Burnout?

Wat heb jij al veel gedaan bij het sporten Annemie. Ik mag maar zes minuten achter elkaar cardio. Twintig minuten is echt lang als je net begint. Heb je gefietst op een 'gewone' fiets of op een zitfiets? Een zitfiets is veel minder belastend voor je lichaam.



Ik heb vandaag verder heel weinig gedaan. Het enige nuttige wat ik gedaan heb is een was (in de machine doen, eruit halen en ophangen, stelt dus niks voor) en de afzuigkap schoongemaakt. Dat ding was heel vies en vettig en daar heb ik ontvetter op gespoten en een doekje overheen gehaald terwijl ik stond te wachten tot mijn theewater kookte (de nieuwe waterkoker is traag...). Verder heb ik de rest van de dag op de bank gezeten met een heel mooi en spannend boek. Eind van de morgen in begonnen en nu net uit. Ik heb dus heerlijke genoten van mijn goede dag en mezelf de rust gegund die mijn lichaam nodig heeft.



Marriss, ik heb niet meer veel toe te voegen aan de adviezen van de anderen. Gewoon eerlijk zijn en ook aangeven dat je zelf aan de lg wilt vertellen dat je teleurgesteld in hem bent. Als je ba een beetje menselijk is (en dat zijn de meeste mensen echt wel) dan komt het helemaal goed. En onthoud vooral goed dat je je niet aanstelt! Je zit echt niet voor niks al weken thuis terwijl je allemaal leuke dingen in de planning had.



Lief, wat goed dat je zo open bent geweest. Fijn dat het resultaat heeft gehad en dat je nu een beter gevoel hebt overgehouden aan je bezoek aan de ba dan de vorige keer.



Margriet, vanaf het moment dat ik thuis zat wilde ik heel graag weer aan het werk. Als het aan mij had gelegen was ik na drie dagen weer aan het werk gegaan. Mijn baas vond dat niet goed (mijn vriend uiteraard ook niet, maar zijn oordeel vond ik op dat moment niet zo belangrijk, hij zei dat immers alleen maar om mij te beschermen) en ik moest minstens nog een week thuis blijven van hem, aan het eind van die week is hij bij mij thuis gekomen om te praten en toen mocht ik van hem nog niet werken en moest ik de ba afwachten. Die was ook heel duidelijk dat ik minstens vier weken nog niet mocht werken en dat ik vooral afgeremd moest worden. Begin november mocht in eindelijk weer werken (vanaf de eerste week van oktober had ik thuis al dingen gedaan trouwens). Eenmaal op het werk was ik heel blij dat ik weer mocht en was dus vol enhtousiasme bezig en ook snel aan het uitbouwen (3 uur per week minimaal), de hoofdpijn en vermoeidheid die terug kwamen negeerde ik voor het gemak maar.



Na mijn functioneringsgesprek waarin we uiteraard veel over volgend jaar gesproken hebben, kwam het allemaal ineens zo op me af dat ik er een heel weekend van slag van ben geweest. Ik werd heel hard met mijn neus op de feiten gedrukt dat mijn lichaam aangaf dat ik te veel deed. Ik heb daarna nog een halve dag gewerkt en heb toen tegen mijn baas gezegd dat het niet meer wou. Toevallig had ik die week een afspraak bij de ba staan en die vond dat ik minstens een week weer thuis moest blijven en daarna nog rustiger met nog kleinere taken weer op moest bouwen. Dat was vorige week.



Eind vorige week heb ik een paar moeilijke dagen gehad doordat ik slecht had geslapen door rare dromen en was ik echt helemaal klaar met mijn werk. Het kon me niks schelen en ik zag er niks positiefs in. Op dat moment voelde het als moeten dat ik deze week meer moest werken. Vandaag voel ik me weer goed en heb ik wel weer zin in mijn werk, maar door dat gevoel van vorige week ben ik me er heel erg van bewust dat het maar werk is en dat ik me daar niet meer zo druk over moet maken. Ik zit nu ruim drie maanden thuis en eigenlijk is er niks veranderd op het werk. Er is nog steeds hetzelfde gezeik, dezelfde lol en alles duurt nog net zo lang als anders. Ik kan er nu afstand van nemen (denk ik) en dat is eigenlijk wel een heel prettig gevoel.



Korte antwoord op je vraag is dus, eerst wou ik (vond ik dat ik moest, ook uit schuldgevoel omdat ik collega er alleen voor liet opdraaien, andere collega had zwangerschapsverlof, die is vorige week weer begonnen), toen moest ik (zo voelde het vorige week) en nu wil ik eigenlijk wel weer (maar gewoon omdat ik veel van mijn werk leuk vind en zin heb om mijn hersens weer te gebruiken). Maar ergens zie ik er ook wel tegenop omdat het de vorige keer toch weer fout gegaan is.

Wanneer leer ik toch eens om wat minder woorden te gebruiken om iets te vertellen . Het is weer een enorme lap tekst geworden.



En Annemie, je bent wel een sterke vrouw! Net als de rest hier, ieder heeft zijn eigen portie ellende (gehad) en wordt nu gedwongen voor zichzelf te zorgen omdat we dat allemaal veel minder belangrijk vinden dan sterk zijn en voor de rest van de wereld zorgen.

Dank voor de reacties, jullie hebben gelijk.

lig nu in bed, kots en kotsmisselijk hopelijk slaap ik wat.

Jullie horen morgen wel hoe het was.

Welterusten Marriss, hopelijk slaap je toch nog goed vannacht en valt het allemaal mee. Hoe laat heb je de afspraak?



Ik ga ook naar bed. Welterusten allemaal.

Goedemorgen.



Kan een hele dag op de bank zitten en een boek lezen nog te veel zijn? Ik heb wel redelijk geslapen (uiteraard gedroomd over mijn boek), maar ben nu wel heel moe en heb hoofdpijn. Ben wel rustig in mijn hoofd, maar mijn lichaam is heel moe. Hoe kan ik nu nog rustiger aan doen dan met een boek op de bank zitten?



Succes straks Marriss.

Ben weer thuis. Was wel een ok gesprek. Stond strak van de spanning, vriend is maar mee naar binnen gegaan voor als ik niet meer uit mn woorden kwam. Maar het viel best mee. Man heeft me aangehoord en geconcludeerd dat ik inderdaad enorm overbelast ben en ben 'ingestort'. Hij was volgens mij wel blij dat ik zelf al hulp had gezocht, en hij gaf ook aan dat ik al best ver ben, omdat ik goed kan aangeven waar en waarom het is misgegaan. Ook kan ik benoemen welke facetten daarin meespelen, wat ik anders had moeten doen, wat mn lg anders had moeten doen, en wat er in mijn karakter zit wat me ook in de weg zit (niet delegeren, controlfreak, te verantwoordelijk etc.) Voor dat laatste gaat hij me doorsturen naar een arbeidspsycholoog. Maar eerst nog gewoon tot rust komen. Moet over 4 weken terug komen, en daarna gaan we pas kijken of ik er aan toe ben om mn collega's op te zoeken voor een kop koffie. En dat voelt best goed eigenlijk, dat ik in ieder geval nog vier weken niets hoef...



En nee, hij zei niet dat ik me aanstelde, ook niet dat ik misschien wel ongeschikt ben voor mn functie, en ook niet dat ik gewoon een schop onder mn k*nt nodig heb

abc, dat is frustrerend inderdaad zeg. Nou moet ik zeggen dat lezen me inderdaad teveel is, maar dat zul je zelf het beste aanvoelen. Ik kan me niet concentreren op de inhoud, mn gedachten dwalen constant af. En van het richten op de letters krijg ik -jawel-... hoofdpijn.

Doe je ook ontspanningsoefeningen?

Ik ben vandaag twee uur op het werk geweest. In het algemeen alleen koffie gedronken en bijgepraat. Heb wel iets raars meegemaakt. Baas had vrijdag dus een voorstel gedaan voor iets volledig nieuws, en ik had aangegeven dat ik niet denk dat ik dat al kan, iets heel nieuws, dat ik beter met iets bekends aan de slag kan. Ik heb zelfs twee ideeen aangedragen. Beide bazen zouden nog overleggen en dan zou ik vandaag eea voorgeschoteld krijgen waar ik dan uit kon kiezen (dat vond ik wel bijzonder, maar goed). Gister beloofde de ba dat ze baas nog zou bellen dat ik geen nieuwe dingen moet gaan doen, maar dat is blijkbaar niet gebeurd (nee, ik zal niet roepen dat een email makkelijk was geweest omdat ze hem dan had kunnen bereiekn voordat ik kwam vandaag).

Dus vandaag zit ik achter mijn bureau, eerst die bende maar eens opgeruimd (jemig wat een zooitje), en toen kwam baas binnen, vroeg hoe het bij de ba was, en gaf me vervolgens een velletje papier met het plan van aanpak voor die nieuwe klus. En vervolgens zei hij dat hij eigenlijk geen tijd had omdat hij een andere afspraak had (een examen). Toen ik aangaf dat ik echt niet denk dat ik het kan en dat het me stress en paniek oplevert (fijn, in het openbaar), en dat ik beter iets routinematigs kan doen, zei hij: wat denk jij dan dat er routinematig is? Ik kan niks bedenken, dit is het enige wat ik voor je kan bedenken. Iets anders is er niet, maar ik moet nu gaan hoor, neem het maar even rustig door.

Ik heb verdorie zelf drie(!) ideeen aangedragen waarvan ik denk dat ik het kan!

Nou, daarna heb ik helemaal niks meer gedaan zeg.

Ik snap best dat je niet weet wat een bo is, maar dat je dan ook niet naar me luistert, vind ik heel stom. Heb me ontzettend lopen irriteren en opwinden erover. Bah.



Donderdag nog maar eens proberen uit te leggen.



Bedankt voor het luisteren

Marriss, fijn dat het meeviel. En ook goed dat je nog vier weken tijd krijgt om wat verder tot rust te komen. Mijn ba had het ook over een arbeidspsycholoog, dat schijnt goed te werken bij types zoals wij .



Lief, wat een stomme actie van je baas. Die man snapt er duidelijk niks van, ook fijn dat hij dat lekker doet waar iedereen bij is. Hoe meer ik dit soort dingen lees, hoe blijer ik ben met mijn baas.



Ik denk dat het lezen op zich niet het probleem is, maar meer de gedrevenheid waarmee ik me in zo'n boek inleef. 'Vroeger' (in mijn jeugd) had ik dat ook, dan was ik helemaal van de wereld als ik een boek las en hoorde of zag ik niks om me heen. De laatste jaren ben ik oppervlakkiger gaan lezen en kon ik me niet meer helemaal verliezen in een boek. Gister was ik weer net zo verdiept in een boek als vroeger en was ik de wereld om me heen vergeten. Blijkbaar kost dat toch wel heel veel energie. Ik vergelijk het maar een beetje met werk, daar ga ik ook volledig in op en dat kost me ook teveel. Doseren is nu het sleutelwoord. Ook leuke dingen moeten gedoseerd worden blijkbaar.

En Lief, die laatste zin is nergens voor nodig hoor.

En dan ook alle lg's van de hele groep op de cc zetten he. Hoezo voor een voldongen feit staan?

Ben zó boos.



Maris, fijn voor jou, dat de ba zo begripvol was. Het zal je een hoop rust geven. Geniet ervan.

quote:abc schreef op 14 december 2010 @ 09:57:

Goedemorgen.



Kan een hele dag op de bank zitten en een boek lezen nog te veel zijn? Ik heb wel redelijk geslapen (uiteraard gedroomd over mijn boek), maar ben nu wel heel moe en heb hoofdpijn. Ben wel rustig in mijn hoofd, maar mijn lichaam is heel moe. Hoe kan ik nu nog rustiger aan doen dan met een boek op de bank zitten?



Klinkt me heel normaal in de oren dat een boek lezen teveel is. Alleen zitten of liggen lijkt me voldoende, als je lichaam aangeeft moe te zijn. Waarom zou je weer gaan forceren en meer willen doen dan alleen zitten? Als je beter wilt worden is mijn advies te luisteren naar je hoofd en je lichaam.



Heb ik een hele tijd gehad hoor, dat ik niet kon lezen, schrijven, typen, muziek luisteren, tv kijken, gesprek voeren. Alleen maar in bed of op de bank liggen, ogen dicht en soms even door het raam naar buiten kijken. Niet altijd leuk (zwak uitgedrukt, want het was vaak zelfs afschuwelijk, zeker als ik zo gespannen was), maar als ik er niet aan toegaf kwam later weer de rekening.



Alleen maar zitten is ook iets nuttigs doen!!! Namelijk: jezelf beter maken, goed voor jezelf zorgen, energie opbouwen, rusten, de accu weer opladen.

Helaas hebben we dit niet geleerd in onze maatschappij, maar misschien leer je het nu.

Lindy, ik heb gister de hele dag op de bank gezeten met een boek en ben nu moe. Dat vind ik raar. Als ik al moe ben, dan begin ik niet eens aan een boek, kan me dan toch niet concentreren op het verhaal. Gister voelde ik me hartstikke goed en heb ik bewust rustig aan gedaan om dat goede gevoel te houden. Vandaag toch weer mindere dag en ik vraag me af hoe ik dat had kunnen voorkomen. Helemaal niks doen terwijl ik me goed voel, lijkt me toch ook niet gezond.



Ik was net even ingelogd op mijn werkmail om mijn fg-verslag aan te passen (viel nog best mee, stond eigenlijk maar één zin in die ik er niet ik wil hebben). Ik zag een mail over een planning voor een groot en belangrijk onderdeel van een project waar we met drie collega's van maart tot september heel hard aan gewerkt hebben. De laatste maanden heeft het een beetje stilgestaan ivm wetswijziging (goede timing nu ik ziek thuis zat en andere collega zwangerschapsverlof had en dus maar één van de drie over was). Half januari moet de eerst stap nu gezet worden en er is een planning gemaakt voor de laatste actiepunten. Bij actiepunten waar normaal gesproken mijn naam zou staan, staan nu andere namen. Ik weet dat dat heel reëel is, maar het doet toch pijn dat mijn naam niet voorkomt in die planning.

Abc, ik snap je punt. Ik denk dat je hetzelfde bedoelt als wat ik me zo vaak afvroeg: wat doe ik verkeerd? Wat had ik anders moeten doen?

Bij mij is een omslag gekomen toen ik geen waarde meer ging geven aan hoe ik me voel. Tot die tijd, als ik me niet goed voelde was dat balen, als ik me goed voelde had ik een fijne dag. Dat ben ik uit elkaar gaan halen. Als ik me niet goed voelde en een mindere dag had, dan lach ik daar gewoon om weet dat het wel weer verandert. Misschien morgen een betere dag, of overmorgen. Mijn vriend heeft me daar heel erg bij geholpen door als ik zat te klagen of chagerijnig te wezen omdat ik me zo moe en slecht voelde, hij zei: even lachen! En weet je wat het maffe is? Ik wilde dan meestal helemaal niet lachen, en vond dat ik mezelf reuze zielig mocht vinden omdat ik me zo slecht voelde. Daarbij hoorde een gezicht op onweer, en niet een lach. Dat was een schaamtevolle ontdekking, tip om uit te proberen



Hoe hard ik mijn best ook deed om niet te lachen, het hielp bijna altijd om me beter te voelen.

Oftewel, je gevoel is ook maar een gevoel, het verandert elke keer weer. Het is een hele kunst om er mee om te gaan. Vandaag een goede dag, morgen misschien niet. Zo is het leven.



Met een burn-out is je energielevel helemaal uit balans. De ene keer word je moe van iets doen, de andere keer word je al moe van zitten. De ene keer krijg je energie van een rondje wandelen, de andere keer ben je uitgeput. Hecht er geen oordeel aan, neem het zoals het is (makkelijker gezegd dan gedaan), het kost (veel) tijd om de balans weer terug te krijgen.

Ik herken het wel Lindy. Als ik me kl*te voel, dan laat ik dat ook overal in merken. Ik ben sjaggerijnig, kom het huis niet uit, blijf wat hangen in mn pyjama en doe helemaal niets. Laatst had ik zo'n dag en toen stond er ineens een vriendin op de stoep die ik al een tijdje niet had gezien. Ik wilde haar niet wegsturen en heb mezelf gedwongen om even leuk en gezellig te doen. En...dat lukte met vlagen best goed. Vervolgens merkte ik ook dat ik me beter voelde, had wel hoofdpijn toen ze weer weg was, maar mijn 'ikbenzoozielig'bui was wel minder.



Ik merk echt dat ik opgelucht ben! Misselijkheid is compleet verdwenen (was pure spanning voor ba) en voel gewoon dat ik blij ben dat ik in ieder geval nog vier weken heb waarin ik niets hoef. Geen verplichtingen, geen collega's die langs 'moeten' komen, geen zenuwen omdat ik misschien wel naar mn werk 'moet' voor een kop koffie. Heb vanmiddag nog even gesport, vond het wel zwaar (mn conditie is compleet verdwenen ) maar ook wel weer lekker om even geweest te zijn. Daarna nog even lekker in de sauna gezeten, en vanavond een me, myself en I avondje, vriend is aan het werk tot 23u.



Lief, wat een hork van een baas. Kan me voorstellen dat je pissig bent!



abc, ik snap het heel goed!!! Ik vind het al vreselijk om iemand anders haar naam in het sportverslag te lezen die op mijn plek speelt, laat staan als het om het werk gaat.



Ik ga even wat te eten klaarmaken.

Jeeeeeemig wat ben ik moeoeoeoe........

Ben de hele dag misselijk geweest, weet niet of dat komt door de boosheid of door de medicijnen. Nu ook draaierig en slechte darmen en knik bijna door mijn knieen. Ga hangen tot ik een ons weeg, haha!

Lindy, dank weer voor je wijze woorden, hoewel ik de helft nu alweer kwijt ben.

Morgen reageer ik op jullie hoor dames.

Truste



Vond deze nog trouwens: http://www.burnin.nl/

Heb er nu de puf niet voor om het door te lezen maar voordat ik het vergeet. Dus. Vond het wel interessant uitzien.

Hallo allemaal

Ik zit net tegen man mijn beklag te doen, ik heb het gevoel of ik een hele drukke dag gehad heb, maar ik heb helemaal niks gedaan. Tenminste niets bijzonders. Een beetje huishouden, even een bakkie met vriendin, twee telefoongesprekken met andere vriendinnen, en dan is de dag gewoon weer al voorbij.

Zomaar een beetje aan het rommelen, en ik vind het heerlijk, ik heb dat gejaagde niet meer. Zou het dan toch eindelijk echt beter gaan???



Marriss: Wat fijn dat je gesprek goed is gegaan, en gelukkig zijn alle scenario's die je in je hoofd had niet uitgekomen. Het feit dat het je zo oplucht dat je echt nog even niets hoeft, geeft wel aan hoe dat je er tegenop zag. Dat er niets van je conditie over is, is niet zo raar. Een burnout is echt aantoonbaar in je lijf, en als je een flinke griep gehad heb, lever je ook zo de helft van je conditie in. Komende weken lekker op het gemakje weer een beetje opbouwen?



Toffe: Die modeshow op school, is dat ivm kerst? Bij ons hebben ze donderdagavond een kerstdiner, en dan gaan ze ook al helemaal in gala, in groep zeven en acht. Dus dat is ook echt een happening.

Je kan het ook niet laten he? Zo moe dat je ogen haast dichtvallen, maar toch nog maar even een appeltaart bakken.

Weet je al hoe dat je het met de opening gaat doen?



Abc: Het is om gek van te worden he? Dat je gewoon niet weet waar je goed aan doet. Dat je na een drukke dag moe bent is logisch maar nu kan je het eigenlijk niet verklaren, en ik snap idd wel dat het mega frustrerend is.

Ben het wel een beetje met lindy eens, als je een rotdag hebt, ga dan ook maar geen moeite meer doen om hem goed te maken. Hecht er idd maar geen waarde aan. Het is nou eenmaal zo, en morgen weer een betere dag.

Ik hoop heel erg dat het morgen op je werk gaat lukken.

Nog even over het sporten, ik heb idd op een zitfiets gezeten, dat scheeld al wel. Hoe bedoelde je dat jij maar 6 minuten cardio mag doen, dat je dan een pauze neemt of dat je in totaal maar 6 minuten bijv fietst?



Lief: Waardeloos dat je baas zo reageerde. Vond je het ondanks dat wel fijn om toch weer even tussen je collega's te zijn? Jammer, maar wel begrijpelijk dat je nu heel erg moe bent. Probeer morgen echt je rust even te pakken hoor.



Morgen eerst weer naar gesprekstherapie, en daarna door om te gaan sporten. Redelijk drukke dag dus.

Toffe: Hoe is het eigenlijk bij jou met sporten?

Annemie, bedoel je dat je je beklag zit te doen omdat je vindt dat je niks gedaan hebt? Of voel je je juist goed omdat je lekker niet zoveel gedaan hebt. Ik snap het even niet uit je stukje. Klinkt wel goed dat je dat gejaagde niet hebt, fijn hè om dat voelen dat dat ook nog kan. Dat onthouden als er minder goede dagen zijn.

Ik probeer me niet meer boos te maken als ik een slechte dag heb. Dan doe ik gewoon rustig aan en probeer te relaxen door lekker in bad te gaan of simpele series te kijken op tv. Ook op goede dagen probeer ik niet te veel te doen. Als ik twee dingen bedenk die ik kan doen, dan doe ik er één. Als dat dan toch te veel blijkt, weet ik inderdaad niet meer hoe ik het anders moet doen.



Annemie, jouw eerste stukje snap ik ook niet helemaal. Je klaagt en toch ben je tevreden?



Ik doe om en om cardio en kracht. Ik ga dus 6 minuten fietsen/roeien/lopen/crosstrainen, daarna doe ik een krachtoefening, dan weer 6 minuten cardio enz. Tussendoor ook nog een keer pauze om koffie/thee te drinken. Aan het begin van het uur warming up op muziek en aan het eind stretchen. Meestal haal ik dus 3x cardio en 2 of 3 x een krachtoefening. De krachtoefeningen zijn voor iedereen anders, mensen met rugklachten hebben andere oefeningen dan ik. Ik heb oefeningen voor al mijn spieren en een soort evenwichtsoefeningen op een grote bal.



Die zes minuten grens aan de cardio is voor iedereen hetzelfde. In die zes minuten moet je dan wel zo hard trainen dat je echt moe wordt, dus zes minuten (bijna) voluit. Daarna tijdens de krachtoefening heeft je lichaam de kans om weer te herstellen van de cardio. Het gaat heel erg om de afwisseling tussen inspanning en herstel. Heel veel mensen gaan daar tijdens het sporten niet goed mee om. Voor mij is dat nu extra belangrijk omdat mijn herstelmechanisme nu redelijk 'kapot' is.



Hoe was de modeshow, Toffe? Kon je het volhouden?



Marriss, je hele lichaam is uit balans en daarmee is je conditie helaas ook weg. Houd er rekening mee dat het nu heel lastig is om conditie op te bouwen, je lichaam werkt nu gewoon niet zoals het zou moeten.



Lief, ik ken die site, heb er wel nuttige dingen af gehaald. Hoe voel je je nu? Kijk je wel uit dat je niet teveel doet? Als een keer werken al zoveel effect heeft, dan misschien even niet werken tot je weet wat het effect van de ad is. Nu verander je twee dingen tegelijk en weet je dus niet wat de oorzaak is van je beroerdheid.



Ak, volgens mij ging je vandaag verhuizen. Ik weet niet of je nog meeleest, maar ik wens je heel veel plezier en geluk in je nieuwe huis.



Ik ga straks weer naar mijn werk. Ik merk dat ik er toch best tegen op zie. Die laatste keer dat ik echt gewerkt heb, heeft er toch wel zo ingehakt, dat ik bang ben voor de reactie van mijn lichaam op werken. De vorige keer dat ik op kantoor was, was ik er voor de ba en hoefde ik dus niet te werken (en mocht ik niet eens werken). Nu ga ik vandaag ook niet werken, maar alleen bijkletsen met collega en afspraken maken met baas, maar merk dat ik er toch wel wat tegen op zie. Ik zal nu toch echt weer moeten gaan werken. En het werken op zich heb ik wel weer zin in, maar de effecten ervan op hoe ik me voel waren de vorige keer niet leuk en dat wil ik eigenlijk niet nog een keer.



Ik heb gister mijn auto naar de garage gebracht voor APK en beurt en dat wordt weer een dure. Nieuwe banden en nieuwe remschijven en -blokken. Ik hoop dat die klaar is als ik klaar ben op mijn werk, garage zit vlak bij mijn werk en ik heb geen zin om twee keer heen en weer te rijden vandaag. Die leenauto die ik mee heb rijdt niet zo prettig vind ik. Zit totaal geen pit of snelheid in.

Ik begin me nu weer wat beter te voelen, jemig wat zit er een verschil in goede en slechte dagen. Op slechte dagen kost het bij wijze van spreken al mega veel energie om adem te halen, terwijl ik op goede dagen al fluitend het door mij zo gehate huishouden doe.



Nogmaals: het is erg fijn om jullie verhalen te lezen, zo veel herkenbaarheid. (helaas).

Ik vind de herkenning ook erg fijn. Het gevoel dat je niet gek bent...



Ik heb volgens mij wel een goeie dag. Zit nog lekker in pyjama, de zon schijnt lekker naar binnen, laptop aan, radio aan... ondertussen stap voor stap wat huishouden, en ik wil straks nog even een wandeling maken. Doe ik dan de kerstkaartjes ook even op de post. Ga zo nog even in mijn Nigela Iawson boeken neuzen, op zoek naar een lekkere taart, heb zin om weer wat te gaan bakken. Vriend is ook vrij, die is met wat klusjes in huis bezig.



Hoe is het bij jullie vandaag? Ook zo prachtig weer? Een laagje sneeuw en een stralend blauwe lucht met zon, prachtig!

Bij mij geen sneeuw maar wel zon, heel heerlijk. Was net op de fiets naar de psych, en bedacht me eigenlijk dat ik een zonnebril had moeten meenemen, maar heerlijk zeg, die stralen op je koude wangen. Zou haast met jas en al in de tuin gaan zitten!



Met psych gesproken over hoe ik nou met die eindeloze boosheid kan omgaan. Ik zou het graag willen inkapselen, dus boos zijn, er wel of niet wat mee doen, en dat laten voor wat het is. Ik kan zo lang zo vreselijk boos blijven. En ik besef dat dat me nekt. Dat ik daar heel moe van word. En ja, dan komt toch dat g-gebeuren weer om de hoek. Moet ik maar weer eens mee gaan oefenen. En ze gaf ook aan dat ik me vaker moet afvragen of een probleem van mij is of van een ander. Zoals dat mijn baas het niet begrijpt. Dat is eigenlijk niet mijn probleem, maar dat maak ik er wel van, want ik wil dat hij het snapt zodat we samen verder kunnen werken. Vrij kansloos. Dus kan ik er beter mijn schouders over ophalen. En doen wat ik denk dat goed is om zo goed mogelijk beter te worden. Als ik het zo opschrijf, klinkt het heel simpel, maar goed, het feit dat ik die zin kan gaan proberen in mijn hoofd te herhalen als ik weer eens een uitspatting heb, helpt wel. Net als dat ik conflicten uit de weg ga. Wat dus altijd resulteert in dat wat de ander wil, en nooit in mijn eigen wil. Het klinkt zo logisch allemaal he.



Ik ga even een kopje koffie drinken en dan het kerstmenu samenstellen.

Ik heb kerstvakantie .



Ik ben vanmorgen op het werk geweest en heel lang met baas zitten praten. Ik had wat dingen op papier gezet en naar aanleiding daarvan zijn we op goede onderwerpen gekomen en zijn er heel veel goede dingen gezegd. Vooral mijn conclusie dat privé belangrijker is dan werk was mijn baas heel blij mee. Ik wou graag vrij tussen Kerst en Oud & Nieuw en dat vond baas goed. Hij vond zelfs dat ik gewoon twee weken vrij moest nemen.



Hij wil dat ik de energie heb om te genieten van de feestdagen en er zin in te hebben ipv er zoals altijd weer tegen op te zien. Dus de feestdagen in combinatie met start CSR traject, andere medische afspraken en het feit dat ik vorige week de hele week nodig heb gehad om bij te komen van het werk en het bezoek bij de ba in de week ervoor en me pas sinds afgelopen maandag eigenlijk weer lekker voel vond mijn baas genoeg om te beslissen dat ik in januari pas weer hoef te beginnen en nu nog even echt tot rust kan komen. Voor een van mijn taken die ik elke maand moet doen en ik afgelopen week dus niet kon doen had hij al aangegeven dat het deze maand wat later kwam en hij gaat nu regelen dat ik het deze maand helemaal niet hoef te doen en in januari gewoon in één keer de jaarafsluiting doe.



Baas had gister een workshop gehad over leidinggeven en omgaan met stress en werkdruk en daar had hij heel veel nuttige dingen uitgehaald. Was voor hem zelf heel verhelderend en zat ook wel heel veel nuttigs voor mij in volgens hem. Hij heeft me al wat dingen verteld daarover en dat waren echt goede dingen. Als hij een aantal zaken daarvan daadwerkelijk zo gaat doen als hij nu van plan is, dan wordt de werkdruk volgend jaar een stuk minder en komt er veel meer structuur in het werk.



We hebben het er ook over gehad dat we misschien toch duidelijker moeten zijn tegen de collega's als ik weer begin over wat ik wel en niet doe. Ik vind het nu nog heel moeilijk om mijn grenzen in werkzaamheden aan te geven en als anderen die grenzen ook kennen dan wordt het makkelijker. Ik ben bang dat ik daardoor als inflexibel word gezien, maar baas vond dat onzin, dat is nu nodig voor mijn herstel en als ik weer hersteld ben dan komt die flexibiliteit vanzelf wel weer terug.



Kortom een goed gesprek en ik heb er een goed gevoel aan over gehouden. Ergens wel een klein beetje schuldgevoel richting collega's dat ik nu 'vakantie' heb, maar ook wel heel lekker dat ik de komende tweeënhalve week niet nog meer moet dan ik al had staan en daardoor meer rust heb voor de feestdagen.



Mijn auto was nog niet klaar, dus ik moet straks nog weer weg om die op te gaan halen. Het weer is hier wel redelijk, het begint nu wat grauwer te worden. Hier in het dorp is het op de meeste wegen echt nog een ijsbaan, de paar wegen die gestrooid worden zijn wel goed, maar de rest is echt spiegelglad.

Baas had trouwens bewust niet gereageerd op mijn mail die ik gestuurd had toen ik bij de ba was geweest omdat ik een week niks met werk mocht/wou doen. We hebben afgesproken dat hij de volgende keer in ieder geval laat weten dat hij het gelezen heeft omdat ik nu steeds zat te wachten op antwoord en uiteindelijk toch maar weer op mijn werkmail ingelogd heb.