Burnout?

Och lief... voor jou. ik weet niet zo goed wat ik tegen je moet zeggen. Verder dan dat ik het herkenbaar vind kom ik niet... En misschien (maar dat is achteraf, en achteraf kijk je de bekende koe.... ) heb je gisteren toch iets teveel hooi op je vork genomen? Ook dat is herkenbaar trouwens, ik voelde me gisteren ook best oké, heb weer eens gesport en daarna nog een tijd thee-geleut met een vriendin, was allemaal prima. Vannacht kl*te geslapen en vandaag heel down, lusteloos en inderdaad het gevoel dat ik totaal overbodig ben ofzo

Lief, vandaag lekker op de bank in je joggingbroek, met fleecedekentje, warme choco en je favoriete serie?? En trouwens, schrijf jij ook? Ik moet van mn mw alles opschrijven, en moet zeggen dat het wel helpt. Door mn gedachten op papier te zetten, raakt mn hoofd wel iets leger. Ik heb een boekje voor ik alles inschrijf, en daar staan inmiddels de stomste dingen in, van sinterklaasgedichtjes tot boodschappenlijstjes tot ideetjes voor kerstgerechten tot frustraties richting mn lg.



Sorry (alweer) ik heb wel bijgelezen maar mn hoofd is een zeef... en ik weet dat ik me niet hoef te verontschuldigen, maar ik doe het lekker toch.

quote:_maris_ schreef op 07 december 2010 @ 12:37:

Och lief... voor jou. ik weet niet zo goed wat ik tegen je moet zeggen. Verder dan dat ik het herkenbaar vind kom ik niet... En misschien (maar dat is achteraf, en achteraf kijk je de bekende koe.... ) heb je gisteren toch iets teveel hooi op je vork genomen? Ook dat is herkenbaar trouwens, ik voelde me gisteren ook best oké, heb weer eens gesport en daarna nog een tijd thee-geleut met een vriendin, was allemaal prima. Vannacht kl*te geslapen en vandaag heel down, lusteloos en inderdaad het gevoel dat ik totaal overbodig ben ofzo





J***s, als ik al niet eens in staat ben om een jurk voor mezelf te kopen en voor een vriendin te koken, wat ben ik dan in godsnaam nog waard voor deze maatschappij.

Ik ga me nu wel aankleden. In mijn nieuwe jurk dan maar. Wie weet voel ik me dan wat beter. En ik ga proberen iets vernieuwends op tafel te zetten vanavond. Een quiche ofzo.



Geloof jij dat het ooit overgaat, maris?

Lekkere lg heb je trouwens.... Het is voor hun helemaal geen stressfactor, maar bij jou slaat hetr in als een bom. Het had de mijne kunnen zijn.

Daarom zie ik ook erg op tegen die afspraak vrijdag. Hij zal het vast niet snappen.

ja lief, het gaat weer over. Het moet, en daar vecht ik voor. Ik laat het niet gebeuren dat de leuke, gezellige maris van de aardbodem is verdwenen! Dat blijf ik tegen mezelf zeggen, en dat is het enige dat me op de been houdt. Er komt een dag dat ik het leven weer leuk vind!!!!

Lief, het komt echt goed! Een paar maanden geleden kon ik me echt oprecht niet voorstellen dat ik me ooit weer goed zou voelen en het leven weer leuk zou vinden. Een paar weken geleden voelde ik me echt goed en had ik overal weer zin in. Doordat ik toen veel te veel gedaan heb voel ik me nu weer even wat minder, maar ik weet nu weer hoe het is om je goed te voelen en ik weet zeker dat jij dat gevoel ook weer terug krijgt.



Misschien is het een idee als je nog een keer naar de huisarts gaat en misschien nog eens gaat praten en nadenken over ad. Dat is toch net even iets minder rigoureus dan een opname lijkt me.

Marriss, wat een hork van een baas. Niet bellen op de afgesproken tijd en dan de volgende dag zo vroeg bellen. Misschien moet jij hem even bellen (of sms'en) dan ben je in ieder geval van de onzekerheid af over wanneer hij weet belt.

Abc: is het gelukt met een g-schema? Fijn dat je in ieder geval niet voor niets naar het zkh geweest bent, kan je er een beetje tegen om drie weken te wachten? Dat is iets wat ik nog steeds heel erg moeilijk vind, de factor tijd. Alles duurt zoooo lang. En gewoon wachten in het algemeen, vind ik echt moeilijk.



Lief: Meis toch, wat waardeloos dat je je zo voelt. Waarom ben je zo hard voor jezelf? Je hebt gisteren hartstikke veel gedaan.

Als je een hele zware griep zou hebben, en je zou hetzelfde gedaan hebben, dan zou je het toch logisch vinden dat je 's avonds huilend van vermoeidheid in je bed zou liggen?



Je schrijft dat het voor jou niet meer hoeft, heb je dan ook echt concrete dingen in je hoofd? Toen ik het heel moeilijk had, wilde ik niet echt dood, maar ik zag wel iedere mogelijk heid om te gaan, en dat koste enorm veel energie, omdat ik me daar heel erg schuldig over voelde, omdat ik juist blij moest zijn dat ik het gehaald had. Wat ik ermee probeer te zeggen, dat als het zo is dat je nu deze gedachten hebt, dat die er ook mogen zijn.

Soms kan het inderdaad een oplossing zijn om even aan een opname de denken, je hoeft dan even echt niks. Zelfs je brood word voor je neus gezet, en je bed word opgemaakt.

De andere kant is dat je vrijheden ook heel erg ingeperkt worden, de verpleging bepaalt wanneer je naar bed gaat, of wanneer je eet. Het heeft ook wel een zware impact, naar de buitenwereld toe.

Tijdens een crisisopname krijg je trouwens geen therapie, het is echt alleen maar stabiliseren.

Wat ik daarna gedaan heb is deeltijdtherapie, dus drie volle dagen in de week, in een groep. Het was voor mij niet de oplossing, en ik heb het als heel zwaar ervaren. Maar je zou in ieder geval een intake aan kunnen vragen bij de ggz. Of aan je huidige psycholoog. Sterkte meis, en als je wil mailen, dat mag hoor. derijzendester@chello.nl



Marriss: Wat voor kleur, bouwjaar en hoeveel km is die 206 van jou?

Ik denk dat jou lg, zich vanmorgen voor zijn kop kon slaan dat hij jou gisteren vergeten is, en daarom vanmorgen zo vroeg aan de bel trok. Is natuurlijk niet netjes dat hij jou vergeten is, maar probeer er niet heel zwaar aan te tillen. Hem heb je er waarschijnlijk niet mee, jezelf des te meer. Ik zou idd net wat abc al zei, toch zelf even bellen, dan weet je tenminste waar je aan toe bent.

Superknap trouwens van je dat je gisteren bent wezen sporten.



Ik ben vanmorgen naar gesprekstherapie geweest, en dat ging niet goed. Ik heb een waanzinnige herbeleving van het ongeluk gehad. Ik dacht dat ik het eindelijk een plekje ging geven, misschien is het toch door de tijd van het jaar, dat ik er weer heel veel mee bezig ben. Ik weet het niet, ik baal er zo vreselijk van, het kost me zo vreselijk veel energie.

..

annemie, dankjewel, ik heb je gemaild.



abc, ja ik ga morgen met de psych in overleg over ad. Hoewel het moeilijk is, zal ik toch moeten aangeven dat ik het vaak niet meer zie zitten. Ben benieuwd wat ze ervan vindt.



Hebben jullie allemaal gemerkt dat het eerst slechter wordt voordat het beter wordt? Is dat iets waar ik doorheen moet ofzo?

Kusje, ik heb dat ook ooit moeten doen, een dader herkennen vanachter een spiegel. Het is een heel indrukwekkende ervaring. De mijne keek recht in de spiegel, heel autoritair, en ik kreeg het gevoel dat hij dwars door die spiegel heen kon kijken en mij zag. Vreselijk vond ik het. Zo eng.

Later was er een rechtszaak waarin ik moest getuigen als slachtoffer, ik was nog minderjarig. Ik voelde me enorm schuldig tegenover de dader en vooral tegenover zijn moeder. Die was wel aanwezig, en de dader niet. Zijn advocaat heeft me het vuur aan de schenen gelegd en hoewel mijn vader erg goed voor mij opkwam, heb ik me nog weken geintimeerd gevoeld.

voor jou.

Lief, het is iets waar je doorheen moet denk ik. Het gaat met vallen en opstaan. Goede dag, slechte dag. En soms ook goed uur, slecht uur.

Er zijn tientallen soorten therapie en behandeling, misschien is er iets anders wat je nu nodig hebt naast de begeleiding die je hebt.

Door je beschrijving van je dag van gisteren kan ik me voorstellen dat die vermoeiend was, en dat er dat daarna uitkomt. Mijn ervaring is dat als ik vermoeid was, dat ik me dan erg slecht voelde en mijn gedachten in een negatief rondje draaiden. Dat dit pas weer over ging als ik me niet moe voelde, meestal na veel rusten en stappen terug zetten. Totdat ik weer over m'n grens ging en het weer van voor af aan begon.



Overleg met je psych wat voor jou nu van belang is, die kan dat misschien inschatten.

Even snel want moet koken, annemie, ik heb je gemaild



voor jou kusje, geen ervaring gelukkig maar het lijkt me vreselijk heftig. Hopelijk reageert je lg morgen wat menselijk.

Lief, op het moment dat je toe geeft dat het niet meer gaat en je je ziel meldt komt vaak eerst een slechte periode. Daarin moet je accepteren dat je een burnout hebt en dat je er iets voor moet doen en veel voor moet laten om beter te worden. Ik heb ook een slechte periode gehad toen ik net thuis zat, Toffe ook als ik me goed herinner en volgens mij meer hier. Sterkte morgen bij de psych.



Ik heb dat g-schema nog niet gemaakt Annemie. Ik zag in de agenda van mijn baas dat hij vanmiddag bij een klant zat dus dan kan hij niet reageren naar mij. Ik weet nu dat ik vandaag sowieso niks van hem hoor en ben er nu wel rustig onder. Bovendien is mijn vriend vandaag thuis, hij had vrij genomen ivm ziekenhuis vanmorgen en hoewel hij wel met zijn werk bezig is geweest ivm cursus die hij morgen moet geven, is het heel gezellig zo samen een dagje thuis in een mistige wereld met thee, hete kwast en de geur van versgebakken (glutenvrij) brood. Straks gaat hij lekker voor me koken (althans ik hoop dat het lekker wordt) en daarna glibber ik naar yoga.



Drie weken wachten op de uitslagen en verdere afspraken kan ik wel aan. Ik weet dat medische dingen vaak lang duren, dat heb ik jaren geleden al geaccepteerd en heb ik gelukkig dus geen last van. Bij andere dingen heb ik soms wel last van dingen die lang duren. Dat het nu zo lang duurt voor ik weer 'gewoon' kan werken, een privé leven kan hebben en mijn huishouden, administratie en dat soort dingen weer kan doen zonder daar achteraf last van te hebben, daar heb ik dan geen geduld voor.



Balen dat je nu zoveel last van het ongeluk hebt Annemie, het is nu inderdaad de tijd van het jaar en je hebt ons er natuurlijk de afgelopen tijd ook veel over verteld. Ik hoop voor je dat dit je wel helpt in een stukje verwerking en dat het niet weer erger wordt. Wat vonden je psychologen er eigenlijk van dat je een andere baan hebt gevonden. Zijn ze het met je eens dat je dit over twee maanden aan kunt?



Kusje, moeilijk hoor, die confrontatie en die twijfel. Fijn dat je assistent lg goed reageerde. Als je niet mag auto rijden met bepaalde medicijnen moet je dat ook niet doen. Zo'n waarschuwing staat er niet voor niks op. Als je nu een ongeluk krijgt (en dat is met deze gladheid niet eens zo heel ondenkbaar) dan ben je niet verzekerd en haal je jezelf alleen maar meer ellende op de hals. Je zegt dat je maar drie minuten hoeft te rijden, dat is dan een afstandje van niks en dat kun je dus ook lopend of fietsend doen. Dit klinkt misschien heel hard, maar verdovende middelen (of dat nu drank, drugs of medicijnen zijn) en het verkeer gaan niet samen. Dat geeft alleen maar heel veel ellende voor jezelf maar ook voor anderen. Jij kunt zelf kiezen en als jij met die medicijnen toch gaat rijden en je krijgt iets, dan is dat je eigen schuld maar je kunt ook op een afstandje van drie minuten onschuldige mensen heel veel ellende bezorgen. Denk eens aan Annemie en alle ellende die zij heeft van de keuze van iemand om onder invloed achter het stuur te gaan zitten.



Ik denk dat mijn punt wel duidelijk is, ik zal niet verder gaan, want dan maak ik mezelf alleen maar boos en zeg ik misschien dingen die zo geschreven verkeerd over komen.

Kusje: Ik kan me voorstellen dat het een hele heftige ervaring was, was je alleen?

Ik weet nog toen ik vlak voor de rechtszaak begon oog in oog stond met de dader, van het ongeluk dat ik op de wc alles er uit gekotst heb. Als ik er nu aan terug denk, krijg ik het nog steeds koud.

Ogen zeggen alles, dus als jij die ogen herkende, dan denk ik dat je echt wel zeker kan zijn hoor.

Wat de medicijnen betreft, lees even goed wat abc schreef, die lamlul die mij te grazen heeft genomen vond ook dat hij nog best in staat was om te rijden.



Wat het g-schema betreft moet je even terugkijken wat ik gisteren aan ak geschreven heb, maar ik denk dat jij waarschijnlijk nu meer aan emdr zal hebben, dan aan gedragstherapie.



Abc: Dank je wel dat je het even voor me opneemt, ik moet eerlijk zeggen dat ik even gewacht heb voordat ik ging reageeren.

Heerlijk zo lekker een dagje samen met vriend. Ik moet wel zeggen dat ik steeds vaker in je berichten lees dat je ergens van geniet, en dat is toch wel heel positief.

Heb je de mail echt met rust kunnen laten vandaag? Knap hoor.



Dat het voor mij even heftig is, komt ook omdat we sinds ongeveer een maand geleden echt met traumaverwerking zijn begonnen met de therapie. Dan gaat het toch allemaal net iets dieper, en word er weer meer opengehaald. Maar het gaat al weer wat beter dan vanmiddag hoor.



Lief en Marriss, nu ga ik koken, dus mail komt later.

;;

Ik sluit me erbij aan Kusje, NIET RIJDEN. Lopend (desnoods met omweg), fietsend, taxi, brengen/halen... alles is beter dan rijden. Ik snap je angsten, maar dat mag geen rijden zijn om toch de auto te pakken terwijl met koeieletters op het doosje staat dat het niet mag.



Annemie, ik heb je mail gelezen, duidelijk! Je sessie klinkt heftig zeg... voelt het als een opluchting of juist niet?



Lief, hoe is het nu? Kan je wat met alle opbeurende woorden, lukt het je daar wat in te geloven? Ik hoop het. voor jou!

hallo allemaaal,



Ik ga morgen of vanavond later ff reageren.

Ncis is er net voor en dat wil ik graag zien. Verder geen goed bericht gekregen over overplaatsing: zit er voorlopig niet in of op korte termijn. Zal dus moeten terug keren op mijn huidige locatie. Merk wel, dat ik dat nu minder erg vindt. Maar er hoeft maar iets negatiefs te zijn/gebeuren of sfeer en dan trek ik me dat enorm aan. Maar dat zal wel aan mezelf liggen dat ik nog niet beter ben. Voorgenomen dat ik me pas in januari een aantal uren beter ga melden als alles goed gaat en niet eerder. L.g. vindt het best volgens mij en laat me daar erg vrij in. Toch vindt ik dat aan de ene kant eng: stel dat ze van me af willen? Nou ik kom later nog wel terug...

Annemie, ik moest meteen aan jou denken toen in de reactie van Kusje las en hoe dat voor jou zou zijn om zo iets te zien staan .



Ik ben vandaag echt niet met mail bezig geweest. Heb alleen even in de agenda van mijn baas gekeken en wist daardoor wel dat een reactie er niet in zat vandaag en dus was ik rustig. Ik geniet inderdaad steeds meer van dingen en voel me echt beter. Grappig dat dat je opvalt.



Het lastige is nu dat ik dan ook denk dat ik wel weer kan werken. Door mijn ervaringen met werk de afgelopen twee weken weet ik ook dat ik het niet kan op de manier waarop ik het deed en dat er dus echt iets anders moet. Hoe ik het echt anders kan krijgen vind ik echt heel lastig. De vorige keer kende ik mijn valkuilen ook en viel ik er weer keihard in, als ik volgende week weer begin met werk heb ik nog niks extra's aan therapie of coaching gehad en ik ben best bang dat ik dan weer (en misschien wel erger) de fout in ga. Ik mis mijn werk, maar tegelijk ben ik wel blij dat ik deze week niet hoef te werken, heel dubbel allemaal.



Ak, jammer dat je niet overgeplaatst kan worden. Ze kunnen echt niet zomaar van je af hoor.



Marriss, mijn vriend heeft er niks voor gedaan/gelaten/geslikt. De vorige keer was vooral opvallend dat er weinig beweging in zat. Nu zat er in het potje al iets waardoor de boel niet gaat plakken en dus beter in beweging blijft. Daardoor kunnen ze nu beter onderzoek doen. Ik vind het ook niet zo erg dat zwanger worden nu even uitgesteld is. Ik kon de stress en het aldoor naar het ziekenhuis moeten er de afgelopen maanden echt niet bij hebben.

Kusje, voor jou even een apart bericht. Ik merk dat ik het heel lastig vind op goed op jou te reageren. Er zit iets in je berichten wat bij mij irritatie oproept. Ik krijg steeds meer het idee dat je vooral heel veel zelfmedelijden hebt en daar heel erg in blijft hangen (wil blijven hangen). Ik heb gelukkig geen idee wat een overval met je doet, maar wat voor trauma je zelf ook hebt dat kan nooit een reden zijn om moedwillig anderen in gevaar te brengen.



Het is misschien heel hard en wellicht onbeschoft, maar ik ga vanaf nu niet meer op jouw berichten reageren want ze roepen bij mij irritatie op en daarvoor kom ik hier niet.



Als dit voor anderen reden is om niet meer op mij te reageren dan snap ik dat wel en zal ik me terug trekken hier.

even snel een berichtje om iedereen te bedanken die vandaag zo lief op mij heeft gereageerd. Ik lees jullie berichten 100x, en ik merk dat ik even over alle adviezen moet nadenken. Even een nachtje over slapen.

Ik ben wel iets rustiger nu. Merk toch (weer) dat ik tot rust kom als ik ga koken. Dat is waarschijnlijk iets waar ik energie van krijg. Maar ja, om nou de hele dag te gaan staan koken....

Liefman heeft op het werk met een collega gesproken die een paar jaar terug een burnout had, en zij heeft wat meer verteld over de therapieen die zij heeft gevolgd, en hoe zij zich voelde toen. Hoe meer ervaringsverhalen ik hoor en lees, hoe meer herkenning en dus erkenning. En daardoor een beetje rust.

We gaan zo een lijstje maken met dingen die ik ga aankaarten morgen bij de psych, zodat het niet wer een uurtje uitrazen en uithuilen wordt zoals de laatste paar keer. En dan ga ik naar bed.

Nogmaals bedankt, lindy, maris, abc, annemie, jullie zijn allemaal oversociale topmeiden! Als ik weer lucht heb in mijn hoofd dan reageer ik weer meer op jullie.

Oh Toffe.....

Kusje: Om heel eerlijk te zijn las ik jouw berichtje om half zeven vanavond, en zit ik er al een hele avond over te puzelen hoe ik op je moet reageren.

Ik ben het met abc eens dat je wel in de slachtoffer rol zit, maar daar kan je waarschijnlijk nu niets aan doen, daarom neem ik je dat ook niet echt kwalijk.

Misschien verwijt je mij nu ook dat ik in de slachtoffer rol schiet, maar toch kan ik het niet laten om te zeggen dat vooral je laatste reaktie mij heel erg veel pijn doet. Je weet wat mijn verhaal is, althans dat zou je kunnen weten omdat we het er vooral de afgelopen week best over gehad hebben.

Toch komt je reaktie op mij nu over als: boeiend, ik vind het moeilijk om daar te lopen, dus neem ik bewust het risico dat ik verantwoordelijk ben voor de verwoesting van een heel gezin.

Als je naar je auto loopt hoef je dan niet langs die schutting, of door dat steegje? Kusje alsjeblieft, zorg er voor dat je geen dader word.



Marriss: De sessie was vanmiddag geen opluchting, ik beleefde het hele ongeluk, en het half uur daarna weer helemaal opnieuw. Dus inclusief de emoties en alles. Dat is zoo heftig. Ik heb het in het verleden wel vaker gehad, maar het was nu al een tijd goed gegaan.

Veel plezier met je vriendin.



Lief: Mail is beantwoord



Ak: Wat jammer dat er (nog) geen sprake kan zijn van overplaatsing, dat was toch wel waar je op gehoopt had, kan me dus voorstellen dat je best wel teleurgesteld bent.

Wel goed dat je aangegeven hebt dat je pas in jan op wil bouwen, betekend dat, dat je nu de rest van de maand echt thuis bent?



Abc: Nogmaals bedankt, doet me echt goed.

Wat je werk betreft, volgens mij heb jij niet echt een mogelijkheid om stommetjeswerk te doen he? Moet er bij jullie geen archief opgeruimd worden ofzo? Je bent dan wel op de vloer, maar je hebt dan echt geen verantwoordelijkheden. Het is vooral lastig, omdat jij zoveel kennis in huis hebt, dat iedereen alleen maar wat aan jou komt vragen, maar daardoor zit het weer wel in jou hoofd, en weet je weer tien manieren waarop dat het misschien beter zou kunnen.