Burnout?

Even een stukje van mijn verhaal. Voor de geboorte van mijn twee kind had ik eigenlijk al een burn-out en dat wist ik diep in mijn hart ook wel. En toen kwam de bevalling (maart 2009) waarbij ik mijn kind heb gelanceerd en daarmee ook mijn laatste krachten. Man wat heb ik me kloten gevoeld. Ik voelde niets meer, deed alles voor zo ver dat nog ging op de automatische piloot. Ik heb 225 mg venlafaxine geslikt, maar zit inmiddels op 37.5 mg (instap hoeveelheid).

Het het heeft tot september 2009 geduurd voordat ik naar een psycholoog kon i.v.m. wachtlijsten. Dat duurde natuurlijk veel te lang



Gelukkig ben ik al een heel stuk opgeknapt, maar ik ben nog niet helemaal beter. En op de dagen dat ik me minder voel kan ik het niet verdagen dat ik nu nog niet beter ben. Ik ben een enorme perfectionist geweest en heb moet leren om dingen op z'n beloop te laten, maar dat vind ik nou juist zo lastig op die mindere dagen. Daar komt nog bij dat ik grote hormoonschommelingen heb. Gebruik nu de Yaz-pil op aanriaden van de ha. Maar die veroorzaakt nu weer bijwerkingen waardoor ik me ook niet helemaal optimaal voel.

Vooral de laatste week bekruipt me vaak het gevoel van houdt het nu nooiteens op? Altijd maar die strijd. En dan vergeet ik te kijken naar wat ik al bereikt heb en hoe goed het al gaat als je ziet waar ik weg kom. O ja, ik heb ook nog 14 jaar boulimia gehad, maar daar ben ik in deze periode ook vanaf gekomen. En ook heb ik overlijden van mijn moeder( dat had ik ver weggestopt) verwerkt.



Het is een heel verhaal geworden. Nu ik het zo terug lees snap ik ook wel dat het veel tijd nodig heeft.

Lief, succes. Ik sluit me aan bij de rest. Geen leugentjes, gewoon zeggen dat je dat absoluut niet zit zitten. En voet bij stuk houden, ook als ie doordramt (wat volgens mij niet mag) blijven zeggen dat je nu al weet dat het je meer kwaads dan goeds op gaat leveren als je dat doet. Probeer in je achterhoofd te houden dat ze je nergens toe mogen dwingen Lief...



Margriet, klinkt heftig allemaal zeg. Je zegt het zelf al: dat is nogal wat en dus ook wel logisch dat dat (veel) tijd nodig heeft. Kan me voorstellen dat je harstikke zat van bent.. dat heb ik zelfs al na een paar weken, laatst staan hoe jij erin staat. Kreeg / krijg je ook hulp voor je eetprobleem?



Annemie, succes bij PMT en sporten. Rustig aan he!



Abc, fijn dat het sporten lekker ging, dat geeft ook energie dan he. En in een klets-bui dus, hihih. Rest van de dag nietsen? Krijgen jullie deze week de uitslag van het zh of volgende week?



Toffe, heb je wat aan het topic wat je had geopend? Ik heb er ook even zitten lezen maar volgens mij zeggen ze daar niet waar je op had gehoopt of wel?



Hier gaat het niet zo... ben erg misselijk, kortademig (druk op mn borst) en zeurende hoofdpijn. Denk dat het spanning is voor de ba morgen. Ben nog nooit van mn leven bij een ba geweest dus heb geen idee wat ik moet verwachten. En het zal vast en zeker meevallen achteraf, maar nu ben ik toch wel bang dat ie zegt: maris, genoeg aangesteld, volgende week je werk maar weer eens opzoeken... Ik weet natuurlijk wel dat ik me niet aanstel, maar toch. Wat jij gisteren ook schreef abc, straks heb ik geen bo maar ben ik gewoon een jankerd die niet met werkdruk om kan gaan. Of straks concludeert ie dat ik niet geschikt ben voor mn baan. Ik voel me soms zo'n mislukkeling, en ben heel bang dat zo'n ba dat gaat bevestigen ofzo. Bah, nu ik erover schrijf word ik echt steeds misselijker.

Margriet, heftige dingen heb je meegemaakt. Logisch dat je tijd nodig hebt om dat allemaal te verwerken. Loop je nog steeds bij de psycholoog? Ik ben echt blij dat ik hier meteen bij een psych terecht kon. Een half jaar op de wachtlijst is echt niet normaal en heel onhandig ook. Ik kon binnen een week terecht bij mijn psych (en ze was pas de eerste die ik belde, dus was niet eens zoeken naar iemand die plek had).



Marriss, wat balen dat je je zo vreselijk slecht voelt van het idee dat je naar de ba moet. Ik zag ook heel erg op tegen de bedrijfsarts, maar het viel me 100% mee. Mijn baas had (op mijn verzoek) alles al aan de ba verteld, ook dat al bij een psych liep enzo. Dat scheelde voor mij wel heel veel, een onbekende het hele verhaal vertellen vind ik heel moeilijk, nu had de ba de meeste info al en hoefde ik alleen maar zijn vragen te beantwoorden en dat was wel te doen. Mijn ba heeft me van het begin af aan alleen maar afgeremd. Maar volgens mij heb jij niet zo'n goede band met je baas als ik dat heb dus dit scenario zal voor jou lastiger zijn.



Misschien kun je vast wat dingen op papier zetten die je de ba wilt vertellen. Dan heb je een geheugensteuntje en mocht je helemaal niet uit je woorden komen dan kun je hem gewoon je briefje geven. De ba waar ik heen moet heeft standaard een doos tissues op zijn bureau staan en schrikt niet van mijn tranen.



We krijgen pas in januari uitslag van het ziekenhuis. Van sommige testen duurt het drie weken voor de gyn de uitslag heeft en dan moet aan de hand daarvan nog een plan gemaakt worden en als dat af is, krijgen wij een brief met een afspraak. Zal dus wel niet eerde worden dan half/eind januari.



Sporten terwijl ik goed adem kan halen is inderdaad wel heel lekker, ik kon nu gewoon goed doorgaan en was ook redelijk snel hersteld van de cardio. Ik voel het nu wel in mijn spieren, maar mijn ademhaling was al weer goed toen ik net thuis was en dat was de vorige keren pas halverwege de middag zo. Op deze manier is sporten leuk. Ik blijf voorlopig wel bij de fysio sporten, vanaf nu wordt het niet meer vergoed door de verzekering, dus moet ik het zelf betalen, maar ik heb het geld er wel voor over.



Ik moet vanmiddag nog naar de psych, voor de laatste keer. We zullen dus wel snel uitgepraat zijn. Ik heb niet zo'n zin in haar gezeur vandaag eerlijk gezegd. Ze heeft me in het begin wel wat goede tips gegeven (vooral die boeken) en heeft bevestigd dat ik een ernstige bo heb (had?) maar over het algemeen heb ik meer aan wat mijn vriend, de ba en mijn baas zeggen dan wat zij zegt.

Ik ben nog steeds onder behandeling van een psycholoog en dat zal ook nog wel een tijdje zo blijven.Ben namelijk erg onzeker geworden. Met spugen ben ik van het ene op het andere moment gestopt. Doe ik al meer dan een jaar niet meer.



Omdat ik niet alleen maar mijn verhaal kwijt wil zal ik me wat beter in jullie verhalen inlezen, zodat ik ook op jullie kan reageren.

Toffe, wat een domme muts die met je mee liep, heel kortzichtig inderdaad. Volgens mij kun je daar nooit tegen op. Fijn dat je er toch een goed gevoel aan over hebt gehouden dat je afscheid hebt kunnen nemen van je oude plek. Reactie van baas maar lekker afwachten en voor nu hopen dat je je rust een beetje kunt vinden de rest van de dag .



Margriet, heel korte samenvatting over mijn situatie voor jou. Onderbezetting op het werk, veel drukke projecten met strakke deadlines, slechte gezondheid (meerdere chronische aandoeningen), nooit rust nemen en ziek of niet altijd door gaan met werken en andere dingen die moeten, niet meer kunnen ontspannen. In juli burnout geconstateerd, week later al bij psych, vanaf begin september thuis van werk. Begin november langzaam begonnen met opbouwen van werk, ging te snel, vorige week weer thuis, komende tijd weer opbouwen (nog langzamer deze keer). Onvervulde kinderwens waarvoor we begin volgend jaar de medische molen in gaan. Vandaag laatste keer psych gehad, komende tijd start met coaching meer gericht op werkhervatting. Goede begripvolle baas, collega's en bedrijfsarts.



Ik ben net voor de laatste keer bij de psych geweest. Heb er amper tien minuten gezeten. Ze was het er wel mee eens dat zij me nu niet verder kan helpen en dat een coachingstraject nu wel goed voor me is. We hebben geëvalueerd en zijn goed uit elkaar gegaan.



Het is hier weer helemaal wit. Gister was alle sneeuw weg geregend en nu ligt er al weer een redelijke laag, zeker 4 cm. Onderweg naar de psych en weer naar huis was het echt superglad onderweg. Ik heb een botsing gezien, fietsers onderuit zien gaan en zelf een schuiver gemaakt op de parkeerplaats (op een haar na een paaltje gemist). Op de terugweg eerst dikke vlokken sneeuw en later regen, nu weer sneeuw. Raar weer.

Pfff... ik krijg het maar niet uit mn hoofd. Zit er constant aan te denken! Mn lg kan elk moment bellen, ik wil ook even vragen of hij al contact heeft gehad met de ba. Want het hele verhaal van voren af aan vertellen vind ik ook lastig. Helemaal als ik ook nog moet gaan vertellen waar ik werk, wat voor organisatie het is, wat mn functie inhoudt, waardoor het mis is gegaan, etc. etc. Ik weet wel dat hij niet zal zeggen dat ik me aanstel, maar toch is er iets in me wat daar bang voor is. Of dat ik volgende week heen moet. Of dat deze functie 'blijkbaar' te druk voor me is. Of................ aaarrgghhh wou dat ik het achter de rug had. Ben heel bang dat ik er vannacht weer ziek van ga worden.



Toffe, pfff.... echt iemand die geen idee heeft waar ze het over heeft. Goed dat je je in hebt gehouden, terwijl je haar waarschijnlijk het liefst even door elkaar had gerammeld, of niet? Ik merk in mn omgeving ook wel dat er mensen zijn die geen flauw idee hebben wat het inhoudt. Heb ook al wel mensen gehoord die zeiden: oh ja, ik heb het ook zó druk op mn werk Hopelijk laat baas snel wat van zich horen.



Abc, fijn dat je het met een goed gevoel afsluit. Heel benieuwd hoe het coachingstraject er uit gaat zien en hoe je dat bevalt.



Lief, hoe was het gesprek? Ben heel benieuwd, vandaag al meerdere keren zitten gluren of je alweer langs was geweest. Hopelijk viel het mee.



Margriet, ook een korte samenvatting van mij: sinds halverwege oktober thuis nadat ik maandenlang op mn tenen heb gelopen. Drukke functie, daarnaast een studie (voor mn werk) Werkzaamheden werden uitgebreid, dat bleek teveel. Meermalen aangegeven dat ik op mn tenen liep, niets mee gedaan. Daardoor erg teleurgesteld in leidinggevende en collega's. Morgen voor het eerst naar ba. (en daar dus al de hele dag misselijk en kortademig van)



Toen vriend thuiskwam van het werk heeft me nog even in de jas gehezen voor een korte wandeling. Sneeuwbui op ons hoofd gehad, maar toch wel even lekker om buiten geweest te zijn, gister de deur ook al niet uit geweest. Hij zou vanavond een vergadering hebben maar die heeft ie afgezegd om bij mij te zijn omdat ik me zo verrot voel. Ben ik wel blij mee (ook al zei ik natuurlijk dat dat niet hoefde)

Ben ik weer.

quote:_maris_ schreef op 13 december 2010 @ 17:03:

Pfff... ik krijg het maar niet uit mn hoofd. Zit er constant aan te denken! Mn lg kan elk moment bellen, ik wil ook even vragen of hij al contact heeft gehad met de ba. Want het hele verhaal van voren af aan vertellen vind ik ook lastig. Helemaal als ik ook nog moet gaan vertellen waar ik werk, wat voor organisatie het is, wat mn functie inhoudt, waardoor het mis is gegaan, etc. etc. Ik weet wel dat hij niet zal zeggen dat ik me aanstel, maar toch is er iets in me wat daar bang voor is. Of dat ik volgende week heen moet. Of dat deze functie 'blijkbaar' te druk voor me is. Of................ aaarrgghhh wou dat ik het achter de rug had. Ben heel bang dat ik er vannacht weer ziek van ga worden.

...

Lief, hoe was het gesprek? Ben heel benieuwd, vandaag al meerdere keren zitten gluren of je alweer langs was geweest. Hopelijk viel het mee.

...

Toen vriend thuiskwam van het werk heeft me nog even in de jas gehezen voor een korte wandeling. Sneeuwbui op ons hoofd gehad, maar toch wel even lekker om buiten geweest te zijn, gister de deur ook al niet uit geweest. Hij zou vanavond een vergadering hebben maar die heeft ie afgezegd om bij mij te zijn omdat ik me zo verrot voel. Ben ik wel blij mee (ook al zei ik natuurlijk dat dat niet hoefde) Sufferd! Het is maar goed dat je een wijze vriend hebt.



En dan even terugkomend op je stuk over ba. Ik heb me vreselijk opgewonden over een ba die ik voor geen centimeter vertrouw. In het eerste gesprek dat ik met haar had, was ik enorm op mijn hoede om geen dingen te zeggen die tegen me konden worden gebruikt. Dat gesprek liep niet erg lekker.

Vandaag heb ik het anders aan gepakt. Ik heb aangegeven dat ik momenteel erg achterdochtig ben en dat ik heel bang ben dat ze me gewoon weer aan het werk schopt. En ik ben zelf met een soort van plan gekomen, namelijk dat ik graag de komende twee weken 2x2 wil draaien om te zien hoe mijn energieniveau is, ook gezien het ov. vervolgens heb ik aan gegeven dat mijn baas er voorkeur aan gaf dat ik tussen Kerst en O&N doorging met reintegreren en dat ik er als een berg tegenop zie omdat ik ook nog naar allemaal dokters moet die week. Ik heb de indruk dat het feit dat ik met een plan kwam, ook al is het conservatief en heel voorzichtig, veel goed deed. Ook waardeerde ze het volgens mij dat ik aangaf dat ik bang was dat zij teveel van mij zou willen en dat ik erken dat ik achterdochtig ben.

Vervolgens heb ik aangegeven dat ik heel graag zou willen dat we een open cummunicatie hebben tussen baas, ba en mij, oftewel, dat informatie wordt gedeeld via email met kopielezers. Ik kreeg meteen goed voorbeeld aangereikt, want ze zei dat mijn baas een samenvatting van het gesprek had rondgemaild en darin stond dat ik een week kerstvakantie zou hebben tussendoor. Waarna ik maar meteen aangaf wat ik van het gesprek had begrepen, en dat het dus handig was als dit soort interpretaties worden gedeeld omdat ik me er nu een paar dagen druk om heb lopen maken. Baas heeft ook, ondanks belofte, de mail niet naar mij gestuurd en dat vind ik niet netjes, want het was afgesproken. Dus dat krijgt hij morgen wel van me te horen. Verder heb ik aangegeven dat het werk dat hij voorstelde mij erg veel angst aanjaagt, en ze zou hem bellen om uit te leggen dat het niet handig is om volledig nieuwe dingen te gaan doen.

Eigenlijk wel een goed gevoel. De ba geeft mij de vrijheid om deze twee weken nog te experimenteren met belasting, en dan gaan we volgend jaar wat serieuzer plannen.



En daarna ben ik dan ook nog even bij een collega van een andere afdeling langsgegaan. Hij is wat ouder, ik heb veel voor hem gewerkt, hij heeft leidinggevende ervaring, dus dat was heel fijn. Beetje zitten filosoferen over de toekomst, zowel de nabije toekomst van mij als technisch-inhoudelijk.



En dan nu maar hopen dat ik goed naar mijn gevoel heb geluisterd en vanavond ook nog een beetje fris op de bank zit.

Wat goed Lief!! Heel knap van je dat je zo open en eerlijk bent geweest. Daar merk je dus direct de positieve effecten van.

Abc: Wat heerlijk dat jij zo een positieve dag hebt. Kijk je uit dat je nu niet gelijk teveel doet? Wat mij wel opvalt is dat je maar tien minuten bij de psych geweest bent. Dat geeft mi wel weer dat je idd niet echt een band had met haar. Ik denk dan ook dat je alleen maar de goede beslissing hebt genomen om naar een ander traject te gaan.



Lief: Hoe is het gegaan?



Toffe: mijn mond viel open van verbazing toen ik jou verhaal zat te lezen. Wat was dat voor mens die met je mee liep, gewoon een collega, of iemand met een bepaalde functie?

Gelukkig klink je of dat je je er niet heel druk over maakt. Probeer dat maar vast te houden. Mensen weten vaak niet beter. Gelukkig dat je afscheid hebt kunnen nemen van je winkeltje.



Marriss: Meis wat rot, dat je je zo gespannen voelt voor je gesprek morgen. Het is ook maar een mens hoor. (zegt ze heel makkelijk) Ik heb ook heel vaak oorlog gehad met mijn ba, maar dat was meer omdat ik altijd meer wilde dan ik mocht. Als jij eerlijk verteld, dat je er echt van baalt, dat je ook niet meer in staat bent om te sporten, en dat je je vrienden mist, zal ze je echt wel serieus nemen hoor. Je functie ed krijgen ze meestal wel door van p&o.

Het idee van abc vind ik een hele goede, maak maar een spiekbriefje. En je stelt je absoluut niet aan.

Goed dat je lekker even naar buiten bent geweest. En fijn dat je vriend lekker bij je blijft. Probeer daar maar even van te genieten.



Margriet; Heftig verhaal, niet gek dat je even niet genoeg energie had, om alles rond te kunnen krijgen. Schrijf het maar van je af, mij heeft het de afgelopen maanden ontzettend geholpen. Balen dat je zo lang moest wachten op een psycholoog. Gelukkig heb ik daar ook niet mee te maken gehad.



Ook van mij even een samenvatting: Ik heb vier jaar geleden een ernsig ongeluk gehad, waarbij mijn bekken gebroken is, en ik mijn ongeboren kindje verloren heb. Ondanks dat, heel snel weer terug op de werkvloer, en ondanks regelmatig ziekenhuisbezoek, en ontzettend veel pijn, van mezelf eisen dat ik dezelfde prestaties neerzette, als voordat het gebeurde. Dat lukte uiteindelijk niet, met als gevolg twee jaar geleden een acute hartstilstand op de werkvloer. Weer vrij snel aan het werk, voor zeer korte tijd. Een zware bo was het gevolg. Ik ben om tot rust te komen twee weken opgenomen geweest op een paaz afdeling, en daarna een tijdje in een deeltijdbehandeling gezeten, dit was het niet voor mij. Nu doe ik al ongeveer een half jaar 1 keer per week gesprekstherapie en 1 keer per week psychomotore therapie. Inmiddels wel mijn baan opgegeven, en ga 1 februari starten met iets heel anders.Het gaat nu heel erg goed met me, maar ook ik heb nog steeds af en toe mijn moeilijke dagen.



Ik ben vanmorgen eerst bij pmt geweest. Het was goed, we hebben het gehad over het verlies. Ze wilde van mij weten hoe dat ik het in mijn lichaam ervaarde. Ik voelde het als een enorm gat. En in eerste instantie durfde ik het eigenlijk niet onder ogen te zien, omdat ik bang was dat het een heel groot lelijk gat zou zijn.

Uit eindelijk durfde ik er wel naar te kijken, en toen zag ik dat het wel een gat is, maar dat het er uit ziet als of het uitgesleten is door water, dus ofdat het gepolijst is. Ik geloof dat ik kan gaan zien, dat het me gemaakt heeft tot wie ik nu ben. En dat het me zeker beter, (zachter) heeft gemaakt. Ik zou niet degene zijn die ik nu ben, als het niet gebeurt was. Snappen jullie het nog? Alles bij elkaar geeft het wel een fijn gevoel, en zeker een stukje rust.



Daarna ben ik gaan sporten, en ik heb nu wel behoorlijk meer pijn, terwijl ik voor mijn gevoel bijna niks gedaan heb. 20 minuten loopband, daar had ik geen moeite mee, doe ik iedere dag. 20 minuten fietsen, en dat viel heeeel erg tegen. Daarna nog 20 minuten spieren trainen op verschillende apparaten. Waren ook een aantal oudere heren lekker aan het hardlopen, en dan heb ik er wel de balen van dat ik voor mijn gevoel loop te kreuken.

Maar volgens de instructeur moest ik al heel trots zijn met wat ik wel gedaan had. En dat is natuurlijk zo, na vier jaar heb ik het wel gedaan. Yesss!

Marriss en lief, had jullie laatste bericht nog niet gezien, ga eerst even eten, ben zo terug.

Maris, waarom ben je eigenlijk zo bang dat je weer een paar uur moet beginnen? Ik heb dat helemaal niet....

quote:lief_29 schreef op 13 december 2010 @ 18:32:

Maris, waarom ben je eigenlijk zo bang dat je weer een paar uur moet beginnen? Ik heb dat helemaal niet....Ik moet er nog niet aan denken! Ik kan me er nauwelijks toe zetten om me aan te kleden, om het huishouden te doen, etc. Laat staan dat ik me er toe kan zetten om te gaan werken. Het idee om naar mn kantoor te moeten, bezorgd me letterlijk druk op mn borst.

Lief: Wat verschrikkelijk goed van je dat je je kwetsbaar opgesteld hebt. Het is mijn ervaring inmiddels ook wel, dat mensen dan eigenlijk niet om je heen kunnen. Maar ja, kwetsbaar betekend ook, dat je te kwetsen bent, en vaak is dat net al een keer teveel gebeurd in ons leven, op welke manier dan ook, waardoor we het eigenlijk niet meer zo goed durven.

Hopelijk helpt deze ervaring jou, dat je het vaker kan doen, en daardoor uiteindlijk meer kan bereiken.



Marriss: Voor jou geld eigenlijk hetzelfde als voor lief. Goed van je dat je aangeeft waar je bang voor bent. En inderdaad is het zeker zo, dat bo zelden een probleem van alleen het werk is. Zolang prive alles op rolletjes loopt kan je die werkdruk wel hebben, maar als er iets gebeurd wat extra energie kost, kan het de welbekende druppel zijn.

quote:_maris_ schreef op 13 december 2010 @ 19:11:

Ik moet er nog niet aan denken! Ik kan me er nauwelijks toe zetten om me aan te kleden, om het huishouden te doen, etc. Laat staan dat ik me er toe kan zetten om te gaan werken. Het idee om naar mn kantoor te moeten, bezorgd me letterlijk druk op mn borst.



Dat kan ik ook niet goed, het huishouden. Maar ik ben wel blij dat ik me een heel klein beetje nuttig kan voelen, een beetje gewaardeerd (als ik de juiste mensen opzoek ) en ik ben blij dat ik dan wat menselijk contact heb. Ik heb mezelf er inmiddels van kunnen overtuigen dat ik niet zoveel hoef te doen qua werk nog dit jaar. Dat komt ook door het gesprek van vandaag, het voelt als een soort testen wat ik wel of niet aankan. Dus nog niet voor het echie zeg maar.



Maris, ik wil je zeggen dat eerlijkheid het beste helpt. Begin met zeggen waar je bang voor bent. Dat je bang bent om als een aansteller over te komen, dat je bang bent dat je aan het werk moet. Want dan is dat eruit, ligt het op tafel en kun je "ter zake" komen, oftewel, de stand van zaken doornemen, hoe het met je gaat.

Het heeft mij enorm geholpen vandaag omdat het mijn achterdocht wegnam.

Toffe, ik vind het knap hoor, dat je zo kan denken.

Ik vind dat je baas wel iemand anders had mogen regelen, iemand die je kent. Dat is toch heel anders dan met een wildvreemde. Of desnoods in je eentje, met alleen iemand die de deur open en dicht doet voor je.

Oh toffe, ik kan me voorstellen dat dat kl*te voelt. Ze zullen er misschien een goede reden voor hebben gehad, misschien wilden ze je emotioneel ondersteunen, maar ik kan me voorstellen dat het zo voelt. Misschien eens navragen waarom ze deze keuze hebben gemaakt om jou dit met haar te laten doen? Zij zullen er ongetwijfeld een reden voor hebben, misschien dat je dat kan helpen om je er niet te rot onder te voelen.



Nog even iets waar ik mee worstel voor morgen:

Ik heb onwijs veel boosheid / frustratie richting mn lg en mn 2 directe collega's. (Lief, dat is mede de oorzaak dat ik het nog niet zie zitten om aan het werk te gaan) Dit moet ik met hun bespreken, voordat ik weer aan de slag ga en kan. Ik ben hier echter emotioneel gezien nog niet aan toe. Maar, moet ik dit nu morgen aankaarten bij de ba? Ik wil absoluut niet dat het in het verslag komt wat hij naar mn lg stuurt. Want ik wil dat mn lg van mij hoort dat ik teleurgesteld in hem ben, en niet van iemand anders.

Maar als ik er morgen niets over zeg, is mn verhaal ook niet echt compleet en is het voor hem waarschijnlijk moeilijker te begrijpen waarom de drempel om naar mn werk te gaan zo hoog is.



Wat zouden jullie doen??

Marriss: Ik denk dat je ook hierin eerlijk moet zijn. Dus aangeven dat het wel speelt, maar dat je liever niet hebt dat ze het in het verslag zet, omdat je dat persoonlijk wil vertellen.

Mijn ervaring is wel dat die verslagen eigenlijk helemaal niets voorstellen hoor. Meestal vier regels in de zin van: mevrouw is nog in afwachting voor een ok, en volgt momenteel nog twee maal per week therapie. Op basis hiervan adviseer ik mevrouw in te zetten op voor werk wat ontspannend is, en waarin mevrouw zelf het tempo kan bepalen.

Dit is dus letterlijk een verslag van mij van augustus jl.

ik heb mijn ba in het eerste gesprek gezegd dat ik me sociaal niet goed begeleid voel en dat ik nog een keer iets moet uitpraten met mijn baas. Daarna heb ik het (redelijk) geparkeerd. Wat zou voor jou een leuke reden zijn om weer aan het werk te gaan? Of zie je die helemaal niet meer?

Wat je ook kan doen is aangeven dat je teleurgesteld bent in lg en collegas (dat mag hij niet doorvertellen, beroepsgeheim, de mijne heeft dat ook niet gedaan). En dan aangeven dat daardoor reintegratie op een andere afdeling (kan dat?) misschien handiger is voor een beter/sneller herstel.

Ik zou het zeker wel vertellen morgen.

Abc, als ik jouw verhaal lees denk ik ; moet jij niet veel te snel al weer van alles? Wat wil je zelf het liefst? Kun je al weer aan het werk of wil (moet) je dat?



Mariss, heel herkenbaar dat je morgen tegen het gesprek met de ba op ziet. Maar houd jezelf niet voor de gek: je bent ziek. Kijk maar in de spiegel. En wanneer je je klachten vertelt, kan de ba daar echt niet om heen. Gewoon eerlijk zijn. Gek he dat je er dan toch zo tegen op ziet, dat heb ik ook. Misschien ook wel omdat ik zo aan mij zelf twijfel. Altijd maar door en door gaan, dan ben je op een gegeven moment het contact met jezelf kwijt.

Het wekt enorm veel spanning op. Kwam bij mij ook omdat ik veel verhalen van ba's had gehoord die niet zo positief waren. Gelukkig heb ik een ba die mij goed begrijpt. Hoop dat jij ook een goed ervaring zult hebben.

Annemie:



Wat moet jij een sterke vrouw zijn.

Margriet: Dank je voor de knuffels, maar uhhh sterke vrouw????? Neuhhh echt niet sterker dan de anderen hier hoor.



Marriss: Zet hem op morgen, ik zal aan je denken en voor je duimen. Succes!