Relaties
alle pijlers
Liefdesverdriet
dinsdag 7 december 2010 om 15:53
Hallo Allemaal,
Ik moet echt even mijn hart luchten. Sorry voor het lange verhaal!
Ik had 4 jaar een relatie mete een hele leuke jongen. Sinds 2 jaar woonden we samen in een nieuwbouw appartement die we helemaal samen hebben ingericht. We hadden af en toe wel ruzie, maar niks waar ik me zorgen over maakte. Ik heb meerdere keren aan hem gevraagd of hij dat wel had, of hij nog wel gelukkig was etc, hij gaf aan erg gelukkig te zijn. Nou kregen we 2,5 maand geleden ruzie maar dit werd weer uitgepraat. In die week die volgende hebben we nog geprobeerd tickets te boeken voor een 5 weekse reis, maar er was nog geen terugvlucht beschikbaar, dus dit lukte niet. Vervolgens 4 dagen later wordt hij op een ochtend wakker, verteld mij dat onze relatie klaar is, pakt zijn spullen en gaat ervandoor.
Ik ben stuk van verdriet, gebroken tot op het bot. Nu zijn we 2,5 maand verder en gaat het niks beter. Ik krijg geen antwoorden, hij geeft aan op te zijn, mentaal gebroken en niet meer te kunnen vechten voor onze relatie. Vervolgens krijg ik allemaal verwijten aan mijn broek (die kloppen en waar hij gelijk in heeft) maar waar ik dus niks meer aan kan doen, want hij wil me geen kans meer geven. Ik voel me zo naar, ik had dit nooit zien aankomen, dacht echt dat we oprecht gelukkig waren met elkaar. Vier weken voordat het uitging, kreeg ik een kaartje dat hij met we wilde trouwen en samen heel oud wilde worden. Ik ben zo op van verdriet, begrijp er helemaal niks van. Ik dacht echt in hem mijn ware te hebben gevonden en hij liet mij denken dat ook in mij te zien.
Nadat hij is gegaan heeft hij niks meer van zich laten horen, ik moest contact zoeken. Ik mail hem, doe van alles maar hij negeert me, heel af en toe krijg ik een reactie. Hij geeft aan dat hij niet besefte dat hij ongelukkig was en dat op het moment dat hij het wel besefte er geen ruimte voor een gesprek meer was. Dit is toch raar? Hij heeft me nooite en kans gegeven. Sterker nog, de avond voordat hij het uitmaakte gaf hij nog aan die week erop samen een dagje weg te willen. Ik ben zo verdrietig! Nog geen 1,5 maand later hoorde ik dat hij al een ander meisje heeft ontmoet, nummers heeft uitgewisseld en wat met haar is wezen drinken. Ik vind dit zo erg, ik mis hem nog iedere minut van de dag. Hij geeft aan geen last te hebben van onze breuk, hij voelt zich goed en heeft het gevoel uit een harnas te zijn gekomen. Dit doet me zoveel verdriet.
Het klinkt nu alsof hij een ontzettende eikel is, maar dat is hij niet. Hij is 4 jaar echt mijn ware geweest en deed alles voor me, dus juist daarom snap ik er niks van.
Daarnaast heeft hij sindskort een nieuwe baan waarmee hij genoeg geld verdiend, dus dit betekent dat ik uit huis moet. Ik studeer nog en moet dus weer op kamers. Ik kan niks vinden en vind het zo erg dat ik 'ons' huis moet verlaten. Dat huis was mijn alles, ik was daar zo gelukkig. Voor mijn gevoel heeft hij nu alles en ik helemaal niks. Ik logeer weer bij familie (we delen het huis, de ene twee weken woont hij er, de andere twee ik, net zolang totdat ik iets gevodnen heb), terwijl ik dacht aankomend jaar te gaan reizen en over 2 jaar te gaan trouwen. Voor mijn gevoel ik alles zo uitzichtloos. Ik kan me niet voorstellen dat er een leuke vent is dan hij, ik was nog steeds zo verliefd op hem..
Zijn er meerdere mensen die dit meegemaakt hebben? En is het goed gekomen met je? Ik ben nog nooit zo ongelukkig geweest..
Sorry voor het lange verhaal!
Ik moet echt even mijn hart luchten. Sorry voor het lange verhaal!
Ik had 4 jaar een relatie mete een hele leuke jongen. Sinds 2 jaar woonden we samen in een nieuwbouw appartement die we helemaal samen hebben ingericht. We hadden af en toe wel ruzie, maar niks waar ik me zorgen over maakte. Ik heb meerdere keren aan hem gevraagd of hij dat wel had, of hij nog wel gelukkig was etc, hij gaf aan erg gelukkig te zijn. Nou kregen we 2,5 maand geleden ruzie maar dit werd weer uitgepraat. In die week die volgende hebben we nog geprobeerd tickets te boeken voor een 5 weekse reis, maar er was nog geen terugvlucht beschikbaar, dus dit lukte niet. Vervolgens 4 dagen later wordt hij op een ochtend wakker, verteld mij dat onze relatie klaar is, pakt zijn spullen en gaat ervandoor.
Ik ben stuk van verdriet, gebroken tot op het bot. Nu zijn we 2,5 maand verder en gaat het niks beter. Ik krijg geen antwoorden, hij geeft aan op te zijn, mentaal gebroken en niet meer te kunnen vechten voor onze relatie. Vervolgens krijg ik allemaal verwijten aan mijn broek (die kloppen en waar hij gelijk in heeft) maar waar ik dus niks meer aan kan doen, want hij wil me geen kans meer geven. Ik voel me zo naar, ik had dit nooit zien aankomen, dacht echt dat we oprecht gelukkig waren met elkaar. Vier weken voordat het uitging, kreeg ik een kaartje dat hij met we wilde trouwen en samen heel oud wilde worden. Ik ben zo op van verdriet, begrijp er helemaal niks van. Ik dacht echt in hem mijn ware te hebben gevonden en hij liet mij denken dat ook in mij te zien.
Nadat hij is gegaan heeft hij niks meer van zich laten horen, ik moest contact zoeken. Ik mail hem, doe van alles maar hij negeert me, heel af en toe krijg ik een reactie. Hij geeft aan dat hij niet besefte dat hij ongelukkig was en dat op het moment dat hij het wel besefte er geen ruimte voor een gesprek meer was. Dit is toch raar? Hij heeft me nooite en kans gegeven. Sterker nog, de avond voordat hij het uitmaakte gaf hij nog aan die week erop samen een dagje weg te willen. Ik ben zo verdrietig! Nog geen 1,5 maand later hoorde ik dat hij al een ander meisje heeft ontmoet, nummers heeft uitgewisseld en wat met haar is wezen drinken. Ik vind dit zo erg, ik mis hem nog iedere minut van de dag. Hij geeft aan geen last te hebben van onze breuk, hij voelt zich goed en heeft het gevoel uit een harnas te zijn gekomen. Dit doet me zoveel verdriet.
Het klinkt nu alsof hij een ontzettende eikel is, maar dat is hij niet. Hij is 4 jaar echt mijn ware geweest en deed alles voor me, dus juist daarom snap ik er niks van.
Daarnaast heeft hij sindskort een nieuwe baan waarmee hij genoeg geld verdiend, dus dit betekent dat ik uit huis moet. Ik studeer nog en moet dus weer op kamers. Ik kan niks vinden en vind het zo erg dat ik 'ons' huis moet verlaten. Dat huis was mijn alles, ik was daar zo gelukkig. Voor mijn gevoel heeft hij nu alles en ik helemaal niks. Ik logeer weer bij familie (we delen het huis, de ene twee weken woont hij er, de andere twee ik, net zolang totdat ik iets gevodnen heb), terwijl ik dacht aankomend jaar te gaan reizen en over 2 jaar te gaan trouwen. Voor mijn gevoel ik alles zo uitzichtloos. Ik kan me niet voorstellen dat er een leuke vent is dan hij, ik was nog steeds zo verliefd op hem..
Zijn er meerdere mensen die dit meegemaakt hebben? En is het goed gekomen met je? Ik ben nog nooit zo ongelukkig geweest..
Sorry voor het lange verhaal!
dinsdag 7 december 2010 om 16:07
Beste Stef50, wat ontzettend kl*te! Het zal nu vast voelen alsof het allemaal nooit meer goed komt, maar dat is natuurlijk niet zo. Niemand kan je echter vertellen hoe lang het duurt voordat je je weer wat beter gaat voelen en weer gelukkig wordt!
Ik denk niet dat je moet 'wachten' op iemand die zo duidelijk aangeeft niet meer voor jou en jullie relatie te willen gaan.
Heel veel sterkte!!!
Ik denk niet dat je moet 'wachten' op iemand die zo duidelijk aangeeft niet meer voor jou en jullie relatie te willen gaan.
Heel veel sterkte!!!
dinsdag 7 december 2010 om 16:07
Wat ontzettend vervelend voor je!! Ik herken het gevoel, je hebt het idee dat je nooit meer iemand zal vinden.
Maar: Ja het komt goed. Echt. Er zijn miljoenen mensen je al voor gegaan en die zijn echt niet allemaal ongelukkig gebleven.
En je weet nooit hoe het loopt. Je weet het echt nooit. Een jaar geleden is het uitgegaan tussen twee goede vrienden van mij. Die jongen was stuk, omdat zijn vriendin ook bleek vreemd te gaan. En nu een jaar later, heeft zij spijt, en hij is weer gelukkig met een ander.
Niet dat ik je hoop wil geven, absoluut niet, maar je weet gewoon echt nooit hoe het loopt.
Maar: Ja het komt goed. Echt. Er zijn miljoenen mensen je al voor gegaan en die zijn echt niet allemaal ongelukkig gebleven.
En je weet nooit hoe het loopt. Je weet het echt nooit. Een jaar geleden is het uitgegaan tussen twee goede vrienden van mij. Die jongen was stuk, omdat zijn vriendin ook bleek vreemd te gaan. En nu een jaar later, heeft zij spijt, en hij is weer gelukkig met een ander.
Niet dat ik je hoop wil geven, absoluut niet, maar je weet gewoon echt nooit hoe het loopt.
dinsdag 7 december 2010 om 16:11
Ik heb zo het gevoel dat hij dat meisje al wat eerder heeft ontmoet en wellicht in de bewuste nacht voor hij het uitmaakte met jou een sms van haar heeft gehad, dat zij hem ook helemaal het einde vond.
Hoe kan iemand anders zo als een blad aan een boom omdraaien?
Geef jezelf een schop onder de kont, want iemand die zo opeens van mening veranderd is niet betrouwbaar. Zou het nu goedkomen, zit je toch op de wipstoel, omdat hij de volgende maand weer anders denkt. Je verdient beter....
Hoe kan iemand anders zo als een blad aan een boom omdraaien?
Geef jezelf een schop onder de kont, want iemand die zo opeens van mening veranderd is niet betrouwbaar. Zou het nu goedkomen, zit je toch op de wipstoel, omdat hij de volgende maand weer anders denkt. Je verdient beter....
Nope
dinsdag 7 december 2010 om 16:13
Het voelt uitzichtloos, maar is het niet.
De toekomst ligt net zo open als daarvoor.
Elke dag kan anders zijn. Elke dag kun je je anders voelen.
Elke dag kun je weer van alles beleven, ook positieve dingen.
Reizen, trouwen, in een appartement wonen. Allemaal dingen die je nog kunt meemaken in het leven. Alleen op een andere manier dan jij je nu had voorgesteld. Maar dat hoeft niet minder te zijn.
Geef het de tijd allemaal. Ga op zoek naar een kamer en maak dat weer je fijne thuis.
De toekomst ligt net zo open als daarvoor.
Elke dag kan anders zijn. Elke dag kun je je anders voelen.
Elke dag kun je weer van alles beleven, ook positieve dingen.
Reizen, trouwen, in een appartement wonen. Allemaal dingen die je nog kunt meemaken in het leven. Alleen op een andere manier dan jij je nu had voorgesteld. Maar dat hoeft niet minder te zijn.
Geef het de tijd allemaal. Ga op zoek naar een kamer en maak dat weer je fijne thuis.
dinsdag 7 december 2010 om 16:20
Hij geeft aan zichzelf kwijt te zijn geraakt in onze relatie. Hij vindt het moeilijk te communiceren en is zichzelf daardoor kwijt geraakt, hij geeft aan over zijn eigen grensen te zijn gegaan en daarom heeft hij nu het gevoel uit een harnas te zijn gekropen.
Ik kan me echt niet voorstellen dat het ooit nog goed komt met me, ik mis hem zo, mis ons leven zo.. pff ik wist niet dat je zo stuk kon zijn..
Bedankt voor jullie reacties!
Ik kan me echt niet voorstellen dat het ooit nog goed komt met me, ik mis hem zo, mis ons leven zo.. pff ik wist niet dat je zo stuk kon zijn..
Bedankt voor jullie reacties!
dinsdag 7 december 2010 om 16:22
Hij geeft ook echt aan dat meisje niet eerder te hebben ontmoet en dat geloof ik ook, nee ik ben niet naief maar mijn gevoel zegt dat het klopt. hij geeft aan dat hij zichzelf kwijt is en scheit heeft aan de hele wereld, dat hij daarom zo 180 graden is gedraaid.. Ik weet echt niet wat ik met deze informatie moet. Hij geeft ook aan dat hij echt met me wilde trouwen en ik zijn alles was... Hoe kan een mens dat zo veranderen? Ik vind dit zo erg. Vooral omdat ik van hem geen antwoorden krijg..
dinsdag 7 december 2010 om 16:26
Ach Stef, wat naar voor je. Het klink mij wel bekend.. Ik ga nu enigszins hetzelfde door. Wij hadden 3 jaar, natuurlijk ups and downs, maar nooit gedacht dat het 'uit' zou gaan. Mijn ex heeft ook aangegeven dat het 'op' is.. Gelukkig heb ik vrij snel een plek voor mezelf gevonden, maar het is nog steeds niet fijn..
Het voelt nu ontzetten kl*te natuurlijk. Maar je moet idd niet wachten op iemand die aangeeft niet bij jou te willen zijn. Je verdient beter dan dat! (Dat zeg ik ook veel tegen mezelf deze dagen )
Het voelt nu ontzetten kl*te natuurlijk. Maar je moet idd niet wachten op iemand die aangeeft niet bij jou te willen zijn. Je verdient beter dan dat! (Dat zeg ik ook veel tegen mezelf deze dagen )
dinsdag 7 december 2010 om 16:28
quote:Stef50 schreef op 07 december 2010 @ 16:20:
Hij geeft aan zichzelf kwijt te zijn geraakt in onze relatie. Hij vindt het moeilijk te communiceren en is zichzelf daardoor kwijt geraakt, hij geeft aan over zijn eigen grensen te zijn gegaan en daarom heeft hij nu het gevoel uit een harnas te zijn gekropen.
Wat een onzin. Kortom het ligt allemaal aan jou. laat je dat alsjeblieft niet aanpraten. In elke relatie zijn beide partners volledig verantwoordelijk voor hoe de relatie gaat en ieder verantwoordelijk voor hij zichzelf voelt. Als hij zichzelf " wegcijferde" voor jou dan heeft hem dat iets opgeleverd waar hij aanvankelijk tevreden mee was en waar hij later niet genoeg mee kon en dus keek hij verder. Hij had natuurlijk meteen aan moeten geven dat er iets niet goed ging en hij had met zichzelf aan de slag moeten gaan.
Ik kan me echt niet voorstellen dat het ooit nog goed komt met me, ik mis hem zo, mis ons leven zo.. pff ik wist niet dat je zo stuk kon zijn..
Bedankt voor jullie reacties!
Hij geeft aan zichzelf kwijt te zijn geraakt in onze relatie. Hij vindt het moeilijk te communiceren en is zichzelf daardoor kwijt geraakt, hij geeft aan over zijn eigen grensen te zijn gegaan en daarom heeft hij nu het gevoel uit een harnas te zijn gekropen.
Wat een onzin. Kortom het ligt allemaal aan jou. laat je dat alsjeblieft niet aanpraten. In elke relatie zijn beide partners volledig verantwoordelijk voor hoe de relatie gaat en ieder verantwoordelijk voor hij zichzelf voelt. Als hij zichzelf " wegcijferde" voor jou dan heeft hem dat iets opgeleverd waar hij aanvankelijk tevreden mee was en waar hij later niet genoeg mee kon en dus keek hij verder. Hij had natuurlijk meteen aan moeten geven dat er iets niet goed ging en hij had met zichzelf aan de slag moeten gaan.
Ik kan me echt niet voorstellen dat het ooit nog goed komt met me, ik mis hem zo, mis ons leven zo.. pff ik wist niet dat je zo stuk kon zijn..
Bedankt voor jullie reacties!
dinsdag 7 december 2010 om 16:32
Hij geeft aan geen ander te hebben, alleen wat te zijn wezen drinken, that's it.. Hij geeft aan dat te hebben gedaan om te weten wat zijn gevoel was. Hij zegt dat hij sinds het uit is geen gevoelens meer heeft.. Mets bedankt voor je reactie! Hij heeft wel een punt, het ligt natuurlijk ook aan mij, ik had alleen zo graag gewild dat hij erover gepraat had en ik begrijp echt niet waarom hij dat niet gedaan heeft. Je woont toch niet zomaar samen en plant toch niet een maand van te voren een reis van 5 weken voor het jaar erop? Ik snap er echt niks van. Hij geeft aan dat hij hoopte dat het nog goed kwam, terwijl ik niet eens wist dat er wat was..
dinsdag 7 december 2010 om 16:36
Ik snap je gevoel heel erg goed. Ik ben ook op dat punt dat jij beschrijft geweest. Ook mijn toenmalige vriend wilde er ineens niet meer over praten en alles was een aantal weken daarvoor nog koek en ei. En ook viel alles bij mij rauw op mijn dak. En ja, ook hij was in mijn ogen de liefde van mijn leven. En ook ik ben moeten verhuizen omdat ik dat huis totaal niet alleen kon betalen. Weliswaar werkte ik, maar ik verdiende echt stukken minder dan mijn ex. Ik was ineens alles kwijt en mijn ex ging vrolijk verder met zijn leven. Misschien was dat nog wel het meest erge van alles.
Evengoed. Het doet pijn. Het laat sporen na. Het is ontzettend klote. Maar je komt er overheen. Ook al voel je je nu totaal niet zo, toch is het een feit dat er een moment komt dat je je beter voelt. Tijd heelt alle wonden. Zelfs die wonden die je voor de rest van je leven littekens geven. Echt waar.
Evengoed. Het doet pijn. Het laat sporen na. Het is ontzettend klote. Maar je komt er overheen. Ook al voel je je nu totaal niet zo, toch is het een feit dat er een moment komt dat je je beter voelt. Tijd heelt alle wonden. Zelfs die wonden die je voor de rest van je leven littekens geven. Echt waar.
dinsdag 7 december 2010 om 16:38
Het kán natuurlijk dat zijn gevoel weg is. Maar van het ene op het andere moment? Als hij eerder dit gevoel heeft gehad, had hij eerder aan de bel moeten trekken. Maar ja, daar heb je niets aan nu.
Ik snap dat jij je rot voelt en verdrietig bent. Maar achter hem aanlopen, werkt averechts...
Pak je leven op voor zover dat lukt. Dit verdriet zal ooit slijten. Al lijkt het nu niet zo...
Ik snap dat jij je rot voelt en verdrietig bent. Maar achter hem aanlopen, werkt averechts...
Pak je leven op voor zover dat lukt. Dit verdriet zal ooit slijten. Al lijkt het nu niet zo...
dinsdag 7 december 2010 om 16:51
Moeilijke situatie zeg! Ik kan je natuurlijk vertellen dat het verdriet ooit wel minder zal worden etc.
Het lijkt me verstandiger om je te adviseren je zaken op orde te gaan krijgen, v.w.b. woonruimte etc.
Ook door hier mee bezig te zijn moet je even door een zware tijd, maar het zal je hopelijk ook helpen om een stuk af te sluiten. Uiteindelijk zal je toch verder moeten, dan zou het natuurlijk nog erger zijn als je straks zonder huis zit omdat je nu nog helemaal op bent van het ongeloof en verdriet.
Hoop dat je wat fijne mensen om je heen hebt die je kunnen steunen.
Het lijkt me verstandiger om je te adviseren je zaken op orde te gaan krijgen, v.w.b. woonruimte etc.
Ook door hier mee bezig te zijn moet je even door een zware tijd, maar het zal je hopelijk ook helpen om een stuk af te sluiten. Uiteindelijk zal je toch verder moeten, dan zou het natuurlijk nog erger zijn als je straks zonder huis zit omdat je nu nog helemaal op bent van het ongeloof en verdriet.
Hoop dat je wat fijne mensen om je heen hebt die je kunnen steunen.
dinsdag 7 december 2010 om 17:00
Oef, wat lijkt me dit een zware tijd voor je..
Oneerlijk ook van hem dat hij je nooit de kans heeft gegeven om er aan te werken.
Oneerlijk van hem, en daarom denk ik dat je beter af zonder hem bent.
Hij doet je nu zoveel pijn, en geeft jou de schuld van zijn dip.
Ik hoop dat je snel boos op hem kan worden en hem niet meer zo mist, ( dat is de volgende fase van liefdesverdriet) ik zou als ik jou was geen contact meer met hem willen. laat hem maar!
Het slijt echt... maar ja dat is nu moeilijk te geloven.
Oneerlijk ook van hem dat hij je nooit de kans heeft gegeven om er aan te werken.
Oneerlijk van hem, en daarom denk ik dat je beter af zonder hem bent.
Hij doet je nu zoveel pijn, en geeft jou de schuld van zijn dip.
Ik hoop dat je snel boos op hem kan worden en hem niet meer zo mist, ( dat is de volgende fase van liefdesverdriet) ik zou als ik jou was geen contact meer met hem willen. laat hem maar!
Het slijt echt... maar ja dat is nu moeilijk te geloven.
dinsdag 7 december 2010 om 17:14
Ik heb juist de hele dag de neiging om contact met hem te zoeken. Ik ben helemaal niet het type om op te geven, ik geloof heel erg in vechten voor je relatie etc. Ik vind het zo raar dat hij ineens opgeeft. Dit is echt niet hoe hij in onze relatie was.
Daarnaast geeft hij ook aan dat zijn gevoel niet weg was, dat hij nog steeds van mij hield. Weet je? Het feit dat ik geen antwoorden krijg, maakt het zo moeilijk. Ik heb het echt heel zwaar, haal nergens voldoening uit, voel me echt de hele dag door intens verdrietig. Ik schrik ook echt van mezelf, ben normaal helemaal niet zo. Ik heb wel eens voor hetere vuren gestaan, maar dit doet zo veel pijn!
Ik vind het ook zo eng dat ik moet verhuizen, dan is het ineens zo echt.
Bedankt voor al jullie reacties, dat doet me echt goed!
Daarnaast geeft hij ook aan dat zijn gevoel niet weg was, dat hij nog steeds van mij hield. Weet je? Het feit dat ik geen antwoorden krijg, maakt het zo moeilijk. Ik heb het echt heel zwaar, haal nergens voldoening uit, voel me echt de hele dag door intens verdrietig. Ik schrik ook echt van mezelf, ben normaal helemaal niet zo. Ik heb wel eens voor hetere vuren gestaan, maar dit doet zo veel pijn!
Ik vind het ook zo eng dat ik moet verhuizen, dan is het ineens zo echt.
Bedankt voor al jullie reacties, dat doet me echt goed!
dinsdag 7 december 2010 om 17:57
Meid, wat rot voor je. Je moet echt ophouden met contact zoeken hoor, daar wordt het niets beter van. Het rottige is dat hij je feitelijk geen verklaring schuldig is, al is het nog zo'n drogreden dat hij is weggegaan. Liefdesverdriet kan best even duren en doet goed zeer maar de scherpe kantjes gaan er met de tijd steeds meer van af. Heb je vriendinnen/familie om je heen waar je bij terecht kunt? Praat met hun over je vragen en verdriet, niet met je ex. Verwen jezelf een beetje, probeer af en toe jezelf een schop onder je kont te geven om het huis uit te gaan en eet gezond.
Het gaat over, heus!
Het gaat over, heus!
dinsdag 7 december 2010 om 18:49
Stef, allereerst dikke knuffel voor je! Wat kan liefdesverdriet toch zeer doen.
Ik reageer, omdat ik in jouw verhaal heel veel herken, en hoop je wat moed te kunnen geven.
Mij is vier jaar geleden hetzelfde overkomen. Wij woonden bijna drie jaar samen, en op kerstavond gaf hij aan weg te willen. 1e kerstdag is hij vertrokken. Ik kon het niet geloven. Hij had nooit iets gezegd, we hadden niet vaak ruzie. Ik dacht dat het goed zat.
Het voelt heel oneerlijk, dat het zomaar ineens uit is, zonder dat hij het van tevoren heeft aangegeven, zonder te hebben geprobeerd of je er misschien nog iets aan had kunnen doen.
Ik reageerde ongeveer zoals jij nu, met het verschil dat ik wel steeds contact zocht: sms-en, mailen.. in de hoop het toch nog goed te kunnen maken. Hij wilde in eerste instantie ook wel nog met me 'daten' (achteraf gezien was dat eigenlijk op mijn aandringen, ik heb gewoon gebedeld of hij alsjeblieft dat dan nog wilde), maar dat is wel een stap terug, vanuit samenwonen. We hebben dat heel kort gedaan, maar mijn ogen gingen goed open toen ik ziek thuis lag, en hij niet eens vroeg hoe het ging, en of hij iets voor me kon doen.
Als de ander niet meer wil, dan kun je hem toch niet overhalen (en heel diep vanbinnen wil je dat toch ook eigenlijk niet?).
Maar wat ik nooit gedacht zou hebben: nog geen drie maanden nadat ik eindelijk doorhad dat het echt echt over was kwam ik mijn lieve huidige vent tegen, en ik kom net van boven, onze dochter van drie maanden uit bed halen.
Achteraf gezien heeft hij me zo'n dienst bewezen door het destijds uit te maken, anders had ik dit nu allemaal niet gehad.
Ik reageer, omdat ik in jouw verhaal heel veel herken, en hoop je wat moed te kunnen geven.
Mij is vier jaar geleden hetzelfde overkomen. Wij woonden bijna drie jaar samen, en op kerstavond gaf hij aan weg te willen. 1e kerstdag is hij vertrokken. Ik kon het niet geloven. Hij had nooit iets gezegd, we hadden niet vaak ruzie. Ik dacht dat het goed zat.
Het voelt heel oneerlijk, dat het zomaar ineens uit is, zonder dat hij het van tevoren heeft aangegeven, zonder te hebben geprobeerd of je er misschien nog iets aan had kunnen doen.
Ik reageerde ongeveer zoals jij nu, met het verschil dat ik wel steeds contact zocht: sms-en, mailen.. in de hoop het toch nog goed te kunnen maken. Hij wilde in eerste instantie ook wel nog met me 'daten' (achteraf gezien was dat eigenlijk op mijn aandringen, ik heb gewoon gebedeld of hij alsjeblieft dat dan nog wilde), maar dat is wel een stap terug, vanuit samenwonen. We hebben dat heel kort gedaan, maar mijn ogen gingen goed open toen ik ziek thuis lag, en hij niet eens vroeg hoe het ging, en of hij iets voor me kon doen.
Als de ander niet meer wil, dan kun je hem toch niet overhalen (en heel diep vanbinnen wil je dat toch ook eigenlijk niet?).
Maar wat ik nooit gedacht zou hebben: nog geen drie maanden nadat ik eindelijk doorhad dat het echt echt over was kwam ik mijn lieve huidige vent tegen, en ik kom net van boven, onze dochter van drie maanden uit bed halen.
Achteraf gezien heeft hij me zo'n dienst bewezen door het destijds uit te maken, anders had ik dit nu allemaal niet gehad.
dinsdag 7 december 2010 om 20:39
Stef, ook ik heb iets vergelijkbaars meegemaakt. Als je wil moet je maar even mijn topic lezen.
Ik herken zoveel van de periode waarin ik met liefdesverdriet zat. Je geeft jezelf de schuld van de breuk, terwijl dit niet altijd zo is. Mannen zijn naar mijn mening toch wat sneller over een breuk heen en als ze zeggen dat ze klaar zijn, zijn ze er vaak ook klaar mee. Je leeft in de waan dat het nog een kans heeft, maar als je goed nadenkt ben jij het die steeds contact zoekt. Hij zal niet uit zichzelf eens een smsje o.i.d sturen. Ik weet niet of dit helemaal van toepassing is op je situatie, maar als ik je verhaal zo lees, vermoed ik het zo. Verder wil ik je ook niet ontmoedigen, maar het beste is om niet achter hem aan te gaan. Elke keer dat je hem spreekt en het nog steeds uit is, voel je meer pijn. Als jij zo je best doet voor hem en hij niet voor jou, verdien je toch echt iemand die wel zijn best doet voor je. Het kan een tijdje duren voor je zo iemand vindt, of misschien ook niet, maar als het zover is, zul je dankbaar zijn dat je nu uit elkaar bent. Het is ook een kwestie van het besef dat hij misschien toch niet de ware is, iets wat je al die jaren gedacht hebt. Ik snap dat het moeilijk is om die gedachte zo snel al van je los te laten. Denk aan jezelf, je gezondheid, je studie en de andere lieve mensen om je heen..en heel veel sterkte! liefs
Ik herken zoveel van de periode waarin ik met liefdesverdriet zat. Je geeft jezelf de schuld van de breuk, terwijl dit niet altijd zo is. Mannen zijn naar mijn mening toch wat sneller over een breuk heen en als ze zeggen dat ze klaar zijn, zijn ze er vaak ook klaar mee. Je leeft in de waan dat het nog een kans heeft, maar als je goed nadenkt ben jij het die steeds contact zoekt. Hij zal niet uit zichzelf eens een smsje o.i.d sturen. Ik weet niet of dit helemaal van toepassing is op je situatie, maar als ik je verhaal zo lees, vermoed ik het zo. Verder wil ik je ook niet ontmoedigen, maar het beste is om niet achter hem aan te gaan. Elke keer dat je hem spreekt en het nog steeds uit is, voel je meer pijn. Als jij zo je best doet voor hem en hij niet voor jou, verdien je toch echt iemand die wel zijn best doet voor je. Het kan een tijdje duren voor je zo iemand vindt, of misschien ook niet, maar als het zover is, zul je dankbaar zijn dat je nu uit elkaar bent. Het is ook een kwestie van het besef dat hij misschien toch niet de ware is, iets wat je al die jaren gedacht hebt. Ik snap dat het moeilijk is om die gedachte zo snel al van je los te laten. Denk aan jezelf, je gezondheid, je studie en de andere lieve mensen om je heen..en heel veel sterkte! liefs
dinsdag 7 december 2010 om 22:58
Ohoh wat herkenbaar allemaal..
Ik lees:
Als de ander niet meer wil, dan kun je hem toch niet overhalen (en heel diep vanbinnen wil je dat toch ook eigenlijk ook niet)
Rationeel gezien, NATUURLIJK NIET..
Maar wat ik me dan afvraag, waarom spreekt je gevoel dit dan zo tegen?
Waarom, verleg je je eigen grenzen voor dat kleine beetje liefde van een ander..
Ik ken het uit duizenden maar kan er geen goed antwoord op vinden..
Sterkte allemaal! knuff..
Ik lees:
Als de ander niet meer wil, dan kun je hem toch niet overhalen (en heel diep vanbinnen wil je dat toch ook eigenlijk ook niet)
Rationeel gezien, NATUURLIJK NIET..
Maar wat ik me dan afvraag, waarom spreekt je gevoel dit dan zo tegen?
Waarom, verleg je je eigen grenzen voor dat kleine beetje liefde van een ander..
Ik ken het uit duizenden maar kan er geen goed antwoord op vinden..
Sterkte allemaal! knuff..
woensdag 8 december 2010 om 18:47
Hallo lieve allemaal,
Heel erg bedankt voor al jullie reacties, dat maakt het allemaal net iets dragelijker!
Het is inderdaad zo dat ik steeds diegene ben die contact zoekt, ik heb besloten dat nu niet meer te doen en mezelf maar te gaan belonen (bedankt voor die tip).
Lotteke bedankt voor je verhaal, ik moet zeggen dat het voor mij allemaal nog heel onwerkelijk klinkt, het is bij ons nu drie maanden uit en het voelt echt nog als het verlies van mijn ware, het voelt echt een beetje alsof ik nooit meer een kerel tegenkom die leuker is dan hij, voor mijn gevoel zal ik de rest van mijn leven consessies moeten doen. Jouw verhaal geeft me toch een beetje hoop.
Thanx, dikke knuffel voor jullie allemaal!
Heel erg bedankt voor al jullie reacties, dat maakt het allemaal net iets dragelijker!
Het is inderdaad zo dat ik steeds diegene ben die contact zoekt, ik heb besloten dat nu niet meer te doen en mezelf maar te gaan belonen (bedankt voor die tip).
Lotteke bedankt voor je verhaal, ik moet zeggen dat het voor mij allemaal nog heel onwerkelijk klinkt, het is bij ons nu drie maanden uit en het voelt echt nog als het verlies van mijn ware, het voelt echt een beetje alsof ik nooit meer een kerel tegenkom die leuker is dan hij, voor mijn gevoel zal ik de rest van mijn leven consessies moeten doen. Jouw verhaal geeft me toch een beetje hoop.
Thanx, dikke knuffel voor jullie allemaal!
