik weet nu dat er meer nodig is. Op een moment van een aankomende eetbui heb ik zoveel zin in lekker eten, dat die drang veel sterker is dan het willen afvallen. Ik denk dat ik ook een beetje mentaal-moe ben van iedere keer als ik boodschappen doe te bedenken; shit, ik moet wel alles mager kopen, anders lukt mijn dieet niet! En bij ieder koekje dat ik eet buiten mijn dieet om, voel ik me er weer schuldig over. Heel vermoeiend en ik hoop dat iemand dit herkent, zodat ik er iets aan kan doen. Ik weet hoe slecht het is voor mijn lijf en psyche en wil hier zo snel mogelijk vanaf. Ik haat het!!!! Ik wil gewoon lekker gezond en vrolijk zijn. Zucht.
bedankt voor je reactie. Ik weet echt niet zo goed waar die eetbuien vandaan komen. Ik heb het al heel lang eigenlijk en ben ook al zolang ik me kan herinneren (groep 3? ) bezig met mijn gewicht. Heel triest is dat.
Een aantal van mijn vriendinnen weet het, gelukkig. Daar kan ik wel altijd mijn ei kwijt, maar ik weet nu dat er meer nodig is. Op een moment van een aankomende eetbui heb ik zoveel zin in lekker eten, dat die drang veel sterker is dan het willen afvallen. Ik denk dat ik ook een beetje mentaal-moe ben van iedere keer als ik boodschappen doe te bedenken; shit, ik moet wel alles mager kopen, anders lukt mijn dieet niet! En bij ieder koekje dat ik eet buiten mijn dieet om, voel ik me er weer schuldig over. Heel vermoeiend en ik hoop dat iemand dit herkent, zodat ik er iets aan kan doen. Ik weet hoe slecht het is voor mijn lijf en psyche en wil hier zo snel mogelijk vanaf. Ik haat het!!!! Ik wil gewoon lekker gezond en vrolijk zijn. Zucht.
zondag 5 december 2010 om 17:00
En Lotte; echt respect!!!!!!!!!!!
Toevallig studeer ik ook Psychologie (voltijd in Nijmegen), en moet nu ook een werkstuk maken over eetstoornissen. Niet zo heel fijn op dit moment, gelukkig is het bijna af.
Ik heb wel een vermoeden hoe mijn slechte eetgedrag tot stand is gekomen. Ten eerste omdat ik er al veel te lang mee bezig ben om af te vallen en magere producten te kiezen. Vaak vind ik magere producten niet eens lekker, wat het verlangen naar lekkere, romige producten die wel smaak hebben, versterkt. Verder is er de laatste jaren veel gebeurd; verhuisd, ouders gescheiden, vader paar keer verhuisd en nieuwe vriendin gekregen, moeder die zich als een puber ging gedragen en bleef daten met rare mannen, mij vaak alleen 's nachts thuis liet. Veel onenigheid met mijn moeder en heb toen een schooljaar bij mijn oom en tante gewoond, waar ik me toch niet helemaaaaal thuis voelde. Gelukkig wel gewoon m'n examens gehaald. Kan me wel herinneren dat ik veel huilend op school heb gezeten, voelde me ontzettend slecht. Ook bij psychologe geweest, ging op zich wel beter, maar dat was allemaal tijdelijk. Het ging een hele tijd goed toen ik op kamers zat, maar uiteindelijk is het toch weer ergens mis gelopen.
Ben nu echt helemaal uitgeput, heb al een week niet gestudeerd en werk te veel (naast mijn studie zo'n 20 uur of meer per week, dat is niet te doen!).
Vrijdag echt even een goede oplossing bedenken samen met de dietiste, dit kan zo echt niet langer!
Toevallig studeer ik ook Psychologie (voltijd in Nijmegen), en moet nu ook een werkstuk maken over eetstoornissen. Niet zo heel fijn op dit moment, gelukkig is het bijna af.
Ik heb wel een vermoeden hoe mijn slechte eetgedrag tot stand is gekomen. Ten eerste omdat ik er al veel te lang mee bezig ben om af te vallen en magere producten te kiezen. Vaak vind ik magere producten niet eens lekker, wat het verlangen naar lekkere, romige producten die wel smaak hebben, versterkt. Verder is er de laatste jaren veel gebeurd; verhuisd, ouders gescheiden, vader paar keer verhuisd en nieuwe vriendin gekregen, moeder die zich als een puber ging gedragen en bleef daten met rare mannen, mij vaak alleen 's nachts thuis liet. Veel onenigheid met mijn moeder en heb toen een schooljaar bij mijn oom en tante gewoond, waar ik me toch niet helemaaaaal thuis voelde. Gelukkig wel gewoon m'n examens gehaald. Kan me wel herinneren dat ik veel huilend op school heb gezeten, voelde me ontzettend slecht. Ook bij psychologe geweest, ging op zich wel beter, maar dat was allemaal tijdelijk. Het ging een hele tijd goed toen ik op kamers zat, maar uiteindelijk is het toch weer ergens mis gelopen.
Ben nu echt helemaal uitgeput, heb al een week niet gestudeerd en werk te veel (naast mijn studie zo'n 20 uur of meer per week, dat is niet te doen!).
Vrijdag echt even een goede oplossing bedenken samen met de dietiste, dit kan zo echt niet langer!
zondag 5 december 2010 om 17:01
Hoi Kimziej,
Ik zou zoals je van plan bent het met iemand bespreken. Het is erg lastig om alleen op basis van tekst precies te kunnen zeggen wat er aan de hand is. Hoe oud ben je, als ik vragen mag?
Wel is het erg goed dat je in de gaten hebt dat het niet goed gaat en dat dit niet gezond voor je is. Dat is al de eerste stap! Nu moet je doorzetten en het, zoals je gelukkig ook van plan bent, aan je diëtist te vertellen. Ik denk dat je vriendinnen je hier wel in kunnen steunen, maar dat ze niet de know-how hebben om je hier echt in te kunnen helpen.
Zou je het ook aan je moeder, of iemand anders die je vertrouwd kunnen vertellen?
Ik zou zoals je van plan bent het met iemand bespreken. Het is erg lastig om alleen op basis van tekst precies te kunnen zeggen wat er aan de hand is. Hoe oud ben je, als ik vragen mag?
Wel is het erg goed dat je in de gaten hebt dat het niet goed gaat en dat dit niet gezond voor je is. Dat is al de eerste stap! Nu moet je doorzetten en het, zoals je gelukkig ook van plan bent, aan je diëtist te vertellen. Ik denk dat je vriendinnen je hier wel in kunnen steunen, maar dat ze niet de know-how hebben om je hier echt in te kunnen helpen.
Zou je het ook aan je moeder, of iemand anders die je vertrouwd kunnen vertellen?
zondag 5 december 2010 om 17:11
Klontje, ik weet niet zo goed of ik het aan mijn ouders wil vertellen. Ze weten dat ik bij een psychologe ben geweest vorig jaar en denken dat het nu helemaal goed gaat. Dat gaat het dus niet, maar ik wil ze niet teleurstellen. Ik zie ze ook niet meer zo vaak omdat ik nu studeer enzo. Max. 2x per maand.
Ik ben trouwens 19, hoe oud zijn jullie allemaal gemiddeld?
Ik ben trouwens 19, hoe oud zijn jullie allemaal gemiddeld?
zondag 5 december 2010 om 17:26
quote:Kimziej schreef op 05 december 2010 @ 17:11:
Klontje, ik weet niet zo goed of ik het aan mijn ouders wil vertellen. Ze weten dat ik bij een psychologe ben geweest vorig jaar en denken dat het nu helemaal goed gaat. Dat gaat het dus niet, maar ik wil ze niet teleurstellen. Ik zie ze ook niet meer zo vaak omdat ik nu studeer enzo. Max. 2x per maand.
Ik ben trouwens 19, hoe oud zijn jullie allemaal gemiddeld?
Ik begrijp helemaal dat je je zo voelt, maar echt, probeer het te zien als een ziekte die je overkomt en waar je van af wil. Als je één keer je been gebroken hebt, ga je naar het ziekenhuis. Wat doe je als je een tweede keer je been gebroken hebt? Juist, dan ga je wéér naar het ziekenhuis.
Met deze problematiek is het zaak om er op tijd bij te zijn, want hoe verder je er 'in mee' gaat, hoe moeilijker het is om er uit te komen.
Ik vroeg naar je leeftijd om te kijken of je zelfstandig naar de huisarts kan, dat kan je dus. Ik vraag me namelijk een beetje af of de diëtist de juiste persoon is om je te helpen. Misschien zoekt zij het heel erg 'in het eten', terwijl het vaak andere, vaak psychische oorzaken heeft. Het lijkt me voor jou heel goed om naar je huisarts te gaan, om te vertellen waar je mee zit en hij/ zij kan je dan een doorverwijzing geven.
Klontje, ik weet niet zo goed of ik het aan mijn ouders wil vertellen. Ze weten dat ik bij een psychologe ben geweest vorig jaar en denken dat het nu helemaal goed gaat. Dat gaat het dus niet, maar ik wil ze niet teleurstellen. Ik zie ze ook niet meer zo vaak omdat ik nu studeer enzo. Max. 2x per maand.
Ik ben trouwens 19, hoe oud zijn jullie allemaal gemiddeld?
Ik begrijp helemaal dat je je zo voelt, maar echt, probeer het te zien als een ziekte die je overkomt en waar je van af wil. Als je één keer je been gebroken hebt, ga je naar het ziekenhuis. Wat doe je als je een tweede keer je been gebroken hebt? Juist, dan ga je wéér naar het ziekenhuis.
Met deze problematiek is het zaak om er op tijd bij te zijn, want hoe verder je er 'in mee' gaat, hoe moeilijker het is om er uit te komen.
Ik vroeg naar je leeftijd om te kijken of je zelfstandig naar de huisarts kan, dat kan je dus. Ik vraag me namelijk een beetje af of de diëtist de juiste persoon is om je te helpen. Misschien zoekt zij het heel erg 'in het eten', terwijl het vaak andere, vaak psychische oorzaken heeft. Het lijkt me voor jou heel goed om naar je huisarts te gaan, om te vertellen waar je mee zit en hij/ zij kan je dan een doorverwijzing geven.
maandag 6 december 2010 om 18:50
Hoihoi, ff snel een reactie. Moet zo weg (Sinterklazen).
@ Kimziej: begrijp je reactie wat betreft je ouders helemaal. Ik zit er al zo lang mee, maar heb het in de 4 van de 10 jaar dat ik thuis woonde, de boel zoveel mogelijk verborgen gehouden. En nu weten ze nog steeds niks (ze denken dat ik gewoon erg op mijn gewicht gefixeert ben). Wilde ze afgelopen weekend eindelijk iets vertellen, maar durfde niet meer... Ik ben trouwens 23.
@ de rest: mijn weekend was wel oké. Heerlijk genoten van uitgebreid Indisch eten . Maar verder durfde ik daardoor niets te nemen (en daardoor allerlei dingen af moeten slaan, voelde ik me schuldig over, want nu zit mijn mam met een dikke voorraad aan voer... mja... heb maar wat meegenomen voor mijn vriend. Voel ik me echt heel schuldig over
. Zit zij d'r best te doen...). Woog iig nog precies hetzelfde voor als na het weekend. Argh, dat wegen moet echt minderen!
Sorry ik moet gaan! Morgen wat meer tijd. Hoop dat het oké gaat met jullie allemaal. Liefs
@ Kimziej: begrijp je reactie wat betreft je ouders helemaal. Ik zit er al zo lang mee, maar heb het in de 4 van de 10 jaar dat ik thuis woonde, de boel zoveel mogelijk verborgen gehouden. En nu weten ze nog steeds niks (ze denken dat ik gewoon erg op mijn gewicht gefixeert ben). Wilde ze afgelopen weekend eindelijk iets vertellen, maar durfde niet meer... Ik ben trouwens 23.
@ de rest: mijn weekend was wel oké. Heerlijk genoten van uitgebreid Indisch eten . Maar verder durfde ik daardoor niets te nemen (en daardoor allerlei dingen af moeten slaan, voelde ik me schuldig over, want nu zit mijn mam met een dikke voorraad aan voer... mja... heb maar wat meegenomen voor mijn vriend. Voel ik me echt heel schuldig over
. Zit zij d'r best te doen...). Woog iig nog precies hetzelfde voor als na het weekend. Argh, dat wegen moet echt minderen!Sorry ik moet gaan! Morgen wat meer tijd. Hoop dat het oké gaat met jullie allemaal. Liefs
maandag 6 december 2010 om 22:06
Lieve meiden
Ik ben net een superdrukke maand in gegaan, dus helaas even niet zoveel tijd om het topic goed bij te houden en te reageren. Ik denk wel aan jullie en lees wat mee waar het kan, maar kan even niet reageren.
Zet hem op deze week, ik kom snel weer wat schrijven (blijf niet heel de maand weg hoor maar weet even niet wanneer ik tijd ga hebben om te reageren)
Ik ben net een superdrukke maand in gegaan, dus helaas even niet zoveel tijd om het topic goed bij te houden en te reageren. Ik denk wel aan jullie en lees wat mee waar het kan, maar kan even niet reageren.
Zet hem op deze week, ik kom snel weer wat schrijven (blijf niet heel de maand weg hoor maar weet even niet wanneer ik tijd ga hebben om te reageren)
dinsdag 7 december 2010 om 11:35
zou ik ook mee mogen schrijven?
ik merk namelijk dat de nasleep van mijn eetprobemen nog erg om mij heen hangt.
Ik ben 23 en heb de afgelopen jaren geworsteld met eetproblemen in de zin van niet eten en graag willen afvallen. Ik heb een poos in haptotherapie gezeten en ik kwam weer op een goed gewicht en voelde me ook goed. Alleen merk ik dat ik langzaam weer die gedachte krijg, Ik heb soms het gevoel alsof ik altijd honger heb en de hele dag weer kan eten en dat maakt me weer onrustig en krijg ik weer negatieve gedachte van.
Zo heb ik het idee dat ik in die spiraal blijf hangen
ik merk namelijk dat de nasleep van mijn eetprobemen nog erg om mij heen hangt.
Ik ben 23 en heb de afgelopen jaren geworsteld met eetproblemen in de zin van niet eten en graag willen afvallen. Ik heb een poos in haptotherapie gezeten en ik kwam weer op een goed gewicht en voelde me ook goed. Alleen merk ik dat ik langzaam weer die gedachte krijg, Ik heb soms het gevoel alsof ik altijd honger heb en de hele dag weer kan eten en dat maakt me weer onrustig en krijg ik weer negatieve gedachte van.
Zo heb ik het idee dat ik in die spiraal blijf hangen
dinsdag 7 december 2010 om 17:28
Hallo allemaal,
Welkom Kimziej en Karen en hopelijk hebben jullie wat aan het forum.
Ik ben ff niet geweest want vriendje was vrij en we hebben wat quality time doorgebracht. Vorige week natuurlijk niet mijn beste week geweest. Ik vraag me af of die huilbuien te maken kunnen hebben met het feit dat ik nu de eerste keer ongesteld wordt zonder de lax...
Maar goed, ik heb vriendje uitgelegd dat ik het nogal frustererend vind dat ik elke avond moeite doe om een lekkere maaltijd op tafel te zetten en dat ik daar best veel tijd mee kwijt ben (wil nogal creatief zijn) en het dan niet leuk is om elke avond voor jan doedel te koken...Hij begreep het wel en heeft ook echt vaak zijn excuses gemaakt. Hij begrijpt dat het voor mij (met de nasleep van de es) nogal dubbel is. Nou we zullen zien.
Ik ben nu ruim 5 weken lax vrij en daar ben ik blij mee hoor. Lichamelijk voel ik me goed alleen mijn borsten zijn pijnlijk en ik ben nog niet op oude gewicht. Ik probeer dit wel los te laten maar wil die laatste kilo's er wel vanaf hebben.
Verder druk met solliciteren en heb deze week en volgende week weer een gesprek dus ben benieuwd. Ik probeer nu overdag zo min mogelijk met eten/niet eten bezig te zijn en tot nu toe gaat het aardig. Ik probeer mezelf eraan te herinneren dat ik nog een kans heb gekregen dat mijn darmen er zo goed vanaf zijn gekomen....
Morgen reageer ik op jullie berichtjes want moet nu weg.
Tot snel en ik denk aan jullie meiden!
Welkom Kimziej en Karen en hopelijk hebben jullie wat aan het forum.
Ik ben ff niet geweest want vriendje was vrij en we hebben wat quality time doorgebracht. Vorige week natuurlijk niet mijn beste week geweest. Ik vraag me af of die huilbuien te maken kunnen hebben met het feit dat ik nu de eerste keer ongesteld wordt zonder de lax...
Maar goed, ik heb vriendje uitgelegd dat ik het nogal frustererend vind dat ik elke avond moeite doe om een lekkere maaltijd op tafel te zetten en dat ik daar best veel tijd mee kwijt ben (wil nogal creatief zijn) en het dan niet leuk is om elke avond voor jan doedel te koken...Hij begreep het wel en heeft ook echt vaak zijn excuses gemaakt. Hij begrijpt dat het voor mij (met de nasleep van de es) nogal dubbel is. Nou we zullen zien.
Ik ben nu ruim 5 weken lax vrij en daar ben ik blij mee hoor. Lichamelijk voel ik me goed alleen mijn borsten zijn pijnlijk en ik ben nog niet op oude gewicht. Ik probeer dit wel los te laten maar wil die laatste kilo's er wel vanaf hebben.
Verder druk met solliciteren en heb deze week en volgende week weer een gesprek dus ben benieuwd. Ik probeer nu overdag zo min mogelijk met eten/niet eten bezig te zijn en tot nu toe gaat het aardig. Ik probeer mezelf eraan te herinneren dat ik nog een kans heb gekregen dat mijn darmen er zo goed vanaf zijn gekomen....
Morgen reageer ik op jullie berichtjes want moet nu weg.
Tot snel en ik denk aan jullie meiden!
woensdag 8 december 2010 om 18:56
Zou ik ook mee mogen schrijven?
Heb al 't een en ander doorgelezen, maar het is echt veel! Haha
Misschien dat ik er wat inkom als ik vanaf nu vaker mee lees.
Over mij; ik ben 21 en heb anorexia gehad. Het gaat nu echt veel beter, maar er zijn nog wel dingen die erin blijven en het lukt me niet om die dingen te veranderen. Misschien als ik er wat bewuster mee aan de slag ga.
Doelen: maximaal 1x per week op de weegschaal (ipv iedere dag), drinken met calorieën durven drinken zonder dit te compenseren op tussendoortjes, durven zwemmen/duikcursus oid (schaam me echt voor m'n lichaam en gewicht, dus durf niet) & helemaal geen calorieën meer tellen. (ik blijf steeds wel kcal tellen, vooral als ik iets neem wat afwijkt van "normaal")
Ik schaam me er echt voor! Iedereen denkt dat 't weer helemaal goed gaat, maar er zijn dus nog wel eetstoornis dingen die zijn blijven hangen. Snap mezelf ook niet, want kan echt wel genieten van lekker eten en durf alles te eten, maar toch..waarom deze bovenstaande dingen dan niet lukken?
Heb al 't een en ander doorgelezen, maar het is echt veel! Haha
Misschien dat ik er wat inkom als ik vanaf nu vaker mee lees.
Over mij; ik ben 21 en heb anorexia gehad. Het gaat nu echt veel beter, maar er zijn nog wel dingen die erin blijven en het lukt me niet om die dingen te veranderen. Misschien als ik er wat bewuster mee aan de slag ga.
Doelen: maximaal 1x per week op de weegschaal (ipv iedere dag), drinken met calorieën durven drinken zonder dit te compenseren op tussendoortjes, durven zwemmen/duikcursus oid (schaam me echt voor m'n lichaam en gewicht, dus durf niet) & helemaal geen calorieën meer tellen. (ik blijf steeds wel kcal tellen, vooral als ik iets neem wat afwijkt van "normaal")
Ik schaam me er echt voor! Iedereen denkt dat 't weer helemaal goed gaat, maar er zijn dus nog wel eetstoornis dingen die zijn blijven hangen. Snap mezelf ook niet, want kan echt wel genieten van lekker eten en durf alles te eten, maar toch..waarom deze bovenstaande dingen dan niet lukken?
woensdag 8 december 2010 om 22:44
Hoi butterfly
ik herken wel wat in je verhaal, vooral het denken van mensen dat het goed gaat, terwijl dat eigenlijk helemaal niet zo is. en die dranken met kcal herken ik ook.
Krijg jij nog hulp of heb je hulp gehad?
Ik voel me af en toe een wandelend kcal woordenboek, ik zou willen dat ik dan allemaal niet wist of dat ik net als sommige mensen geen flauw idee hebt wat het inhoudt en gewoon lekker leef zoals ik zou willen.
ik herken wel wat in je verhaal, vooral het denken van mensen dat het goed gaat, terwijl dat eigenlijk helemaal niet zo is. en die dranken met kcal herken ik ook.
Krijg jij nog hulp of heb je hulp gehad?
Ik voel me af en toe een wandelend kcal woordenboek, ik zou willen dat ik dan allemaal niet wist of dat ik net als sommige mensen geen flauw idee hebt wat het inhoudt en gewoon lekker leef zoals ik zou willen.
donderdag 9 december 2010 om 07:37
Haii iedereen die mee wil schrijven: welkom!
Was het topic even kwijt
, kon het nergens vinden in de lijst, of lag 't aan mij 
?
Wederom weinig tijd, mijn vrije dag is vandaag naar de knoppen... hele dag scholing helaas. Dus ff een kleine update:
Hier gaat het redelijk. Gister een extra snee brood gehad en 's avonds zelfs (zozo) een koekje bij de thee. Dus dat was mezelf dubbel overtreffen (werd er wel echt nerveus van).
@ Stampertje: wat fijn dat je nu al 5 weken van de lax af bent! Hou vol he meid . Gaat goed zo!
Sorry moet alweer weg! 24 uur in een dag is toch echt te weinig voor mij haha.
Liefs
Was het topic even kwijt
, kon het nergens vinden in de lijst, of lag 't aan mij ?Wederom weinig tijd, mijn vrije dag is vandaag naar de knoppen... hele dag scholing helaas. Dus ff een kleine update:
Hier gaat het redelijk. Gister een extra snee brood gehad en 's avonds zelfs (zozo) een koekje bij de thee. Dus dat was mezelf dubbel overtreffen (werd er wel echt nerveus van).
@ Stampertje: wat fijn dat je nu al 5 weken van de lax af bent! Hou vol he meid . Gaat goed zo!
Sorry moet alweer weg! 24 uur in een dag is toch echt te weinig voor mij haha.
Liefs
donderdag 9 december 2010 om 08:30
Fijn dat ik mee mag schrijven!
@Karen222: Las dat bij jou de gedachtes soms ook weer meer opkomen. Heb jij nog hulp, of wil je ook graag dat anderen denken dat 't goed gaat?
Hm, ik voel me idd ook een wandelend kcal-boek! Zo vermoeiend soms! Als ik het niet zou weten, dan zou ik het nu denk ik ook niet meer altijd opzoeken, maar nu schiet het gewoon steeds door m'n hoofd, omdat ik 't precies weet. Ik doe er soms dan wel niks mee, maar toch, vermoeiend is 't wel!
Ik heb nu nog wel gesprekken, maar daar gaat 't alleen over een wat positiever zelfbeeld enzo. Heb daar ook gezegd dat 't met eten helemaal goed gaat. Eigenlijk denkt íedereen dat 't goed gaat en dat maakt het soms wel lastig, want ik heb er soms nog wél moeite mee en kan daar dus niks mee.
Ik heb wel hulp gehad voor m'n eetstoornis; eerst ambulant (gesprekken, diëtiste en zelfhulpgroep), toen een jaar opgenomen geweest en erna nog een aantal maanden in deeltijd. Dus tja. Het zou nu toch wel goed moeten gaan.
@Lilstar: Haha, wat een drukte! Heb ik soms ook, maar deze week is heel rustig...verveel me soms echt!
Wat goed van de extra boterham en koekje! Wel goed dat je die uitdagingen aangaat!
@Karen222: Las dat bij jou de gedachtes soms ook weer meer opkomen. Heb jij nog hulp, of wil je ook graag dat anderen denken dat 't goed gaat?
Hm, ik voel me idd ook een wandelend kcal-boek! Zo vermoeiend soms! Als ik het niet zou weten, dan zou ik het nu denk ik ook niet meer altijd opzoeken, maar nu schiet het gewoon steeds door m'n hoofd, omdat ik 't precies weet. Ik doe er soms dan wel niks mee, maar toch, vermoeiend is 't wel!
Ik heb nu nog wel gesprekken, maar daar gaat 't alleen over een wat positiever zelfbeeld enzo. Heb daar ook gezegd dat 't met eten helemaal goed gaat. Eigenlijk denkt íedereen dat 't goed gaat en dat maakt het soms wel lastig, want ik heb er soms nog wél moeite mee en kan daar dus niks mee.
Ik heb wel hulp gehad voor m'n eetstoornis; eerst ambulant (gesprekken, diëtiste en zelfhulpgroep), toen een jaar opgenomen geweest en erna nog een aantal maanden in deeltijd. Dus tja. Het zou nu toch wel goed moeten gaan.
@Lilstar: Haha, wat een drukte! Heb ik soms ook, maar deze week is heel rustig...verveel me soms echt!
Wat goed van de extra boterham en koekje! Wel goed dat je die uitdagingen aangaat!
