Psyche
alle pijlers
Het dertigers dilemma...
dinsdag 1 februari 2011 om 11:24
En nu is het genoeg! Vanaf nu ga ik het anders doen. Te beginnen met wat steun en misschien wel "lotgenoten" te zoeken hier op het forum. Want jeetje, ik heb me genoeg ongelukkig gevoeld en mezelf in de weg gezeten. Vanochtend, zoals zoveel ochtenden de laatste tijd, weer wakker geworden met het gevoel, pfff, alweer een dag, hoe ga ik deze nou weer doorkomen.
Maar waarom voel ik me toch zo ongelukkig? Ik heb een leuk huurappartement, hoef me nooit zorgen te maken over geld, een lieve vriend die zielsveel van me houd, maar andersom twijfel ik nogal eens. Ik werk als freelancer in de culturele sector. Werk zat, maar twijfel of ik dit allemaal wel zo leuk vind. En eigenlijk wil ik gewoon reizen. Veel reizen. Maar dat durf ik niet. Ik ben 30 en voel me oud. Iedere dag weer word ik met iets geconfronteerd waardoor ik me oud voel. Het gevoel heb dat het leven veel te snel gaat. Dat het aan me voorbij aan het trekken is. Dat ik nog zoveel wil doen en nog maar zo weinig tijd heb. Want ja, ook ik wil kinderen, maar ik ben daar nog lang niet aan toe en dat maakt me bang, heel bang.
Aarrgghh, ik weet het effe niet meer. Maar wat ik wel weet is dat ik mezelf een schop onder mijn kont moet geven en dat het zo niet langer kan. Wie schopt er met mij mee?
Maar waarom voel ik me toch zo ongelukkig? Ik heb een leuk huurappartement, hoef me nooit zorgen te maken over geld, een lieve vriend die zielsveel van me houd, maar andersom twijfel ik nogal eens. Ik werk als freelancer in de culturele sector. Werk zat, maar twijfel of ik dit allemaal wel zo leuk vind. En eigenlijk wil ik gewoon reizen. Veel reizen. Maar dat durf ik niet. Ik ben 30 en voel me oud. Iedere dag weer word ik met iets geconfronteerd waardoor ik me oud voel. Het gevoel heb dat het leven veel te snel gaat. Dat het aan me voorbij aan het trekken is. Dat ik nog zoveel wil doen en nog maar zo weinig tijd heb. Want ja, ook ik wil kinderen, maar ik ben daar nog lang niet aan toe en dat maakt me bang, heel bang.
Aarrgghh, ik weet het effe niet meer. Maar wat ik wel weet is dat ik mezelf een schop onder mijn kont moet geven en dat het zo niet langer kan. Wie schopt er met mij mee?
dinsdag 1 februari 2011 om 12:58
quote:Valesca C schreef op 01 februari 2011 @ 12:47:
Ha Afwaskwast,
Herkenbaar je verhaal, ook al zit ik niet in zo'n 'luxe-positie' als jij wat werk en zo betreft. Ik denk dat het allemaal vooral te maken heeft met genieten van wat er allemaal wel is en meer in het 'nu' leven. Ik doe namelijk precies hetzelfde als jij.
Misschien betrap je jezelf ook vaak op de gedachte: 'als ik dat en dat voor elkaar heb, dán wordt ik gelukkig' ? En op het moment dat het dan allemaal zo ver is, heb je alweer nieuwe doelen bedacht om te halen.
Zelf woon ik al 6 jaar anti-kraak en kan ik geen huurhuis betalen in mijn eentje. Geld om te reizen heb ik al helemaal niet, maar ik zou zó graag willen! Soms vind ik mijn eigen positie echt verschrikkelijk als ik het vergelijk met andere dertigers om mij heen (en natuurlijk vergelijk ik dan alleen met mensen die het beter hebben dan ik ) en soms ben ik ondanks alles toch heel gelukkig met wat ik wel heb. Juist het denken aan wat er allemaal niet is, het vergelijken met anderen en het denken aan mijn toekomst maakt me ongelukkig.
PS Mag ik vragen wat voor werk je doet in de culturele sector? Je zegt nl dat daar zo veel werk in te vinden is, maar mijn ervaring is echt anders. Ik zoek werk in dezelfde sector en loop al jaren tegen een muur aan...
Ha Valesca,
Zeker herken ik je gedachtengang! Ik leef ook veel te weinig in het NU. Daardoor heb ik ook het gevoel dat mijn leven zo snel gaat. Het gaat gewoon aan mij voorbij. Life is happening while you're busy making other plans.....
Ik heb het geluk dat ik een beetje mijn vaste opdrachtgevers gevonden heb, waardoor mensen mij weten te vinden. Dat scheelt een hoop!
Ha Afwaskwast,
Herkenbaar je verhaal, ook al zit ik niet in zo'n 'luxe-positie' als jij wat werk en zo betreft. Ik denk dat het allemaal vooral te maken heeft met genieten van wat er allemaal wel is en meer in het 'nu' leven. Ik doe namelijk precies hetzelfde als jij.
Misschien betrap je jezelf ook vaak op de gedachte: 'als ik dat en dat voor elkaar heb, dán wordt ik gelukkig' ? En op het moment dat het dan allemaal zo ver is, heb je alweer nieuwe doelen bedacht om te halen.
Zelf woon ik al 6 jaar anti-kraak en kan ik geen huurhuis betalen in mijn eentje. Geld om te reizen heb ik al helemaal niet, maar ik zou zó graag willen! Soms vind ik mijn eigen positie echt verschrikkelijk als ik het vergelijk met andere dertigers om mij heen (en natuurlijk vergelijk ik dan alleen met mensen die het beter hebben dan ik ) en soms ben ik ondanks alles toch heel gelukkig met wat ik wel heb. Juist het denken aan wat er allemaal niet is, het vergelijken met anderen en het denken aan mijn toekomst maakt me ongelukkig.
PS Mag ik vragen wat voor werk je doet in de culturele sector? Je zegt nl dat daar zo veel werk in te vinden is, maar mijn ervaring is echt anders. Ik zoek werk in dezelfde sector en loop al jaren tegen een muur aan...
Ha Valesca,
Zeker herken ik je gedachtengang! Ik leef ook veel te weinig in het NU. Daardoor heb ik ook het gevoel dat mijn leven zo snel gaat. Het gaat gewoon aan mij voorbij. Life is happening while you're busy making other plans.....
Ik heb het geluk dat ik een beetje mijn vaste opdrachtgevers gevonden heb, waardoor mensen mij weten te vinden. Dat scheelt een hoop!
dinsdag 1 februari 2011 om 13:00
quote:afwaskwast schreef op 01 februari 2011 @ 12:49:
Ik denk dat dat ook grotendeels ligt in het feit dat ik niet tevreden met mezelf ben. Ik ben heel onzeker, angstig en richt me altijd op mensen waarvan IK vind dat ze beter, mooier, slimmer, zijn dan ik. Het gras is altijd groener bij de buren zeg maar.....Ah, dat bedoelde ik dus in mijn vorige post. Misschien is het dan een idee om wat meer aan je zelfvertrouwen te werken. Want waarom zou jij er niet mogen wezen? Waarom zou een ander beter, mooier en slimmer zijn? Je bent toch prima zoals je bent? Dat is de basis. De vraag is of je zelf, vanuit jezelf, puur en alleen voor jezelf, dingen wilt veranderen.
Ik denk dat dat ook grotendeels ligt in het feit dat ik niet tevreden met mezelf ben. Ik ben heel onzeker, angstig en richt me altijd op mensen waarvan IK vind dat ze beter, mooier, slimmer, zijn dan ik. Het gras is altijd groener bij de buren zeg maar.....Ah, dat bedoelde ik dus in mijn vorige post. Misschien is het dan een idee om wat meer aan je zelfvertrouwen te werken. Want waarom zou jij er niet mogen wezen? Waarom zou een ander beter, mooier en slimmer zijn? Je bent toch prima zoals je bent? Dat is de basis. De vraag is of je zelf, vanuit jezelf, puur en alleen voor jezelf, dingen wilt veranderen.
dinsdag 1 februari 2011 om 13:06
@Soley: Je hebt helemaal gelijk. Ik moet inderdaad die stappen gaan zetten. Genoeg uitgesteld! Ik laat me gewoon verlammen door mijn angst, terwijl ik inderdaad ook kleine stappen kan zetten.
Soms wou ik dat ik zo heel duidelijk NEE voelde net als jij hebt gehad. Dat is het dus niet. Ik voel twijfel. Ik heb geen vlinders, voel niet overduidelijk dat ik van m'n vriend hou, heb ook weinig behoefte aan sex. Maar het is ook niet zo dat ik naar andere mannen kijk of daar behoefte aan heb. Dus ergens twijfel ik ook of het inderdaad niet aan mij ligt. Omdat ik niet blij ben met mezelf en hoe mijn leven nu gaat. En je hebt gelijk, ik wil op bepaalde fronten ook iemand zijn die ik gewoon niet ben en die ook niet in mij zit, maar er zijn ook veel dingen die ik denk ik wel kan veranderen.
Soms wou ik dat ik zo heel duidelijk NEE voelde net als jij hebt gehad. Dat is het dus niet. Ik voel twijfel. Ik heb geen vlinders, voel niet overduidelijk dat ik van m'n vriend hou, heb ook weinig behoefte aan sex. Maar het is ook niet zo dat ik naar andere mannen kijk of daar behoefte aan heb. Dus ergens twijfel ik ook of het inderdaad niet aan mij ligt. Omdat ik niet blij ben met mezelf en hoe mijn leven nu gaat. En je hebt gelijk, ik wil op bepaalde fronten ook iemand zijn die ik gewoon niet ben en die ook niet in mij zit, maar er zijn ook veel dingen die ik denk ik wel kan veranderen.
dinsdag 1 februari 2011 om 13:14
dinsdag 1 februari 2011 om 14:05
dinsdag 1 februari 2011 om 15:31
@Soley: M'n vriend weet van mijn twijfels. Over dat ik me zo ongelukkig voel is hij minder op de hoogte. Ik ben best wel gesloten geworden de laatste tijd. Zowel tegenover mijn vriend als andere vrienden. Alles speelt zich af in mijn eigen hoofd.
@Primabella: Ja, zoiets moet ik inderdaad wel gaan bekijken. Maar zelfs dat vind ik spannend en eng....
@Primabella: Ja, zoiets moet ik inderdaad wel gaan bekijken. Maar zelfs dat vind ik spannend en eng....
dinsdag 1 februari 2011 om 16:12
Hoi Afwaskwast,
Het uit elkaar gaan van mijn ex en mij ging ook niet zonder slag of stoot hoor. We hebben toen we al een paar jaar een relatie hadden een break gehad en toen werd het voor ons nog duidelijker dat we de relatie moesten verbreken. Misschien is dit een idee? Even uit elkaar om te kijken of je elkaar echt mist? Dus niet iemand maar hem.
Eigenlijk ben ik ook in het verleden vaak te lang aan iemand blijven hangen terwijl ik diep van binnen wist dat het niet degene was met wie ik verder wilde. Uit angst hoe de omgeving zou reageren en om weer helemaal opnieuw te moeten beginnen terwijl ik toch al die en die leeftijd had dus te lang gebleven. Achteraf gezien had ik die relaties en contacten eerder moeten verbreken maar toch heb ik er wel van geleerd voor de toekomst.
Ik begreep uit je latere stukje dat je schreef dat je niet verliefd bent op je vriend. Ben je in het begin wel verliefd geweest op je vriend?
En is verliefd zijn voor jou een voorwaarde om met een man verder te gaan? Voor mij is dit wel een voorwaarde. Het voelt voor mij echt niet goed om met een man verder te gaan voor wie mijn gevoelens niet verder gaan dan tja, een goede vriendschap laat ik het maar noemen. En ik vraag me dan ook altijd af wat er zou gebeuren als je een man tegenkomt op wie je wél echt verliefd bent. Maar goed, ik spreek voor mezelf bij jou kan dit wel anders zijn.
Ook al heb je niet eerder een relatie gehad, je kunt je afvragen hoe je je vriend ziet. Zie jij jezelf met hem in één huis wonen? Zie je hem als de vader van je kinderen? Is hij degene met wie je écht gelukkig bent? Voel je je lichamelijk tot hem aangetrokken en past hij bij je? Heb je voor hem andere gevoelens als voor een goede vriend? Waarom heb je juist een relatie met hém? En als je jezelf dingen afvraagt vraag je dan niet alleen af wat hij "op papier" voor je betekent maar ook wat je voor hem voélt. Ik herken het namelijk heel erg dat je denkt, ja maar hij is zo lief en ik voel me zo vertrouwd bij hem en we kunnen zo goed met elkaar overweg en hij is trouw enzovoort. Maar gevoelsmatig moet het natuurlijk ook helemaal goed zitten. Maar nogmaals, ik spreek voor mezelf en bij mij bleef er wat knagen, ik was met die situatie toen niet gelukkig. Jij weet in je hart zelf het beste of je met deze relatie verder wilt of niet. Neem de tijd om erachter te komen.
Het uit elkaar gaan van mijn ex en mij ging ook niet zonder slag of stoot hoor. We hebben toen we al een paar jaar een relatie hadden een break gehad en toen werd het voor ons nog duidelijker dat we de relatie moesten verbreken. Misschien is dit een idee? Even uit elkaar om te kijken of je elkaar echt mist? Dus niet iemand maar hem.
Eigenlijk ben ik ook in het verleden vaak te lang aan iemand blijven hangen terwijl ik diep van binnen wist dat het niet degene was met wie ik verder wilde. Uit angst hoe de omgeving zou reageren en om weer helemaal opnieuw te moeten beginnen terwijl ik toch al die en die leeftijd had dus te lang gebleven. Achteraf gezien had ik die relaties en contacten eerder moeten verbreken maar toch heb ik er wel van geleerd voor de toekomst.
Ik begreep uit je latere stukje dat je schreef dat je niet verliefd bent op je vriend. Ben je in het begin wel verliefd geweest op je vriend?
En is verliefd zijn voor jou een voorwaarde om met een man verder te gaan? Voor mij is dit wel een voorwaarde. Het voelt voor mij echt niet goed om met een man verder te gaan voor wie mijn gevoelens niet verder gaan dan tja, een goede vriendschap laat ik het maar noemen. En ik vraag me dan ook altijd af wat er zou gebeuren als je een man tegenkomt op wie je wél echt verliefd bent. Maar goed, ik spreek voor mezelf bij jou kan dit wel anders zijn.
Ook al heb je niet eerder een relatie gehad, je kunt je afvragen hoe je je vriend ziet. Zie jij jezelf met hem in één huis wonen? Zie je hem als de vader van je kinderen? Is hij degene met wie je écht gelukkig bent? Voel je je lichamelijk tot hem aangetrokken en past hij bij je? Heb je voor hem andere gevoelens als voor een goede vriend? Waarom heb je juist een relatie met hém? En als je jezelf dingen afvraagt vraag je dan niet alleen af wat hij "op papier" voor je betekent maar ook wat je voor hem voélt. Ik herken het namelijk heel erg dat je denkt, ja maar hij is zo lief en ik voel me zo vertrouwd bij hem en we kunnen zo goed met elkaar overweg en hij is trouw enzovoort. Maar gevoelsmatig moet het natuurlijk ook helemaal goed zitten. Maar nogmaals, ik spreek voor mezelf en bij mij bleef er wat knagen, ik was met die situatie toen niet gelukkig. Jij weet in je hart zelf het beste of je met deze relatie verder wilt of niet. Neem de tijd om erachter te komen.
dinsdag 1 februari 2011 om 17:32
grappig, ik ben helemaal het tegenovergestelde van jou TO, en raak vaak in de gekste situaties verzeild. steeds wanneer ik probeer een rustig en geordend leven op te bouwen gebeurd er weer iets. ben 37, voel me leeftijdloos, 2 keer gescheiden, nu weduwe met 2 kids. die ik ook graag meeneem op reis al gaan we niet zo ver. ik heb het idee alles al meegemaakt te hebben en nu graag rust, stabiliteit, zekerheid, enz enz.
alhoewel mijn leven nooit saai is lijkt het me heerlijk dat te hebben.
alhoewel mijn leven nooit saai is lijkt het me heerlijk dat te hebben.
wij slapen nooit.
woensdag 2 februari 2011 om 11:43
Jeetje, wat herkenbaar!
Ik ben ook net 30 geworden en loop met dezelfde gedachten rond. Dit weekend heb ik ze gedeeld met mijn vriend en we zijn nu al de hele week aan het bespreken hoe het nu verder moet.
Vier jaar samen en ons seksuele leven staat op een erg laag pitje. Het is er gelukkig nog wel, het waakvlammetje is nog niet uit..maar wat gooi je erbij om de vlam weer groter te maken? Vorig jaar heb ik heel hard gewerkt aan mijn persoonlijke problemen en heb veel positieve veranderingen doorgemaakt. Ik heb sinds kort een leuke nieuwe baan, waar ik mij volledig op mijn plek voel (ook in de culturele sector, trouwens, typisch?) en ik heb geweldige vrienden waar ik heel gelukkig van word. Veel veranderingen, maar tussen mijn vriend en ik is alles nog hetzelfde.
Soms zou ik alles willen omgooien, een streep erdoorheen trekken en opnieuw beginnen. Maar ja, of het dan ook anders wordt? Ik ben niet echt het type groots en meeslepend leven. Op woensdag naar de film met een vriendin en de volgende dag met een milde kater op het werk zitten vind ik eigenlijk al wild genoeg...
Maar is dat het wel waard? Mijn vriend en ik zijn heel erg verschillende mensen met ook heel andere interesses, maar er is wel een goede, stevige basis van vertrouwen en liefde.
30 is ook wel een spannende leeftijd, er gebeurt zo veel en het voelt alsof je allemaal keuzes moet maken die de rest van je leven gaan bepalen. Mijn vriend en ik staan op het punt ons eerste huis te kopen en ik vind het doodeng. Stel dat ik spijt krijg en niet meer terug kan? Het voelt alsof de keuze voor het kopen van een huis een eerste stap is richting trouwen, kinderen, lekker burgerlijk en veilig maar misschien ook nog meer sleur.
Wat jullie zeggen over gewoon dat ticket boeken, weg gaan is misschien wel een goede tip. Er zijn nog zoveel plekken die ik wil zien en zoveel dingen die ik wil doen en ik doe ze maar niet...wat houdt mij tegen?
Ik ben ook net 30 geworden en loop met dezelfde gedachten rond. Dit weekend heb ik ze gedeeld met mijn vriend en we zijn nu al de hele week aan het bespreken hoe het nu verder moet.
Vier jaar samen en ons seksuele leven staat op een erg laag pitje. Het is er gelukkig nog wel, het waakvlammetje is nog niet uit..maar wat gooi je erbij om de vlam weer groter te maken? Vorig jaar heb ik heel hard gewerkt aan mijn persoonlijke problemen en heb veel positieve veranderingen doorgemaakt. Ik heb sinds kort een leuke nieuwe baan, waar ik mij volledig op mijn plek voel (ook in de culturele sector, trouwens, typisch?) en ik heb geweldige vrienden waar ik heel gelukkig van word. Veel veranderingen, maar tussen mijn vriend en ik is alles nog hetzelfde.
Soms zou ik alles willen omgooien, een streep erdoorheen trekken en opnieuw beginnen. Maar ja, of het dan ook anders wordt? Ik ben niet echt het type groots en meeslepend leven. Op woensdag naar de film met een vriendin en de volgende dag met een milde kater op het werk zitten vind ik eigenlijk al wild genoeg...
Maar is dat het wel waard? Mijn vriend en ik zijn heel erg verschillende mensen met ook heel andere interesses, maar er is wel een goede, stevige basis van vertrouwen en liefde.
30 is ook wel een spannende leeftijd, er gebeurt zo veel en het voelt alsof je allemaal keuzes moet maken die de rest van je leven gaan bepalen. Mijn vriend en ik staan op het punt ons eerste huis te kopen en ik vind het doodeng. Stel dat ik spijt krijg en niet meer terug kan? Het voelt alsof de keuze voor het kopen van een huis een eerste stap is richting trouwen, kinderen, lekker burgerlijk en veilig maar misschien ook nog meer sleur.
Wat jullie zeggen over gewoon dat ticket boeken, weg gaan is misschien wel een goede tip. Er zijn nog zoveel plekken die ik wil zien en zoveel dingen die ik wil doen en ik doe ze maar niet...wat houdt mij tegen?
donderdag 3 februari 2011 om 12:20
Hoi RosieQ,
Pff, ja, lastig hè! Een huis kopen zou ik nu al helemaal niet aan moeten denken. Mijn vriend wil heel graag samenwonen. Dat heeft hij gezegd en laat hij ook duidelijk merken door soms bepaalde opmerkingen te maken. Ik zie het alleen echt nog niet zitten. Voelt als afsluiten van een periode waar ik nog niet aan toe ben. En daarnaast ben ik ook niet 100% overtuigd of hij de man van mijn leven is. Merk wel dat ik er de laatste tijd teveel in mijn hoofd mee bezig ben, waardoor ik te weinig echt kan voelen. Ga nu dus proberen mijn hoofd zoveel mogelijk stop te zetten en weer terug te gaan naar mijn gevoel. Zou gewoon fijn zijn als ik heel duidelijk een ja of nee voel ipv die twijfel. Is voor mijn vriend ook niet fijn.
Pff, ja, lastig hè! Een huis kopen zou ik nu al helemaal niet aan moeten denken. Mijn vriend wil heel graag samenwonen. Dat heeft hij gezegd en laat hij ook duidelijk merken door soms bepaalde opmerkingen te maken. Ik zie het alleen echt nog niet zitten. Voelt als afsluiten van een periode waar ik nog niet aan toe ben. En daarnaast ben ik ook niet 100% overtuigd of hij de man van mijn leven is. Merk wel dat ik er de laatste tijd teveel in mijn hoofd mee bezig ben, waardoor ik te weinig echt kan voelen. Ga nu dus proberen mijn hoofd zoveel mogelijk stop te zetten en weer terug te gaan naar mijn gevoel. Zou gewoon fijn zijn als ik heel duidelijk een ja of nee voel ipv die twijfel. Is voor mijn vriend ook niet fijn.
donderdag 3 februari 2011 om 13:51
quote:valentinamaria schreef op 03 februari 2011 @ 13:47:
bij twijfel niet gaan samenwonen of trouwen.
wel eerlijk zeggen, beter dat het uit is dan iemand aan het lijntje houden.De vraag is wat voor twijfel het is... twijfel over de relatie... of twijfel over het opgeven van vrijheid, het afscheid nemen van de jeugdige jaren.
bij twijfel niet gaan samenwonen of trouwen.
wel eerlijk zeggen, beter dat het uit is dan iemand aan het lijntje houden.De vraag is wat voor twijfel het is... twijfel over de relatie... of twijfel over het opgeven van vrijheid, het afscheid nemen van de jeugdige jaren.
donderdag 3 februari 2011 om 16:58
quote:spectral schreef op 03 februari 2011 @ 12:25:
En over een jaar, of misschien 2 jaar... ben je er dan wel aan toe? Zijn dan je twijfels ineens als sneeuw voor de zon verdwenen?Tja, geen idee... Ik heb nog nooit in een relatie gezeten, dus weet ook niet zo goed of deze gevoelens normaal zijn na een tijdje. Ben bang dat als ik hem laat gaan, ik er daarna achterkom dat hij het toch wel was voor mij. Want hij past perfect bij me....
En over een jaar, of misschien 2 jaar... ben je er dan wel aan toe? Zijn dan je twijfels ineens als sneeuw voor de zon verdwenen?Tja, geen idee... Ik heb nog nooit in een relatie gezeten, dus weet ook niet zo goed of deze gevoelens normaal zijn na een tijdje. Ben bang dat als ik hem laat gaan, ik er daarna achterkom dat hij het toch wel was voor mij. Want hij past perfect bij me....
donderdag 3 februari 2011 om 17:00
quote:30graden schreef op 03 februari 2011 @ 12:49:
Maar afwaskwast. Spreek je uit naar je vriend dat je twijfelt over het samenwonen? Ik heb preceis hetzelfde, geen ja en geen nee.
Pfffff.Hij weet dat ik nog niet wil samenwonen en hij weet ook dat ik wel eens twijfel over mijn gevoelens. Niet fijn voor hem en hij vindt het soms lastig daarmee om te gaan. Wat ik natuurlijk helemaal begrijp.
Maar afwaskwast. Spreek je uit naar je vriend dat je twijfelt over het samenwonen? Ik heb preceis hetzelfde, geen ja en geen nee.
Pfffff.Hij weet dat ik nog niet wil samenwonen en hij weet ook dat ik wel eens twijfel over mijn gevoelens. Niet fijn voor hem en hij vindt het soms lastig daarmee om te gaan. Wat ik natuurlijk helemaal begrijp.
donderdag 3 februari 2011 om 17:11
quote:afwaskwast schreef op 03 februari 2011 @ 16:58:
[...]
Tja, geen idee... Ik heb nog nooit in een relatie gezeten, dus weet ook niet zo goed of deze gevoelens normaal zijn na een tijdje. Ben bang dat als ik hem laat gaan, ik er daarna achterkom dat hij het toch wel was voor mij. Want hij past perfect bij me....
Blijkbaar heb je dit soort gevoelens niet alleen in je relatie...
En pas op, als je zo blijft draaien en miepen, dan worden uiteindelijk de beslissingen voor je genomen....
Plan samen een maand reizen, sla je direct twee vliegen in 1 klap....
[...]
Tja, geen idee... Ik heb nog nooit in een relatie gezeten, dus weet ook niet zo goed of deze gevoelens normaal zijn na een tijdje. Ben bang dat als ik hem laat gaan, ik er daarna achterkom dat hij het toch wel was voor mij. Want hij past perfect bij me....
Blijkbaar heb je dit soort gevoelens niet alleen in je relatie...
En pas op, als je zo blijft draaien en miepen, dan worden uiteindelijk de beslissingen voor je genomen....
Plan samen een maand reizen, sla je direct twee vliegen in 1 klap....
donderdag 3 februari 2011 om 20:10
@Spectral: Daar heb je inderdaad gelijk in. Mijn vriendin zei ook al dat ik het type ben van: Het gras is altijd groener bij de buren, of het kan altijd beter. Ook naar mezelf toe hoor. Ik ben heel streng voor mezelf en vind altijd dat ik iets beter kan. Als ik iets goed gedaan heb, werk of prive, dan geniet ik zelden van die "overwinning", maar is mijn aandacht alweer bij datgene wat minder goed gaat. En daarom vind ik het ook zo moeilijk om mijn relatie te beoordelen. Omdat ik denk dat die gevoelens niet op zich staan, maar beïnvloed worden door hoe ik denk.
En heel af en toe besef ik me inderdaad ook dat mijn vriend ook wel eens genoeg kan hebben van mijn getwijfel. Hij heeft ook wel eens aangegeven dat hij ook wel eens denkt of hij wel verder wil met iemand die zo twijfelt en daar schrik ik dan wel weer erg van.
Ik zou graag op reis gaan met mijn vriend, maar hij heeft daar helaas de financiele middelen niet voor nu. Maar we zijn wel aan het kijken of we deze zomer iig een paar weken low budget rond kunnen reizen.
En heel af en toe besef ik me inderdaad ook dat mijn vriend ook wel eens genoeg kan hebben van mijn getwijfel. Hij heeft ook wel eens aangegeven dat hij ook wel eens denkt of hij wel verder wil met iemand die zo twijfelt en daar schrik ik dan wel weer erg van.
Ik zou graag op reis gaan met mijn vriend, maar hij heeft daar helaas de financiele middelen niet voor nu. Maar we zijn wel aan het kijken of we deze zomer iig een paar weken low budget rond kunnen reizen.
vrijdag 4 februari 2011 om 09:00
Afwaskwast, wat je relatie betreft: Ook dat ken ik maar al te goed helaas. Ik heb zelf ook lang getwijfeld, maar heb op een gegeven moment de knop om gezet. In mijn hoofd welteverstaan Want wat is 100% de ware? Niemand is helemaal perfect en bij elke man die je tegenkomt zal er iets anders zijn dat tegenvalt.
Ik snap dat je de behoefte hebt om misschien wat 'verder te kijken' omdat je nog niet zoveel ervaring hebt met andere mannen en dus misschien niet weet wat er nog aan 'beters' rondloopt. Je kan die keuze maken en het proberen...
Je zegt het zelf al: je bent heel streng voor jezelf en legt de lat enorm hoog. Het liefst is alles perfect natuurlijk. Maar kijk naar wat je hebt en tel je zegeningen. Ik denk dat wederzijds respect, je jezelf kunnen voelen en zijn in een relatie al een heel groot goed is (weet niet of dat ook bij jou het geval is trouwens).
@Zebraa: Zo herkenbaar!! Alleen...die gedachten maken je vaak niet gelukkig. Ik voel me ontzettend vaak gevangen in deze maatschappij, waar we allemaal als een soort werkslaven rondlopen in hetzelfde cirkeltje. Is dat nou wat je 'leven' noemt?
Ik ben al sinds mijn puberteit bezig met plannen en ideeën om te ontsnappen aan deze ratrace, maar ik ben er nog niet uit
Dus... ik probeer zoveel mogelijk tussen de hectiek door te genieten van kleine dingen. En weet je, de kleinste dingen maken me vaak het meest gelukkig!
Ik snap dat je de behoefte hebt om misschien wat 'verder te kijken' omdat je nog niet zoveel ervaring hebt met andere mannen en dus misschien niet weet wat er nog aan 'beters' rondloopt. Je kan die keuze maken en het proberen...
Je zegt het zelf al: je bent heel streng voor jezelf en legt de lat enorm hoog. Het liefst is alles perfect natuurlijk. Maar kijk naar wat je hebt en tel je zegeningen. Ik denk dat wederzijds respect, je jezelf kunnen voelen en zijn in een relatie al een heel groot goed is (weet niet of dat ook bij jou het geval is trouwens).
@Zebraa: Zo herkenbaar!! Alleen...die gedachten maken je vaak niet gelukkig. Ik voel me ontzettend vaak gevangen in deze maatschappij, waar we allemaal als een soort werkslaven rondlopen in hetzelfde cirkeltje. Is dat nou wat je 'leven' noemt?
Ik ben al sinds mijn puberteit bezig met plannen en ideeën om te ontsnappen aan deze ratrace, maar ik ben er nog niet uit
Dus... ik probeer zoveel mogelijk tussen de hectiek door te genieten van kleine dingen. En weet je, de kleinste dingen maken me vaak het meest gelukkig!
zaterdag 5 februari 2011 om 11:21
Beetje late reactie maar hoop dat je het leest! Er is een onderzoek gedaan naar het dertigers dilemma en daar is ook een boek van dat ook dertigers dilemma heet. Het is een groen boek weet alleen niet meer van wie! Daar staan echt tips in op gebied van relaties, werk, kinderen, het leven enz ik raad het je echt aan om te lezen!! Succes
zondag 6 februari 2011 om 10:48
Nou, ik heb in ieder geval de eerste stap gezet, ik ga vanavond naar een vriendin en dan gaan mijn vriend en ik tijdelijk een paar weken uit elkaar. De hele week hebben we erover gepraat en het is mij steeds duidelijker geworden dat het wel verder gaat dan "help, ik ben 30, wat wil ik met mijn leven?" want eigenlijk weet ik heel goed wat ik wil met mijn leven en wat ik wil in een relatie en mijn vriend wil iets heel anders. Dat werkt gewoon niet.
Ik heb het er met vriendinnen over gehad en kreeg standaard bij elk gesprek te horen "klinkt alsof je je keus eigenlijk al hebt gemaakt."Eigenlijk ben ik er best bang voor dat dat inderdaad al zo is. Toch hoop ik ergens dat ik de komende weken hem heel erg ga missen en tot nieuwe inzichten kom die misschien toch onze relatie kunnen redden. Misschien dat afstand helpt, ik weet het niet. Jeetje, wat is dit moeilijk.
Ik heb het er met vriendinnen over gehad en kreeg standaard bij elk gesprek te horen "klinkt alsof je je keus eigenlijk al hebt gemaakt."Eigenlijk ben ik er best bang voor dat dat inderdaad al zo is. Toch hoop ik ergens dat ik de komende weken hem heel erg ga missen en tot nieuwe inzichten kom die misschien toch onze relatie kunnen redden. Misschien dat afstand helpt, ik weet het niet. Jeetje, wat is dit moeilijk.
