Relaties
alle pijlers
schoonouders
dinsdag 25 januari 2011 om 14:15
Hallo allemaal,
Er zit mij iets dwars en ik wil graag van gedachten wisselen. Het is nl zo dat ik mijn schoonouders niet zo aardig vind. Vooral mijn schoonmoeder heeft er een handje van dingen te insinueren die kant noch wal slaan. Van het weekend hadden we het over een vriend, en toen zei ze: jij hebt het wel vaak over die vriend, jij bent wel heel erg weg van hem he? Dit heeft zij al vaker gezegd op zo n insinuerend toontje. Die bewuste vriend is voor mij gewoon EEN vriend, niets meer, niets minder, zo weg ben ik niet van hem. Maar soms komt hij gewoon ter sprake, zoals zoveel vrienden van ons.
Ook maakte zij een keer een opmerking over mijn mam, die inmiddels overleden is. Ik hielp mijn schoonmoeder met een kast in elkaar zetten, en toen zei zij heel vilein: jouw moeder had zeker geen geld om zo n mooie kast te kopen?! Ik ontplofte haast van binnen, want mijn moeder had wel degelijk geld genoeg om mooie spullen te kopen. Vanwaar zo n vraag? Het slaat nergens op, en ik zou het naast mij neer moeten leggen! En toch raakt het mij....dit zijn 2 voorbeelden uit een hele reeks.
Wanneer ik het er met mijn vriend over wil hebben, zegt ie: joh, laat gaan, ze is oud, ze weet niet meer precies wat ze zegt. Deze opmerking van mijn vriend vind ik niet kloppen. Zij kan dan wel oud zijn, maar gek is zij zeker niet. En dement ook niet, ze is alleen al in de 80.
Wanneer zijn mensen niet meer verantwoordelijk voor hun eigen woorden? Als ze een bepaalde leeftijd bereikt hebben, is dan alles geoorloofd? Want dat is wat ik uit mijn vriend zijn woorden haal.
Ik vind het te makkelijk om alles af te doen met: ach, ze zijn oud, laat maar praten.
Tegelijk realiseer ik mij ook dat mijn vriend een vorm heeft gevonden om met zijn ouders om te gaan. Met hun uitspraken en vaak rechtlijnige gedachtengoed. Dat is wel beter, want anders zou hij natuurlijk geen leven hebben. En hij bestaat ook uit hun genen, dus is tot op zekere hoogte ook ermee " begiftigd".
Het is zo dat zijn ouders in dezelfde stad wonen als wij (sinds een paar jaar) en bijna ieder weekend moet daar wel een borrel gedronken worden, of zijn zij bij ons te gast aan tafel. Toch zeker 1x in de twee weken. Wij hebben wel eens door drukte wat langer met een bezoekje gewacht, nou, dan krijgen we de wind van voren van die pa.
Dat vind ik sowieso bizar, mijn eigen zoon heeft het ook druk, en die zal ik never verplichten om mij te bezoeken. Hij heeft zijn eigen leven, en zo hebben mijn vriend en ik dat ook.
Ik ben een gastvrije vrouw, de deur staat voor hen open, maar die opmerkingen van schoonmoeders kant maken dat ik die bezoekjes steeds onprettiger ga vinden. Steeds vaker denk ik: ik laat me niet alles meer welgevallen, dat heb ik nog nooit bij iemand gedaan dus waarom wel bij hen?
Maar ook wil ik geen ruzie, dus mijn vraag is eigenlijk: moet ik alles voor zoete koek slikken voor de lieve vrede, of gewoon zeggen wat ik denk met alle gevolgen van dien? Want natuurlijk zien zij het allemaal heel anders.
En o ja, heb voor mezelf al besloten niet iedere keer meer mee te gaan met mn vriend naar zijn ouders. Al vindt hij dat gezelliger, ik doe dat niet meer. Soms zitten hij en zijn ouders zwijgend bij elkaar, en dan voel ik me weer verantwoordelijk om de boel op te vrolijken. Ik ben godbetert Joop vd Ende niet!
Iemand iets wijs hierover te zeggen?
Er zit mij iets dwars en ik wil graag van gedachten wisselen. Het is nl zo dat ik mijn schoonouders niet zo aardig vind. Vooral mijn schoonmoeder heeft er een handje van dingen te insinueren die kant noch wal slaan. Van het weekend hadden we het over een vriend, en toen zei ze: jij hebt het wel vaak over die vriend, jij bent wel heel erg weg van hem he? Dit heeft zij al vaker gezegd op zo n insinuerend toontje. Die bewuste vriend is voor mij gewoon EEN vriend, niets meer, niets minder, zo weg ben ik niet van hem. Maar soms komt hij gewoon ter sprake, zoals zoveel vrienden van ons.
Ook maakte zij een keer een opmerking over mijn mam, die inmiddels overleden is. Ik hielp mijn schoonmoeder met een kast in elkaar zetten, en toen zei zij heel vilein: jouw moeder had zeker geen geld om zo n mooie kast te kopen?! Ik ontplofte haast van binnen, want mijn moeder had wel degelijk geld genoeg om mooie spullen te kopen. Vanwaar zo n vraag? Het slaat nergens op, en ik zou het naast mij neer moeten leggen! En toch raakt het mij....dit zijn 2 voorbeelden uit een hele reeks.
Wanneer ik het er met mijn vriend over wil hebben, zegt ie: joh, laat gaan, ze is oud, ze weet niet meer precies wat ze zegt. Deze opmerking van mijn vriend vind ik niet kloppen. Zij kan dan wel oud zijn, maar gek is zij zeker niet. En dement ook niet, ze is alleen al in de 80.
Wanneer zijn mensen niet meer verantwoordelijk voor hun eigen woorden? Als ze een bepaalde leeftijd bereikt hebben, is dan alles geoorloofd? Want dat is wat ik uit mijn vriend zijn woorden haal.
Ik vind het te makkelijk om alles af te doen met: ach, ze zijn oud, laat maar praten.
Tegelijk realiseer ik mij ook dat mijn vriend een vorm heeft gevonden om met zijn ouders om te gaan. Met hun uitspraken en vaak rechtlijnige gedachtengoed. Dat is wel beter, want anders zou hij natuurlijk geen leven hebben. En hij bestaat ook uit hun genen, dus is tot op zekere hoogte ook ermee " begiftigd".
Het is zo dat zijn ouders in dezelfde stad wonen als wij (sinds een paar jaar) en bijna ieder weekend moet daar wel een borrel gedronken worden, of zijn zij bij ons te gast aan tafel. Toch zeker 1x in de twee weken. Wij hebben wel eens door drukte wat langer met een bezoekje gewacht, nou, dan krijgen we de wind van voren van die pa.
Dat vind ik sowieso bizar, mijn eigen zoon heeft het ook druk, en die zal ik never verplichten om mij te bezoeken. Hij heeft zijn eigen leven, en zo hebben mijn vriend en ik dat ook.
Ik ben een gastvrije vrouw, de deur staat voor hen open, maar die opmerkingen van schoonmoeders kant maken dat ik die bezoekjes steeds onprettiger ga vinden. Steeds vaker denk ik: ik laat me niet alles meer welgevallen, dat heb ik nog nooit bij iemand gedaan dus waarom wel bij hen?
Maar ook wil ik geen ruzie, dus mijn vraag is eigenlijk: moet ik alles voor zoete koek slikken voor de lieve vrede, of gewoon zeggen wat ik denk met alle gevolgen van dien? Want natuurlijk zien zij het allemaal heel anders.
En o ja, heb voor mezelf al besloten niet iedere keer meer mee te gaan met mn vriend naar zijn ouders. Al vindt hij dat gezelliger, ik doe dat niet meer. Soms zitten hij en zijn ouders zwijgend bij elkaar, en dan voel ik me weer verantwoordelijk om de boel op te vrolijken. Ik ben godbetert Joop vd Ende niet!
Iemand iets wijs hierover te zeggen?
dinsdag 25 januari 2011 om 14:21
Vervelend dat jij zo met de situatie in je maag zit. Maar ik denk echt dat je er te zwaar aan tilt. Die mensen zijn in de 80. Als je ouder wordt verlies je de filter die duidelijk maakt dat je sommige uitspraken toch maar beter niet kunt doen. Daar kunnen ze niks aan doen, dat hoort nou eenmaal bij het ouder worden. Hebben ze jou echt zo diep gekwetst dat je voor die paar jaar die ze nog rest een groot conflict wil starten?
Dat jij je trouwens verantwoordelijk voelt om de boel op te vrolijken is iets wat JIJ invult voor hun, dat ze dat van jou verwachten. Hebben ze ooit tegen je gezegd dat jij hun entertainmentinstallatie moet zijn?
Dat jij je trouwens verantwoordelijk voelt om de boel op te vrolijken is iets wat JIJ invult voor hun, dat ze dat van jou verwachten. Hebben ze ooit tegen je gezegd dat jij hun entertainmentinstallatie moet zijn?
dinsdag 25 januari 2011 om 14:21
Ja ze is 80, ze mag dan niet dement zijn of zoiets, maar oude mensen hebben niet echt veel tact (tenminst, is mijn ervaring).
Mijn opa is ook heus lief, maar kon ook in een keer uitkramen dat ik toch wel dik was en ik hoefde zeker geen koekje, blabla.
Dus gewoon accepteren, oude mensen zijn net kleine kinderen
Mijn opa is ook heus lief, maar kon ook in een keer uitkramen dat ik toch wel dik was en ik hoefde zeker geen koekje, blabla.
Dus gewoon accepteren, oude mensen zijn net kleine kinderen
dinsdag 25 januari 2011 om 14:22
Ik denk dat je al een goed begin hebt gemaakt door niet iedere keer met je vriend mee te gaan naar zijn ouders nu het daar niet echt gezellig is. Ook zou je op zo'n opmerking van je schoonmoeder verbaasd kunnen reageren met de vraag: hoezo? Of: waarom denkt u dat mijn moeder geen geld had voor zo'n kast? Niet op aanvallende toon maar vriendelijk verbaasd. Kans groot dat schoonmama zich geen houding weet te geven. Succes!
dinsdag 25 januari 2011 om 14:26
Mijn oma is 85 en de laatste jaren hartstikke racistisch geworden en soms vindt ze bepaalde soaps belangrijker dan het wel en wee van haar kleinkinderen. Ik heb het geluk (in tegenstelling tot jij met je schoonmoeder) dat ik haar al mijn hele leven ken en héle goede herinneringen heb aan mijn oma 10, 20 en 30 jaar geleden.
Ik ken verder geen mensen van die leeftijd, maar denk inderdaad dat je op een bepaalde leeftijd directer wordt en datj ij daar niet veel meer aan kunt doen. Minder naar je schoonouders gaan is slim en verder leren tot tien tellen.
Ik ken verder geen mensen van die leeftijd, maar denk inderdaad dat je op een bepaalde leeftijd directer wordt en datj ij daar niet veel meer aan kunt doen. Minder naar je schoonouders gaan is slim en verder leren tot tien tellen.
dinsdag 25 januari 2011 om 14:31
Pfff, wat een lastige situatie, maar een aantal dingen herken ik wel een beetje (zowel in de relatie met voormalige schoonouders als in de relatie met mijn ouders).
Mijn ervaring is dat "bespreekbaar maken" niet zoveel zin heeft. Ik stuit dan toch vaak op een muur van onbegrip: ze doen toch niets verkeerd, ze zijn toch alleen maar eerlijk en ze bedoelen het allemaal niet zo.
Ook merk ik dat hun generatie toch minder gewend is om dit soort dingen echt te bespreken, de "niet lullen maar poetsen" mentaliteit.
Dat ze iemand soms kunnen kwetsen met een opmerking, hebben ze vaak niet door, ze redeneren vaak alleen vanuit hun eigen referentiekader en voor hen is dat ook automatisch het referentiekader van een ander.
Ik heb in de loop van de jaren geleerd om sommige opmerkingen maar gewoon over mijn kant te laten gaan en een ander onderwerp aan te snijden. Als het me wel te gortig wordt, zeg ik tegen mijn ouders gewoon "of we houden het gezellig, of ik ga nu weg".
Ook bij mijn schoonouders zit ik soms even aan mijn taks wat incasseringsvermogen betreft. Dan vraag ik mijn man of hij het erg vindt om alleen te gaan en daar heeft hij begrip voor, dan gaat hij ook gewoon alleen.
Hij zegt dan vaak dat ik het druk heb om mijn werk en moe ben en even tijd voor mezelf nodig heb. Daar moeten ze maar begrip voor kunnen opbrengen. Bovendien, alles beter dan dat ik met een sjacherijnig hoofd daar toch ga zitten en het even niet kan opbrengen om luchtig te reageren op hun commentaar en het tot een uitbarsting komt.
Ik kies dus voor de "vermijd" methode en dat werkt voor mij het beste, gebaseerd op ervaringen uit het verleden.
Mijn ervaring is dat "bespreekbaar maken" niet zoveel zin heeft. Ik stuit dan toch vaak op een muur van onbegrip: ze doen toch niets verkeerd, ze zijn toch alleen maar eerlijk en ze bedoelen het allemaal niet zo.
Ook merk ik dat hun generatie toch minder gewend is om dit soort dingen echt te bespreken, de "niet lullen maar poetsen" mentaliteit.
Dat ze iemand soms kunnen kwetsen met een opmerking, hebben ze vaak niet door, ze redeneren vaak alleen vanuit hun eigen referentiekader en voor hen is dat ook automatisch het referentiekader van een ander.
Ik heb in de loop van de jaren geleerd om sommige opmerkingen maar gewoon over mijn kant te laten gaan en een ander onderwerp aan te snijden. Als het me wel te gortig wordt, zeg ik tegen mijn ouders gewoon "of we houden het gezellig, of ik ga nu weg".
Ook bij mijn schoonouders zit ik soms even aan mijn taks wat incasseringsvermogen betreft. Dan vraag ik mijn man of hij het erg vindt om alleen te gaan en daar heeft hij begrip voor, dan gaat hij ook gewoon alleen.
Hij zegt dan vaak dat ik het druk heb om mijn werk en moe ben en even tijd voor mezelf nodig heb. Daar moeten ze maar begrip voor kunnen opbrengen. Bovendien, alles beter dan dat ik met een sjacherijnig hoofd daar toch ga zitten en het even niet kan opbrengen om luchtig te reageren op hun commentaar en het tot een uitbarsting komt.
Ik kies dus voor de "vermijd" methode en dat werkt voor mij het beste, gebaseerd op ervaringen uit het verleden.
dinsdag 25 januari 2011 om 14:32
Ik zou inderdaad gewoon minder vaak met je vriend mee gaan. Kan mij voorstellen dat de opmerkingen die ze maakt jou een vervelend gevoel geven.
Heb je wel eens, op het moment dat ze zo'n opmerking maakt, gezegd hoe jij je daardoor voelt? Misschien heeft ze het helemaal niet door dat ze zo bot overkomt.
Heb je wel eens, op het moment dat ze zo'n opmerking maakt, gezegd hoe jij je daardoor voelt? Misschien heeft ze het helemaal niet door dat ze zo bot overkomt.
dinsdag 25 januari 2011 om 14:35
dinsdag 25 januari 2011 om 14:42
Mijn oma is 86 en ik merk dat ze ook haar gevoel voor decorum verliest. Het was altijd al een beetje een 'volkse vrouw', maar als ik haar nu zie zit ze overal over te klagen en te schelden. Volgens mij is dat ook een symptoom van dementie. Mijn moeder (haar schoondochter) kan zich er ook erg over opwinden, maar we wijten het maar aan haar leeftijd en mentale toestand en gaan er maar niet op in.
dinsdag 25 januari 2011 om 14:44
@Plops: nee, niet diep gekwetst, maar ik merk dat ik er in mijn hoofd wel mee bezig ben. En dat ik een vorm moet zien te vinden waarin ik ook niet het gevoel heb dat ik alles over mijn kant laat gaan. En het klopt wel wat je zegt: ik ben degene die me verantwoordelijk voelt om het zwijgen te doorbreken....omdat ik inderdaad die stiltes zo moeizaam vind. Hmmm, sja. Een filter zeg je.....dat vind ik een goeie, ook heel beeldend, daar kan ik wel wat mee. Een ouderdomsfilter, daar kan ik wel rekening mee houden. Dank je!
@Diedietje: haha, lekker tactisch ook, jouw opa. Klinkt goed, gewoon accepteren. Misschien moet ik dat proberen ja, en toch die mensen hun woorden niet aanrekenen...vanwege de leeftijd dus....
@ Dammes: Ik heb al op meerdere manieren gereageerd. Ik begon me pas echt eraan te irriteren, omdat er wekelijks dezelfde dingen gezegd worden. Nog een voorbeeld: als ik nieuwe laarzen heb, zegt ze aldoor: hoeveelste paar is dat nou al?! Ik heb maar 1 paar en ben daarmee dik tevreden!! Ja hallo, ik ben veel jonger en sta nog volop in t leven en wil er nog leuk uitzien.
Over mn telefoon zegt zij: wat kost dat nou, zo n apparaatje? En dat dus iedere keer wanneer zij mij ziet. Ik betaal het allemaal van mn eigen verdiende geld, dus wat haar probleem is? (soms word ik gesms t en pak mn foon, heb m niet demonstratief op tafel liggen hoor of zo)
Maar misschien ligt het aan mijn relativeringsvermogen, dat ik het een beetje zat ben allemaal. Ik zal proberen met andere ogen de dingen te bezien. Is ook beter voor mijn eigen gemoedsrust. Maar dan heb ik dus wel het gevoel niet trouw aan mezelf te zijn. Want als ik werkelijk zou zeggen wat ik denk.....niet doen dus.
@Diedietje: haha, lekker tactisch ook, jouw opa. Klinkt goed, gewoon accepteren. Misschien moet ik dat proberen ja, en toch die mensen hun woorden niet aanrekenen...vanwege de leeftijd dus....
@ Dammes: Ik heb al op meerdere manieren gereageerd. Ik begon me pas echt eraan te irriteren, omdat er wekelijks dezelfde dingen gezegd worden. Nog een voorbeeld: als ik nieuwe laarzen heb, zegt ze aldoor: hoeveelste paar is dat nou al?! Ik heb maar 1 paar en ben daarmee dik tevreden!! Ja hallo, ik ben veel jonger en sta nog volop in t leven en wil er nog leuk uitzien.
Over mn telefoon zegt zij: wat kost dat nou, zo n apparaatje? En dat dus iedere keer wanneer zij mij ziet. Ik betaal het allemaal van mn eigen verdiende geld, dus wat haar probleem is? (soms word ik gesms t en pak mn foon, heb m niet demonstratief op tafel liggen hoor of zo)
Maar misschien ligt het aan mijn relativeringsvermogen, dat ik het een beetje zat ben allemaal. Ik zal proberen met andere ogen de dingen te bezien. Is ook beter voor mijn eigen gemoedsrust. Maar dan heb ik dus wel het gevoel niet trouw aan mezelf te zijn. Want als ik werkelijk zou zeggen wat ik denk.....niet doen dus.
dinsdag 25 januari 2011 om 14:55
quote:vicodin schreef op 25 januari 2011 @ 14:32:
Ik zou inderdaad gewoon minder vaak met je vriend mee gaan. Kan mij voorstellen dat de opmerkingen die ze maakt jou een vervelend gevoel geven.
Heb je wel eens, op het moment dat ze zo'n opmerking maakt, gezegd hoe jij je daardoor voelt? Misschien heeft ze het helemaal niet door dat ze zo bot overkomt.Ja, ik heb het wel eens aangekaart, dat zij dingen kan zeggen waar ik verdrietig van word. Dan zegt zij gewoon: daar ben ik me niet van bewust, en je moet me maar nemen zoals ik ben. Het is een opeenstapeling van dingen die gezegd zijn, die mij dit gevoel gegeven heeft. t Is niet van de een op de andere dag zeg maar.
Ik zou inderdaad gewoon minder vaak met je vriend mee gaan. Kan mij voorstellen dat de opmerkingen die ze maakt jou een vervelend gevoel geven.
Heb je wel eens, op het moment dat ze zo'n opmerking maakt, gezegd hoe jij je daardoor voelt? Misschien heeft ze het helemaal niet door dat ze zo bot overkomt.Ja, ik heb het wel eens aangekaart, dat zij dingen kan zeggen waar ik verdrietig van word. Dan zegt zij gewoon: daar ben ik me niet van bewust, en je moet me maar nemen zoals ik ben. Het is een opeenstapeling van dingen die gezegd zijn, die mij dit gevoel gegeven heeft. t Is niet van de een op de andere dag zeg maar.
dinsdag 25 januari 2011 om 14:59
quote:plops schreef op 25 januari 2011 @ 14:47:
Kerrie, mijn lieve oma maakt ook weleens dat soort opmerkingen (laarzen/telefoon) maar ik weet dat ze het absoluut niet slecht bedoelt. Ze flapt er op dat moment gewoon uit wat ze zich afvraagt.
Ja, het is ook een beetje de manier waarop dingen gezegd worden. Bij mijn schoonmoeder niet met een lachje of zo, maar bloedserieus en zo verzuurd.
En ik weet niet meer het hier schreef, maar het klopt inderdaad natuurlijk ook dat ik hen niet gekend heb toen ze nog jong waren. Ik ken hen niet anders dan op oudere leeftijd, misschien waren ze toen ze jonger waren wel aardiger.....is hun gedrag een gevolg van de ouderdom toch.....is goed mogelijk.
Kerrie, mijn lieve oma maakt ook weleens dat soort opmerkingen (laarzen/telefoon) maar ik weet dat ze het absoluut niet slecht bedoelt. Ze flapt er op dat moment gewoon uit wat ze zich afvraagt.
Ja, het is ook een beetje de manier waarop dingen gezegd worden. Bij mijn schoonmoeder niet met een lachje of zo, maar bloedserieus en zo verzuurd.
En ik weet niet meer het hier schreef, maar het klopt inderdaad natuurlijk ook dat ik hen niet gekend heb toen ze nog jong waren. Ik ken hen niet anders dan op oudere leeftijd, misschien waren ze toen ze jonger waren wel aardiger.....is hun gedrag een gevolg van de ouderdom toch.....is goed mogelijk.
dinsdag 25 januari 2011 om 14:59
dinsdag 25 januari 2011 om 15:01
Je pakt het al hardstikke goed aan, soms is een vervelende situatie ook gewoon een vervelende situatie en heeft het weinig zin om te wensen dat het anders was.... Ga inderdaad lekker minder vaak, en als ernaar gevraagd word dan zeg je maar eerlijk dat je zo'n moeite hebt met die ' directheid' van hen. Als ze gezelliger zouden zijn dan zou je vaker komen. Vinden ze dat geen leuk antwoord? Mooi zo. voelen ze tenminste nog eens de consequenties...
dinsdag 25 januari 2011 om 15:02
Aaargh ik ken het! Mijn eigen oma is 85 en die heeft nergens last van. Ze heeft zo haar nukken maar ze weet heel goed wanneer ze iets beter niet kan zeggen. Maar de moeder van m'n stiefvader.. Jezus wat een lomp mens. Ze is pas 65, dus ik denk niet dat het aan de ouderdom ligt, ze gedraagt zich ook al jaren zo.
Laatst kwam ze op visite toen mijn moeder jarig was, de hele kamer zat vol en zij roept keihard tegen me; Zo dikke, jij moet ook niet nog meer aankomen zeg! Geen taart voor jou zeker!
Natuurlijk schaamde ik me DOOD! Ik was ook wel wat aangekomen, maar ik heb absoluut geen overgewicht, dus waar dát op sloeg?! Bah ik word zo weer boos als ik erover nadenk
Laatst kwam ze op visite toen mijn moeder jarig was, de hele kamer zat vol en zij roept keihard tegen me; Zo dikke, jij moet ook niet nog meer aankomen zeg! Geen taart voor jou zeker!
Natuurlijk schaamde ik me DOOD! Ik was ook wel wat aangekomen, maar ik heb absoluut geen overgewicht, dus waar dát op sloeg?! Bah ik word zo weer boos als ik erover nadenk
