Relaties
alle pijlers
Mijn grens is bereikt..
donderdag 13 januari 2011 om 10:43
donderdag 13 januari 2011 om 10:51
het klinkt alsof wel A durft te zeggen, maar B nog even uitstelt. Goed dat je hier niet meer aan mee wil werken. Zes weken lijkt mij meer dan genoeg tijd voor hem om te bedenken wat hij wil. En terecht dus dat je er klaar mee bent!
Misschien het gesprek vanavond eens openen met een voorstel hoe jullie het met de kinderen gaan regelen nu jullie uit elkaar zijn. neem het heft in eigen handen!
Misschien het gesprek vanavond eens openen met een voorstel hoe jullie het met de kinderen gaan regelen nu jullie uit elkaar zijn. neem het heft in eigen handen!
donderdag 13 januari 2011 om 11:10
In je vorige topic werd al duidelijk dat jullie over en weer vol verwijten zaten en dat de relatie meer een vader-moeder relatie was, dan een stel.
Heb jij voor jezelf duidelijk wat je concreet van hem verwacht? Wat is jouw idee van er samen aan werken? Als jij vindt dat jullie als stel relatietherapie nodig hebben, dan zou ik dat als uitgangspunt nemen. Aan jullie dan de keuze: wel of niet. KIest één van beiden voor niet, dan kun je inderdaad een grens trekken.
Heb jij voor jezelf duidelijk wat je concreet van hem verwacht? Wat is jouw idee van er samen aan werken? Als jij vindt dat jullie als stel relatietherapie nodig hebben, dan zou ik dat als uitgangspunt nemen. Aan jullie dan de keuze: wel of niet. KIest één van beiden voor niet, dan kun je inderdaad een grens trekken.
donderdag 13 januari 2011 om 11:13
quote:TaraD schreef op 13 januari 2011 @ 11:05:
Dan papa weg, dan mama weg. Ik kan dat sowieso moeilijk want ik heb amper plek om naartoe te gaan. Ik vind ook dat ik erop terug mag/moet komen als ik zie dat het voor de kinderen niet goed is, zeker als de kogel nog niet definitief door de kerk is. Ik heb dan ook besloten om de stabiele factor te zijn voor de kinderen en hier te blijven tot werkelijk alles is geregeld (of weer goed is.)
Jij mag wel eenzijdig de spelregels veranderen omdat het jou beter uitkomt?
Jij besluit eenzijdig om de afspraak te veranderen. En dan is hij te vrijblijvend bezig?
Jij bent zelf ook niet eerlijk naar hem toe! En er is veel ïk" in jullie relatie, nauwelijks "wij". En is dat niet exact het probleem?
Dan papa weg, dan mama weg. Ik kan dat sowieso moeilijk want ik heb amper plek om naartoe te gaan. Ik vind ook dat ik erop terug mag/moet komen als ik zie dat het voor de kinderen niet goed is, zeker als de kogel nog niet definitief door de kerk is. Ik heb dan ook besloten om de stabiele factor te zijn voor de kinderen en hier te blijven tot werkelijk alles is geregeld (of weer goed is.)
Jij mag wel eenzijdig de spelregels veranderen omdat het jou beter uitkomt?
Jij besluit eenzijdig om de afspraak te veranderen. En dan is hij te vrijblijvend bezig?
Jij bent zelf ook niet eerlijk naar hem toe! En er is veel ïk" in jullie relatie, nauwelijks "wij". En is dat niet exact het probleem?
donderdag 13 januari 2011 om 11:42
Jij hebt misschien niet voor de situatie gekozen, maar hebt er wel een aandeel in. Jullie hebben samen een time out gekozen. Maar jij komt erop terug.
Jij bent dus net als hij in je eigen belang bezig. Het verschil is dat jij je nog kunt verstoppen achter de kinderen. Terwijl je zelf zegt: "die time out pakt niet goed uit, want het is lastig voor mij omdat ik nauwelijks plekken heb waar ik heen kan." Pas in 2e instantie noem je je kinderen.
Jij bent dus net als hij in je eigen belang bezig. Het verschil is dat jij je nog kunt verstoppen achter de kinderen. Terwijl je zelf zegt: "die time out pakt niet goed uit, want het is lastig voor mij omdat ik nauwelijks plekken heb waar ik heen kan." Pas in 2e instantie noem je je kinderen.
donderdag 13 januari 2011 om 12:36
quote:TaraD schreef op 13 januari 2011 @ 12:26:Maar ik moet loslaten want ik kan niet door met een man die niet van mij houd. Ik kan ook niet door met een man die niet wil werken om dat gevoel terug te krijgen.Het is enorm klote, maar zo is het. Ik weet waar je voor staat en hoe het voelt, want ik heb een half jaar geleden mijn (nu) ex en de vader van mijn kinderen de deur gewezen. Dat deed en doet nog steeds pijn en vind ik enorm verdrietig, maar... Aan een dood paard kun je niet trekken, wij verdienen beter!
donderdag 13 januari 2011 om 12:45
quote:TaraD schreef op 13 januari 2011 @ 12:26:
De kinderen zijn geen pionnen die je in kunt zetten, ik heb dan ook getracht het voor iedereen goed te doen maar ik ben niet alwetend. Wij zijn beiden even verantwoordelijk. Als het voor hen niet werkt zijn we verplicht het anders te doen. Zij hebben regelmatig een zeer emotionele vader aan de telefoon. Zo langzamerhand zakt voornamelijk het vertrouwen in papa weg, dat zie ik en dat hoor ik. Hij ziet niet wat dit met ze doet (behalve het horen huilen en smeken of hij thuis wil komen door de telefoon) want ze zijn dolblij als hij weer even hier is.
Wat afschuwelijk voor je kinderen zeg
Ik hoop dat deze situatie niet lang gaat duren voor ze. Heb jij je man duidelijk kunnen maken wat het effect van die emotionele telefoontjes is?
Hij mag en kan niet van mij verwachten dat ik maar verzin en een keuze maak hoe ik hem de ruimte geef die hij nodig heeft.
Een derde in het spel? Ik heb mijn twijfels (gehad) en het hem meermalen gevraagd maar er lijkt geen sprake van te zijn. Misschien moet ik er ook heel eerlijk bij zeggen dat hij zijn handen moeilijk van mij af kan houden als hij hier is.. Vind me een prachtvrouw- en moeder maar voelt niks.
Bedoel je daarmee dat jullie nog steeds seks hebben? Hoe voelt het voor jou als hij thuiskomt en jou intiem aanraakt?
Als hij dit niet kan/wil of doet kan ik maar 1 conlusie trekken. Dat er inderdaad geen ons meer is/zal zijn en dat ik verder moet.
Wat betekent dat concreet? Dat je een scheiding aanvraagt? Dat hij tijdelijk elders gaat wonen en er voorlopige regelingen worden getroffen voor de kinderen, het huis, de financiën e.d.? Weet je man welke consequentie het voor hem heeft als hij jou op vrijdag nog steeds laat bungelen?
Dezelfde boodschap blijven herhalen heeft geen effect; er moeten ook daden op volgen. "Ik ga verder met mijn leven" en "ik ga aan mezelf werken" zijn te vage boodschappen voor hem. Het zijn jouw voornemens en daarmee heel belangrijk, maar hij kan daar niet veel mee.
Ik begrijp dat je bang bent om concrete consequenties uit te spreken. Daarmee moet je ze ook nemen. Maar je moet in elk geval voor jezelf kiezen. Wil je hem een ultimatum stellen of ben je daar nog niet aan toe. Zo niet, geef jezelf en hem dan ook tijd en rust. Een halfslachtig ultimatum is onduidelijk en pijnlijk voor alle partijen.
De kinderen zijn geen pionnen die je in kunt zetten, ik heb dan ook getracht het voor iedereen goed te doen maar ik ben niet alwetend. Wij zijn beiden even verantwoordelijk. Als het voor hen niet werkt zijn we verplicht het anders te doen. Zij hebben regelmatig een zeer emotionele vader aan de telefoon. Zo langzamerhand zakt voornamelijk het vertrouwen in papa weg, dat zie ik en dat hoor ik. Hij ziet niet wat dit met ze doet (behalve het horen huilen en smeken of hij thuis wil komen door de telefoon) want ze zijn dolblij als hij weer even hier is.
Wat afschuwelijk voor je kinderen zeg
Ik hoop dat deze situatie niet lang gaat duren voor ze. Heb jij je man duidelijk kunnen maken wat het effect van die emotionele telefoontjes is?Hij mag en kan niet van mij verwachten dat ik maar verzin en een keuze maak hoe ik hem de ruimte geef die hij nodig heeft.
Een derde in het spel? Ik heb mijn twijfels (gehad) en het hem meermalen gevraagd maar er lijkt geen sprake van te zijn. Misschien moet ik er ook heel eerlijk bij zeggen dat hij zijn handen moeilijk van mij af kan houden als hij hier is.. Vind me een prachtvrouw- en moeder maar voelt niks.
Bedoel je daarmee dat jullie nog steeds seks hebben? Hoe voelt het voor jou als hij thuiskomt en jou intiem aanraakt?
Als hij dit niet kan/wil of doet kan ik maar 1 conlusie trekken. Dat er inderdaad geen ons meer is/zal zijn en dat ik verder moet.
Wat betekent dat concreet? Dat je een scheiding aanvraagt? Dat hij tijdelijk elders gaat wonen en er voorlopige regelingen worden getroffen voor de kinderen, het huis, de financiën e.d.? Weet je man welke consequentie het voor hem heeft als hij jou op vrijdag nog steeds laat bungelen?
Dezelfde boodschap blijven herhalen heeft geen effect; er moeten ook daden op volgen. "Ik ga verder met mijn leven" en "ik ga aan mezelf werken" zijn te vage boodschappen voor hem. Het zijn jouw voornemens en daarmee heel belangrijk, maar hij kan daar niet veel mee.
Ik begrijp dat je bang bent om concrete consequenties uit te spreken. Daarmee moet je ze ook nemen. Maar je moet in elk geval voor jezelf kiezen. Wil je hem een ultimatum stellen of ben je daar nog niet aan toe. Zo niet, geef jezelf en hem dan ook tijd en rust. Een halfslachtig ultimatum is onduidelijk en pijnlijk voor alle partijen.
Ga in therapie!
donderdag 13 januari 2011 om 13:21
Maar wat bedoel je dan met: "het is klaar!"? Dat jij in therapie gaat? Als jij een ultimatum stelt, moet jij toch ook aangeven wat de consequenties zijn als het ultimatum verloopt? En wat je precies van hem verwacht? Je wilt dus dat hij weer thuis komt wonen, en verder? Wat voor initiatief verwacht je van hem?
Ik snap dat je dit heel erg moeilijk vindt, maar hinken op twee gedachtes en je laten belemmeren door angst gaat je niet verder helpen... Ik heb het idee dat je het moeilijk vindt eerlijk en duidelijk tegen jezelf te zijn. Hoe kun je dat dan tegen je man en je kinderen zijn?
Ik snap dat je dit heel erg moeilijk vindt, maar hinken op twee gedachtes en je laten belemmeren door angst gaat je niet verder helpen... Ik heb het idee dat je het moeilijk vindt eerlijk en duidelijk tegen jezelf te zijn. Hoe kun je dat dan tegen je man en je kinderen zijn?
Ga in therapie!
