Psyche
alle pijlers
Mijn vriendin had leukemie
maandag 27 september 2010 om 00:52
ik ben ten einde raad.
Mijn vriendin, mijn levensmaatje heeft sinds gisteren leukemie.
Samen komen we er altijd uit. Wij samen, dat is zo'n vanzelfsprekendheid al 17 jaar lang. Samen hebben we mijn scheiding, haar scheiding, onze kinderen groot brengen, het gehannes met mannen en relaties beleefd. Ach, alles eigenlijk, en ook vaak uitgesproken dat boven alles we elkaar hadden. We gunnen iedereen een vriendschap zoals wij die hebben.Want dan heb je iemand waarbij je onder alle omstandigheden jezelf kan zijn, zodat je daarin erachter komt wie 'jezelf' dan is.
Ik ben zo bang haar kwijt te raken en hoe ik dan leven moet.
Terwijl zij sinds een jaar echt gelukkig is met haar vriend, en ik ook sinds 3 jaar echt gelukkig ben met mijn vriend.
Maar boven alles, is mijn vriendin het dierbaarste in mijn leven. Mijn paniek, haar paniek, we willen elkaar beschermen, maar ik moet haar steunen. Mijn God, hoe moet dit toch?
Mijn vriendin, mijn levensmaatje heeft sinds gisteren leukemie.
Samen komen we er altijd uit. Wij samen, dat is zo'n vanzelfsprekendheid al 17 jaar lang. Samen hebben we mijn scheiding, haar scheiding, onze kinderen groot brengen, het gehannes met mannen en relaties beleefd. Ach, alles eigenlijk, en ook vaak uitgesproken dat boven alles we elkaar hadden. We gunnen iedereen een vriendschap zoals wij die hebben.Want dan heb je iemand waarbij je onder alle omstandigheden jezelf kan zijn, zodat je daarin erachter komt wie 'jezelf' dan is.
Ik ben zo bang haar kwijt te raken en hoe ik dan leven moet.
Terwijl zij sinds een jaar echt gelukkig is met haar vriend, en ik ook sinds 3 jaar echt gelukkig ben met mijn vriend.
Maar boven alles, is mijn vriendin het dierbaarste in mijn leven. Mijn paniek, haar paniek, we willen elkaar beschermen, maar ik moet haar steunen. Mijn God, hoe moet dit toch?
woensdag 15 december 2010 om 00:42
lieve ourse,
ik weet niet wat ik moet zeggen....
in plaats van virtuele knuffels
een van lievelingsliefdjes voor jou
http://youtu.be/xCFdYi9C_94'
Song
Instead of a kiss
Baby this is a
Song
Instead of a kiss
For all of you who ache, who long
For nights like this
Song
Instead of a touch
Darlin' this is a
Song
Instead of a touch
To all of you who wait so long
And need so much
It is for those who like to cling
It is to those, to those I sing
Here is a song instead of a clutch
Instead of a moon
Instead of a soothing touch
In the afternoon
It is for those who like to cling
It is to those, to those I sing
Here is a song instead of a clutch
Instead of a moon
Instead of a soothing touch
In the afternoon
ik weet niet wat ik moet zeggen....
in plaats van virtuele knuffels
een van lievelingsliefdjes voor jou
http://youtu.be/xCFdYi9C_94'
Song
Instead of a kiss
Baby this is a
Song
Instead of a kiss
For all of you who ache, who long
For nights like this
Song
Instead of a touch
Darlin' this is a
Song
Instead of a touch
To all of you who wait so long
And need so much
It is for those who like to cling
It is to those, to those I sing
Here is a song instead of a clutch
Instead of a moon
Instead of a soothing touch
In the afternoon
It is for those who like to cling
It is to those, to those I sing
Here is a song instead of a clutch
Instead of a moon
Instead of a soothing touch
In the afternoon
donderdag 16 december 2010 om 00:31
Ach, wat lief....met dankbaarheid naar geluisterd.
Het is nu al 16 dec. Dus 40 dagen zonder haar.
Ook al ben ik elke seconde met haar bezig en dat ze dood is, komt om de zoveel tijd per dag deze wetenschap als een bom binnen. Mijn god, A is dood en komt nooit meer terug. Dat kan toch helemaal niet!
De laatste beelden aan haar op de IC kunnen (gelukkig) verbleken, met de herinnering hoe blozend en stralend zij eigenlijk altijd was.
Maar des te onvoorstelbaarder is het dat zo'n gezonde, energieke meid in 6 weken geveld is door zo'n destructieve ziekte.
Ik heb vandaag op mijn werk weer grappen gemaakt zoals vroeger, een lol-mailtje gemaakt voor collega waar ik morgen zeker een leuke reactie op krijg.
Collega's zijn echt lief en proberen in te schatten wanneer ik wel of niet ergens over wil praten.
Bij collega's heb ik nog het gevoel dat ik mijn verdriet over hun kan verdelen. Ze hebben telkens maar 8 uur met me te maken en in wisselende samenstelling.
Bij mijn vriend , die zo ontzettend lief voor me is, en alle begrip voor me heeft, kan ik me schuldig voelen dat ik niet meer dezelfde ben als voorheen. En ben soms bang dat het zwaar voor hem is om met mij en mijn verdriet om te gaan.
Het is nu al 16 dec. Dus 40 dagen zonder haar.
Ook al ben ik elke seconde met haar bezig en dat ze dood is, komt om de zoveel tijd per dag deze wetenschap als een bom binnen. Mijn god, A is dood en komt nooit meer terug. Dat kan toch helemaal niet!
De laatste beelden aan haar op de IC kunnen (gelukkig) verbleken, met de herinnering hoe blozend en stralend zij eigenlijk altijd was.
Maar des te onvoorstelbaarder is het dat zo'n gezonde, energieke meid in 6 weken geveld is door zo'n destructieve ziekte.
Ik heb vandaag op mijn werk weer grappen gemaakt zoals vroeger, een lol-mailtje gemaakt voor collega waar ik morgen zeker een leuke reactie op krijg.
Collega's zijn echt lief en proberen in te schatten wanneer ik wel of niet ergens over wil praten.
Bij collega's heb ik nog het gevoel dat ik mijn verdriet over hun kan verdelen. Ze hebben telkens maar 8 uur met me te maken en in wisselende samenstelling.
Bij mijn vriend , die zo ontzettend lief voor me is, en alle begrip voor me heeft, kan ik me schuldig voelen dat ik niet meer dezelfde ben als voorheen. En ben soms bang dat het zwaar voor hem is om met mij en mijn verdriet om te gaan.
zaterdag 18 december 2010 om 01:02
Mijn jongste zoon gaat zojuist naar bed, wat is dat toch een prachtige, stabiele knul. Hij is 20, maar wat een volwassen man.
Hij zegt dat dat mede door mij komt, dat hij alle vrijheid heeft gehad om zichzelf op te voeden met alle liefde en steun van mij.
Hij begrijpt mijn verdriet om het verlies van A. Heel zijn leven is hij getuige geweest van onze intense vriendschap. En hij is bezorgd om me. Heeft zelf ook een intense vriendschap met een vriend die ik ook al vanaf zijn 12e ken. Hij bespreekt de issues die hij heeft met zijn vriendin en deelt de blijdschap dat hij gisteren een auto gekocht heeft.
Mijn oudste zoon deelde donderdag de moeilijkheden met zijn vriendin.
Ach, wat heb ik 's avonds laat te typen....
Natuurlijk heb ik genoeg mensen om me heen die alle moeite waard zijn.
Vanavond had ik late dienst met leuke collega's.
Maar och, wat is het verdriet wanhopig diep dat ik dit alles niet meer met haar kan delen, we deelden elk belangrijk en niet belangrijk feit met elkaar.
Het is bijna elke dag onvoorstelbaarder dat ze dood is, en dit niet meer kan.
Waar ben je A.?
Of is er gewoon helemaal niks na de de dood..... en hebben zelfs al onze gesprekken daarover, en belofte aan elkaar niks te betekenen omdat er niets is.....
Hij zegt dat dat mede door mij komt, dat hij alle vrijheid heeft gehad om zichzelf op te voeden met alle liefde en steun van mij.
Hij begrijpt mijn verdriet om het verlies van A. Heel zijn leven is hij getuige geweest van onze intense vriendschap. En hij is bezorgd om me. Heeft zelf ook een intense vriendschap met een vriend die ik ook al vanaf zijn 12e ken. Hij bespreekt de issues die hij heeft met zijn vriendin en deelt de blijdschap dat hij gisteren een auto gekocht heeft.
Mijn oudste zoon deelde donderdag de moeilijkheden met zijn vriendin.
Ach, wat heb ik 's avonds laat te typen....
Natuurlijk heb ik genoeg mensen om me heen die alle moeite waard zijn.
Vanavond had ik late dienst met leuke collega's.
Maar och, wat is het verdriet wanhopig diep dat ik dit alles niet meer met haar kan delen, we deelden elk belangrijk en niet belangrijk feit met elkaar.
Het is bijna elke dag onvoorstelbaarder dat ze dood is, en dit niet meer kan.
Waar ben je A.?
Of is er gewoon helemaal niks na de de dood..... en hebben zelfs al onze gesprekken daarover, en belofte aan elkaar niks te betekenen omdat er niets is.....
zaterdag 18 december 2010 om 01:14
Mooie post Ourse. Je verdriet en gemis spat van het scherm.
Koester je met de gedachte dat je een geweldig wijf bent met een prachtzoon die je op handen draagt. Misschien dom gezegd van mij en zit je helemaal niet op dit soort uitspraken te wachten maar: Jij hebt echte vriendschap gekend met haar die veel dieper ging dan de meeste oppervlakkige vriendschappen. Over een tijd kun je er met een glimlach aan terug denken en dankbaar zijn dat ze een deel van je leven is geweest.
Sterkte
Koester je met de gedachte dat je een geweldig wijf bent met een prachtzoon die je op handen draagt. Misschien dom gezegd van mij en zit je helemaal niet op dit soort uitspraken te wachten maar: Jij hebt echte vriendschap gekend met haar die veel dieper ging dan de meeste oppervlakkige vriendschappen. Over een tijd kun je er met een glimlach aan terug denken en dankbaar zijn dat ze een deel van je leven is geweest.
Sterkte
zaterdag 18 december 2010 om 10:13
Je wil weten waar ze is?
Weet niet of je hierop zit te wachten maar meld het toch even.
Ik weet natuurlijk niet waar A. is, maar ik geloof dat ze bij God geborgen is.
God houdt onze ruimtetijd en zijn eeuwigheid (whatever that dus may be) van elkaar afgeschermd. Jammer voor degenen die bewijs willen van wat er aan de andere kant van het aardse leven is. God heeft er echter groot belang bij dat wij ons ikje voor hem in de waagschaal durven stellen, en dat kan niet als dat wat er gebeurt ná ons ikje en wat we daarvoor moeten doen van tevoren duidelijk voor ons is. Dat is geen waagschaal. God test zo voortdurend onze liefde en vertrouwen. Hij wil vrienden uit vrije wil en geen 'vrienden' die met de vriendschap alleen hun ikje, hun aardse eigenbelang dienen.
Ook niet-religieuze mensen komen in de hemel hoor. God heeft vele namen, zijn huis heeft vele kamers. Voor iedereen met maar iets van een lichtje in zijn of haar hart is plek.
Dat is wat ik geloof. Jouw lijden door het gemis van A. is onderdeel van je aardse ervaring. Verdriet heeft ook een grote schoonheid in zich. Het geeft het leven relief, het bevestigt de waarde van wat is geweest. Wat is geweest, is niet weg, het ligt tot in detail opgeslagen in de archieven van de eeuwigheid.
En ik zeg nu wel: God schermt de eeuwigheid af, maar wie er oog voor heeft kan er mini-glimpjes van opvangen. Ik denk nu maar even aan de meelevende kapsters.
Het verdriet zal weer langzaam wegebben en dan ben jij een ietsje ander mens. Gelouterd, wellicht? Je ervaring kan dan waardevol zijn voor anderen.
Je mag vertrouwen dat ook jij - nu al - geborgen bent. Laat naast verdriet daarom vrolijkheid rustig toe. En wat velen soms vergeten: God heeft een geweldig gevoel voor humor.
http://www.youtube.com/watch?v=keHJ38_WcQw
Weet niet of je hierop zit te wachten maar meld het toch even.
Ik weet natuurlijk niet waar A. is, maar ik geloof dat ze bij God geborgen is.
God houdt onze ruimtetijd en zijn eeuwigheid (whatever that dus may be) van elkaar afgeschermd. Jammer voor degenen die bewijs willen van wat er aan de andere kant van het aardse leven is. God heeft er echter groot belang bij dat wij ons ikje voor hem in de waagschaal durven stellen, en dat kan niet als dat wat er gebeurt ná ons ikje en wat we daarvoor moeten doen van tevoren duidelijk voor ons is. Dat is geen waagschaal. God test zo voortdurend onze liefde en vertrouwen. Hij wil vrienden uit vrije wil en geen 'vrienden' die met de vriendschap alleen hun ikje, hun aardse eigenbelang dienen.
Ook niet-religieuze mensen komen in de hemel hoor. God heeft vele namen, zijn huis heeft vele kamers. Voor iedereen met maar iets van een lichtje in zijn of haar hart is plek.
Dat is wat ik geloof. Jouw lijden door het gemis van A. is onderdeel van je aardse ervaring. Verdriet heeft ook een grote schoonheid in zich. Het geeft het leven relief, het bevestigt de waarde van wat is geweest. Wat is geweest, is niet weg, het ligt tot in detail opgeslagen in de archieven van de eeuwigheid.
En ik zeg nu wel: God schermt de eeuwigheid af, maar wie er oog voor heeft kan er mini-glimpjes van opvangen. Ik denk nu maar even aan de meelevende kapsters.
Het verdriet zal weer langzaam wegebben en dan ben jij een ietsje ander mens. Gelouterd, wellicht? Je ervaring kan dan waardevol zijn voor anderen.
Je mag vertrouwen dat ook jij - nu al - geborgen bent. Laat naast verdriet daarom vrolijkheid rustig toe. En wat velen soms vergeten: God heeft een geweldig gevoel voor humor.
http://www.youtube.com/watch?v=keHJ38_WcQw
zaterdag 18 december 2010 om 10:22
quote:Frankie33 schreef op 13 december 2010 @ 12:44:
Begrafenis-blues
- Yke Schotanus -
Zet stil de klokken, sluit de telefoonlijn af
En geef de hond een kluif, zodat hij niet zo blaft;
Sluit de piano en breng met doffe trom
De kist naar buiten; zeg tegen de rouwstoet: 'Kom.'
Laat vliegtuigen, cirkelend, schrijven heel hoog
met jankende motor, de boodschap: 'Ze is dood.'
Leg om elke witte duivenek, een crepepapieren kraag
en zorg dat elke verkeersagent zwarte handschoenen draagt.
Zij was mijn oost, mijn west, mijn noord, mijn zuid,
Mijn werkweek en mijn zondag thuis,
Mijn dag, mijn nacht, mijn woord, mijn lied;
Ik dacht: 'Liefde duurt eeuwig' - zo is het niet.
Wij willen geen sterren nu, doof ze allemaal,
Ontmantel de zon en breek op nu de maan.
Verdrink alle zeeen, zorg dat elk bos verdwijnt.
Er is niets nu dat ooit ergens goed voor kan zijn.
.Mooi is deze tekst hè, het origineel is alleen van iemand anders en oorspronkelijk in het Engels. Ik hoorde dit voor het eerst in de film 'Four weddings and a funeral', heb het opgezocht en staat als favoriet gemarkeerd op m'n laptopje. Heb 't laatst ook in het topic van IBI geplaatst: http://homepages.wmich.edu/~cooneys/poe ... .stop.html
Lieve Ourse, 40 dagen later... Sommige mensen in je omgeving zullen er niet bij stil staan dat juist nu het echte missen pas begint. In het begin lijkt het nog onwerkelijk, maar nu krijg je dat besef dat ze er echt niet meer is. Ik kan je vertellen dat het gemis nooit helemaal over gaat, maar wel een beetje minder wordt. Het gemis wordt anders. Vind het moeilijk om het te verwoorden, maar misschien begrijp je wat/hoe ik het bedoel
Begrafenis-blues
- Yke Schotanus -
Zet stil de klokken, sluit de telefoonlijn af
En geef de hond een kluif, zodat hij niet zo blaft;
Sluit de piano en breng met doffe trom
De kist naar buiten; zeg tegen de rouwstoet: 'Kom.'
Laat vliegtuigen, cirkelend, schrijven heel hoog
met jankende motor, de boodschap: 'Ze is dood.'
Leg om elke witte duivenek, een crepepapieren kraag
en zorg dat elke verkeersagent zwarte handschoenen draagt.
Zij was mijn oost, mijn west, mijn noord, mijn zuid,
Mijn werkweek en mijn zondag thuis,
Mijn dag, mijn nacht, mijn woord, mijn lied;
Ik dacht: 'Liefde duurt eeuwig' - zo is het niet.
Wij willen geen sterren nu, doof ze allemaal,
Ontmantel de zon en breek op nu de maan.
Verdrink alle zeeen, zorg dat elk bos verdwijnt.
Er is niets nu dat ooit ergens goed voor kan zijn.
.Mooi is deze tekst hè, het origineel is alleen van iemand anders en oorspronkelijk in het Engels. Ik hoorde dit voor het eerst in de film 'Four weddings and a funeral', heb het opgezocht en staat als favoriet gemarkeerd op m'n laptopje. Heb 't laatst ook in het topic van IBI geplaatst: http://homepages.wmich.edu/~cooneys/poe ... .stop.html
Lieve Ourse, 40 dagen later... Sommige mensen in je omgeving zullen er niet bij stil staan dat juist nu het echte missen pas begint. In het begin lijkt het nog onwerkelijk, maar nu krijg je dat besef dat ze er echt niet meer is. Ik kan je vertellen dat het gemis nooit helemaal over gaat, maar wel een beetje minder wordt. Het gemis wordt anders. Vind het moeilijk om het te verwoorden, maar misschien begrijp je wat/hoe ik het bedoel
Beter onvolmaakt en echt dan gemaakt volmaakt - Beati pauperes spiritu
zaterdag 18 december 2010 om 23:26
quote:Frankie33 schreef op 18 december 2010 @ 10:13:
Je wil weten waar ze is?
Weet niet of je hierop zit te wachten maar meld het toch even.
Ik weet natuurlijk niet waar A. is, maar ik geloof dat ze bij God geborgen is.
God houdt onze ruimtetijd en zijn eeuwigheid (whatever that dus may be) van elkaar afgeschermd. Jammer voor degenen die bewijs willen van wat er aan de andere kant van het aardse leven is. God heeft er echter groot belang bij dat wij ons ikje voor hem in de waagschaal durven stellen, en dat kan niet als dat wat er gebeurt ná ons ikje en wat we daarvoor moeten doen van tevoren duidelijk voor ons is. Dat is geen waagschaal. God test zo voortdurend onze liefde en vertrouwen. Hij wil vrienden uit vrije wil en geen 'vrienden' die met de vriendschap alleen hun ikje, hun aardse eigenbelang dienen.
Ook niet-religieuze mensen komen in de hemel hoor. God heeft vele namen, zijn huis heeft vele kamers. Voor iedereen met maar iets van een lichtje in zijn of haar hart is plek.
Dat is wat ik geloof. Jouw lijden door het gemis van A. is onderdeel van je aardse ervaring. Verdriet heeft ook een grote schoonheid in zich. Het geeft het leven relief, het bevestigt de waarde van wat is geweest. Wat is geweest, is niet weg, het ligt tot in detail opgeslagen in de archieven van de eeuwigheid.
En ik zeg nu wel: God schermt de eeuwigheid af, maar wie er oog voor heeft kan er mini-glimpjes van opvangen. Ik denk nu maar even aan de meelevende kapsters.
Het verdriet zal weer langzaam wegebben en dan ben jij een ietsje ander mens. Gelouterd, wellicht? Je ervaring kan dan waardevol zijn voor anderen.
Je mag vertrouwen dat ook jij - nu al - geborgen bent. Laat naast verdriet daarom vrolijkheid rustig toe. En wat velen soms vergeten: God heeft een geweldig gevoel voor humor.
http://www.youtube.com/watch?v=keHJ38_WcQwPracht posting Frankie. Ik heb ook alle muziek van Libera en mijn speciale nummer is Rest in peace.
Je wil weten waar ze is?
Weet niet of je hierop zit te wachten maar meld het toch even.
Ik weet natuurlijk niet waar A. is, maar ik geloof dat ze bij God geborgen is.
God houdt onze ruimtetijd en zijn eeuwigheid (whatever that dus may be) van elkaar afgeschermd. Jammer voor degenen die bewijs willen van wat er aan de andere kant van het aardse leven is. God heeft er echter groot belang bij dat wij ons ikje voor hem in de waagschaal durven stellen, en dat kan niet als dat wat er gebeurt ná ons ikje en wat we daarvoor moeten doen van tevoren duidelijk voor ons is. Dat is geen waagschaal. God test zo voortdurend onze liefde en vertrouwen. Hij wil vrienden uit vrije wil en geen 'vrienden' die met de vriendschap alleen hun ikje, hun aardse eigenbelang dienen.
Ook niet-religieuze mensen komen in de hemel hoor. God heeft vele namen, zijn huis heeft vele kamers. Voor iedereen met maar iets van een lichtje in zijn of haar hart is plek.
Dat is wat ik geloof. Jouw lijden door het gemis van A. is onderdeel van je aardse ervaring. Verdriet heeft ook een grote schoonheid in zich. Het geeft het leven relief, het bevestigt de waarde van wat is geweest. Wat is geweest, is niet weg, het ligt tot in detail opgeslagen in de archieven van de eeuwigheid.
En ik zeg nu wel: God schermt de eeuwigheid af, maar wie er oog voor heeft kan er mini-glimpjes van opvangen. Ik denk nu maar even aan de meelevende kapsters.
Het verdriet zal weer langzaam wegebben en dan ben jij een ietsje ander mens. Gelouterd, wellicht? Je ervaring kan dan waardevol zijn voor anderen.
Je mag vertrouwen dat ook jij - nu al - geborgen bent. Laat naast verdriet daarom vrolijkheid rustig toe. En wat velen soms vergeten: God heeft een geweldig gevoel voor humor.
http://www.youtube.com/watch?v=keHJ38_WcQwPracht posting Frankie. Ik heb ook alle muziek van Libera en mijn speciale nummer is Rest in peace.
zondag 19 december 2010 om 00:10
Lieve Frankie,
Ik vind het zo lief dat je mij een antwoord wilt geven...en ik vind troost in alles wat maar een antwoord kan zijn op mijn zo'n vertwijfelende vraag.
Ik ben zo onzeker geworden over alle vragen des levens en ook des doods, dat ik elk antwoord wel wil aangrijpen "oké, dan zit het zo" .
Met jouw antwoord kan ik wat mee, en het ontroert me dat je de moeite hebt genomen dit voor mij te schrijven en te delen.
Ben vanavond naar de sauna geweest met 2 zussen. De hele avond over haar gekletst en alles de revue laten passeren wat er toch allemaal gebeurd is de laatste 3 maanden. Wat is het dan fijn dat ze ook bij de crematie waren en daarvan hun eigen ervaringen vertellen. Het zijn lieve zussen.
Ik vind het zo lief dat je mij een antwoord wilt geven...en ik vind troost in alles wat maar een antwoord kan zijn op mijn zo'n vertwijfelende vraag.
Ik ben zo onzeker geworden over alle vragen des levens en ook des doods, dat ik elk antwoord wel wil aangrijpen "oké, dan zit het zo" .
Met jouw antwoord kan ik wat mee, en het ontroert me dat je de moeite hebt genomen dit voor mij te schrijven en te delen.
Ben vanavond naar de sauna geweest met 2 zussen. De hele avond over haar gekletst en alles de revue laten passeren wat er toch allemaal gebeurd is de laatste 3 maanden. Wat is het dan fijn dat ze ook bij de crematie waren en daarvan hun eigen ervaringen vertellen. Het zijn lieve zussen.
zondag 19 december 2010 om 00:15
quote:Chatterly schreef op 18 december 2010 @ 01:14:
Mooie post Ourse. Je verdriet en gemis spat van het scherm.
Koester je met de gedachte dat je een geweldig wijf bent met een prachtzoon die je op handen draagt. Misschien dom gezegd van mij en zit je helemaal niet op dit soort uitspraken te wachten maar: Jij hebt echte vriendschap gekend met haar die veel dieper ging dan de meeste oppervlakkige vriendschappen. Over een tijd kun je er met een glimlach aan terug denken en dankbaar zijn dat ze een deel van je leven is geweest.
Sterkte
Dank je. Ja ik heb echte vriendschap gekend, dat maakt me rijk...en doet me goed als anderen dit herkennen.
Eigenlijk kun je niet zonder, niemand niet. Dat zei ik in mijn openingspost al.
Mooie post Ourse. Je verdriet en gemis spat van het scherm.
Koester je met de gedachte dat je een geweldig wijf bent met een prachtzoon die je op handen draagt. Misschien dom gezegd van mij en zit je helemaal niet op dit soort uitspraken te wachten maar: Jij hebt echte vriendschap gekend met haar die veel dieper ging dan de meeste oppervlakkige vriendschappen. Over een tijd kun je er met een glimlach aan terug denken en dankbaar zijn dat ze een deel van je leven is geweest.
Sterkte
Dank je. Ja ik heb echte vriendschap gekend, dat maakt me rijk...en doet me goed als anderen dit herkennen.
Eigenlijk kun je niet zonder, niemand niet. Dat zei ik in mijn openingspost al.
zondag 19 december 2010 om 21:22
quote:Ourse schreef op 19 december 2010 @ 00:10:
Lieve Frankie,
Ik vind het zo lief dat je mij een antwoord wilt geven...en ik vind troost in alles wat maar een antwoord kan zijn op mijn zo'n vertwijfelende vraag.
Ik ben zo onzeker geworden over alle vragen des levens en ook des doods, dat ik elk antwoord wel wil aangrijpen "oké, dan zit het zo" .
Met jouw antwoord kan ik wat mee, en het ontroert me dat je de moeite hebt genomen dit voor mij te schrijven en te delen.
Ben vanavond naar de sauna geweest met 2 zussen. De hele avond over haar gekletst en alles de revue laten passeren wat er toch allemaal gebeurd is de laatste 3 maanden. Wat is het dan fijn dat ze ook bij de crematie waren en daarvan hun eigen ervaringen vertellen. Het zijn lieve zussen.
Graag gedaan, Ourse.
Oh heerlijk zeg, de sauna. In een warme, verlichte whirlpool zitten in het koude donker en omringd door sneeuw... Wow! Of was er geen buiten bij? Wat mooi dat je zussen hebt met wie je kunt praten. Dat vooral.
Lieve Frankie,
Ik vind het zo lief dat je mij een antwoord wilt geven...en ik vind troost in alles wat maar een antwoord kan zijn op mijn zo'n vertwijfelende vraag.
Ik ben zo onzeker geworden over alle vragen des levens en ook des doods, dat ik elk antwoord wel wil aangrijpen "oké, dan zit het zo" .
Met jouw antwoord kan ik wat mee, en het ontroert me dat je de moeite hebt genomen dit voor mij te schrijven en te delen.
Ben vanavond naar de sauna geweest met 2 zussen. De hele avond over haar gekletst en alles de revue laten passeren wat er toch allemaal gebeurd is de laatste 3 maanden. Wat is het dan fijn dat ze ook bij de crematie waren en daarvan hun eigen ervaringen vertellen. Het zijn lieve zussen.
Graag gedaan, Ourse.
Oh heerlijk zeg, de sauna. In een warme, verlichte whirlpool zitten in het koude donker en omringd door sneeuw... Wow! Of was er geen buiten bij? Wat mooi dat je zussen hebt met wie je kunt praten. Dat vooral.
donderdag 23 december 2010 om 17:49
Ik heb vandaag bij haar ouders een kerststukje gebracht, met 2 lichtjes, één van mij en één van haar.
Het was goed om samen te zijn. Wat is het intens verdrietig om ouders te zien die hun kind moeten missen. En zij die verdrietig zijn om mij, omdat ik haar kwijt ben.
Toen moeders weg moest naar een afspraak, bleef ik nog 'even' met vaders zitten. We hebben zoveel vragen, verbijstering en verdriet gedeeld, waarbij beurtelings tranen vloeiden wat niet erg was, dat het ineens 3 uur later was.
Het was goed om samen te zijn. Wat is het intens verdrietig om ouders te zien die hun kind moeten missen. En zij die verdrietig zijn om mij, omdat ik haar kwijt ben.
Toen moeders weg moest naar een afspraak, bleef ik nog 'even' met vaders zitten. We hebben zoveel vragen, verbijstering en verdriet gedeeld, waarbij beurtelings tranen vloeiden wat niet erg was, dat het ineens 3 uur later was.
zondag 26 december 2010 om 23:40
Kerst 2010 is bijna voorbij. Het zal wel heel confronterend voor je geweest zijn. Dat er zo veel binnen een jaar, zelfs binnen enkele maanden, op zijn kop gezet kan worden. Toch hoop ik dat kerst niet alleen verdrietig maar ook ergens fijn voor je is geweest. Dit hoop ik zeker ook voor de ouders van A. Moeilijke tijden. Volgende week Oud & Nieuw... Ik wens jullie alle vertrouwen toe dat het goed is zo.
maandag 27 december 2010 om 00:11
Ja, gelukkig is deze kerst voorbij. Maar misschien zie ik nog wel meer op tegen kerst volgend jaar, dan is het al één jaar en 50 dagen zonder haar. Hoe ga ik dat doen?
Ik heb het wel goed gehad, met mijn zonen, mijn vriend en zijn 3 kinderen.
1e Kerstdag 's morgens, de zon schijnt, de wereld is wit en de lucht is blauw. Ik staar naar de lucht, en zie boven mijn huis en tuin vliegtuigstrepen lopen. Ik kijk, en kijk en de vliegtuigstrepen vormen onmiskenbaar de letter "A" boven mijn huis....
Ik heb het wel goed gehad, met mijn zonen, mijn vriend en zijn 3 kinderen.
1e Kerstdag 's morgens, de zon schijnt, de wereld is wit en de lucht is blauw. Ik staar naar de lucht, en zie boven mijn huis en tuin vliegtuigstrepen lopen. Ik kijk, en kijk en de vliegtuigstrepen vormen onmiskenbaar de letter "A" boven mijn huis....
zaterdag 1 januari 2011 om 21:41
'Gelukkig nieuwjaar', zeggen ze. Maar voor A. is er helemaal geen nieuw jaar. A. en dood zijn, het lijkt vast een combinatie van niks. Onwerkelijk. Onmogelijk! Voor jou zelf lijkt het nieuwe jaar misschien bij voorbaat al niet boven 2010, waarvan de laatste maanden ook al een nachtmerrie waren, te kunnen uitstijgen. Twaalf uur 31 december: men proost en knalt en spettert. De lucht is er vol van. Wat een dissonant met het gemis, de oorverdovende stilte die jij en de ouders van A. doormaken.
Zo stel ik me grofweg voor hoe je je dezer dagen voelt. Corrigeer me als 't anders is, Ourse. Het wordt gelezen.
Zo stel ik me grofweg voor hoe je je dezer dagen voelt. Corrigeer me als 't anders is, Ourse. Het wordt gelezen.
zaterdag 15 januari 2011 om 23:24
Weer 14 dagen verder....
Afgelopen week moest ik voor mijn werk iemand begeleiden naar het ziekenhuis, mee naar de verkoever-ruimte, OK, en weer naar verkoever. Al die bedden met zieke mensen daar op een rijtje, brachten alle herinneringen aan de IC in Amsterdam weer boven, en kwam helemaal verdrietig terug. Gelukkig ving een collega mij lief op.
Donderdag liep ik in de stad, en kwam plots iemand tegen, die ik al lange tijd niet gezien had. We hadden haar een overlijdenskaart gestuurd, dus ik ging er vanuit dat ze wist van A's overlijden toen ze vroeg hoe het me mij ging. Ze was echter verhuisd en had de kaart niet gehad. Het was zo raar om iemand die ons allebei kende te vertellen dat ze dood was.
Ze was zo verbijsterd, drong niet tot haar door. Ze zei nog dat ze zelden 2 zulke goede vriendinnen had meegemaakt. Met de afspraak dat we snel contact opnemen om bij te kletsen, draai ik me om, loop 20m verder en zie een oude jeugdvriend van me, die ergens altijd een rode draad in mijn leven is, ook al zie ik hem soms tijden niet.
Ook hij vraagt hoe het met me is, en vertel wederom, tja.. hoe gaat het als A er niet meer is. Ook hij wist het niet, en weet wel welke band A en ik hadden/hebben. Kende A ook.
's Avonds was de film "Simon" op tv. Hoe een vriend zijn vriend bijstaat bij het overlijden aan een hersentumor.
In de armen van mijn vriend heb ik gehuild en gehuild.
Ik heb er nu nog dikke ogen van.
Och, wat mis ik haar toch.
Afgelopen week moest ik voor mijn werk iemand begeleiden naar het ziekenhuis, mee naar de verkoever-ruimte, OK, en weer naar verkoever. Al die bedden met zieke mensen daar op een rijtje, brachten alle herinneringen aan de IC in Amsterdam weer boven, en kwam helemaal verdrietig terug. Gelukkig ving een collega mij lief op.
Donderdag liep ik in de stad, en kwam plots iemand tegen, die ik al lange tijd niet gezien had. We hadden haar een overlijdenskaart gestuurd, dus ik ging er vanuit dat ze wist van A's overlijden toen ze vroeg hoe het me mij ging. Ze was echter verhuisd en had de kaart niet gehad. Het was zo raar om iemand die ons allebei kende te vertellen dat ze dood was.
Ze was zo verbijsterd, drong niet tot haar door. Ze zei nog dat ze zelden 2 zulke goede vriendinnen had meegemaakt. Met de afspraak dat we snel contact opnemen om bij te kletsen, draai ik me om, loop 20m verder en zie een oude jeugdvriend van me, die ergens altijd een rode draad in mijn leven is, ook al zie ik hem soms tijden niet.
Ook hij vraagt hoe het met me is, en vertel wederom, tja.. hoe gaat het als A er niet meer is. Ook hij wist het niet, en weet wel welke band A en ik hadden/hebben. Kende A ook.
's Avonds was de film "Simon" op tv. Hoe een vriend zijn vriend bijstaat bij het overlijden aan een hersentumor.
In de armen van mijn vriend heb ik gehuild en gehuild.
Ik heb er nu nog dikke ogen van.
Och, wat mis ik haar toch.
vrijdag 18 februari 2011 om 11:36
Weer een maand verder..... Het is nu 3 maanden geleden.
Ik wil alle mensen wel geloven dat met de tijd het verdriet draaglijker wordt, maar ik kan er zelf nog niets bij voorstellen.
Ik vind het zwaar om wel 'dagelijks te functioneren', maar met zo'n gapend gat van verdriet in mijn lijf.
Ik heb een mooie fotocollage gemaakt van ons tweeën, die telkens een glimlach en een traan oproept.
Ja, onze vriendschap en band was een cadeau, die ik niet had willen missen....
Precies dat.
Ik wil alle mensen wel geloven dat met de tijd het verdriet draaglijker wordt, maar ik kan er zelf nog niets bij voorstellen.
Ik vind het zwaar om wel 'dagelijks te functioneren', maar met zo'n gapend gat van verdriet in mijn lijf.
Ik heb een mooie fotocollage gemaakt van ons tweeën, die telkens een glimlach en een traan oproept.
Ja, onze vriendschap en band was een cadeau, die ik niet had willen missen....
Precies dat.