Kinderen
alle pijlers
De strijd om/met de pubertijd
maandag 17 januari 2011 om 09:27
Tja, de titel zegt het al, het heeft hier ingeslagen
De PUBERTIJD
Met rasse schreden verscheen hij de 2e helft van vorig jaar te tonele. Eerst nog onschuldig maar het neemt meer en meer een te grote vorm aan.
Meeste tijd probeer ik het te negeren, de antwoorden die ik ongevraagd krijg, de "blikken" of de rollende ogen.
Maar vaak ook gaat het mis, ben ik het zat die grote mond om niks. Ik vraag iets/deel mee en dan krijg je als antwoord "Nee" of een zucht of gewoon compleet helemaal niets.......................
Ik kan er niet precies mijn vinger op leggen wat nou het exacte punt is waarop het fout gaat.
Wel vaak is het de confrontatie tussen haar (oudste) en haar zusje. Ze bemoeit zich met haar alsof het een baby is (is een jaar jonger) behandelt haar alsof ZIJ mama is. Als ik daar iets van zeg krijg ik een grote mond, de Blik of een wegdraaiend hoofd.
Alles wat ik hiermee probeer op te lossen loopt uit op ruzie, veel frustratie van mijn kant en verdriet van beide.
Heb al vaak met haar gerpaat hierover, waarom ze het doet, wat er is dat ze zo doet. Wat ik verkeerd doe etc.
Zij vindt dat ik haar zusje voortrek. Die heeft ADHD en krijgt meer aandacht (medicijnen halen vindt zij al aandacht geven!!)
Oké ik moet ze anders benaderen, tegen zusje moet ik alles duidelijker vertellen, zusje is gemakzuchtiger en niet van de behulpzame. Daar prijs ik oudste ook wel voor, maar soms wil ik niet geholpen worden (met eten maken bv) en dat mondt dan weer uit in boos zijn want ze mag nooit helpen. (jawel maar niet als we haast hebben)
Vanmorgen liep het weer uit d hand, samen tandenpoetsen in de badkamer liep uit op grote scheld en duwpartijen. Oudste zegt kleineerende dingen tegen zusje waarop deze, heet gebakerd, fel reageerd................... Ik naar boven, oudste heel onschuldig "Ja ZIJ doet dit" terwijl ik de aanleiding had gehoord vanaf beneden.
Ik boos natuurlijk. Dan gaat oudste haar papa smsen (woont niet hier) waarop hij mij belt.
Conclusie, telefoon afgepakt en oudste is zonder een woord alleen vertrokken naar school.
Dit is maar 1 van de vele voorbeelden van de afgelopen weken.
Ik weet niet meer hoe ik het moet doen, ben ik te streng/te soft?
Het maakt het er hier niet leuker op en dat wil ik juist wel. Het is al een lastige tijd voor ze (papa is sinds enkele maanden niet meer hier en dat heeft er ook mee te maken natuurlijk)
Soms denk ik "Hier papa, zorg jij eens een paar dagen voor haar. Praat met haar, echt praten, geen verwijtend gesprek want dat kan je zo goed!" Maar ja, die heeft geen huis dus dat schiet niet op.
Hoe hebben jullie dat gedaan, de beginnende pubertijd doorgemaakt/geworsteld? Wordt het beter/slechter.
Zijn mijn grenzen niet duidelijk (al dacht ik van wel) moet ik harder worden in aanpak...................????
Ze zit nu in groep 8 en is bijna 12
De PUBERTIJD
Met rasse schreden verscheen hij de 2e helft van vorig jaar te tonele. Eerst nog onschuldig maar het neemt meer en meer een te grote vorm aan.
Meeste tijd probeer ik het te negeren, de antwoorden die ik ongevraagd krijg, de "blikken" of de rollende ogen.
Maar vaak ook gaat het mis, ben ik het zat die grote mond om niks. Ik vraag iets/deel mee en dan krijg je als antwoord "Nee" of een zucht of gewoon compleet helemaal niets.......................
Ik kan er niet precies mijn vinger op leggen wat nou het exacte punt is waarop het fout gaat.
Wel vaak is het de confrontatie tussen haar (oudste) en haar zusje. Ze bemoeit zich met haar alsof het een baby is (is een jaar jonger) behandelt haar alsof ZIJ mama is. Als ik daar iets van zeg krijg ik een grote mond, de Blik of een wegdraaiend hoofd.
Alles wat ik hiermee probeer op te lossen loopt uit op ruzie, veel frustratie van mijn kant en verdriet van beide.
Heb al vaak met haar gerpaat hierover, waarom ze het doet, wat er is dat ze zo doet. Wat ik verkeerd doe etc.
Zij vindt dat ik haar zusje voortrek. Die heeft ADHD en krijgt meer aandacht (medicijnen halen vindt zij al aandacht geven!!)
Oké ik moet ze anders benaderen, tegen zusje moet ik alles duidelijker vertellen, zusje is gemakzuchtiger en niet van de behulpzame. Daar prijs ik oudste ook wel voor, maar soms wil ik niet geholpen worden (met eten maken bv) en dat mondt dan weer uit in boos zijn want ze mag nooit helpen. (jawel maar niet als we haast hebben)
Vanmorgen liep het weer uit d hand, samen tandenpoetsen in de badkamer liep uit op grote scheld en duwpartijen. Oudste zegt kleineerende dingen tegen zusje waarop deze, heet gebakerd, fel reageerd................... Ik naar boven, oudste heel onschuldig "Ja ZIJ doet dit" terwijl ik de aanleiding had gehoord vanaf beneden.
Ik boos natuurlijk. Dan gaat oudste haar papa smsen (woont niet hier) waarop hij mij belt.
Conclusie, telefoon afgepakt en oudste is zonder een woord alleen vertrokken naar school.
Dit is maar 1 van de vele voorbeelden van de afgelopen weken.
Ik weet niet meer hoe ik het moet doen, ben ik te streng/te soft?
Het maakt het er hier niet leuker op en dat wil ik juist wel. Het is al een lastige tijd voor ze (papa is sinds enkele maanden niet meer hier en dat heeft er ook mee te maken natuurlijk)
Soms denk ik "Hier papa, zorg jij eens een paar dagen voor haar. Praat met haar, echt praten, geen verwijtend gesprek want dat kan je zo goed!" Maar ja, die heeft geen huis dus dat schiet niet op.
Hoe hebben jullie dat gedaan, de beginnende pubertijd doorgemaakt/geworsteld? Wordt het beter/slechter.
Zijn mijn grenzen niet duidelijk (al dacht ik van wel) moet ik harder worden in aanpak...................????
Ze zit nu in groep 8 en is bijna 12
maandag 17 januari 2011 om 09:48
Het is lastig he? Ik heb ook een beginnende puber in huis, een jongen. De rollende ogen herken ik vooral van de dochter van bijna 4, ik stel me voor haar alvast in op een Hele Erge puberteit, karma zullen we maar zeggen .
Ik heb hier in ieder geval de regel ingesteld dat er niet samen in de badkamer gepoetst/gewassen/wat dan ook gedaan wordt. Want ook de kinderen(ik heb er 4) die geen last hebben van opspelende hormonen hebben strijk en zet ruzie om van alles en niets.
Bijkomend probleem is natuurlijk dat jullie recent uit elkaar zijn gegaan, dat zal haar ook beslist niet in de koude kleren gaan zitten. Duidelijke grenzen zijn alleen maar goed, maar te streng zijn werkt natuurlijk ook niet. Met mijn zoon kan ik zo af en toe hele goede gesprekken voeren(niet al te vaak natuurlijk...) en dan komt er weer een glimp van zijn werkelijke gevoelsleven naar buiten. Maar ik weet nog wel dat mijn moeder vroeger kon lullen als Brugman, ik liet niets los. Maar ik was dan ook een echt gruwelijke puber.
Sterkte!
Ik heb hier in ieder geval de regel ingesteld dat er niet samen in de badkamer gepoetst/gewassen/wat dan ook gedaan wordt. Want ook de kinderen(ik heb er 4) die geen last hebben van opspelende hormonen hebben strijk en zet ruzie om van alles en niets.
Bijkomend probleem is natuurlijk dat jullie recent uit elkaar zijn gegaan, dat zal haar ook beslist niet in de koude kleren gaan zitten. Duidelijke grenzen zijn alleen maar goed, maar te streng zijn werkt natuurlijk ook niet. Met mijn zoon kan ik zo af en toe hele goede gesprekken voeren(niet al te vaak natuurlijk...) en dan komt er weer een glimp van zijn werkelijke gevoelsleven naar buiten. Maar ik weet nog wel dat mijn moeder vroeger kon lullen als Brugman, ik liet niets los. Maar ik was dan ook een echt gruwelijke puber.
Sterkte!
maandag 17 januari 2011 om 09:49
In elk geval herkenning. Leuk he, als dat al zo vroeg begint? Dochter heeft heel wat voor de kiezen nu, dat helpt zeker niet.
Het aandachtverhaal kun je in elk geval oplossen door wat extra tijd met haar alleen in te boeken. Dus inderdaad samen wat koken (agendeer het op een bepaalde dag van de week zodat haar vraag je niet overvalt), of lekker tegen elkaar hangend tv kijken, of wat je maar kunt verzinnen. Voor de rest de grenzen in elk geval scherp houden op grote monden en netjes met elkaar omgaan. In jullie geval is het misschien ook handig om samen met haar af te spreken wanneer het gepast is om papa te bellen en wanneer zeker niet (bewaar je sores maar tot het afgesproken belmoment, papa woont hier niet meer en je hebt het nu te doen met mama).
Maar ruzieloos door het leven.. helaas, het zit er niet in, de komende tijd.
Gordon en how to talk to kids kunnen mss juist op deze leeftijd ook wel betekenis krijgen.
Het aandachtverhaal kun je in elk geval oplossen door wat extra tijd met haar alleen in te boeken. Dus inderdaad samen wat koken (agendeer het op een bepaalde dag van de week zodat haar vraag je niet overvalt), of lekker tegen elkaar hangend tv kijken, of wat je maar kunt verzinnen. Voor de rest de grenzen in elk geval scherp houden op grote monden en netjes met elkaar omgaan. In jullie geval is het misschien ook handig om samen met haar af te spreken wanneer het gepast is om papa te bellen en wanneer zeker niet (bewaar je sores maar tot het afgesproken belmoment, papa woont hier niet meer en je hebt het nu te doen met mama).
Maar ruzieloos door het leven.. helaas, het zit er niet in, de komende tijd.
Gordon en how to talk to kids kunnen mss juist op deze leeftijd ook wel betekenis krijgen.
maandag 17 januari 2011 om 09:53
Is het enkel puberteit?
of worstelt ze ook erg met het feit dat er een grote verdrietige verandering in jullie gezin plaats heeft gevonden ( papa weg)
Dat is namelijk wel heel heftig voor kids en op die leeftijd( nou ja op elke leeftijd) , net als je je eigen plekje en je individualiteit aan het bepalen bent, gaat iemand weg.
Poe he, dat is een klap lijkt mij, en vreselijk moeilijk.
Jij verandert( puberteit) gezin verandert( geen aanwezige vader).
Ik denk dat ze vooral gebaat is bij begrip ( wat niet hetzelfde is als alles maar accepteren).
Vraag haar gewoon wat haar zal helpen? laat haar meedenken.
Evt. begeleiding voor de nieuwe situatie( ik neem aan dat het over een scheiding gaat? )
Geef haar eigen verantwoordelijkheid die ze kan dragen.
En ja, soms is het even laten razen, de buien waaien over.
Ik denk altijd maar zo, ze willen echt niet zo uitvallen.Ze zijn emotioneel nog niet in staat te reguleren wat nu in hun lijf en koppie raast.Dat moet er soms even uit.
Mee razen is overigens vaak kolen olie op het vuur.
Geduld en rustig blijven is de beste tactiek. Er mogen uiteraard wel grenzen gesteld worden.
of worstelt ze ook erg met het feit dat er een grote verdrietige verandering in jullie gezin plaats heeft gevonden ( papa weg)
Dat is namelijk wel heel heftig voor kids en op die leeftijd( nou ja op elke leeftijd) , net als je je eigen plekje en je individualiteit aan het bepalen bent, gaat iemand weg.
Poe he, dat is een klap lijkt mij, en vreselijk moeilijk.
Jij verandert( puberteit) gezin verandert( geen aanwezige vader).
Ik denk dat ze vooral gebaat is bij begrip ( wat niet hetzelfde is als alles maar accepteren).
Vraag haar gewoon wat haar zal helpen? laat haar meedenken.
Evt. begeleiding voor de nieuwe situatie( ik neem aan dat het over een scheiding gaat? )
Geef haar eigen verantwoordelijkheid die ze kan dragen.
En ja, soms is het even laten razen, de buien waaien over.
Ik denk altijd maar zo, ze willen echt niet zo uitvallen.Ze zijn emotioneel nog niet in staat te reguleren wat nu in hun lijf en koppie raast.Dat moet er soms even uit.
Mee razen is overigens vaak kolen olie op het vuur.
Geduld en rustig blijven is de beste tactiek. Er mogen uiteraard wel grenzen gesteld worden.
maandag 17 januari 2011 om 10:18
Natuurlijk heeft het weggaan van haar vader een grote invloed op haar humeur en doen en laten.
Ze heeft letterlijk gezegd "Alsof het leuk is om zonder vader op te groeien".......Duidelijk!!
Maar dat was ZIJN keuze, ik heb dat niet gewild dus heb haar gezegd dat zemet hem daarover moet gaan praten.
Lastig want ze lijken erg op elkaar en het botst nogal want mevrouw neemt geen blad voor haarmond en papa duld absoluut geen grote mond. Praten is niet zijn sterkste kant dus........
Tijd vrij maken doe ik als het lukt (zusje bij oma bv) en met haar dagje weg of 's middags even een uurtje lekker niks samen. Ze weet wat mijn grenzen zijn, geen grote mond, laat je zusje met rust maar wat is leuker dan daar elke keer overheen te gaan!!
Mee razen is stom, dat weet ik maar ik raak zo gefrustreerd van de constante ruzie tussen hun en haar betweterige toontje dat ik vaak ontplof.
Praten hierover met een buitenstaander wilt ze niet. Heb ambulante begeleiding gehad na de diagnose van de jongste en de arrogante houding die ze aanneemt to deze mensen is echt absurd en maakt mij natuurlijk weer vreselijk boos.
Even ter verduidelijking is het echt een lief meehelpend kind.
Zelf was ik absoluut niet zo in mijn pubertijd, ben er volgens mijn moeder redelik rusig door heen gefietsd. Papa was volgens mij een vreselijk watje in die tijd, zijn moeder weet dat niet meer.................
Ze heeft letterlijk gezegd "Alsof het leuk is om zonder vader op te groeien".......Duidelijk!!
Maar dat was ZIJN keuze, ik heb dat niet gewild dus heb haar gezegd dat zemet hem daarover moet gaan praten.
Lastig want ze lijken erg op elkaar en het botst nogal want mevrouw neemt geen blad voor haarmond en papa duld absoluut geen grote mond. Praten is niet zijn sterkste kant dus........
Tijd vrij maken doe ik als het lukt (zusje bij oma bv) en met haar dagje weg of 's middags even een uurtje lekker niks samen. Ze weet wat mijn grenzen zijn, geen grote mond, laat je zusje met rust maar wat is leuker dan daar elke keer overheen te gaan!!
Mee razen is stom, dat weet ik maar ik raak zo gefrustreerd van de constante ruzie tussen hun en haar betweterige toontje dat ik vaak ontplof.
Praten hierover met een buitenstaander wilt ze niet. Heb ambulante begeleiding gehad na de diagnose van de jongste en de arrogante houding die ze aanneemt to deze mensen is echt absurd en maakt mij natuurlijk weer vreselijk boos.
Even ter verduidelijking is het echt een lief meehelpend kind.
Zelf was ik absoluut niet zo in mijn pubertijd, ben er volgens mijn moeder redelik rusig door heen gefietsd. Papa was volgens mij een vreselijk watje in die tijd, zijn moeder weet dat niet meer.................
maandag 17 januari 2011 om 10:32
Soms denk ik "Hier papa, zorg jij eens een paar dagen voor haar. Praat met haar, echt praten, geen verwijtend gesprek want dat kan je zo goed!" Maar ja, die heeft geen huis dus dat schiet niet op.
Hier staat je antwoord!.
Praat met haar, echt praten, geen verwijtend gesprek.
Wees nieuwsgierig en behandel haar meer volwassen en niet meer als het kind dat ze vind dat ze niet meer is.
Hier staat je antwoord!.
Praat met haar, echt praten, geen verwijtend gesprek.
Wees nieuwsgierig en behandel haar meer volwassen en niet meer als het kind dat ze vind dat ze niet meer is.
maandag 17 januari 2011 om 10:36
Aanvulling:
Dat betekent dus ook dat je die onderwerpen die jij pijnlijk vind niet uit de weg gaat.
Dus echt vragen welk gevoel ze erbij heeft dat haar vader weg is. Geen oplossing proberen aan te bieden, maar dat gevoel er laten zijn en het bevestigen.
Dat dit gevoel begrijpelijk is, dat het vervelend is en dat ze even bij je kan schuilen met dit gevoel.
Dat ze papa gaat sms-en betekent dat ze zich niet gehoord voelt en hoopt bij of via hem dat wel voor elkaar te krijgen.
Dat betekent dus ook dat je die onderwerpen die jij pijnlijk vind niet uit de weg gaat.
Dus echt vragen welk gevoel ze erbij heeft dat haar vader weg is. Geen oplossing proberen aan te bieden, maar dat gevoel er laten zijn en het bevestigen.
Dat dit gevoel begrijpelijk is, dat het vervelend is en dat ze even bij je kan schuilen met dit gevoel.
Dat ze papa gaat sms-en betekent dat ze zich niet gehoord voelt en hoopt bij of via hem dat wel voor elkaar te krijgen.
maandag 17 januari 2011 om 10:41
Dat heb ik zeker al gedaan houvanjezelf
Maar dan krijg IK verwijten, dat ik haar zusje voortrek...........
Heb dit met haar besproken, vind iknamelijk niet en gezegd dat we daar dan samen op moeten letten als zij dat wel vindt.
Punt is dat als er iets gedaan moet worden en ik vraag het, in het algemeen dus DAMES beide aanspreken, zij opspringt. Vaak zeg ik ook ZUSJE jij gaat nu even dit of dat doen.
Heb het idee dat ze niet alles zegt, hoeft ook niet dat is normaal, maar zonder informatie van haar kom ik niet verder dan dat zij vindt dat ik zusje voortrek. En dat is zeker niet haar enige probleem
Maar dan krijg IK verwijten, dat ik haar zusje voortrek...........
Heb dit met haar besproken, vind iknamelijk niet en gezegd dat we daar dan samen op moeten letten als zij dat wel vindt.
Punt is dat als er iets gedaan moet worden en ik vraag het, in het algemeen dus DAMES beide aanspreken, zij opspringt. Vaak zeg ik ook ZUSJE jij gaat nu even dit of dat doen.
Heb het idee dat ze niet alles zegt, hoeft ook niet dat is normaal, maar zonder informatie van haar kom ik niet verder dan dat zij vindt dat ik zusje voortrek. En dat is zeker niet haar enige probleem
maandag 17 januari 2011 om 10:43
Over het weggaan van haar vader hebben we ook uitgebeid gesproken zowel ik alleen als met hem. Maar hij heeft een houding van "ik duld geen tegenspraak" wat dus niet opschiet.
Als ze hem dan gaat sms-en komt ze dus neit verder want hij zal haar nooit gelijk geven boven mij of zonder mijn kant te horen. Het is niet zo dat wij dwars tegen elkaar in gaan nu we niet meer samen zijn
Als ze hem dan gaat sms-en komt ze dus neit verder want hij zal haar nooit gelijk geven boven mij of zonder mijn kant te horen. Het is niet zo dat wij dwars tegen elkaar in gaan nu we niet meer samen zijn
maandag 17 januari 2011 om 10:46
quote:luna1 schreef op 17 januari 2011 @ 10:42:
Eens met HVJ. Mijn zoon vindt het ook erg prettig om "volwassen" gesprekken te voeren, zijn ei kwijt te kunnen met het gevoel dat wij hem serieus nemen en zien als een volwaardige gesprekspartner.
In mijn ogen behandel ik haar ook niet als een klein kindje maar ze moet natuurlijk wel duidelijk weten dat ze zich niet met mijn opvoedingstaken bezig hoeft te houden tov haar zusje.
Er zijn grenzen aan het dingen zeggen, Ga je tandenpoetsen nu, zusje, Schiet op we moeten eten. Dit soort dingen kan ik alleen wel af. Zusje doet nu eenmaal dingen anders, Oudste "helpt" een handje door het nog even te zeggen, zusje gaat hier tegein want JIJ bent niet mijn moeder. Ik ga naar boven/zeg er wat van en dan komt het rollen met ogen, grote mond etc.....................
Eens met HVJ. Mijn zoon vindt het ook erg prettig om "volwassen" gesprekken te voeren, zijn ei kwijt te kunnen met het gevoel dat wij hem serieus nemen en zien als een volwaardige gesprekspartner.
In mijn ogen behandel ik haar ook niet als een klein kindje maar ze moet natuurlijk wel duidelijk weten dat ze zich niet met mijn opvoedingstaken bezig hoeft te houden tov haar zusje.
Er zijn grenzen aan het dingen zeggen, Ga je tandenpoetsen nu, zusje, Schiet op we moeten eten. Dit soort dingen kan ik alleen wel af. Zusje doet nu eenmaal dingen anders, Oudste "helpt" een handje door het nog even te zeggen, zusje gaat hier tegein want JIJ bent niet mijn moeder. Ik ga naar boven/zeg er wat van en dan komt het rollen met ogen, grote mond etc.....................
maandag 17 januari 2011 om 10:46
quote:luna1 schreef op 17 januari 2011 @ 10:42:
Eens met HVJ. Mijn zoon vindt het ook erg prettig om "volwassen" gesprekken te voeren, zijn ei kwijt te kunnen met het gevoel dat wij hem serieus nemen en zien als een volwaardige gesprekspartner.
In mijn ogen behandel ik haar ook niet als een klein kindje maar ze moet natuurlijk wel duidelijk weten dat ze zich niet met mijn opvoedingstaken bezig hoeft te houden tov haar zusje.
Er zijn grenzen aan het dingen zeggen, Ga je tandenpoetsen nu, zusje, Schiet op we moeten eten. Dit soort dingen kan ik alleen wel af. Zusje doet nu eenmaal dingen anders, Oudste "helpt" een handje door het nog even te zeggen, zusje gaat hier tegein want JIJ bent niet mijn moeder. Ik ga naar boven/zeg er wat van en dan komt het rollen met ogen, grote mond etc.....................
Eens met HVJ. Mijn zoon vindt het ook erg prettig om "volwassen" gesprekken te voeren, zijn ei kwijt te kunnen met het gevoel dat wij hem serieus nemen en zien als een volwaardige gesprekspartner.
In mijn ogen behandel ik haar ook niet als een klein kindje maar ze moet natuurlijk wel duidelijk weten dat ze zich niet met mijn opvoedingstaken bezig hoeft te houden tov haar zusje.
Er zijn grenzen aan het dingen zeggen, Ga je tandenpoetsen nu, zusje, Schiet op we moeten eten. Dit soort dingen kan ik alleen wel af. Zusje doet nu eenmaal dingen anders, Oudste "helpt" een handje door het nog even te zeggen, zusje gaat hier tegein want JIJ bent niet mijn moeder. Ik ga naar boven/zeg er wat van en dan komt het rollen met ogen, grote mond etc.....................
maandag 17 januari 2011 om 10:48
Dat is natuurlijk goed, nog steeds 1 lijn trekken ook al zijn jullie niet meer samen; elkaar niet afvallen voor de kinderen. Maar als je ex niet met haar kan praten, als in een constructief volwassen gesprek, houdt dat ook op.
Wil ze ook niet met iemand anders praten? Een oma, tante, of een totale buitenstaander?
Wil ze ook niet met iemand anders praten? Een oma, tante, of een totale buitenstaander?
maandag 17 januari 2011 om 10:49
Over het meehelpen in huis: Geweldig toch, dat ze zelf aangeeft meer mee te willen helpen?! Ik had vanaf ongeveer mijn 12e 1x in de week kookbeurt... Natuurlijk kreeg ik nog wel wat hulp, maar in principe kookte ik dan. Kan je zoiets niet invoeren en ook vaker met haar samen koken? Dan leert ze iets nuttigs, voelt ze zich meer serieus genomen en gewaardeerd en als ze het eenmaal onder de knie heeft bespaart het je tijd ipv dat het je extra tijd kost.
maandag 17 januari 2011 om 10:51
quote:waaromdan schreef op 17 januari 2011 @ 10:46:
[...]
In mijn ogen behandel ik haar ook niet als een klein kindje maar ze moet natuurlijk wel duidelijk weten dat ze zich niet met mijn opvoedingstaken bezig hoeft te houden tov haar zusje.
Er zijn grenzen aan het dingen zeggen, Ga je tandenpoetsen nu, zusje, Schiet op we moeten eten. Dit soort dingen kan ik alleen wel af. Zusje doet nu eenmaal dingen anders, Oudste "helpt" een handje door het nog even te zeggen, zusje gaat hier tegein want JIJ bent niet mijn moeder. Ik ga naar boven/zeg er wat van en dan komt het rollen met ogen, grote mond etc.....................Oh ja, die neiging heeft mijn zoon ook erg. Ik stel daar paal en perk aan. Ik ben hier de moeder(en man de vader) en de opvoedingstaken liggen niet bij hem, dat wordt heel duidelijk gezegd. En dan gaat het even goed, maar die neiging houdt hij toch wel.
[...]
In mijn ogen behandel ik haar ook niet als een klein kindje maar ze moet natuurlijk wel duidelijk weten dat ze zich niet met mijn opvoedingstaken bezig hoeft te houden tov haar zusje.
Er zijn grenzen aan het dingen zeggen, Ga je tandenpoetsen nu, zusje, Schiet op we moeten eten. Dit soort dingen kan ik alleen wel af. Zusje doet nu eenmaal dingen anders, Oudste "helpt" een handje door het nog even te zeggen, zusje gaat hier tegein want JIJ bent niet mijn moeder. Ik ga naar boven/zeg er wat van en dan komt het rollen met ogen, grote mond etc.....................Oh ja, die neiging heeft mijn zoon ook erg. Ik stel daar paal en perk aan. Ik ben hier de moeder(en man de vader) en de opvoedingstaken liggen niet bij hem, dat wordt heel duidelijk gezegd. En dan gaat het even goed, maar die neiging houdt hij toch wel.
maandag 17 januari 2011 om 10:58
Maar dan krijg IK verwijten, dat ik haar zusje voortrek...........
Heb dit met haar besproken, vind iknamelijk niet en gezegd dat we daar dan samen op moeten letten als zij dat wel vindt.
Ga hierover juist NIET in discussie.
Stel alleen dat dit niet zo is en laat het daarbij.
Destemeer je erover zegt, deste zwakker je komt te staan.
Als je hierop ingaat, ga je reageren vanuit een kind-rol en niet meer in de ouder-rol.
Wederom, als ze vindt dat haar zusje wordt voorgetrokken, is dat wederom eem teken dat ze zich niet gehoord voelt.
Dit komt me erg bekend voor, aangezien mijn eigen puber dochter dit hetzelfde met haar moeder heeft.
Die twee kijven alleen met elkaar, maar hebben geen gesprek.
Mijn vrouw verzucht dan hetzelfde, ga maar met je vader praten (en is ondertussen jaloers dat ze het zelf niet kan).
Ook vraagt ze dan vervolgens mij haar te helpen, maar doet dan niet hetgeen ik haar voor houd, namelijk niet in discussie gaan.
Heb dit met haar besproken, vind iknamelijk niet en gezegd dat we daar dan samen op moeten letten als zij dat wel vindt.
Ga hierover juist NIET in discussie.
Stel alleen dat dit niet zo is en laat het daarbij.
Destemeer je erover zegt, deste zwakker je komt te staan.
Als je hierop ingaat, ga je reageren vanuit een kind-rol en niet meer in de ouder-rol.
Wederom, als ze vindt dat haar zusje wordt voorgetrokken, is dat wederom eem teken dat ze zich niet gehoord voelt.
Dit komt me erg bekend voor, aangezien mijn eigen puber dochter dit hetzelfde met haar moeder heeft.
Die twee kijven alleen met elkaar, maar hebben geen gesprek.
Mijn vrouw verzucht dan hetzelfde, ga maar met je vader praten (en is ondertussen jaloers dat ze het zelf niet kan).
Ook vraagt ze dan vervolgens mij haar te helpen, maar doet dan niet hetgeen ik haar voor houd, namelijk niet in discussie gaan.
maandag 17 januari 2011 om 11:01
Ik ga naar boven/zeg er wat van en dan komt het rollen met ogen, grote mond etc.....................
Heeel herkenbaar.
Weet je wat ik hiermee doe?
Ik lach ermee.
En dat is zo oprecht dat ze uiteindelijk mee moet lachen.
Dan zegt ze "lullllll" tegen me, op een lacherige toon en zeg ik terug "maar wel meneer lulll voor jou".
Einde probleem.
Heeel herkenbaar.
Weet je wat ik hiermee doe?
Ik lach ermee.
En dat is zo oprecht dat ze uiteindelijk mee moet lachen.
Dan zegt ze "lullllll" tegen me, op een lacherige toon en zeg ik terug "maar wel meneer lulll voor jou".
Einde probleem.
maandag 17 januari 2011 om 14:30
maandag 17 januari 2011 om 19:44
Oké, luchtiger aanpakken dus.............
Wellicht beter ja, word hier soms af en toe ok niet goed van en het kost wel enige energie natuurlijk.
Vind het namelijk erg vervelend om met ruzie naar bed te gaan of naar school. En vaak zijn dat wel de momenten dat het gebeurd.
Zal er opletten en jullie adviezen nog even bestuderen en waar kan inzetten.
Wellicht beter ja, word hier soms af en toe ok niet goed van en het kost wel enige energie natuurlijk.
Vind het namelijk erg vervelend om met ruzie naar bed te gaan of naar school. En vaak zijn dat wel de momenten dat het gebeurd.
Zal er opletten en jullie adviezen nog even bestuderen en waar kan inzetten.
