Relaties
alle pijlers
Samengesteld gezin...
dinsdag 25 januari 2011 om 09:56
Ik zou graag wat advies willen (hoop dat mijn topic hier op de goede plaats staat. Misschien moet het bij Kinderen?)
Mijn vriend en ik gaan per juli dit jaar samen wonen. Wij zijn beiden gescheiden. Zijn kinderen wonen bij zijn ex, maar zijn ook regelmatig bij hem. Mijn kind woont bij mij. We gaan straks in zijn huis samenwonen.
De contacten tussen/met de kinderen onderling gaan goed. Ware het niet dat de kinderen van mijn vriend, en dan met name de oudste van bijna 10, er moeite mee heeft dat er anderen (lees: ik, maar met name mijn zoon nu vaak - en straks altijd - bij ZIJN vader zijn. Deze oudste zoon van mijn vriend zou zelf niets liever willen dan zélf bij zijn vader wonen. Dit is helaas niet mogelijk. Wel willen we - als wij straks eenmaal gesetteld zijn - co-ouderschap gaan opzetten, zodat zijn kinderen meer/vaker bij ons kunnen zijn.
Momenteel zitten we in de situatie dat we merken dat zijn oudste het er moeilijk mee heeft. Hij snapt prima wat er aan de hand is, zegt ook dat hij blij is voor zijn vader en het hem gunt, maar dat hij er zelf moeite mee heeft. En dan gaat het dus puur om de wetenschap dat hij er zelf niet zo vaak kan zijn als mijn zoon.
We praten veel met hem en proberen hem zoveel mogelijk te betrekken bij alles. Ook plannen we heel bewust momenten in waarop mijn vriend alleen is met zijn kinderen (zodat zij hun vader echt even alleen voor zichzelf hebben) en momenten waarop we met zijn allen samen zijn.
We realiseren ons dat dit een situatie is waar de kinderen doorheen zullen moeten. Maar.. het is zo rot om te zien/horen dat je kind het er moeilijk mee heeft.
Heeft er iemand tips/ideeën hoe we hier mee om kunnen gaan?
Mijn vriend en ik gaan per juli dit jaar samen wonen. Wij zijn beiden gescheiden. Zijn kinderen wonen bij zijn ex, maar zijn ook regelmatig bij hem. Mijn kind woont bij mij. We gaan straks in zijn huis samenwonen.
De contacten tussen/met de kinderen onderling gaan goed. Ware het niet dat de kinderen van mijn vriend, en dan met name de oudste van bijna 10, er moeite mee heeft dat er anderen (lees: ik, maar met name mijn zoon nu vaak - en straks altijd - bij ZIJN vader zijn. Deze oudste zoon van mijn vriend zou zelf niets liever willen dan zélf bij zijn vader wonen. Dit is helaas niet mogelijk. Wel willen we - als wij straks eenmaal gesetteld zijn - co-ouderschap gaan opzetten, zodat zijn kinderen meer/vaker bij ons kunnen zijn.
Momenteel zitten we in de situatie dat we merken dat zijn oudste het er moeilijk mee heeft. Hij snapt prima wat er aan de hand is, zegt ook dat hij blij is voor zijn vader en het hem gunt, maar dat hij er zelf moeite mee heeft. En dan gaat het dus puur om de wetenschap dat hij er zelf niet zo vaak kan zijn als mijn zoon.
We praten veel met hem en proberen hem zoveel mogelijk te betrekken bij alles. Ook plannen we heel bewust momenten in waarop mijn vriend alleen is met zijn kinderen (zodat zij hun vader echt even alleen voor zichzelf hebben) en momenten waarop we met zijn allen samen zijn.
We realiseren ons dat dit een situatie is waar de kinderen doorheen zullen moeten. Maar.. het is zo rot om te zien/horen dat je kind het er moeilijk mee heeft.
Heeft er iemand tips/ideeën hoe we hier mee om kunnen gaan?
dinsdag 25 januari 2011 om 12:45
quote:gelukkigmeisje schreef op 25 januari 2011 @ 10:51:
tsja, om nu minimaal 8 jaar nog te gaan latten, vind ik ook zoiets...rekening houden met je kind(eren) ben ik het helemaal mee eens, maar er zijn grenzen.Je kind zal wel vaker teleurgesteld worden...om redelijke en onredelijke zaken.
Waarom kan zoon niet bij jullie wonen? Waarom kan het co-ouderschap niet eerder geregeld worden? (zijn het praktische zaken of werkt de moeder niet mee?)
Mijn ouders zijn ook gescheiden. Ik woonde bij mijn moeder, mijn vader had geen andere relatie en dus ook geen andere kinderen over de vloer.
Ik heb mijn vader zo ontzettend gemist. Ik kon zondagavond thuis komen en direct mijn vader alweer willen bellen. Ik vond het verschrikkelijk een hele week mijn vader niet zien.
Wanneer de situatie zou zijn geweest dat hij wel een relatie zou hebben gehad waarbij de dochter van de nieuwe partner bij mijn vader zou wonen, zou ik iets meer dan teleurgesteld zijn! Verdriet en pijn zou de boventoon hebben! Dit is de lange versie.
Kort gezegd: eens met Rider!
tsja, om nu minimaal 8 jaar nog te gaan latten, vind ik ook zoiets...rekening houden met je kind(eren) ben ik het helemaal mee eens, maar er zijn grenzen.Je kind zal wel vaker teleurgesteld worden...om redelijke en onredelijke zaken.
Waarom kan zoon niet bij jullie wonen? Waarom kan het co-ouderschap niet eerder geregeld worden? (zijn het praktische zaken of werkt de moeder niet mee?)
Mijn ouders zijn ook gescheiden. Ik woonde bij mijn moeder, mijn vader had geen andere relatie en dus ook geen andere kinderen over de vloer.
Ik heb mijn vader zo ontzettend gemist. Ik kon zondagavond thuis komen en direct mijn vader alweer willen bellen. Ik vond het verschrikkelijk een hele week mijn vader niet zien.
Wanneer de situatie zou zijn geweest dat hij wel een relatie zou hebben gehad waarbij de dochter van de nieuwe partner bij mijn vader zou wonen, zou ik iets meer dan teleurgesteld zijn! Verdriet en pijn zou de boventoon hebben! Dit is de lange versie.
Kort gezegd: eens met Rider!
dinsdag 25 januari 2011 om 12:46
quote:fashionvictim schreef op 25 januari 2011 @ 12:37:
Ik snap het wel, want de meeste mannen zijn helaas zo gemakzuchtig met hun eerste leg, maar leuk is natuurlijk anders voor de kinderen.
Waar baseer je dat op?
Ik denk dat het voor de vader ook niet lollig is om meer tijd met een ander kind dan het zijne door te brengen.
Dat is pijnlijk hoor, ik heb een vriend gehad die daar erg veel last van had en mede daardoor de relatie stopte en nu een vriendin heeft zonder kinderen.
Ik vind dat ze er wel goed mee omgaan en de gevoelens van zoontje serieus nemen, wegnemen hoeft niet als je het maar serieus neemt.
Ik snap het wel, want de meeste mannen zijn helaas zo gemakzuchtig met hun eerste leg, maar leuk is natuurlijk anders voor de kinderen.
Waar baseer je dat op?
Ik denk dat het voor de vader ook niet lollig is om meer tijd met een ander kind dan het zijne door te brengen.
Dat is pijnlijk hoor, ik heb een vriend gehad die daar erg veel last van had en mede daardoor de relatie stopte en nu een vriendin heeft zonder kinderen.
Ik vind dat ze er wel goed mee omgaan en de gevoelens van zoontje serieus nemen, wegnemen hoeft niet als je het maar serieus neemt.
dinsdag 25 januari 2011 om 12:51
quote:mamalief schreef op 25 januari 2011 @ 12:46:
[...]
Waar baseer je dat op?
Ik denk dat het voor de vader ook niet lollig is om meer tijd met een ander kind dan het zijne door te brengen.
Dat is pijnlijk hoor, ik heb een vriend gehad die daar erg veel last van had en mede daardoor de relatie stopte en nu een vriendin heeft zonder kinderen.
Ik vind dat ze er wel goed mee omgaan en de gevoelens van zoontje serieus nemen, wegnemen hoeft niet als je het maar serieus neemt.
Ik zie het zo vaak om me heen, elk weekend kom ik ze bijvoorbeeld in de supermarkt hier tegen, die mannen die een paar jaar geleden nog de vaders van vriendjes/vriendinnetjes van mijn zoon waren, en nu elk weekend met de kinderen van hun nieuwe vriendin de zaterdagboodschappen lopen te doen. En om de ene week mag hun "echte" kind dan ook mee, en dan zie je zo'n schaap ertussen sjokken, tussen dat gezin van zijn/haar vader.
Gek genoeg kwam ik die vaders toen ze vrijgezel waren nooit op zaterdag met hun eigen kind tegen, kennelijk hebben ze daar altijd een moeder-de-vrouw voor nodig, om gewoon normale gezinsdingen met hun eigen kinderen te doen.
[...]
Waar baseer je dat op?
Ik denk dat het voor de vader ook niet lollig is om meer tijd met een ander kind dan het zijne door te brengen.
Dat is pijnlijk hoor, ik heb een vriend gehad die daar erg veel last van had en mede daardoor de relatie stopte en nu een vriendin heeft zonder kinderen.
Ik vind dat ze er wel goed mee omgaan en de gevoelens van zoontje serieus nemen, wegnemen hoeft niet als je het maar serieus neemt.
Ik zie het zo vaak om me heen, elk weekend kom ik ze bijvoorbeeld in de supermarkt hier tegen, die mannen die een paar jaar geleden nog de vaders van vriendjes/vriendinnetjes van mijn zoon waren, en nu elk weekend met de kinderen van hun nieuwe vriendin de zaterdagboodschappen lopen te doen. En om de ene week mag hun "echte" kind dan ook mee, en dan zie je zo'n schaap ertussen sjokken, tussen dat gezin van zijn/haar vader.
Gek genoeg kwam ik die vaders toen ze vrijgezel waren nooit op zaterdag met hun eigen kind tegen, kennelijk hebben ze daar altijd een moeder-de-vrouw voor nodig, om gewoon normale gezinsdingen met hun eigen kinderen te doen.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 25 januari 2011 om 12:53
Uit eigen ervaring,
Mijn broertje en ik mochten beide op ons 12e beslissen of we bij onze moeder wilden blijven wonen of toch liever bij onze vader wilde gaan wonen.
Dus ik snap niet helemaal waar 18 jaar vandaan komt..????
Ik heb altijd bij mijn moeder gewoond en toen mijn vader een nieuwe vrouw kreeg, gingen zij leuke dingen doen met hun gezin (stiefmama had ook 2 kinderen uit eerder huwlijk en hebben samen nog een kind gekregen) mijn broertje en ik werden nooit ergens mee betrokken... Ondanks dat wij om de week een weekend bij mijn vader waren.
Mijn broertje en ik hebben vaak huilend na zon weekend aan onze moeder gevraagd: Waarom zijn stiefkinderen wel en WIJ niet. Zo heeft dat heel lang voor mijn broertje en mij gevoeld.
Nu zijn we ouder, en zien we gewoon dat het grootste gedeelte komt door mijn stiefmoeder. Mijn vader heeft geen ruggegraat dus die ging nergens op in.
Wat ik hier mee wil zeggen, betrek zijn kinderen altijd overal bij, als jullie iets met het gezin gaan doen, en als zijn kinderen dan bij hun moeder zijn verplaats het uitje zodat zijn kinderen altijd mee kunnen wat jullie ook gaan doen..
Zo voelen ze zich nooit achtergesteld op jou kinderen.
Mijn broertje en ik mochten beide op ons 12e beslissen of we bij onze moeder wilden blijven wonen of toch liever bij onze vader wilde gaan wonen.
Dus ik snap niet helemaal waar 18 jaar vandaan komt..????
Ik heb altijd bij mijn moeder gewoond en toen mijn vader een nieuwe vrouw kreeg, gingen zij leuke dingen doen met hun gezin (stiefmama had ook 2 kinderen uit eerder huwlijk en hebben samen nog een kind gekregen) mijn broertje en ik werden nooit ergens mee betrokken... Ondanks dat wij om de week een weekend bij mijn vader waren.
Mijn broertje en ik hebben vaak huilend na zon weekend aan onze moeder gevraagd: Waarom zijn stiefkinderen wel en WIJ niet. Zo heeft dat heel lang voor mijn broertje en mij gevoeld.
Nu zijn we ouder, en zien we gewoon dat het grootste gedeelte komt door mijn stiefmoeder. Mijn vader heeft geen ruggegraat dus die ging nergens op in.
Wat ik hier mee wil zeggen, betrek zijn kinderen altijd overal bij, als jullie iets met het gezin gaan doen, en als zijn kinderen dan bij hun moeder zijn verplaats het uitje zodat zijn kinderen altijd mee kunnen wat jullie ook gaan doen..
Zo voelen ze zich nooit achtergesteld op jou kinderen.
dinsdag 25 januari 2011 om 12:54
Ik was zelf overigens 12 toen mijn ouders uit elkaar gingen. Ik ben van mening hoe jonger hoe moeilijker.
Edit: vanaf het moment dat ze er enigszins bewust van zijn. Ik bedoel niet dat het voor baby's het allermoeilijkst is natuurlijk.
Hoe zit dat trouwens wat betreft de ruimte (weet even niet meer wie het zei). Is het inderdaad zo dat hij zijn kamer bij zijn vader kwijt is om moet gaan delen met jouw zoon?
Edit: vanaf het moment dat ze er enigszins bewust van zijn. Ik bedoel niet dat het voor baby's het allermoeilijkst is natuurlijk.
Hoe zit dat trouwens wat betreft de ruimte (weet even niet meer wie het zei). Is het inderdaad zo dat hij zijn kamer bij zijn vader kwijt is om moet gaan delen met jouw zoon?
dinsdag 25 januari 2011 om 12:56
quote:fashionvictim schreef op 25 januari 2011 @ 12:51:
[...]
Ik zie het zo vaak om me heen, elk weekend kom ik ze bijvoorbeeld in de supermarkt hier tegen, die mannen die een paar jaar geleden nog de vaders van vriendjes/vriendinnetjes van mijn zoon waren, en nu elk weekend met de kinderen van hun nieuwe vriendin de zaterdagboodschappen lopen te doen. En om de ene week mag hun "echte" kind dan ook mee, en dan zie je zo'n schaap ertussen sjokken, tussen dat gezin van zijn/haar vader.
.En op een gegeven moment worden de kinderen ouder en beide ´leggen´ lastiger en dan wordt de keuze voor kinderen 2 gemaakt ten koste van kinderen 1 in de zin dat kinderen 2 het echte gezin vormen en kinderen 1 als randfiguren erbij hangen . En dat kan heel ver gaan, weet ik helaas uit ervaring.
[...]
Ik zie het zo vaak om me heen, elk weekend kom ik ze bijvoorbeeld in de supermarkt hier tegen, die mannen die een paar jaar geleden nog de vaders van vriendjes/vriendinnetjes van mijn zoon waren, en nu elk weekend met de kinderen van hun nieuwe vriendin de zaterdagboodschappen lopen te doen. En om de ene week mag hun "echte" kind dan ook mee, en dan zie je zo'n schaap ertussen sjokken, tussen dat gezin van zijn/haar vader.
.En op een gegeven moment worden de kinderen ouder en beide ´leggen´ lastiger en dan wordt de keuze voor kinderen 2 gemaakt ten koste van kinderen 1 in de zin dat kinderen 2 het echte gezin vormen en kinderen 1 als randfiguren erbij hangen . En dat kan heel ver gaan, weet ik helaas uit ervaring.
dinsdag 25 januari 2011 om 13:01
quote:Bagheera schreef op 25 januari 2011 @ 12:56:
[...]
En op een gegeven moment worden de kinderen ouder en beide ´leggen´ lastiger en dan wordt de keuze voor kinderen 2 gemaakt ten koste van kinderen 1 in de zin dat kinderen 2 het echte gezin vormen en kinderen 1 als randfiguren erbij hangen . En dat kan heel ver gaan, weet ik helaas uit ervaring.
Ja, dat zie ik nu al, en kan je nagaan, mijn zoon is bijna 7, dus we hebben het over kinderen van die leeftijd en scheidingen die pas een jaar of 3 geleden hebben plaatsgevonden.
Ook zoiets sneus: als pa dan nog vrijgezel is woont ie "tijdelijk" weer bij zijn ouders of bij een vriend ofzo, dus dan kan het kind eigenlijk nauwelijks bij pa "logeren" en als pa dan weer een huis heeft dan is het altijd een huis met inhoud in de vorm van nieuwe vriendin en haar koters.
Echt, ik ken inmiddels al best veel van dat soort situaties, ouders die toen onze kinderen nog op de creche zaten nog samen waren, en dan kom ik die vaders nu weer tegen en dan sta je echt zo van "huh? jij had toch een dochter?" en dan heeft ie een nieuw instant-gezin.
[...]
En op een gegeven moment worden de kinderen ouder en beide ´leggen´ lastiger en dan wordt de keuze voor kinderen 2 gemaakt ten koste van kinderen 1 in de zin dat kinderen 2 het echte gezin vormen en kinderen 1 als randfiguren erbij hangen . En dat kan heel ver gaan, weet ik helaas uit ervaring.
Ja, dat zie ik nu al, en kan je nagaan, mijn zoon is bijna 7, dus we hebben het over kinderen van die leeftijd en scheidingen die pas een jaar of 3 geleden hebben plaatsgevonden.
Ook zoiets sneus: als pa dan nog vrijgezel is woont ie "tijdelijk" weer bij zijn ouders of bij een vriend ofzo, dus dan kan het kind eigenlijk nauwelijks bij pa "logeren" en als pa dan weer een huis heeft dan is het altijd een huis met inhoud in de vorm van nieuwe vriendin en haar koters.
Echt, ik ken inmiddels al best veel van dat soort situaties, ouders die toen onze kinderen nog op de creche zaten nog samen waren, en dan kom ik die vaders nu weer tegen en dan sta je echt zo van "huh? jij had toch een dochter?" en dan heeft ie een nieuw instant-gezin.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 25 januari 2011 om 13:06
dinsdag 25 januari 2011 om 13:12
quote:fashionvictim schreef op 25 januari 2011 @ 13:01:
[...]
Echt, ik ken inmiddels al best veel van dat soort situaties, ouders die toen onze kinderen nog op de creche zaten nog samen waren, en dan kom ik die vaders nu weer tegen en dan sta je echt zo van "huh? jij had toch een dochter?" en dan heeft ie een nieuw instant-gezin.
En dat werkt heel lang door. De rest van je leven, zegmaar. Wij hebben nooit feestdagen met mijn vader doorgebracht, was lastig te combineren met kinderen 2. Sinterklaas vieren werd afgeschaft toen ik 7 was, want onnodig, het werd tenslotte al gevierd (ja, met kinderen 2). Mijn vader is gepensioneerd en zal nooit ons bv helpen verhuizen terwijl hij bij kinderen 2 hele huizen verbouwd. Onze kinderen worden niet eens gebeld op hun verjaardag. Nu is zijn vrouw een geraffineerde dame en hij een slappe zak en mijn moeder heeft hier ook de nodige fouten in gemaakt, maar ik heb er genoeg verdriet van gehad en goed te maken is het echt nooit meer. De basis wordt in de jeugd gelegd en door de volwassenen, die hebben namelijk keuze, kinderen niet.
Dat kinderen zo flexibel zijn, vind ik zo'n dooddoener. Hebben ze keus? Ze moeten zich toch wel aanpassen?
[...]
Echt, ik ken inmiddels al best veel van dat soort situaties, ouders die toen onze kinderen nog op de creche zaten nog samen waren, en dan kom ik die vaders nu weer tegen en dan sta je echt zo van "huh? jij had toch een dochter?" en dan heeft ie een nieuw instant-gezin.
En dat werkt heel lang door. De rest van je leven, zegmaar. Wij hebben nooit feestdagen met mijn vader doorgebracht, was lastig te combineren met kinderen 2. Sinterklaas vieren werd afgeschaft toen ik 7 was, want onnodig, het werd tenslotte al gevierd (ja, met kinderen 2). Mijn vader is gepensioneerd en zal nooit ons bv helpen verhuizen terwijl hij bij kinderen 2 hele huizen verbouwd. Onze kinderen worden niet eens gebeld op hun verjaardag. Nu is zijn vrouw een geraffineerde dame en hij een slappe zak en mijn moeder heeft hier ook de nodige fouten in gemaakt, maar ik heb er genoeg verdriet van gehad en goed te maken is het echt nooit meer. De basis wordt in de jeugd gelegd en door de volwassenen, die hebben namelijk keuze, kinderen niet.
Dat kinderen zo flexibel zijn, vind ik zo'n dooddoener. Hebben ze keus? Ze moeten zich toch wel aanpassen?
dinsdag 25 januari 2011 om 13:15
Ik vind het tijd voor een wat positievere blik op de zaak.
Jouw situatie komt flink overeen met die van mij een aantal jaar geleden. Mijn eigen zoontje ziet zijn vader niet meer (0%, nada, nooit) en is dus altijd bij mij. De kinderen van mijn partner (iets jonger toen dan jouw stiefzoon nu is) zijn 50% van de tijd bij hun vader.
Ja, ze hebben in het begin best aangegeven dat ze het vervelend vonden dat er een ander kindje bij HUN pappa was. Maar kwamen er gelukkig ook achter dat zij een bijzondere rol innemen bij hun vader. En die rol (vader-kind) kan niemand afnemen, op geen enkele manier.
Begrijp me goed, de relatie mijn zoon-mijn partner is ongelooflijk goed, maar de kinderen van mijn partner hebben absoluut door dat zij echt nog steeds zijn kinderen zijn en op geen enkele manier worden achtergesteld. Ik denk ook dat het heel belangrijk is hoe de man (mijn partner / jouw vriend) zich hierin gedraagt.
Ze hebben het ook wel eens gehad over de jaloezie die ze voelden ten opzichte van mijn kind. Dit dachten wij goed te begrijpen, tenslotte is het zo dat mijn zoon fulltime bij hun vader was. Dat bleek niet het punt van jaloezie te zijn.... ze waren meer jaloers op het feit dat hij nooit van het ene naar het andere huis hoefde te 'verhuizen', dat hij altijd op hetzelfde adres woonde e.d. Hoe je een eventuele nieuwe relatie ook zou aanpakken (Latten, of een andere oplossing), dat probleem haal je er niet mee weg. Het heen en weer gesleep blijft hoe dan ook bestaan.
Ik vind het jammer dat er in dit topic zo negatief wordt gekeken naar dit soort situaties. Een kind heeft het ook wel door als pappa een soort dubbelleven leidt; als het betreffende kind er is dan is er alleen een vaderrol mogelijk en als het betreffende kind bij moeder is, dan mag pappa wel verdergaan met zijn leven. Hoe eerlijk is het om dit kind niet volledig bij dit nieuwe leven te betrekken?
Jouw situatie komt flink overeen met die van mij een aantal jaar geleden. Mijn eigen zoontje ziet zijn vader niet meer (0%, nada, nooit) en is dus altijd bij mij. De kinderen van mijn partner (iets jonger toen dan jouw stiefzoon nu is) zijn 50% van de tijd bij hun vader.
Ja, ze hebben in het begin best aangegeven dat ze het vervelend vonden dat er een ander kindje bij HUN pappa was. Maar kwamen er gelukkig ook achter dat zij een bijzondere rol innemen bij hun vader. En die rol (vader-kind) kan niemand afnemen, op geen enkele manier.
Begrijp me goed, de relatie mijn zoon-mijn partner is ongelooflijk goed, maar de kinderen van mijn partner hebben absoluut door dat zij echt nog steeds zijn kinderen zijn en op geen enkele manier worden achtergesteld. Ik denk ook dat het heel belangrijk is hoe de man (mijn partner / jouw vriend) zich hierin gedraagt.
Ze hebben het ook wel eens gehad over de jaloezie die ze voelden ten opzichte van mijn kind. Dit dachten wij goed te begrijpen, tenslotte is het zo dat mijn zoon fulltime bij hun vader was. Dat bleek niet het punt van jaloezie te zijn.... ze waren meer jaloers op het feit dat hij nooit van het ene naar het andere huis hoefde te 'verhuizen', dat hij altijd op hetzelfde adres woonde e.d. Hoe je een eventuele nieuwe relatie ook zou aanpakken (Latten, of een andere oplossing), dat probleem haal je er niet mee weg. Het heen en weer gesleep blijft hoe dan ook bestaan.
Ik vind het jammer dat er in dit topic zo negatief wordt gekeken naar dit soort situaties. Een kind heeft het ook wel door als pappa een soort dubbelleven leidt; als het betreffende kind er is dan is er alleen een vaderrol mogelijk en als het betreffende kind bij moeder is, dan mag pappa wel verdergaan met zijn leven. Hoe eerlijk is het om dit kind niet volledig bij dit nieuwe leven te betrekken?
dinsdag 25 januari 2011 om 13:22
Ik begrijp dat de optie van samenwonen dus onder andere financieel is ingegeven. Is co-ouderschap voor je vriend een van de redenen om te gaan samenwonen?
Heeft hij ook gekeken naar andere mogelijkheden om co-ouderschap te realiseren, aangezien vooral zijn oudste zoontje zo graag meer tijd met hem wil doorbrengen? Hij zou bv. kleiner kunnen gaan wonen om zijn woonlasten te verlagen, zodat hij parttime kan gaan werken. Als alleenstaande ouder zou hij waarschijnlijk ook aanspraak maken op bepaalde toeslagen.
Staan jullie open voor andere opties of is het samenwonen al besloten en valt het verdriet van zijn zoontje in de categorie "jammer maar helaas"?
Zou het voor zijn zoon uitmaken als hij begrijpt dat hij door het samenwonen juist zijn vader vaker zal kunnen zien? Wat zit hem precies dwars? Is het de scheiding zelf, wil hij het liefst zijn vader en moeder weer samen zien, wil hij meer tijd met zijn vader alleen of gewoon meer tijd met zijn vader, vraagt hij zich af wat er met zijn kamer bij zijn vader gebeurt, is hij bang dat jullie later ook weer uit elkaar gaan? Het zou helpen als jullie dat weten. Als hij het zelf weet natuurlijk, want angst en pijn zijn niet altijd makkelijk te duiden.
Ik wil je er overigens op wijzen dat de keuzes die je vriend maakt ten aanzien van zijn kinderen, vooral zijn zaak zijn - en die van de moeder. Het komt op mij over alsof jullie dit echt als een beslissing van jullie samen zien. Het besluit om te gaan samenwonen is dat natuurlijk ook, maar de gevolgen voor jullie kinderen zijn voor rekening van elk van jullie.
Heeft hij ook gekeken naar andere mogelijkheden om co-ouderschap te realiseren, aangezien vooral zijn oudste zoontje zo graag meer tijd met hem wil doorbrengen? Hij zou bv. kleiner kunnen gaan wonen om zijn woonlasten te verlagen, zodat hij parttime kan gaan werken. Als alleenstaande ouder zou hij waarschijnlijk ook aanspraak maken op bepaalde toeslagen.
Staan jullie open voor andere opties of is het samenwonen al besloten en valt het verdriet van zijn zoontje in de categorie "jammer maar helaas"?
Zou het voor zijn zoon uitmaken als hij begrijpt dat hij door het samenwonen juist zijn vader vaker zal kunnen zien? Wat zit hem precies dwars? Is het de scheiding zelf, wil hij het liefst zijn vader en moeder weer samen zien, wil hij meer tijd met zijn vader alleen of gewoon meer tijd met zijn vader, vraagt hij zich af wat er met zijn kamer bij zijn vader gebeurt, is hij bang dat jullie later ook weer uit elkaar gaan? Het zou helpen als jullie dat weten. Als hij het zelf weet natuurlijk, want angst en pijn zijn niet altijd makkelijk te duiden.
Ik wil je er overigens op wijzen dat de keuzes die je vriend maakt ten aanzien van zijn kinderen, vooral zijn zaak zijn - en die van de moeder. Het komt op mij over alsof jullie dit echt als een beslissing van jullie samen zien. Het besluit om te gaan samenwonen is dat natuurlijk ook, maar de gevolgen voor jullie kinderen zijn voor rekening van elk van jullie.
anoniem_13400 wijzigde dit bericht op 25-01-2011 13:24
Reden: quote verwijderd
Reden: quote verwijderd
% gewijzigd
Ga in therapie!
dinsdag 25 januari 2011 om 13:24
dinsdag 25 januari 2011 om 13:26
dinsdag 25 januari 2011 om 13:27
quote:FullHouse schreef op 25 januari 2011 @ 13:15:
Ze hebben het ook wel eens gehad over de jaloezie die ze voelden ten opzichte van mijn kind. Dit dachten wij goed te begrijpen, tenslotte is het zo dat mijn zoon fulltime bij hun vader was. Dat bleek niet het punt van jaloezie te zijn.... ze waren meer jaloers op het feit dat hij nooit van het ene naar het andere huis hoefde te 'verhuizen', dat hij altijd op hetzelfde adres woonde e.d. Hoe je een eventuele nieuwe relatie ook zou aanpakken (Latten, of een andere oplossing), dat probleem haal je er niet mee weg. Het heen en weer gesleep blijft hoe dan ook bestaan.Precies. Daarom denk ik dat het goed is om door te vragen, om te vinden waar de angel zit (no pun intended ).
Ze hebben het ook wel eens gehad over de jaloezie die ze voelden ten opzichte van mijn kind. Dit dachten wij goed te begrijpen, tenslotte is het zo dat mijn zoon fulltime bij hun vader was. Dat bleek niet het punt van jaloezie te zijn.... ze waren meer jaloers op het feit dat hij nooit van het ene naar het andere huis hoefde te 'verhuizen', dat hij altijd op hetzelfde adres woonde e.d. Hoe je een eventuele nieuwe relatie ook zou aanpakken (Latten, of een andere oplossing), dat probleem haal je er niet mee weg. Het heen en weer gesleep blijft hoe dan ook bestaan.Precies. Daarom denk ik dat het goed is om door te vragen, om te vinden waar de angel zit (no pun intended ).
Ga in therapie!
dinsdag 25 januari 2011 om 13:29
Poe.. een hoop kritische opmerkingen. Ik ben er desondanks wel blij mee ze te lezen. Het geeft goede inzichten.
Ook ben ik blij het verhaal van FullHouse te lezen, waarin het dus wél goed gaat.Ik snap alle opmerkingen/kanttekeningen, maar ik zie het eerlijk gezegd zelf allemaal niet zo somber in. Al lange tijd nemen we de kinderen mee in het gegeven dat wij straks gaan samenwonen en hoe dan de praktijk zal zijn. Al een hele tijd dat we hier voorzichtig met ze over praten, ze langzaam aan het idee laten wennen. Gelukkig zeggen zijn beide zoons dat ze het leuk vinden; ze zijn gek met mij en mijn zoontje en snappen ook dat papa graag weer wil samen wonen. Neemt natuurlijk niet weg dat het, ondanks dat, toch moeilijk blijft voor ze. We snappen dat heel erg goed.
T.a.v. de kamers: de huidige woning van mijn vriend wordt verbouwd, waardoor alle drie de kinderen een eigen kamer hebben straks. Nu slaapt mijn zoon af en toe nog bij 1 van hen op de kamer (waarbij het soms 'vechten' is bij wie hij op de kamer mag, maar dan in positieve zin ). We gaan nu op korte termijn toch een kamertje voor hem vrij maken, zodat - zolang de verbouwing nog niet gereed is - ook dan de kinderen allemaal hun eigen plek hebben.
Daarnaast betrekken we ze bij de inrichting van hun nieuwe kamer. Zijn oudste zoon heeft al hele ideeën over hoe hij zijn nieuwe kamer wil inrichten. Ook hebben de kinderen van mijn vriend de eerste keus (wie wil waar slapen).
Daarbij praat mijn vriend veel met zijn kinderen en verzekert hij ze keer op keer dat zij altijd, hoe dan ook, met stip veruit op nummer 1 blijven staan en dat daar nooit ook maar iets aan zal veranderen.
Ook ben ik blij het verhaal van FullHouse te lezen, waarin het dus wél goed gaat.Ik snap alle opmerkingen/kanttekeningen, maar ik zie het eerlijk gezegd zelf allemaal niet zo somber in. Al lange tijd nemen we de kinderen mee in het gegeven dat wij straks gaan samenwonen en hoe dan de praktijk zal zijn. Al een hele tijd dat we hier voorzichtig met ze over praten, ze langzaam aan het idee laten wennen. Gelukkig zeggen zijn beide zoons dat ze het leuk vinden; ze zijn gek met mij en mijn zoontje en snappen ook dat papa graag weer wil samen wonen. Neemt natuurlijk niet weg dat het, ondanks dat, toch moeilijk blijft voor ze. We snappen dat heel erg goed.
T.a.v. de kamers: de huidige woning van mijn vriend wordt verbouwd, waardoor alle drie de kinderen een eigen kamer hebben straks. Nu slaapt mijn zoon af en toe nog bij 1 van hen op de kamer (waarbij het soms 'vechten' is bij wie hij op de kamer mag, maar dan in positieve zin ). We gaan nu op korte termijn toch een kamertje voor hem vrij maken, zodat - zolang de verbouwing nog niet gereed is - ook dan de kinderen allemaal hun eigen plek hebben.
Daarnaast betrekken we ze bij de inrichting van hun nieuwe kamer. Zijn oudste zoon heeft al hele ideeën over hoe hij zijn nieuwe kamer wil inrichten. Ook hebben de kinderen van mijn vriend de eerste keus (wie wil waar slapen).
Daarbij praat mijn vriend veel met zijn kinderen en verzekert hij ze keer op keer dat zij altijd, hoe dan ook, met stip veruit op nummer 1 blijven staan en dat daar nooit ook maar iets aan zal veranderen.
