Zoon (bijna 6) bang..??

Ik weet niet meer waar ik de antwoorden moet zoeken of hoe ik er mee om moet gaan. Ik ben dus op zoek naar misschien wat nieuwe invalshoeken/inzichten/ervaringen?

Mijn verhaal is als volgt:



Ik ben een alleenstaande moeder met een zoontje van bijna 6. Sinds ruim 4 maanden heeft mijn zoontje van de ene op de andere dag geen enkel contact meer met zijn vader (die is boos op mij en heeft daaropvolgend alle contacten verbroken. Hij kijkt op geen enkele wijze meer naar onze zoon om en heeft zich niet meer laten horen of zien. Niemand weet of - en wanneer - hij evt. alsnog terugkomt).

Hoewel het natuurlijk te schandalig en onbegrijpelijk voor woorden is, is het - onder de omstandigheden - uiteindelijk voor alle betrokken partijen (waaronder ook onze zoon) het best dat zijn vader vertrokken is (ex heeft zowel mij als zoon enorm geterroriseerd en bedreigd. M.n. zoon heeft hier veel last van gehad).



Ik heb inmiddels een nieuwe relatie. Mijn vriend heeft zelf twee kinderen en de onderlinge contacten gaan goed. We slapen met enige regelmaat bij elkaar en op gezette tijden brengen we de kinderen samen. We hebben plannen om volgend jaar zomer te gaan samenwonen.

(bovenstaande informatie even genoemd omdat dit toch ook een grote verandering is in het leven van mijn zoontje: nieuwe mensen in ons leven, hij die mij moet 'delen' op sommige momenten, kinderen moeten hun plekje vinden t.o.v. ons/elkaar etc.).



Maar goed, hetgeen waar ik mee zit is het volgende: sinds nu ruim een maand is mijn zoontje ineens begonnen met 's avonds en 's nachts uit zijn bed te komen. Zowel gedurende de dag, maar ook 's avonds bij het naar bed gaan vraagt hij me continu of ik nog weg moet 's avonds. Hij heeft continu de bevestiging nodig dat ik niet weg ga. Ook overdag als ik met hem samen ben, doet hij niet anders dan mij continu, aan 1 stuk door, roepen, opzoeken, vragen waar ik ben, wat ik aan het doen ben.

Maar m.n. de keren dat hij 's avonds en 's nachts zijn bed uitkomt beginnen me op te breken.

Ik heb al zo ontzettend vaak met hem gesproken over waar dit vandaan komt (zelf wijt ik het aan het plotselinge vertrek van zijn vader en nu de angst dat ook ik bij hem wegga). Ik heb hem keer op keer uitgelegd hoe de situatie is, dat ik begrijp dat het voor hem erg moeilijk is en niet leuk dat papa er ineens niet meer is, het verschil uitgelegd tussen papa en mama, hem verzekerd dat ik nooit nooit nooit bij hem wegga, dat ik er altijd voor hem ben. En dat áls ik een avondje weg ben, dat mijn vriend er dan altijd voor hem is en dat mama altijd weer terugkomt.

Toch haalt dit alles niets uit: hij blijft zijn bed uit komen. Laatst zelfs tot 18x toe, verspreid over de avond en nacht. Hij komt dan met allerlei smoesjes (teen doet pijn, ik hoor iets tikken, ik heb dorst etc.). Dingen waarvan hij weet dat hij hiervoor zijn bed niet uit hoort te komen.

Of soms begint hij alleen maar te huilen als hij in bed ligt, of boven aan de trap staat. Als ik hem dan vraag wat er is, zegt hij dat hij het niet weet.



Ik heb echt al zo vaak met hem hierover gesproken, geprobeerd te achterhalen waar dit gedrag vandaan komt. Het enige wat eigenlijk elke keer weer terugkomt is dat hij niet weet waarom hij dit doet, of soms dat hij zegt dat hij toch bang is dat ik wegga. Ik kan hem nog zo vaak verzekeren dat dit niet gebeurd, maar het blijft maar terugkomen.



Ik weet onderhand niet meer wat ik er mee moet. Echt elke avond, elke nacht is het raak. Ik kan me goed iets voorstellen bij een evt. verlatingsangst. Alleen.. ik weet niet wat ik er mee moet. Ik merk dat mijn geduld op raakt. De ene keer lukt het me om rustig te blijven en hem steeds opnieuw weer rustig proberen te laten slapen. Een andere keer lukt me dit niet en word ik boos en geïrriteerd.

Laatst bij een logeerpartijtje bij zijn oma liet hij dit gedrag ook zien. De hele nacht lopen spoken, eruit komen om onzin dingen.



Pffff... heeft iemand enig idee wat ik hiermee moet? Al meerdere mensen hebben met mijn zoontje proberen te praten (ik, vriend, oma's). In het verleden ook al eens met hem naar een kinderpsycholoog geweest, maar daar liet hij amper iets los. Als ik hem nu vraag of hij opnieuw terug zou willen naar deze mevrouw om met haar te praten, dan geeft hij aan dit niet meer te willen.



Ik weet het onderhand echt niet meer...

Mijn moeder haalt mijn zoontje dus op. Ik heb met haar afgesproken dat zij mij belt zodra ze een moment heeft en mij laat weten hoe het met zoonlief is. Het lastige is dat zij vrij ver van mij vandaan woont. Maar uiteraard geldt: als het niet gaat, dan stap ik alla minuut alsnog in de auto.

Vanaf morgenavond zijn zoon en ik weer samen en zal ik veel tijd met hem doorbrengen.



Oh, ook mijn hart breekt. Mijn mannetje heeft al zóveel meegemaakt. En wat ik dus nog 1 van de moeilijkste dingen vind is dat ik dus geen professionele hulp voor hem kan inschakelen...

Ja, in het verleden ben ik 1x met hem naar een kinderpsycholoog geweest. Maar dat nadat ikzelf enorm aan de bel heb getrokken bij ex (waar hij overigens niets op uit deed). Pas nadat zijn familie zich ermee begon te bemoeien kwam hij over de brug. Ik betwijfel ten zeerste of dat deze keer nog weer zou werken. Maar goed, ik zou het kunnen proberen natuurlijk, want het is meer dan duidelijk dat zoon hulp nodig heeft!



Overigens: bedankt voor de waardevolle tip om zelf in therapie te gaan bij iemand die ook ervaring heeft met kinderen waar ik dan om tips kan vragen. Goeie! Ga ik zeker achter aan (kan zelf ook wel wat hulp gebruiken...).



Zwartbloem, ik weet ook dat het allesbehalve goed van me is wanneer mijn geduld opraakt. Ik weet het zó goed en voel me er ook vreselijk onder. Ik kan echter niet anders dan eerlijk zijn en moet dan bekennen dat dit helaas wel eens is gebeurd (dat ik boos werd, als hij voor de zoveelste keer voor de zoveelste nacht zijn bed uitkwam). Maar ja, je hebt gelijk: het is niet goed van me!

Bedankt voor deze tip, Binti. Ik zal eens informeren bij de genoemde instanties, want nee, me erbij neerleggen dat is het laatste wat ik wil!! Soms voelt het alleen net alsof je aan alle kanten met je rug tegen de muur staat...



V.w.b. schoonmoeder/schoonfamilie inschakelen: ik acht de kans zeer, zeer klein. Schoonmoeder heeft weinig invloed, is zelf erg labiel en - met alle respect - niet altijd de meest slimme persoon. Schoonfamilie heeft zich inmiddels achter ex geschaard en wil niets meer van mij weten.

Eigenlijk niets anders dan het laten omzetten van de huidige bezoekregeling naar een regeling onder toezicht. Waarbij er, door beide instanties!, aan toegevoegd werd dat dit enerzijds een langdurig traject kan zijn, belastend voor o.a. mijn zoontje en anderzijds nog maar de vraag of/wat er uit voortkomt.



Beide instanties erkenden dat de situatie afschuwelijk was, maar konden niet echt iets betekenen...



Ik zit zelf nu ook na te denken hoe ik in de toekomst omga met contacten tussen schoonfamilie en zoon. Ook maar eens met mijn naaste omgeving bespreken...Pfff...