Psyche
alle pijlers
Burnout! Het vervolg
woensdag 9 februari 2011 om 17:27
maandag 7 maart 2011 om 20:14
quote:zonnestraaltje1 schreef op 06 maart 2011 @ 23:13:
Annemie, neem je niet teveel hooi op je vork? Wel goed voor jezelf blijven zorgen hoor!
Ik vrees dat als ik ga schrijven ik weer uren bezig ben. Doe het soms wel eens maar dan wordt het echt nachtwerk omdat ik dan weer alles op papier wil hebben staan.
Ben daarom ook wel blij, dat ik therapie heb dan kan ik het tenminste van me af praten zonder dat het uitmaakt hoe en wat ik zeg.
5x5, heel veel succes morgen in het ziekenhuis! Hopelijk was het voldoende.
Manon, ik ben vanaf vorig jaar januari al aan het sukkelen. Eigenlijk al veel eerder maar kon me toen nog iedere keer zelf overeind trekken. Ben toen in totaal 3 maanden op en af thuis geweest en heb daarna een half jaar lang kunnen werken.
De klachten van extreme vermoeidheid etc.zijn nooit weg geweest.
In november heb ik een flinke terugval gehad en sindsdien nog maar heel erg weinig gewerkt. Ga morgen weer een poging wagen.Heftig hoor...terwijl als je ba teveel aandringt om weer te gaan werken, de kans op een terugval alleen maar groter wordt, daar heeft je werkgever ook niets aan. Of wilde je juist zelf weer relatief snel werken?
Annemie, neem je niet teveel hooi op je vork? Wel goed voor jezelf blijven zorgen hoor!
Ik vrees dat als ik ga schrijven ik weer uren bezig ben. Doe het soms wel eens maar dan wordt het echt nachtwerk omdat ik dan weer alles op papier wil hebben staan.
Ben daarom ook wel blij, dat ik therapie heb dan kan ik het tenminste van me af praten zonder dat het uitmaakt hoe en wat ik zeg.
5x5, heel veel succes morgen in het ziekenhuis! Hopelijk was het voldoende.
Manon, ik ben vanaf vorig jaar januari al aan het sukkelen. Eigenlijk al veel eerder maar kon me toen nog iedere keer zelf overeind trekken. Ben toen in totaal 3 maanden op en af thuis geweest en heb daarna een half jaar lang kunnen werken.
De klachten van extreme vermoeidheid etc.zijn nooit weg geweest.
In november heb ik een flinke terugval gehad en sindsdien nog maar heel erg weinig gewerkt. Ga morgen weer een poging wagen.Heftig hoor...terwijl als je ba teveel aandringt om weer te gaan werken, de kans op een terugval alleen maar groter wordt, daar heeft je werkgever ook niets aan. Of wilde je juist zelf weer relatief snel werken?
maandag 7 maart 2011 om 20:19
quote:zonnestraaltje1 schreef op 07 maart 2011 @ 19:29:
Lief, wanneer kan ik jouw verhaal lezen? Ben nu ondertussen wel erg benieuwd geworden.
Ben net thuis. We hebben afgesproken dat ik deze week 5 x 2uur ga werken. Mocht het toch nog teveel zijn, dan ik dit gewoon aangeven. En vrijdag gaan we dit evalueren en bekijken hoe we het de week erop gaan doen.
Was wel fijn om weer op het werk te zijn, heb ook meer gekletst dan gewerkt. Twee uur is nu ook echt wel mijn grens. Morgen ook nog even verstandig zijn om pauze te nemen. Dan gaat het helemaal goed komen.
Eén ding is zeker, vanavond lig ik op tijd in bed. Ben super moe!!
Doe mij even je mailadres via Hyves ofzo. Ik wil het niet al te openbaar versturen dus email is het beste.
Wat een goed schema hebben jullie bedacht. Ik vind wel meteen vijf keer erg veel, maar misschien lukt het je wel. Wel tijdig aangeven he! Elke dag even goed voelen of je aftakelt.
Lief, wanneer kan ik jouw verhaal lezen? Ben nu ondertussen wel erg benieuwd geworden.
Ben net thuis. We hebben afgesproken dat ik deze week 5 x 2uur ga werken. Mocht het toch nog teveel zijn, dan ik dit gewoon aangeven. En vrijdag gaan we dit evalueren en bekijken hoe we het de week erop gaan doen.
Was wel fijn om weer op het werk te zijn, heb ook meer gekletst dan gewerkt. Twee uur is nu ook echt wel mijn grens. Morgen ook nog even verstandig zijn om pauze te nemen. Dan gaat het helemaal goed komen.
Eén ding is zeker, vanavond lig ik op tijd in bed. Ben super moe!!
Doe mij even je mailadres via Hyves ofzo. Ik wil het niet al te openbaar versturen dus email is het beste.
Wat een goed schema hebben jullie bedacht. Ik vind wel meteen vijf keer erg veel, maar misschien lukt het je wel. Wel tijdig aangeven he! Elke dag even goed voelen of je aftakelt.
maandag 7 maart 2011 om 20:38
Lief, heb je al een berichtje gestuurd.
Moest in eerste instantie ook wel even slikken. Maar na 5 seconden had ik al zoiets van: eigenlijk wel prima zo.
Als het teveel is mag ik ook terug naar 1 uur per dag. Of gewoon even een dag thuis blijven. Dus op zich staat hij wel overal voor open. Daar ben ik wel erg blij mee.
Puur ook omdat ze weten, dat ik hier niet van zal profiteren. Anders was het heel erg anders geweest.
Manon, heb jezelf ook last van een burnout?
Mijn ba heeft het absoluut onderschat en daarbij was ik ook erg eigenwijs. Ik ben wel het type van doorgaan totdat je erbij neervalt. Tja, behoorlijk stom.
Moest in eerste instantie ook wel even slikken. Maar na 5 seconden had ik al zoiets van: eigenlijk wel prima zo.
Als het teveel is mag ik ook terug naar 1 uur per dag. Of gewoon even een dag thuis blijven. Dus op zich staat hij wel overal voor open. Daar ben ik wel erg blij mee.
Puur ook omdat ze weten, dat ik hier niet van zal profiteren. Anders was het heel erg anders geweest.
Manon, heb jezelf ook last van een burnout?
Mijn ba heeft het absoluut onderschat en daarbij was ik ook erg eigenwijs. Ik ben wel het type van doorgaan totdat je erbij neervalt. Tja, behoorlijk stom.
maandag 7 maart 2011 om 20:59
maandag 7 maart 2011 om 21:21
maandag 7 maart 2011 om 22:07
dinsdag 8 maart 2011 om 08:40
Sorry dat ik "inbreek" in dit topic, maar ik heb een (dringende) vraag wat betreft werk.
Ik ben 23 en zit thuis vanwege een angststoornis heb en overspannen ben. Ik ben in januari weer begonnen met werken. Een simpel baantje, en begon met 4 dagen 1.5 uur per dag. Het vergt wel veel lichamelijke inspanning, maar dat vind ik niet erg. Na 3 weken vroeg mijn werkgever of ik meer wilde werken. Aangezien ik het totaal niet breed heb, heb ik ja gezegd en ben ik 2 dagen 3 uur en 2 dagen 1.5 uur gaan werken. Vorige week ben ik weer gebeld of ik 4 dagen 3 uur wil werken. Mijn verstand zei: doen, maar mijn gevoel zei: oei, da's te veel. Maar ik heb ja gezegd aangezien ik het geld goed kan gebruiken. Nu heb ik vorige week gelijk zo'n week gewerkt en het viel me zwaar tegen.
Heb het gisteren met mijn psycholoog besproken en die snapte niet waarom ik ging werken als mijn lichaam van te voren zo protesteert (ik werk 's middags, en 's ochtends voel ik me vaal "ziek" maar ik ga toch werken). Dit zette mij wel tot nadenken, maar ik ben een strebertje en wil gewoon werken en niet thuis zitten.
Na een nacht erover geslapen te hebben, begint me het steeds meer tegen te staan dat ik ja heb gezegd vorige week en wil ik eigenlijk weer terug naar 4x 1.5 uur. Alleen ik dúrf het niet te zeggen. Er is nogal veel gedoe op het werk, ze zitten nogal omhoog, maar er is bij mijn sollicitatie verteld dat ik zelf aan mag geven hoeveel uur ik wil werken. Ik heb tegen mijn werkgever wel verteld dat ik rustig wil beginnen omdat ik "ziek" ben geweest, maar ik denk dat hij dat alweer vergeten is. Ik heb zelf namelijk in het begin ook aangegeven dat ik waarschijnlijk ook meer wilde werken in de toekomst. Maar het is me dus allemaal te snel te veel geworden. Ik durf niet te bellen omdat ik bang ben ontslagen te worden. Dit was bij mijn vorige baan namelijk het geval. (Ik had daar een contract van 12 uur, maar werkte veel meer, baas pikte het niet toen ik zei dat ik gewoon aan mijn contract wilde voldoen en niet meer wilde werken)
Ik zit dus een beetje omhoog, ik ben bang voor de reacties van mijn omgeving, die waren namelijk erg blij dat ik weer ben gaan werken. En het geld kan ik gewoon goed gebruiken. Wat moet ik doen, en hoe moet ik het aanpakken?
Sorry voor het lange verhaal...
Ik ben 23 en zit thuis vanwege een angststoornis heb en overspannen ben. Ik ben in januari weer begonnen met werken. Een simpel baantje, en begon met 4 dagen 1.5 uur per dag. Het vergt wel veel lichamelijke inspanning, maar dat vind ik niet erg. Na 3 weken vroeg mijn werkgever of ik meer wilde werken. Aangezien ik het totaal niet breed heb, heb ik ja gezegd en ben ik 2 dagen 3 uur en 2 dagen 1.5 uur gaan werken. Vorige week ben ik weer gebeld of ik 4 dagen 3 uur wil werken. Mijn verstand zei: doen, maar mijn gevoel zei: oei, da's te veel. Maar ik heb ja gezegd aangezien ik het geld goed kan gebruiken. Nu heb ik vorige week gelijk zo'n week gewerkt en het viel me zwaar tegen.
Heb het gisteren met mijn psycholoog besproken en die snapte niet waarom ik ging werken als mijn lichaam van te voren zo protesteert (ik werk 's middags, en 's ochtends voel ik me vaal "ziek" maar ik ga toch werken). Dit zette mij wel tot nadenken, maar ik ben een strebertje en wil gewoon werken en niet thuis zitten.
Na een nacht erover geslapen te hebben, begint me het steeds meer tegen te staan dat ik ja heb gezegd vorige week en wil ik eigenlijk weer terug naar 4x 1.5 uur. Alleen ik dúrf het niet te zeggen. Er is nogal veel gedoe op het werk, ze zitten nogal omhoog, maar er is bij mijn sollicitatie verteld dat ik zelf aan mag geven hoeveel uur ik wil werken. Ik heb tegen mijn werkgever wel verteld dat ik rustig wil beginnen omdat ik "ziek" ben geweest, maar ik denk dat hij dat alweer vergeten is. Ik heb zelf namelijk in het begin ook aangegeven dat ik waarschijnlijk ook meer wilde werken in de toekomst. Maar het is me dus allemaal te snel te veel geworden. Ik durf niet te bellen omdat ik bang ben ontslagen te worden. Dit was bij mijn vorige baan namelijk het geval. (Ik had daar een contract van 12 uur, maar werkte veel meer, baas pikte het niet toen ik zei dat ik gewoon aan mijn contract wilde voldoen en niet meer wilde werken)
Ik zit dus een beetje omhoog, ik ben bang voor de reacties van mijn omgeving, die waren namelijk erg blij dat ik weer ben gaan werken. En het geld kan ik gewoon goed gebruiken. Wat moet ik doen, en hoe moet ik het aanpakken?
Sorry voor het lange verhaal...
dinsdag 8 maart 2011 om 10:03
Chocolate, als ik het goed begrijp had je eerst een contract van 6 uur? Wat je zelf mag uitbreiden met meer uren?
Woon je nog bij je ouders? Krijg je aanvullende ziektewet?
Als je nu al zelf weet, dat het aantal uren 4x3 veel te zwaar voor je is, dan ook absoluut niet doen.
Gewoon eerlijk aangeven, dat je dit nu niet trekt. Uiteindelijk als je nu te snel gaat, zal het alleen maar langer gaan duren voordat je weer helemaal beter bent.
Woon je nog bij je ouders? Krijg je aanvullende ziektewet?
Als je nu al zelf weet, dat het aantal uren 4x3 veel te zwaar voor je is, dan ook absoluut niet doen.
Gewoon eerlijk aangeven, dat je dit nu niet trekt. Uiteindelijk als je nu te snel gaat, zal het alleen maar langer gaan duren voordat je weer helemaal beter bent.
dinsdag 8 maart 2011 om 10:10
dinsdag 8 maart 2011 om 10:18
Vandaag:
Ik moet werken
Ik wil een overzicht van klachten maken (nog steeds dat garantiedingetje)
Ik wil een brood bakken
Ik zou boodschappen kunnen doen en koken
Woensdag
Ik moet Liefdag houden
Ik moet naar de psych
Ik wil naar de winkel voor garantiedingetje
Ik zou ook woensdag brood kunnen bakken
Donderdag
Ik moet wil naar die dag waar ik laatst over vertelde
Ik moet wil sporten
Ik zou ... Ik doe verder niks
Vrijdag:
Ik moet werken
De rest weet ik nog niet
Zo, nu is het uit mijn hoofd, opgeschreven en wel. Dat geeft weer ruimte.
Ik moet werken
Ik wil een overzicht van klachten maken (nog steeds dat garantiedingetje)
Ik wil een brood bakken
Ik zou boodschappen kunnen doen en koken
Woensdag
Ik moet Liefdag houden
Ik moet naar de psych
Ik wil naar de winkel voor garantiedingetje
Ik zou ook woensdag brood kunnen bakken
Donderdag
Ik moet wil naar die dag waar ik laatst over vertelde
Ik moet wil sporten
Ik zou ... Ik doe verder niks
Vrijdag:
Ik moet werken
De rest weet ik nog niet
Zo, nu is het uit mijn hoofd, opgeschreven en wel. Dat geeft weer ruimte.
dinsdag 8 maart 2011 om 11:55
Met de buikpijn gaat het nu wel iets beter, maar ik heb nog tot halverwege de nacht wakker gelegen met pijn. De jongste mocht een dagje naar m'n schoonmoeder toe, maar ik heb mijn altijd handige en geweldige schoonmoeder weer deze kant op laten komen omdat ik a la minuut hulp nodig had! We hadden plotseling waterschade en niet zo'n beetje ook. Ik was helemaal in paniek omdat ik niet precies wist wat de oorzaak was en omdat ik de hoofdschakelaar niet kon vinden (dit hadden we nog nooit bij de hand gehad). Gelukkig met behulp van mijn buurvrouw de knop gevonden en toen mijn schoonmoeder er was hebben we samen gezocht waar het vandaan kwam. Het bleek van een gat in een slangetje onder de wasbak te komen, maar er stond zoveel druk op dat alles in notime blank lag en zelfs de stralen door het plafond kwamen . Alles is weer helemaal droog en we hebben de kraan helemaal losgedraaid en mijn schoonmoeder haalt nu een nieuwe kraan. De schade lijkt mee te vallen uiteindelijk maar wat een schrik. Dit kan ik er echt niet bij hebben, dan ben ik letterlijk weet helemaal van slag. Sta nu nog te trillen en heb er hartkloppingen van .
dinsdag 8 maart 2011 om 12:25
Jeeeetje 5x5, wat een schrik! Ik kan me voorstellen dat je van slag bent, pffff. Gelukkig valt de schade mee en wat fijn dat je schoonmoeder en buuf er waren. Nou even rustig bijkomen hoor!! (echt doen!!)
Chocola, ik kan je maar een tip geven en dat is: naar je lichaam luisteren en voor jezelf kiezen. Ik snap dat het geld een issue is, maar je gezondheid is 1000x belangrijker. Ik heb maandenlang de signalen van mijn lichaam genegeerd, en nu zit ik al vijf maanden thuis. Achteraf had ik dit voor kunnen zijn, door veel eerder op de rem te trappen.
Wij gaan zo de boven verdieping veranderen...zolder is klaar, dus we kunnen gaan inrichten...nu hebben we bedacht dat we de andere drie slaapkamers ook gaan veranderen. Vriend is nu naar de tandarts (ik mag vanmiddag, jippie) ik wil zo eerst even met hem om de tafel hierover...ik voorzie namelijk al het een en ander ik ga in paniek raken van de enorme bende die we straks boven hebben...die chaos om me heen gaat ook voor chaos in mn hoofd zorgen, dat weet ik eigenlijk wel zeker. Om ruzies te voorkomen lijkt het me verstandig om dit van te voren even te bespreken met vriendlief
Chocola, ik kan je maar een tip geven en dat is: naar je lichaam luisteren en voor jezelf kiezen. Ik snap dat het geld een issue is, maar je gezondheid is 1000x belangrijker. Ik heb maandenlang de signalen van mijn lichaam genegeerd, en nu zit ik al vijf maanden thuis. Achteraf had ik dit voor kunnen zijn, door veel eerder op de rem te trappen.
Wij gaan zo de boven verdieping veranderen...zolder is klaar, dus we kunnen gaan inrichten...nu hebben we bedacht dat we de andere drie slaapkamers ook gaan veranderen. Vriend is nu naar de tandarts (ik mag vanmiddag, jippie) ik wil zo eerst even met hem om de tafel hierover...ik voorzie namelijk al het een en ander ik ga in paniek raken van de enorme bende die we straks boven hebben...die chaos om me heen gaat ook voor chaos in mn hoofd zorgen, dat weet ik eigenlijk wel zeker. Om ruzies te voorkomen lijkt het me verstandig om dit van te voren even te bespreken met vriendlief
dinsdag 8 maart 2011 om 14:16
Marriss, dat is ook precies wat mij tegen houdt om de boel boven aan te pakken. Ik werd laatst al vreselijk gestrest van de woonkamer waar alles op de kop stond en dat zou gewoon dezelfde middag nog allemaal weer netjes zijn. Ik kan nu heel slecht tegen chaos, dat geeft inderdaad ook chaos in mijn hoofd en daar kan ik echt niet meer tegen.
Mijn vriend en ik hebben laatst besloten dat we de bovenverdieping voorlopig maar even zo laten, we willen al zolang we hier wonen de boel aanpakken (ruim 5 jaar) dus die paar maanden kunnen er ook nog wel bij. Mocht het zwanger worden nou wel snel gaan, dan moeten we wel, maar zolang er geen haast is, laten we het even zo. Ik vind het wel een mooi project voor mijn schoonvader voor komende herfst . Dan heeft hij iets te doen als het camping- en visseizoen weer is afgelopen .
Zonnestraaltje, ik vind meteen 5 dagen werken wel heel veel. waarom niet eerst 2 of 3 keer 2 uur proberen? Pauze is heel belangrijk en heel moeilijk, ik merk zelf ook dat ik nog steeds te weinig pauze neem.
5x5, hoe is het nu? Ben je alweer een beetje bekomen van de schrik en is de pijn al weer beter? Misschien heb je het wel verteld, maar wat zei de huisarts gister?
Lief, het is geen plagiaat, ik jat alleen je idee, niet je teksten .
Ik heb vanmorgen op het werk eindelijk eens een de hele tijd echt gewerkt. Gewoon een echte werkdag, heerlijk. Dat voelt echt goed. Ik merk dat de kwaliteit van mijn werk (en mijn hersens) weer terug is, qua kwantiteit haal ik mijn oude niveau nog lang niet, maar voor nu vind ik het vooral een heerlijk gevoel dat ik het weer kan volgen, dat ik weer logisch na kan denken en me weer betrokken voel.
De huisarts heeft me vanmorgen gebeld over mijn bloeduitslagen. Alles zag er goed uit, maar hij kon aan de uitslagen wel zien dat ik de afgelopen tijd een virusinfectie gehad heb. Uit die waarde bleek dat het nu al weer beter ging, maar de extra vermoeidheid van de afgelopen tijd kan heel goed daar vandaan gekomen zijn. Mijn medicijnen voor mijn nieren kunnen de rest van de klachten onderdrukt hebben, waardoor ik het verder niet gemerkt heb. Uiteindelijk moet ik dus nog steeds gewoon geduld hebben, maar ik ben toch blij dat ik bloed heb laten prikken, nou weet ik in ieder geval dat dat goed is.
Mijn vriend en ik hebben laatst besloten dat we de bovenverdieping voorlopig maar even zo laten, we willen al zolang we hier wonen de boel aanpakken (ruim 5 jaar) dus die paar maanden kunnen er ook nog wel bij. Mocht het zwanger worden nou wel snel gaan, dan moeten we wel, maar zolang er geen haast is, laten we het even zo. Ik vind het wel een mooi project voor mijn schoonvader voor komende herfst . Dan heeft hij iets te doen als het camping- en visseizoen weer is afgelopen .
Zonnestraaltje, ik vind meteen 5 dagen werken wel heel veel. waarom niet eerst 2 of 3 keer 2 uur proberen? Pauze is heel belangrijk en heel moeilijk, ik merk zelf ook dat ik nog steeds te weinig pauze neem.
5x5, hoe is het nu? Ben je alweer een beetje bekomen van de schrik en is de pijn al weer beter? Misschien heb je het wel verteld, maar wat zei de huisarts gister?
Lief, het is geen plagiaat, ik jat alleen je idee, niet je teksten .
Ik heb vanmorgen op het werk eindelijk eens een de hele tijd echt gewerkt. Gewoon een echte werkdag, heerlijk. Dat voelt echt goed. Ik merk dat de kwaliteit van mijn werk (en mijn hersens) weer terug is, qua kwantiteit haal ik mijn oude niveau nog lang niet, maar voor nu vind ik het vooral een heerlijk gevoel dat ik het weer kan volgen, dat ik weer logisch na kan denken en me weer betrokken voel.
De huisarts heeft me vanmorgen gebeld over mijn bloeduitslagen. Alles zag er goed uit, maar hij kon aan de uitslagen wel zien dat ik de afgelopen tijd een virusinfectie gehad heb. Uit die waarde bleek dat het nu al weer beter ging, maar de extra vermoeidheid van de afgelopen tijd kan heel goed daar vandaan gekomen zijn. Mijn medicijnen voor mijn nieren kunnen de rest van de klachten onderdrukt hebben, waardoor ik het verder niet gemerkt heb. Uiteindelijk moet ik dus nog steeds gewoon geduld hebben, maar ik ben toch blij dat ik bloed heb laten prikken, nou weet ik in ieder geval dat dat goed is.
dinsdag 8 maart 2011 om 14:28
Oh nee, dat heb ik nog niet eens verteld...gezien het feit dat het vanaf gisterochtend echt goed los leek te komen leek het de huisarts wijs om de afspraak bij de internist af te wachten (volgende week dinsdagochtend). Verder moest ik gewoon doorblijven gaan met de vezeldrankjes en evt huismiddeltjes indien nodig.
Ik ben inmiddels wel een beetje bekomen van de schrik, daar had ik wel een paar uur voor nodig. Voel me het laatste half uur wel weer wat rustiger.
Ik ben inmiddels wel een beetje bekomen van de schrik, daar had ik wel een paar uur voor nodig. Voel me het laatste half uur wel weer wat rustiger.
dinsdag 8 maart 2011 om 14:47
quote:Lichamelijke en psychische klachten: vermoeidheid, lusteloosheid, duizeligheid, minder zin in seks, piekeren, stress, moeite met loslaten, moeite met grenzen aangeven en bewaken, controle vast willen houden, hoog verantwoordelijkheidsgevoel en sommige hebben last van hartkloppingen en depressieve gevoelens..
Bovenstaand bericht herken ik me heel erg in. Bij mij is 2 weken geleden door de dokter gezegd dat ik waarschijnlijk een burn-out heb. Ik voelde me al 2 maanden echt steeds heel moe, last van darmkrampen, het werk ging niet meer, ik zat echt steeds naar de tijd te kijken of de dag al bijna om was. Als ik dan thuis kwam was ik kapot en kon ik de hele avond niets meer doen. Contact met mensen vermeed ik, op de duur zat ik alleen maar thuis in mn kamertje op m'n laptop....
Ik ben daarom op advies van de dokter naar de maatschappelijk werkster van de praktijk doorverwezen en heb daar mijn verhaal gedaan. Zij denk ook dat het een burnout/depressie is. Misschien wordt ik doorverwezen naar een gespecialiseerde praktijk. Meerkanten noemde ze geloof ik, dat klinkt allemaal heel eng...
Het rare is dat ik niet weet waar het door komt. Er zijn wel allemaal kleine dingetjes maar er is niet echt iets wat je aan zou kunnen wijzen en zeggen: daar komt het door. Ik irriteer me momenteel aan alles en als ik een soort oorzaak zou moeten opschrijven wordt dat een hele lijst met allemaal kleine dingetjes denk ik!
Ik zit nu al 2 weken thuis van m'n werk, aan de ene kant is dat lekker want dan kan ik wat meer ontspannen en iets langer uitslapen. Niet dat het echt helpt want moe ben ik nog steeds. Ook heb ik er heel erg moeite mee dat ik mijn werk nu niet aankan, ik voel me gewoon k*t dat ik mijn collega's nu opscheep met mijn werk. En ik vind ook eigenlijk dat ik gewoon moet zijn, al weet ik ook dat ik op het werk steeds zit te huilen en heel prikkelbaar ben. Aanstaande vrijdag heb ik een afspraak met de bedrijfsarts, ik weet niet wat ik daarvan moet verwachten... ik zie er ook heel erg tegenop. Er is gewoon geen oplossing voor mijn gevoel... ik wil weer normaal vrolijk zijn en niet steeds zo somber en lusteloos (voelt voor mij als lui) gewoon geen energie om iets te doen....zucht...
Mijn vriend heeft het er ook moeilijk mee, hij kent me als altijd vrolijk en boordevol energie. Hij moppert nu wel eens dat hij z'n vrolijke meisje mist. Ik kan er niet echt tegen want ik wil wel maar het gaat gewoon niet. En ik kan ook best lachen, maar als ik even daarna weer zit te huilen weet ik het allemaal niet meer... ik hoop hier wat steun te vinden en tips misschien. Ik ga wel even door het topic heenlezen.
Btw. ik ben 20 jaar en ik heb in december samen met mijn vriend een nieuwbouwappartement gekocht, ik zie er echt naar uit om op mezelf te gaan wonen. Thuis is op het moment ook niet alles. Ik werk als administratief medewerkster en zou veel meer van mijn leven willen maken dan dat het er nu uit ziet!
Bovenstaand bericht herken ik me heel erg in. Bij mij is 2 weken geleden door de dokter gezegd dat ik waarschijnlijk een burn-out heb. Ik voelde me al 2 maanden echt steeds heel moe, last van darmkrampen, het werk ging niet meer, ik zat echt steeds naar de tijd te kijken of de dag al bijna om was. Als ik dan thuis kwam was ik kapot en kon ik de hele avond niets meer doen. Contact met mensen vermeed ik, op de duur zat ik alleen maar thuis in mn kamertje op m'n laptop....
Ik ben daarom op advies van de dokter naar de maatschappelijk werkster van de praktijk doorverwezen en heb daar mijn verhaal gedaan. Zij denk ook dat het een burnout/depressie is. Misschien wordt ik doorverwezen naar een gespecialiseerde praktijk. Meerkanten noemde ze geloof ik, dat klinkt allemaal heel eng...
Het rare is dat ik niet weet waar het door komt. Er zijn wel allemaal kleine dingetjes maar er is niet echt iets wat je aan zou kunnen wijzen en zeggen: daar komt het door. Ik irriteer me momenteel aan alles en als ik een soort oorzaak zou moeten opschrijven wordt dat een hele lijst met allemaal kleine dingetjes denk ik!
Ik zit nu al 2 weken thuis van m'n werk, aan de ene kant is dat lekker want dan kan ik wat meer ontspannen en iets langer uitslapen. Niet dat het echt helpt want moe ben ik nog steeds. Ook heb ik er heel erg moeite mee dat ik mijn werk nu niet aankan, ik voel me gewoon k*t dat ik mijn collega's nu opscheep met mijn werk. En ik vind ook eigenlijk dat ik gewoon moet zijn, al weet ik ook dat ik op het werk steeds zit te huilen en heel prikkelbaar ben. Aanstaande vrijdag heb ik een afspraak met de bedrijfsarts, ik weet niet wat ik daarvan moet verwachten... ik zie er ook heel erg tegenop. Er is gewoon geen oplossing voor mijn gevoel... ik wil weer normaal vrolijk zijn en niet steeds zo somber en lusteloos (voelt voor mij als lui) gewoon geen energie om iets te doen....zucht...
Mijn vriend heeft het er ook moeilijk mee, hij kent me als altijd vrolijk en boordevol energie. Hij moppert nu wel eens dat hij z'n vrolijke meisje mist. Ik kan er niet echt tegen want ik wil wel maar het gaat gewoon niet. En ik kan ook best lachen, maar als ik even daarna weer zit te huilen weet ik het allemaal niet meer... ik hoop hier wat steun te vinden en tips misschien. Ik ga wel even door het topic heenlezen.
Btw. ik ben 20 jaar en ik heb in december samen met mijn vriend een nieuwbouwappartement gekocht, ik zie er echt naar uit om op mezelf te gaan wonen. Thuis is op het moment ook niet alles. Ik werk als administratief medewerkster en zou veel meer van mijn leven willen maken dan dat het er nu uit ziet!
dinsdag 8 maart 2011 om 15:57
5x5, gelukkig dat je nu weer wat rustiger bent. Heb je de rest van de dag en morgen rust? Hoe is het nu met je buik?
Alinda, het klinkt alsof je je aan het verzetten bent tegen je bo. De eerste stap (en die is heel moeilijk) is nu om rust te nemen en te accepteren dat het is zoals het is. Pas dan kun je verder.
Ik ben net alweer bijna twee uur bezig geweest met het overtikken van mijn dagboek en het kopiëren van berichten van hier. Het kost veel tijd, maar ik vind het wel leuk, ik zie een heel duidelijk verschil tussen toen en nu.
Ik ga nu nog even lekker op de bank hangen voor de tv met een kop thee. Straks uit eten met collega's en dan naar de bioscoop. Ik hoop dat ik een beetje tegen die mensenmassa kan straks. Ik ga bewust alleen heen, dus als ik wil, kan ik weg zonder dat iemand anders dan niet thuis kan komen.
Alinda, het klinkt alsof je je aan het verzetten bent tegen je bo. De eerste stap (en die is heel moeilijk) is nu om rust te nemen en te accepteren dat het is zoals het is. Pas dan kun je verder.
Ik ben net alweer bijna twee uur bezig geweest met het overtikken van mijn dagboek en het kopiëren van berichten van hier. Het kost veel tijd, maar ik vind het wel leuk, ik zie een heel duidelijk verschil tussen toen en nu.
Ik ga nu nog even lekker op de bank hangen voor de tv met een kop thee. Straks uit eten met collega's en dan naar de bioscoop. Ik hoop dat ik een beetje tegen die mensenmassa kan straks. Ik ga bewust alleen heen, dus als ik wil, kan ik weg zonder dat iemand anders dan niet thuis kan komen.
dinsdag 8 maart 2011 om 16:32
Bedankt voor jullie reacties. Ik heb vanmiddag mijn werkgever gebeld en het uitgelegd. Hij vond het jammer, maar als het niet gaat, gaat het niet. Vanaf volgende week werk ik weer 4x 1.5 uur. Deze week konden ze nog niet zo snel vervanging vinden. Logisch, maar baal ik wel van, het is me echt te veel. Maar nogmaals bedankt voor de reacties! Ik moet inderdaad naar mijn lichaam luisteren, helaas ben ik oost-indisch doof wat dat betreft...
dinsdag 8 maart 2011 om 16:32
Zo. Ben er weer. Redelijk gewerkt, niet op top-tempo maar wel weer een stukje verder gekomen. Voel me redelijk. Heel positief, dat wel, maar aan mijn lijf moet ik eerst even voelen. Die stralende zon doet me zo goed. Ik voel me er stukken beter bij, jullie? Ik moet echt een beetje opletten dat ik niet te ver ga.
Ben vandaag eens uit mijn kantoor gekropen om wat praktische dingetjes te doen, heel eenvoudig hoor. Het is iets wat ik zelf al maanden in gedachten heb, volgens mij zou het echt een bijdrage kunnen leveren aan een aantal projecten, maar ik moet eerst wat info verzamelen bij mensen. Dus daar ben ik mee begonnen. Voelt een beetje als spijbelen, omdat het niet de opdracht is die met lg is afgesproken, maar het is toch ook goed dat ik wat initiatief ontwikkel? Het voelt niet als plicht, meer als zo'n soort hobby-projectje. Ik zal het volgende week melden bij gesprek en dan ook aangeven dat ik graag weer wat meer buiten mijn kantoor kom, dat ik niet alleen meetings wil bijwonen maar af en toe ook even een praktisch klusje wil doen. En dat ik daar graag wat vrijheid in zou krijgen (dus als iemand even hulp nodig heeft, dat ik dan beslis of dat wel of niet gaat. Gewoon hand- en spandiensten zeg maar).
Vandaag vroeg een lg (niet boven mij) aan mij of ik denk dat ik weer wat praktisch kan doen. Ze willen wat mensen inhuren voor een grote berg praktisch werk en hij dacht dat ik het misschien leuk zou vinden om ze te begeleiden. Af en toe knallen maar vooral zorgen dat zij gaan knallen. Lijkt me geweldig maar ik weet niet hoe goed ik tegen die tijd al kan knallen. Ik heb dat ook gezegd. En ook dat mijn lgs soms vinden dat ik minder aankan dan wat ik vind. Hij zei dat ik toch zeker zelf wel weet wat ik aankan. Dus ik hoop dat hij er een balletje over gaat opgooien. Was zowaar een beetje enthousiast en voelde me een beetje gemotiveerd.
En dan te bedenken dat ik gisteren van een andere collega een enorme veer in de kont kreeg voor werk dat ik de laatste weken heb gedaan (met een cc naar lg, fijn!). Ik kan daar helemaal van opleven na dat onpersoonlijke gedoe met lgs.
Ben vandaag eens uit mijn kantoor gekropen om wat praktische dingetjes te doen, heel eenvoudig hoor. Het is iets wat ik zelf al maanden in gedachten heb, volgens mij zou het echt een bijdrage kunnen leveren aan een aantal projecten, maar ik moet eerst wat info verzamelen bij mensen. Dus daar ben ik mee begonnen. Voelt een beetje als spijbelen, omdat het niet de opdracht is die met lg is afgesproken, maar het is toch ook goed dat ik wat initiatief ontwikkel? Het voelt niet als plicht, meer als zo'n soort hobby-projectje. Ik zal het volgende week melden bij gesprek en dan ook aangeven dat ik graag weer wat meer buiten mijn kantoor kom, dat ik niet alleen meetings wil bijwonen maar af en toe ook even een praktisch klusje wil doen. En dat ik daar graag wat vrijheid in zou krijgen (dus als iemand even hulp nodig heeft, dat ik dan beslis of dat wel of niet gaat. Gewoon hand- en spandiensten zeg maar).
Vandaag vroeg een lg (niet boven mij) aan mij of ik denk dat ik weer wat praktisch kan doen. Ze willen wat mensen inhuren voor een grote berg praktisch werk en hij dacht dat ik het misschien leuk zou vinden om ze te begeleiden. Af en toe knallen maar vooral zorgen dat zij gaan knallen. Lijkt me geweldig maar ik weet niet hoe goed ik tegen die tijd al kan knallen. Ik heb dat ook gezegd. En ook dat mijn lgs soms vinden dat ik minder aankan dan wat ik vind. Hij zei dat ik toch zeker zelf wel weet wat ik aankan. Dus ik hoop dat hij er een balletje over gaat opgooien. Was zowaar een beetje enthousiast en voelde me een beetje gemotiveerd.
En dan te bedenken dat ik gisteren van een andere collega een enorme veer in de kont kreeg voor werk dat ik de laatste weken heb gedaan (met een cc naar lg, fijn!). Ik kan daar helemaal van opleven na dat onpersoonlijke gedoe met lgs.
dinsdag 8 maart 2011 om 16:53
Maris, lekker dat de zolder bijna klaar is, en wow, ook nog plannen voor de andere 3 kamers! Loop je niet te hard van stapel?
Klinkt goed jouw werkdag abc! En fijn dat de bloeduitslagen goed waren en je een verklaring voor je moeheid van de afgelopen tijd hebt.
Lief, je klinkt positief! Lekker toch, dat je weer wat andere dingen wil/kan gaan doen op je werk, als jij voelt dat je dat aan gaat kunnen, wat houdt je dan tegen?
Met de pijn gaat het ook weer wat beter, ik heb (als er niks bijzonders meer gebeurd ) vandaag en morgen verder helemaal rust. Ben ik echt aan toe!!
Klinkt goed jouw werkdag abc! En fijn dat de bloeduitslagen goed waren en je een verklaring voor je moeheid van de afgelopen tijd hebt.
Lief, je klinkt positief! Lekker toch, dat je weer wat andere dingen wil/kan gaan doen op je werk, als jij voelt dat je dat aan gaat kunnen, wat houdt je dan tegen?
Met de pijn gaat het ook weer wat beter, ik heb (als er niks bijzonders meer gebeurd ) vandaag en morgen verder helemaal rust. Ben ik echt aan toe!!
dinsdag 8 maart 2011 om 17:07
quote:5x5 schreef op 08 maart 2011 @ 16:53:
Lief, je klinkt positief! Lekker toch, dat je weer wat andere dingen wil/kan gaan doen op je werk, als jij voelt dat je dat aan gaat kunnen, wat houdt je dan tegen?
Goeie vraag. Ik loop gewoon heel erg op mijn tenen, heb naar lg's het gevoel dat ik heel erg op mijn tellen moet passen omdat ze eigenlijk nergens zomaar ja op zeggen. Maar je hebt wel een punt, in mijn functie mag je enige zelfstandigheid en veel creativiteit verwachten en die toon ik wel. Maar dan ben ik dus bang dat ze vooral willen dat ik al mijn tijd aan die ene afgesproken opdracht besteed ofzo. En dat ik dan een soort van niet doe wat zij zeggen. Zij vinden bijvoorbeeld ook dat ik niet bij meetings kan zijn omdat ik dat er niet bij kan hebben terwil het voor mij wel fijn is om wat afwisseling te hebben. Vorige week kreeg ik van lg feedback op mijn werk en toen vroeg hij heel erg naar waar ik nu mijn tijd aan ging besteden, aan het verwerken van dat commentaar en of dat dan betekende dat de volgende opdracht wat wordt uitgesteld. Ik heb gemeld dat ik al een aantal afspraken heb staan voor opdracht 2 dus dat ik verwacht dat het een beetje door elkaar gaat lopen.
Suf eigenlijk. Ik ben geen klein kind meer, kan echt wel een beetje mijn eigen tijd indelen. Misschien moet ik dat gewoon doen en laten zien.
Lief, je klinkt positief! Lekker toch, dat je weer wat andere dingen wil/kan gaan doen op je werk, als jij voelt dat je dat aan gaat kunnen, wat houdt je dan tegen?
Goeie vraag. Ik loop gewoon heel erg op mijn tenen, heb naar lg's het gevoel dat ik heel erg op mijn tellen moet passen omdat ze eigenlijk nergens zomaar ja op zeggen. Maar je hebt wel een punt, in mijn functie mag je enige zelfstandigheid en veel creativiteit verwachten en die toon ik wel. Maar dan ben ik dus bang dat ze vooral willen dat ik al mijn tijd aan die ene afgesproken opdracht besteed ofzo. En dat ik dan een soort van niet doe wat zij zeggen. Zij vinden bijvoorbeeld ook dat ik niet bij meetings kan zijn omdat ik dat er niet bij kan hebben terwil het voor mij wel fijn is om wat afwisseling te hebben. Vorige week kreeg ik van lg feedback op mijn werk en toen vroeg hij heel erg naar waar ik nu mijn tijd aan ging besteden, aan het verwerken van dat commentaar en of dat dan betekende dat de volgende opdracht wat wordt uitgesteld. Ik heb gemeld dat ik al een aantal afspraken heb staan voor opdracht 2 dus dat ik verwacht dat het een beetje door elkaar gaat lopen.
Suf eigenlijk. Ik ben geen klein kind meer, kan echt wel een beetje mijn eigen tijd indelen. Misschien moet ik dat gewoon doen en laten zien.
