Relaties
alle pijlers
Liefdesverdriet
dinsdag 7 december 2010 om 15:53
Hallo Allemaal,
Ik moet echt even mijn hart luchten. Sorry voor het lange verhaal!
Ik had 4 jaar een relatie mete een hele leuke jongen. Sinds 2 jaar woonden we samen in een nieuwbouw appartement die we helemaal samen hebben ingericht. We hadden af en toe wel ruzie, maar niks waar ik me zorgen over maakte. Ik heb meerdere keren aan hem gevraagd of hij dat wel had, of hij nog wel gelukkig was etc, hij gaf aan erg gelukkig te zijn. Nou kregen we 2,5 maand geleden ruzie maar dit werd weer uitgepraat. In die week die volgende hebben we nog geprobeerd tickets te boeken voor een 5 weekse reis, maar er was nog geen terugvlucht beschikbaar, dus dit lukte niet. Vervolgens 4 dagen later wordt hij op een ochtend wakker, verteld mij dat onze relatie klaar is, pakt zijn spullen en gaat ervandoor.
Ik ben stuk van verdriet, gebroken tot op het bot. Nu zijn we 2,5 maand verder en gaat het niks beter. Ik krijg geen antwoorden, hij geeft aan op te zijn, mentaal gebroken en niet meer te kunnen vechten voor onze relatie. Vervolgens krijg ik allemaal verwijten aan mijn broek (die kloppen en waar hij gelijk in heeft) maar waar ik dus niks meer aan kan doen, want hij wil me geen kans meer geven. Ik voel me zo naar, ik had dit nooit zien aankomen, dacht echt dat we oprecht gelukkig waren met elkaar. Vier weken voordat het uitging, kreeg ik een kaartje dat hij met we wilde trouwen en samen heel oud wilde worden. Ik ben zo op van verdriet, begrijp er helemaal niks van. Ik dacht echt in hem mijn ware te hebben gevonden en hij liet mij denken dat ook in mij te zien.
Nadat hij is gegaan heeft hij niks meer van zich laten horen, ik moest contact zoeken. Ik mail hem, doe van alles maar hij negeert me, heel af en toe krijg ik een reactie. Hij geeft aan dat hij niet besefte dat hij ongelukkig was en dat op het moment dat hij het wel besefte er geen ruimte voor een gesprek meer was. Dit is toch raar? Hij heeft me nooite en kans gegeven. Sterker nog, de avond voordat hij het uitmaakte gaf hij nog aan die week erop samen een dagje weg te willen. Ik ben zo verdrietig! Nog geen 1,5 maand later hoorde ik dat hij al een ander meisje heeft ontmoet, nummers heeft uitgewisseld en wat met haar is wezen drinken. Ik vind dit zo erg, ik mis hem nog iedere minut van de dag. Hij geeft aan geen last te hebben van onze breuk, hij voelt zich goed en heeft het gevoel uit een harnas te zijn gekomen. Dit doet me zoveel verdriet.
Het klinkt nu alsof hij een ontzettende eikel is, maar dat is hij niet. Hij is 4 jaar echt mijn ware geweest en deed alles voor me, dus juist daarom snap ik er niks van.
Daarnaast heeft hij sindskort een nieuwe baan waarmee hij genoeg geld verdiend, dus dit betekent dat ik uit huis moet. Ik studeer nog en moet dus weer op kamers. Ik kan niks vinden en vind het zo erg dat ik 'ons' huis moet verlaten. Dat huis was mijn alles, ik was daar zo gelukkig. Voor mijn gevoel heeft hij nu alles en ik helemaal niks. Ik logeer weer bij familie (we delen het huis, de ene twee weken woont hij er, de andere twee ik, net zolang totdat ik iets gevodnen heb), terwijl ik dacht aankomend jaar te gaan reizen en over 2 jaar te gaan trouwen. Voor mijn gevoel ik alles zo uitzichtloos. Ik kan me niet voorstellen dat er een leuke vent is dan hij, ik was nog steeds zo verliefd op hem..
Zijn er meerdere mensen die dit meegemaakt hebben? En is het goed gekomen met je? Ik ben nog nooit zo ongelukkig geweest..
Sorry voor het lange verhaal!
Ik moet echt even mijn hart luchten. Sorry voor het lange verhaal!
Ik had 4 jaar een relatie mete een hele leuke jongen. Sinds 2 jaar woonden we samen in een nieuwbouw appartement die we helemaal samen hebben ingericht. We hadden af en toe wel ruzie, maar niks waar ik me zorgen over maakte. Ik heb meerdere keren aan hem gevraagd of hij dat wel had, of hij nog wel gelukkig was etc, hij gaf aan erg gelukkig te zijn. Nou kregen we 2,5 maand geleden ruzie maar dit werd weer uitgepraat. In die week die volgende hebben we nog geprobeerd tickets te boeken voor een 5 weekse reis, maar er was nog geen terugvlucht beschikbaar, dus dit lukte niet. Vervolgens 4 dagen later wordt hij op een ochtend wakker, verteld mij dat onze relatie klaar is, pakt zijn spullen en gaat ervandoor.
Ik ben stuk van verdriet, gebroken tot op het bot. Nu zijn we 2,5 maand verder en gaat het niks beter. Ik krijg geen antwoorden, hij geeft aan op te zijn, mentaal gebroken en niet meer te kunnen vechten voor onze relatie. Vervolgens krijg ik allemaal verwijten aan mijn broek (die kloppen en waar hij gelijk in heeft) maar waar ik dus niks meer aan kan doen, want hij wil me geen kans meer geven. Ik voel me zo naar, ik had dit nooit zien aankomen, dacht echt dat we oprecht gelukkig waren met elkaar. Vier weken voordat het uitging, kreeg ik een kaartje dat hij met we wilde trouwen en samen heel oud wilde worden. Ik ben zo op van verdriet, begrijp er helemaal niks van. Ik dacht echt in hem mijn ware te hebben gevonden en hij liet mij denken dat ook in mij te zien.
Nadat hij is gegaan heeft hij niks meer van zich laten horen, ik moest contact zoeken. Ik mail hem, doe van alles maar hij negeert me, heel af en toe krijg ik een reactie. Hij geeft aan dat hij niet besefte dat hij ongelukkig was en dat op het moment dat hij het wel besefte er geen ruimte voor een gesprek meer was. Dit is toch raar? Hij heeft me nooite en kans gegeven. Sterker nog, de avond voordat hij het uitmaakte gaf hij nog aan die week erop samen een dagje weg te willen. Ik ben zo verdrietig! Nog geen 1,5 maand later hoorde ik dat hij al een ander meisje heeft ontmoet, nummers heeft uitgewisseld en wat met haar is wezen drinken. Ik vind dit zo erg, ik mis hem nog iedere minut van de dag. Hij geeft aan geen last te hebben van onze breuk, hij voelt zich goed en heeft het gevoel uit een harnas te zijn gekomen. Dit doet me zoveel verdriet.
Het klinkt nu alsof hij een ontzettende eikel is, maar dat is hij niet. Hij is 4 jaar echt mijn ware geweest en deed alles voor me, dus juist daarom snap ik er niks van.
Daarnaast heeft hij sindskort een nieuwe baan waarmee hij genoeg geld verdiend, dus dit betekent dat ik uit huis moet. Ik studeer nog en moet dus weer op kamers. Ik kan niks vinden en vind het zo erg dat ik 'ons' huis moet verlaten. Dat huis was mijn alles, ik was daar zo gelukkig. Voor mijn gevoel heeft hij nu alles en ik helemaal niks. Ik logeer weer bij familie (we delen het huis, de ene twee weken woont hij er, de andere twee ik, net zolang totdat ik iets gevodnen heb), terwijl ik dacht aankomend jaar te gaan reizen en over 2 jaar te gaan trouwen. Voor mijn gevoel ik alles zo uitzichtloos. Ik kan me niet voorstellen dat er een leuke vent is dan hij, ik was nog steeds zo verliefd op hem..
Zijn er meerdere mensen die dit meegemaakt hebben? En is het goed gekomen met je? Ik ben nog nooit zo ongelukkig geweest..
Sorry voor het lange verhaal!
vrijdag 10 december 2010 om 00:38
Hoi Stef, hoe is het nu met je?
Lukt het om geen contact te zoeken?
Mij lukte dat destijds niet zo goed. En iedere keer als ik het toch weer deed voelde ik me zo dom.. en iedere keer weer afgewezen. Dat is de pijn een beetje zelf opzoeken. En het toch blijven doen!
Inderdaad, wat is dat toch??
Na een paar maanden heb ik hem van MSN afgegooid, ik wilde helemaal niet zien of hij online was, naar bed ging of wat dan ook. Ik heb toen alle contact verbroken. Hij wilde vrienden blijven, maar dat kon ik niet, dan kwam ik er helemaal niet overheen.
Ik ben gewoon maar een boel leuke dingen gaan doen, veel afleiding zoeken, om maar niet alleen thuis te zitten. En na een tijdje wende dat ook weer, thuiskomen in een donker huis. alleen eten. En toen ik daar net een beetje aan gewend was kwam ik mijn (huidige) vriend tegen. Ik was helemaal nog niet op zoek, en heb wel even nagedacht of het wel het goede moment was. Ook de stap om weer te gaan samenwonen was veel groter dan de eerste keer! Maar we zijn dus nog steeds samen.
Wel heeft de situatie me een flinke knauw gegeven: iemand die de ene dag zegt dat ie van je houdt en de volgende dag vertrokken is is niet echt goed voor het vertrouwen! Soms denk ik nog wel eens: jaja je zegt wel dat je van me houdt, maar voor het zelfde geld ben je morgen weg!
Maar da's onzin natuurlijk, dat weet ik nu ook wel. En bovendien, helemaal niemand heeft die garantie.
Dat vertrouwen moet weer groeien, en als je iemand hebt die dat begrijpt kom je ook daar wel uit.
Wees nu eerst maar lief voor jezelf!
Knuffel terug
Lukt het om geen contact te zoeken?
Mij lukte dat destijds niet zo goed. En iedere keer als ik het toch weer deed voelde ik me zo dom.. en iedere keer weer afgewezen. Dat is de pijn een beetje zelf opzoeken. En het toch blijven doen!
Inderdaad, wat is dat toch??
Na een paar maanden heb ik hem van MSN afgegooid, ik wilde helemaal niet zien of hij online was, naar bed ging of wat dan ook. Ik heb toen alle contact verbroken. Hij wilde vrienden blijven, maar dat kon ik niet, dan kwam ik er helemaal niet overheen.
Ik ben gewoon maar een boel leuke dingen gaan doen, veel afleiding zoeken, om maar niet alleen thuis te zitten. En na een tijdje wende dat ook weer, thuiskomen in een donker huis. alleen eten. En toen ik daar net een beetje aan gewend was kwam ik mijn (huidige) vriend tegen. Ik was helemaal nog niet op zoek, en heb wel even nagedacht of het wel het goede moment was. Ook de stap om weer te gaan samenwonen was veel groter dan de eerste keer! Maar we zijn dus nog steeds samen.
Wel heeft de situatie me een flinke knauw gegeven: iemand die de ene dag zegt dat ie van je houdt en de volgende dag vertrokken is is niet echt goed voor het vertrouwen! Soms denk ik nog wel eens: jaja je zegt wel dat je van me houdt, maar voor het zelfde geld ben je morgen weg!
Maar da's onzin natuurlijk, dat weet ik nu ook wel. En bovendien, helemaal niemand heeft die garantie.
Dat vertrouwen moet weer groeien, en als je iemand hebt die dat begrijpt kom je ook daar wel uit.
Wees nu eerst maar lief voor jezelf!
Knuffel terug
vrijdag 10 december 2010 om 15:22
Hoi Lotteke,
Het gaat nu opzich wel redelijk. Merk dat ik het best fijn vind dingen van me af te schrijven. Afgelopen dinsdag heb ik een mail van het gehad met min of meer een 'sorry'. Hij geeft aan zelf geland te zijn (hij was zichzelf kwijt) en langzamerhand in te zien wat hij aanricht, wat er gebeurd is, waarom hij handelde zoals hij handelde, want het was intuitie, geeft hij aan. Hij geeft aan dat als ik vragen heb of wil praten dat kan (ik moet zeggen dat ik door zijn reactie meteen weer hoop kreeg, stom, stom ik weet het). Ik heb daar een mail op terug gestuurd en vervolgens hoor ik niks meer. Ik raak daar zo van in de war. Vervolgens heb ik hem net (heel, heel zwak) een mail gestuurd met daarin de vraag:
In jouw mail geef je aan dat als ik vragen heb of ik wil praten dat altijd kan, maar vervolgs mail je mij niet terug. Is hier een reden voor of moet ik hier gewoon rekening mee houden? Ik raak er namelijk van in de war.
Ik baal nu zo van mezelf, ik ben bang dat ik hem nu juist weer sfschrik. Ook heb ik hem verteld dat mijn zusje gisteren is opgenomen in het ziekenhuis en ik krijg dus geen reactie. Ik heb dan de neiging meteen boos te worden en hem een botte lul te vinden. stom, stom, stom ik had dat mailtje vandaag niet moeten sturen, maar had een 'zwak' moment.
Ik heb hem al wel van msn gegooid en zijn nummers gewist (al ken ik zijn 06 uit mijn hoofd, dus dat heeft eigenlijk geen zin haha).
Thanx voor je steun!
Het gaat nu opzich wel redelijk. Merk dat ik het best fijn vind dingen van me af te schrijven. Afgelopen dinsdag heb ik een mail van het gehad met min of meer een 'sorry'. Hij geeft aan zelf geland te zijn (hij was zichzelf kwijt) en langzamerhand in te zien wat hij aanricht, wat er gebeurd is, waarom hij handelde zoals hij handelde, want het was intuitie, geeft hij aan. Hij geeft aan dat als ik vragen heb of wil praten dat kan (ik moet zeggen dat ik door zijn reactie meteen weer hoop kreeg, stom, stom ik weet het). Ik heb daar een mail op terug gestuurd en vervolgens hoor ik niks meer. Ik raak daar zo van in de war. Vervolgens heb ik hem net (heel, heel zwak) een mail gestuurd met daarin de vraag:
In jouw mail geef je aan dat als ik vragen heb of ik wil praten dat altijd kan, maar vervolgs mail je mij niet terug. Is hier een reden voor of moet ik hier gewoon rekening mee houden? Ik raak er namelijk van in de war.
Ik baal nu zo van mezelf, ik ben bang dat ik hem nu juist weer sfschrik. Ook heb ik hem verteld dat mijn zusje gisteren is opgenomen in het ziekenhuis en ik krijg dus geen reactie. Ik heb dan de neiging meteen boos te worden en hem een botte lul te vinden. stom, stom, stom ik had dat mailtje vandaag niet moeten sturen, maar had een 'zwak' moment.
Ik heb hem al wel van msn gegooid en zijn nummers gewist (al ken ik zijn 06 uit mijn hoofd, dus dat heeft eigenlijk geen zin haha).
Thanx voor je steun!
maandag 13 december 2010 om 10:44
Hoi! Heb je nog iets teruggehoord? Pff ongelooflijk toch he, iemand waar je zoveel mee hebt gedeeld, die nu niet eens reageert. Aan de andere kant maakt dat het, denk ik, toch wel ietsje makkelijker. Ik bedoel, het laat toch wel zien dat het wat hem betreft echt (even) niet meer hoeft. Soms moet je nog contact hebben over bepaalde zaken, en als dat is afgerond prima, toedeledoki!
maandag 13 december 2010 om 12:37
Hoi Lotteke!
Jouw verhaal komt veel overeen met het mijne. 4,5 jaar relatie, 2 jaar samenwonend. Plotselinge breuk van zijn kant, hij voelde zich opgesloten. Allemaal verwijten/redenen voor zijn opgesloten gevoel richting mij. Nooit eerder iets over gehoord, dus het gevoel hebben dat het geen kans heeft gehad (klein verschil; mijn ex had al wel een ander achter de hand, dit werd niks, maar toch, hij was verliefd). En inderdaad, ook mijn ex heeft tot op het laatst toch wel mooi weer gespeeld.
Alleen: mijn ex ging twijfelen en deelde mij dat ook mee. Waardoor ik dacht; tuurlijk, we hebben nog een kans, we hebben allebei fouten gemaakt! Nu twee maanden verder zitten we in een slepende situatie waarbij contact verbreken moeilijk is en hij eigenlijk toch niet wil, wat ik weer niet begrijp, want hij twijfelde toch..? Kortom: het is er allemaal nog veel ingewikkelder op geworden.
Wat ik zeggen wil: probeer het af te sluiten, zo snel mogelijk! Het heeft allemaal tijd nodig en dan komen de antwoorden vanzelf. Ik heb niet naar dit advies geluisterd..en daar baal ik wel van! Misschien heb jij er nog iets aan...
Jouw verhaal komt veel overeen met het mijne. 4,5 jaar relatie, 2 jaar samenwonend. Plotselinge breuk van zijn kant, hij voelde zich opgesloten. Allemaal verwijten/redenen voor zijn opgesloten gevoel richting mij. Nooit eerder iets over gehoord, dus het gevoel hebben dat het geen kans heeft gehad (klein verschil; mijn ex had al wel een ander achter de hand, dit werd niks, maar toch, hij was verliefd). En inderdaad, ook mijn ex heeft tot op het laatst toch wel mooi weer gespeeld.
Alleen: mijn ex ging twijfelen en deelde mij dat ook mee. Waardoor ik dacht; tuurlijk, we hebben nog een kans, we hebben allebei fouten gemaakt! Nu twee maanden verder zitten we in een slepende situatie waarbij contact verbreken moeilijk is en hij eigenlijk toch niet wil, wat ik weer niet begrijp, want hij twijfelde toch..? Kortom: het is er allemaal nog veel ingewikkelder op geworden.
Wat ik zeggen wil: probeer het af te sluiten, zo snel mogelijk! Het heeft allemaal tijd nodig en dan komen de antwoorden vanzelf. Ik heb niet naar dit advies geluisterd..en daar baal ik wel van! Misschien heb jij er nog iets aan...
