Burnout?

Volgens mij mis ik iets, welke eikel stelt jouw geduld zo op de proef, Lief?



Annemie, wat verwoord je het weer mooi. Je post straalt energie uit. Daar word ik echt blij van, je hebt er zo hard voor gewerkt en nu ben je er (bijna?). Dat gun ik je zo, ik hoop ook zo erg dat je volgende week je energie kunt vasthouden en dat je kunt genieten van je nieuwe baan en je school.



Ik herken dat gevoel van wachten op het wak. Dat heb ik ook heel erg. Ik ben bang voor een terugval, maar ik merk nu ook dat ik echt goed vooruit ga. Na zo'n dag als gister zou ik een paar weken geleden echt van slag zijn geweest en zouden er heel wat tranen gevloeid hebben. Nu ben ik wel heel moe, maar ook heel realistisch dat dit blijkbaar nog een stap teveel was en dat ik toch iets langzamer moet opbouwen met werken en beter moet plannen. Dus voorlopig geen twee overleggen achter elkaar plannen, maar tijd er tussen laten zitten om te herstellen en rustig alleen te werken.



Marriss, heel veel plezier vanavond. Ik hoop dat je er van kunt genieten en dat je vannacht goed slaapt na een drukke avond.



Toffe, wat goed dat je er zin in hebt om volgende week drie keer te gaan werken. En wat een uitdaging om kledingkasten op te ruimen, dat stel ik altijd zo lang mogelijk uit en dan hoef ik alleen die van mezelf maar te doen.



Mijn was is opgevouwen, de planten hebben water, de keuken is opgeruimd, de kamer is opgeruimd en ik ben begonnen met mijn nieuwe puzzel. Ik ben wel heel moe, mijn tevreden.

Hier gaat het eventjes weer wat minder. Alles bij mekaar was het echt teveel. Zowel maandag als dinsdag ben ik op het werk ingestort. Niet alleen vanwege het werk maar ook vanwege de beladenheid van die dagen. Gisteren weer Emdr gehad en het heeft zoveel omhoog gehaald. Dat ik daardoor nog steeds ontzettend moe en emotioneel ben.

Heb vandaag de hele dag moed verzameld om eindelijk mijn lg te bellen en toe te geven dat het me niet lukt op deze manier.

Hij had de bedrijfsarts al gebeld en ik mocht meteen thuis blijven. Volgende week donderdag stond er toch al een afspraak bij de bedrijfsarts en hij gaat nu mee.



Las gisteren iets over dissiociëren. Omdat ik het begrip niet zo goed kende, ben ik eens gaan surfen op het internet.

Vond het eigenlijk wel heel erg interressant wat ik daarover las, besefte opeens dat ik daar zelf ook regelmatig last van heb gehad.

En dan niet alleen "het wegdromen in de auto" of dagdromen.





Wat is dissociëren?

Dissociëren is jezelf psychisch minstens gedeeltelijk afscheiden van wat er met jou of om jou heen gebeurt. Andere manieren om dit uit te drukken zijn:

gevoelloos worden, wegdromen, zich losmaken van het eigen lichaam door te 'verdwijnen' of 'erboven te zweven', vluchten in fantasie, in trance gaan, zelfhypnose, enz.

Je kunt dissociëren van:



wat je aan het doen bent (gedrag);

wat je emotioneel voelt (emoties);

wat je in je lichaam ervaart (zintuigen);

je besef van wat er gebeurt (tijd of kennis).



Wat ik wel begreep uit het verhaal, dat als je soms last hebt van dissociaties dat dit nog niet wil zeggen dat je dan ook last hebt van een trauma.

Wat fijn trouwens dat het met de meeste vandaag zo goed gaat. En nu vasthouden!!

Zonnestraaltje, wat balen dat het toch niet gelukt is met werken. Maar heel eerlijk gezegd verbaasd me dat niks, je moest in één keer zoveel werken, dat kon bijna niet goed gaan. Verstandig van je dat je je lg hebt gebeld en eerlijk bent geweest. Hopelijk kom je de komende dagen weer een beetje tot rust en kan je volgende week bij de ba een goed plan maken voor re-integratie.



Ik heb ook weleens gehad dat ik het gevoel had dat ik niet echt daar was waar ik was. Ik voelde me dan alsof ik van een afstandje stond te kijken naar wat er gebeurde. Ik denk niet dat dat echt dissociëren is, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen.

Abc: Dank je voor je positieve woorden. Zo te lezen mag je best tevreden zijn, je hebt alles gedaan wat op je lijstje stond. Ongeloofelijk he, hoe dat je in een half jaar tijd kan veranderen, en hoe veel beter je jezelf kan leren kennen. Voor de gein lees ik nog wel eens een stukje terug, hoe dat we begonnen zijn. En het verschil vind ik enorm, hoe dat jij in het begin nog geen dag vrij wilde nemen, en dat je nu weet dat je bewust een dag minder wil werken. Als je daar naar kijkt, hebben we zo ontzettend hard gewerkt het afgelopen half jaar, en mogen we terecht trots zijn op ons zelf.



Wat het probleem van Lief betreft moet je even de voorlaatste post op hyves lezen.



Zonnestraaltje: Ik denk dat het de enige juiste beslissing is om weer even gas terug te nemen. Je hebt gewoon nog tijd nodig om de schade van jou storm op te ruimen. Probeer die tijd ook te nemen, je verdiend het.



Wat dissociatie betreft, een tijdje geleden had ik geschreven dat ik een enorme herbeleving had gehad. Dat was dus een dissociatie op alle fronten, en had dus volledig betrekking op mijn trauma. Het is helaas bij mij ook wel in die mate, dat de psycholoog en ook de psychiater het nog nooit zo gezien hadden. Het is iets waar ik absoluut geen controle over heb, en waar ik me ook heel erg voor schaam.

Een van mijn grootste angsten is nu ook dat het me zal gebeuren bij mijn nieuwe werkgever, want dan kan ik het wel vergeten. Ik heb dit ook wel besproken bij de psych, maar ze weet niet hoe dat het te behandelen is, omdat het zo onbewust gebeurd. Ze zou het wel na gaan vragen. Gelukkig heb ik er zeker in die mate niet zo heel vaak last van, maar ja iedere keer als het gebeurd is er een te veel.



Sandra: Ben je er nog? hoe is het met jou?

Annemie, toevallig heb ik van de week ook een paar pagina's van het begin van dit topic zitten lezen en het verschil in inderdaad heel groot. We mogen hier allemaal trots zijn op onszelf omdat we nu wel voor onszelf zorgen en heel hard werken om weer zo te kunnen leven als we zo graag willen.



Zo'n hele heftige dissociatie lijkt me best eng. Ik hoop dat je daar straks in je nieuwe baan geen last van krijgt. Heb je je nieuwe werkgever iets verteld over je medische verleden?



Ik snap inmiddels waar Lief last van had. Ik had het al wel gelezen, maar de link niet gelegd.

Annemie, je hoeft je daar echt niet voor te schamen hoor. Dat is precies waar ik een paar maanden ook zo'n enorme last van had. Weet nu welke term erbij hoort.

Bij mij ging het daardoor bijna helemaal fout. Maar ben zelf wel blij dat ik nu Emdr heb want het helpt je echt.

Het is toch een teken, dat je de trauma's niet verwerkt hebt!

Heb je ook handvaten gekregen van je psych hoe je daar het beste mee om kan gaan als dit weer gebeurt?

Ben nu zowel hier als op hyves aan het schrijven

Het is gewoon niet bij te houden....hahaha

Ik weet dat ik me er niet voor hoef te schamen, maar ik zit echt volledig in mijn eigen wereld, en ben niet meer aanspreekbaar. Verder schreeuw en huil ik alles aan elkaar, omdat ik niet weet waar ik het zoeken moet van de pijn, en ik me iedere keer opnieuw weer realiseer dat het einde verhaal voor de baby is. Voor een buitenstaander ziet het er echt heel eng en bizar uit. Zo een situatie kan wel tot een uur duren.



Ik ben me er ook wel bewust van dat ik het trauma nog lang niet verwerkt heb, mijn psych had geen idee hoe dat ze me handvaten kon geven om met de dissosiaties om te gaan.

We hebben het over emdr gehad, maar omdat het nu best goed gaat en ik volgende week mijn opleiding ga starten, wilde ze niet alles overhoop halen, en dat gebeurd bij emdr natuurlijk wel.

Juist omdat ik die handvaten mis, vind ik het zo eng. Anders zou ik er wat mee kunnen en nu niet.



Abc: Ik heb wel verteld van mijn medische verleden, mede omdat de antenne van de neurostimulator zichtbaar is, dus kon ik er ook niet omheen om het te vertellen.

Misschien kan het onderstaande verhaal je iets helpen?

Emdr is ook echt zwaar en daar moet je wel sterk genoeg voor zijn. Want er komen zoveel verschillende herinneringen en emoties naar boven.

Het put mij totaal uit maar aan de andere kant merk ik ook, dat er steeds een stukje last van me afvalt.

Maar naast een nieuwe opleiding zou ik dit zelf ook niet gaan doen. Kan me je keuze dan ook wel erg goed voorstellen.



Omgaan met dissociatie

Dissociëren of psychisch 'weggaan' is een ervaring die zeer snel kan optreden, maar meestal vooraf wordt gegaan door gevoelens die je kunt leren herkennen. Gewoonlijk zijn ze te omschrijven als: 'zweverigheid', beverigheid, vage angst of onrust, verlamming, het gevoel dat de omgeving wazig of onecht wordt, het gevoel zelf onecht of 'als een pop' te worden.



Deze gevoelens kunnen een signaal worden waarop je kunt leren reageren om te voorkomen dat je helemaal wegglijdt. Er zijn verschillende reacties mogelijk en je moet wat experimenteren om te ondervinden wat voor jou het beste werkt. Eigenlijk is alles goed wat je kan helpen om 'hier-en-nu' te blijven, zolang je jezelf daarmee geen schade berokkent.



Enkele voorbeelden die voor sommigen werkzaam bleken:



1. Maak voor jezelf een 'hier-en-nu monoloog', waarin je naam, je leeftijd en de plaats waar je je bevindt voorkomen, en waarbij tevens de veiligheid van het heden benadrukt wordt. Op moeilijke momenten kun je dan tegen jezelf gaan praten door deze monoloog te herhalen (eventueel hardop als je alleen bent).

Je kunt deze monoloog ook op een briefje schrijven dat je steeds op zak houdt om het zo nodig te herlezen. Een andere mogelijkheid is deze monoloog op een cassette in te spreken en via een walkman te beluisteren (vooral nuttig als je 's nachts alleen bent).



2. Spreek een persoon aan waar je je goed bij voelt en praat over iets alledaags. Breng eventueel een paar personen die je vertrouwt op de hoogte van je probleem, zodat je hen later kunt aanspreken of opbellen. Het horen van een vertrouwde stem kan al zeer rustgevend werken.



3. Onderneem een activiteit die je helemaal terug in het 'hier-en-nu' kunt brengen (bijvoorbeeld naar buiten in de frisse lucht, even hardlopen, het benoemen van alle voorwerpen of personen die je om je heen ziet, een handwerk of iets creatiefs doen...).



4. Een ander aspect waar je op kunt letten is de houding die je aanneemt.

Dissociëren is immers een soort zelfhypnose en bepaalde houdingen lokken die gemakkelijker uit. Als je je bijvoorbeeld bewegingsloos houdt en daarbij een punt op enige afstand met je ogen fixeert, dan is de kans vrij groot dat je 'weg' gaat. Bepaalde kleine bewegingen die je steeds herhaalt kunnen hetzelfde effect hebben, zoals schommelen of heen en weer wiegen. Ook reizen met de auto of per trein kunnen het soms moeilijk maken om 'erbij' te blijven vanwege de eentonige geluiden of handelingen. 'Autorijden met commentaar' is een techniek die gebruikt wordt bij de training van beroepschauffeurs. Dit houdt in dat je voortdurend (hardop) commentaar geeft op alles wat je ziet. Verder kun je vooraf op een briefje je bestemming noteren, de route die je gaat nemen en wat je zult doen als je jezelf verward of onzeker voelt.

Nou wilde ik eigenlijk nog iets schrijven maar ben het alweer vergeten

Zonnestraaltje: Super bedankt dat je met me meedenkt en voor de moeite die je voor me neemt, doet me goed.



De punten die genoemd worden zijn herkenbaar, ik heb in het verleden ook wel een signaleringsplan geschreven. Het voelt voor mij of ik voor een zuigende afgrond sta, met windkracht 10 in mijn rug, het is een enorm gevecht om dus niet in die afgrond te gaan. Gelukkig lukt het me 8 van de 10 keer wel om op tijd "terug te komen". Maar soms gaat het zo ongeloofelijk snel, dat het me overvalt. Wat voor mij dus echt een herkenningspunt is, is dat ik niet meer kan praten, waar we het gisteren over hadden.

Behoorlijk heftig hoor. Het gaat gewoon helemaal goed komen en volgende week begin je aan een nieuwe en spannende baan. Een nieuwe positieve start!



Maris, hoe was je etentje?



Ik ga mijn bedje maar eens opzoeken. Truste meiden.

Oh ja, als jullie trouwens nog teveel opruim en poetswoede overhebben, dan mogen jullie altijd hier komen helpen

Het is hier een mega puinhoop!

Ben weer thuis, het was echt heerlijk. 5 gangen gehad en lekker gekletst. En ik kreeg zelfs nog een cadeautje van vriend, had ik helemaal niet verwacht (meestal weet ik precies wat, waar en wanneer hij iets voor mij koopt ) nu kreeg ik tijdens het etentje ineens een cadeautje op mn bord geschoven: geurtje van gucci rush! Superlief.

En... ik voel me nog steeds prima! Wel moe natuurlijk en licht zeurende hoofdpijn, maar verder prima. Jeuj!!

Nog even een kopje thee en dan lekker slapen. Wil morgen dan eindelijk echt een les body & mind gaan volgen, ben benieuwd!



Truste allemaal

Ik kan mijn dissociatie niet goed omschrijven, zo heftig als hier omschreven was het bij lange na niet, ik was echt niet uitgetreden ofzo, maar ik kon heel goed mijn gevoel (en dus mijn houding) observeren en daardoor heb ik dingen kunnen afstoppen. Ik was er heel blij mee. Ik weet nog niet of ik er wat mee ga doen hoor, met dat potentiele trauma, maar dat ik er nu zo mee omging was voor mij echt een hoogtepunt. Vanaf die dag is het anders gegaan met mij, zag ik beter wat er emotioneel gezien met mij gebeurt. Alsof ik die dissociatietechniek nu vaker toepas, in mindere mate zeg maar. Maar dat observeren is er wel een beetje ingebleven en dat is een groot winstpunt voor mij.



Teruglezen wil ik al heel lang, maar heb er de energie nog niet voor. Helaas, want ik denk dat jullie wel gelijk hebben, dat we veel verder vooruit zijn gegaan dan we nu denken.



Ik denk dat ik morgen niet meer kan lopen van de spierpijn, Ben helemaal niet uitgeput omdat het neit echt een conditietraining is, maar jullie snappen waarschijnlijk wel dat de sport die ik heb gekozen vraagt om spierpijn en blauwe plekken. Heb er nu al eentje van vier cm op mijn voet, die gaat echt zwart worden deze week denk ik. Nou ja, het was leuk, ik heb er een vorm van energie van gekregen, ik heb leuke mensen ontmoet, en ik ga volgende week lekker weer!

Wat fijn maris dat je het hebt gered. Weer een mijlpaal!

Marriss: Wat fijn dat het zo goed is gegaan, dat geeft toch weer moed he? Wat lief dat je vriend de moeite had genomen om een kadootje voor je te regelen. Geniet maar lekker van dat positieve gevoel.



Lief: Wat jij gehad hebt, klinkt als een positief iets, terwijl een dissociatie, meestal als heel negatief gezien word. Psychologen proberen het ook altijd te voorkomen, omdat het belangrijk is om in het hier en nu te blijven. Zoals jij het beschrijft, was je juist meer dan ooit in het hier en nu.

Wat super dat je het zo leuk gehad hebt, bij het sporten, ik hoop dat je niet teveel last krijgt van je voet.

Hmmm, was iets te positief. Lig nu in bed, als een plumpudding ineen gezakt. Hele lijf is ineens doodop. Kga slapen.... Morgen allerlei plannen (sporten, thee leuten, boodschappen, huishouden)

Het is toch niet erg dat je plumpuddingmoe bent? Als je je nog maar positief voelt!

Even klagen...



Na de 5 nachten dat ik zo slecht sliep met al die plakkertjes en draadjes heb ik gisternacht iets beter geslapen maar vannacht was weer een ramp



En sinds ik opstond vanochtend weer hartkloppingen en misselijk, ik voel me echt een wrak, heb het gevoel weer op het punt van 3 weken terug te zitten toen ik net thuis kwam.



Ik hoef vandaag heel weinig, alleen mijn dochter uit school halen vanmiddag. Maar ik baal gewoon zo ontzettend van deze terugslag!

Ach 5x5, wat shit... Ik ben geneigd te zeggen, die nou eens een week nils, noppes, nada, 0,0.... Maar ik snap dat dat met kids lastiger is dan het lijkt... Misschien eens met de ha bespreken? Slecht slapen breekt je ook op trouwens.... voor jou!



Hier ook een beroerde nacht, veel wakker, druk in mn hoofd, misselijk.... Vast en zeker naweeen.... Voel me nu, ondanks weinig slaap, wel ok. Zit klaar voor mn les body & mind, al weken in de planning, maar nu ga ik echt! Heel benieuwd.

Ik doe echt zo weinig mogelijk. Gisteren is mijn man met m'n dochter weggegaan omdat ik het niet zag zitten. In het huishouden doe ik ook vrijwel niks. En mijn jongste is nu al 2 weken bij oma op de dinsdag en vrijdag (andere dagen zijn crechedagen) dus daar heb ik ook geen omkijken naar.

Maar de huisarts is wel een idee, want het gaat nog niet zoals ik zou willen. Tuurlijk kost het tijd maar vorige week voelde ik me wel iets beter dan deze week.

Dubbel

Volgens mij is zo'n beetje iedereen na een week of drie rust, weer ingestort. Het lijkt wel of het zo hoort. Niet dat dat het minder erg maakt hoor 5x5, maar probeer te onthouden dat het ook weer over gaat, want dat gaat het echt, dat beloof ik je. Om met annemie te spreken: Laat het gevoel er maar zijn, het mag er zijn, en als je het er laat zijn, heb je er minder lang last van.



Als je slecht slaapt, kun je een keer Valdispert Extra Sterk proberen. En anders toch maar even iets sterkers. Want slaap is wel belangrijk.

5x5, niet slapen is echt heel irritant. Misschien toch maar eens naar de ha om een paar slaappillen? Als je slaapritme eenmaal zo verstoord is, is het lastig om dat zelf weer goed te krijgen. Heb je die hartkloppingen ook gehad terwijl je het kastje droeg? Of toen juist net niet?



Marriss, fijn dat je avond leuk was en wat lief dat je vriend onverwacht een cadeautje voor je had. Dat je na zo'n avond eenmaal thuis inzakt vind ik heel normaal en zo'n slechte nacht erna is voor jou nu ook wel normaal geloof ik, maar je nacht klinkt al veel beter dan bijvoorbeeld na Sinterklaas of je tapasavondje een poosje terug. Er zit dus wel heel duidelijk vooruitgang in. Veel plezier bij je les Body & Mind.



Ik probeer te werken, maar dat lukt nog niet helemaal, mijn hulp komt zo voor de eerste keer en ik word daar toch wel nerveus van. Ik word nu al onrustig van het idee dat er straks een relatief onbekende hier in huis bezig is terwijl ik er ook ben. Ik hoop dat ik volgende week op mijn werk wel rustig zit, ik zal er toch aan moeten wennen. Hopelijk is het vanmiddag zo schoon in huis dat ik daar zo blij van word dat de onrust daarmee wel weg is.