Kinderen
alle pijlers
Mislukte borstvoeding
dinsdag 15 maart 2011 om 15:57
Na een paar dagen twijfelen, maar na weer een posting gelezen van iemand die verdriet heeft omdat de bv niet is gelukt toch maar een topic.
Alweer 2,5 jaar geleden is mijn zoon via een spoedkeizersnede ter wereld gekomen.
Van te voren wist ik al dat ik bv wilde gaan geven. Over fv dacht ik niet eens na.
Ik heb ook een bv-cursus gedaan en al.
Helaas heeft het niet zo mogen zijn.
Vier dagen in het ziekenhuis gelegen en vier dagen lang ook geprobeerd, maar het lukte niet.
Mijn zoon deed heel vreemd met zijn tongetje en kon gewoon niet aanhappen.
Volgens de verpleegsters had ik ook 'te blanke tepels' (???) en kon hij het daarom ook niet vinden.
Ook het kolven ging niet. De omgeving was te druk, artsenrondes die langs kwamen terwijl ik lag te kolven.
De reactie van een oudere verpleegster toen ik al een half uur lag te pompen was Goh, heb je nog maar zó weinig? deed mij breken.
Ik heb veel verdriet en een gevoel van falen gehad over het feit dat het niet gelukt is en ik merk de afgelopen dagen nav diverse topics dat ik het nog geen plaatsje heb gegeven.
Wie herkent zich (een beetje?) in mijn verhaal?
Alweer 2,5 jaar geleden is mijn zoon via een spoedkeizersnede ter wereld gekomen.
Van te voren wist ik al dat ik bv wilde gaan geven. Over fv dacht ik niet eens na.
Ik heb ook een bv-cursus gedaan en al.
Helaas heeft het niet zo mogen zijn.
Vier dagen in het ziekenhuis gelegen en vier dagen lang ook geprobeerd, maar het lukte niet.
Mijn zoon deed heel vreemd met zijn tongetje en kon gewoon niet aanhappen.
Volgens de verpleegsters had ik ook 'te blanke tepels' (???) en kon hij het daarom ook niet vinden.
Ook het kolven ging niet. De omgeving was te druk, artsenrondes die langs kwamen terwijl ik lag te kolven.
De reactie van een oudere verpleegster toen ik al een half uur lag te pompen was Goh, heb je nog maar zó weinig? deed mij breken.
Ik heb veel verdriet en een gevoel van falen gehad over het feit dat het niet gelukt is en ik merk de afgelopen dagen nav diverse topics dat ik het nog geen plaatsje heb gegeven.
Wie herkent zich (een beetje?) in mijn verhaal?
Frankly my dear, I don"t give a damn
dinsdag 15 maart 2011 om 16:02
Bij mij heeft het 2,5 maand geduurd voordat ik besefte dat ik volledig onderdoor ging aan fulltime kolven (baby kon niet aanhappen, te vlakke tepels). Daarna nog wat ingevroren BV gegeven, en toen gestopt. Wat een desillusie, ik had echt nooit bedacht dat de BV zomaar eens niet zou kunnen slagen.
Wat naar dat je je er nu nog zo rot om voelt. Je wilt altijd het beste voor je kind, en soms moet je gewoon kiezen voor jezelf, om ook nog een beetje te kunne gaan genieten van je baby, en omdat het gewoonweg niet gaat.
Kan je er wel met je partner over praten? Dat heeft bij mij veel geholpen.
dinsdag 15 maart 2011 om 16:03
Ik log niet meer vaak in op Viva, maar hiervoor wel.
Mijn dochter is drie maanden geleden ook via een spoedkeizersnee ter wereld gekomen. Ook ik wilde borstvoeding geven, heb cursussen gevolgd, me ingelezen, we hadden niet eens flesvoeding in huis.
Helaas is het ook bij mij niet gelukt. In het ziekenhuis kwam de bv maar niet op gang. Mijn tepels bloedden, alles deed pijn. Eenmaal thuis heb ik, met hulp van een lieve, geduldige kraamhulp, toch de bv nog een beetje op gang kunnen helpen. Het was niet veel, maar het was er! En toen... kreeg ik blaasontsteking. De antibiotica kon in principe samen met bv, maar mijn dochter ging ineens van mijn bv spugen...
Ik ben toen verder gaan kolven op alles toch op gang te kunnen houden, maar toen ik Smartie na een paar dagen wilde aanleggen, begon ze te krijsen... Echt door merg en been. Toen heb ik de handdoek in de ring gegooid.
Ik herken je verhaal, voelde me zo waardeloos toen ik ermee stopte...
Mijn dochter is drie maanden geleden ook via een spoedkeizersnee ter wereld gekomen. Ook ik wilde borstvoeding geven, heb cursussen gevolgd, me ingelezen, we hadden niet eens flesvoeding in huis.
Helaas is het ook bij mij niet gelukt. In het ziekenhuis kwam de bv maar niet op gang. Mijn tepels bloedden, alles deed pijn. Eenmaal thuis heb ik, met hulp van een lieve, geduldige kraamhulp, toch de bv nog een beetje op gang kunnen helpen. Het was niet veel, maar het was er! En toen... kreeg ik blaasontsteking. De antibiotica kon in principe samen met bv, maar mijn dochter ging ineens van mijn bv spugen...
Ik ben toen verder gaan kolven op alles toch op gang te kunnen houden, maar toen ik Smartie na een paar dagen wilde aanleggen, begon ze te krijsen... Echt door merg en been. Toen heb ik de handdoek in de ring gegooid.
Ik herken je verhaal, voelde me zo waardeloos toen ik ermee stopte...
dinsdag 15 maart 2011 om 16:04
En ik denk dat het niet gek is, dat het nog altijd steekt, als de BV topics je weer eens om de oren vliegen.
Bij mij is het rotgevoel het ergst, als ik vrouwen in mijn omgeving zie, die gaan borstvoeden met een gedachte van; 'Ik zie wel of het lukt', en moeiteloos 6 maanden voeden.
Ik heb heel stiekem dan toch de gedachte; Had ik er misschien niet zo mee bezig moeten zijn? Al weet ik dat dat onzin is.
Bij mij is het rotgevoel het ergst, als ik vrouwen in mijn omgeving zie, die gaan borstvoeden met een gedachte van; 'Ik zie wel of het lukt', en moeiteloos 6 maanden voeden.
Ik heb heel stiekem dan toch de gedachte; Had ik er misschien niet zo mee bezig moeten zijn? Al weet ik dat dat onzin is.
dinsdag 15 maart 2011 om 16:06
Hey calvijn, ik ben 2maart bevallen met een spoedkeizersnede mijn kindje was een stuitekindje, bij mij duurde het een dag of 3 voordat de borstvoeding op gang kwam, maar dat duurde voor de kleine te lang, die was de eerste dag al7procent afgevallen, bijvoeden tot die tijd deden ze niet in het ziekenhuis. Ik bleef maar kolven en aanleggen er kwam niks uit, tot bloedens aan toe pff en me baby werd steeds gefrustreerder, ik heb toen ook met veel moeite en tranen de keuze moeten maken, en hij krijgt nu vanaf dag 2 flesvoeding, gelukkig gaat het prima met hem en is hij nu over zn geboortegewicht heen. Maar ik vind het ook vreselijk, wilde zo graag me kleintje aan de borst, maar helaas 
ik probeer er niet teveel bij stil te staan , maar het is soms best moeilijk. Ik begrijp je verhaal dus helemaal!! Xx
ik probeer er niet teveel bij stil te staan , maar het is soms best moeilijk. Ik begrijp je verhaal dus helemaal!! Xx
dinsdag 15 maart 2011 om 16:06
Ik herken je in je verhaal. Bij het topic borst of fles heb ik ook een stukje geschreven.
Ik zal het even kopieren voor de makkelijkheid:
Mijn oudste zoon kreeg de fles om medische redenen bij mij. Bij mijn 2e wilde ik heel graag borstvoeden. Ik begon optimistisch maar het eindigde uiteindelijk in een 'fiasco'. Ik heb 3 weken lang om de 2 uur gepompt en live gevoed en daarna nog een fles gegeven maar mijn kind kwam geen gram aan. Na 21 dagen moest ik dus stoppen van de lactatiedeskundige omdat kind nog niet op geboortegewicht zat. Ik heb toen nog een maand alleen 's avonds een bv-voeding gegeven voor de gezelligheid en de anti-stoffen totdat die op een gegeven moment ook over was. En ik heb me nog een hele maand elke dag heel schuldig gevoeld over het feit dat ik niet in staat was mijn eigen baby te voeden (and as we speak springen de tranen me alweer in de ogen). Ik vond het heel mooi maar ook heel stressvol om te doen.
Met het gewicht van de baby is het uiteindelijk wel goed gekomen hoor. Hij is nu 14 weken en kerngezond en krijgt flesvoeding uitsluitend op verzoek.
Bij mijn oudste zoon voelde ik me gek genoeg niet schuldig. Ik was achteraf gezien behoorlijk ziek geweest (heb CU) en het ging gewoon niet. Nu bij de tweede heb ik me heel erg schuldig gevoeld. Waar dat van daan kwam? Ik denk dat het eraan ligt dat ik best perfectionistisch ben en ik me van te voren echt goed had geinformeerd. Het feit dat het niet gelukt is, voelt aan als falen. Gefaald in het voeden van je kind. Echt waar, ik heb echt de halve maand februari zitten huilen. Het is nu maart en zoonlief is in gewicht helemaal bijgetrokken en ontwikkelt zich fantastisch. En toch, als ik al die jubelverhalen lees van mensen bij wie het als een trein lijkt te gaan en opmerkingen als 'je wilt je kind toch het beste geven' dan doet dat best behoorlijk pijn.
Ik zal het even kopieren voor de makkelijkheid:
Mijn oudste zoon kreeg de fles om medische redenen bij mij. Bij mijn 2e wilde ik heel graag borstvoeden. Ik begon optimistisch maar het eindigde uiteindelijk in een 'fiasco'. Ik heb 3 weken lang om de 2 uur gepompt en live gevoed en daarna nog een fles gegeven maar mijn kind kwam geen gram aan. Na 21 dagen moest ik dus stoppen van de lactatiedeskundige omdat kind nog niet op geboortegewicht zat. Ik heb toen nog een maand alleen 's avonds een bv-voeding gegeven voor de gezelligheid en de anti-stoffen totdat die op een gegeven moment ook over was. En ik heb me nog een hele maand elke dag heel schuldig gevoeld over het feit dat ik niet in staat was mijn eigen baby te voeden (and as we speak springen de tranen me alweer in de ogen). Ik vond het heel mooi maar ook heel stressvol om te doen.
Met het gewicht van de baby is het uiteindelijk wel goed gekomen hoor. Hij is nu 14 weken en kerngezond en krijgt flesvoeding uitsluitend op verzoek.
Bij mijn oudste zoon voelde ik me gek genoeg niet schuldig. Ik was achteraf gezien behoorlijk ziek geweest (heb CU) en het ging gewoon niet. Nu bij de tweede heb ik me heel erg schuldig gevoeld. Waar dat van daan kwam? Ik denk dat het eraan ligt dat ik best perfectionistisch ben en ik me van te voren echt goed had geinformeerd. Het feit dat het niet gelukt is, voelt aan als falen. Gefaald in het voeden van je kind. Echt waar, ik heb echt de halve maand februari zitten huilen. Het is nu maart en zoonlief is in gewicht helemaal bijgetrokken en ontwikkelt zich fantastisch. En toch, als ik al die jubelverhalen lees van mensen bij wie het als een trein lijkt te gaan en opmerkingen als 'je wilt je kind toch het beste geven' dan doet dat best behoorlijk pijn.
dinsdag 15 maart 2011 om 16:07
Ik herken het. Bij mij voelt het als falen. Ik heb 3 maanden bv gegeven maar na een maand kreeg zoon al een fles kv tussendoor. Hij kwam iedere 2 uur en ik kon niet meer.
Door omstandigheden is het na 3 maanden helemaal gestopt en dat voelt zo slecht!
Alsof ik mijn zoon tekort heb gedaan door het niet langer te proberen. Ik heb mij er bij neergelegd omdat ik zo moe was van alles en nu spijt als haren op mijn hoofd. Hoewel dat totaal nergens op slaat!
voor jou Calvijn!
Door omstandigheden is het na 3 maanden helemaal gestopt en dat voelt zo slecht!
Alsof ik mijn zoon tekort heb gedaan door het niet langer te proberen. Ik heb mij er bij neergelegd omdat ik zo moe was van alles en nu spijt als haren op mijn hoofd. Hoewel dat totaal nergens op slaat!
voor jou Calvijn!
dinsdag 15 maart 2011 om 16:08
Ik herken het helemaal.
Na een traumatische bevalling kwam er geen voeding op gang.
De verpleegster in het ziekenhuis bekeek mijn borsten, lachte schamper, gooide een set tepelhoedjes naar me toe.
Ik had te vlakke tepels. ( en klein en roze)
Dochter snapte er werkelijk geen ene jota van en hapte totaal niet.
Laat staan dat ze wist wat zuigen was.
Als ik om hulp vroeg zeiden ze: ja zeg... het is jouw feestje. en liepen weg. Intussen krabte mijn dochter zich krijsend open van de honger. Dus dan maar met cupjes flesvoeding erin. Ik heb dagenlang gejankt tot ze er gek van waren en ik naar huis ging met het advies een fles wijn open te trekken om te kalmeren.
Eenmaal thuis: De kraamhulp wist het ook niet en huurde een dubbelzijdige kolf. Ruim twee weken lang enkele uren per dag aan dat ding. Geen druppel melk. Alleen bloed op den duur.
Dochter zat al lang en breed aan de flesvoeding.
Er is nooit ook maar 1 druppel melk uitgekomen. Na die tijd stortte ik in van de vreselijke bevalling en de uren per dag aan de kolf. Kraamhulp (ik had uitgestelde en verlengde kraamhulp) heeft huisarts gebeld. Die heeft me verboden door te gaan met proberen borstvoeding gegeven, en me aan de pillen gezet. Eindelijk kon ik weer wat opknappen.
Nu na 5 jaar heeft het wel een plekje.
Na een traumatische bevalling kwam er geen voeding op gang.
De verpleegster in het ziekenhuis bekeek mijn borsten, lachte schamper, gooide een set tepelhoedjes naar me toe.
Ik had te vlakke tepels. ( en klein en roze)
Dochter snapte er werkelijk geen ene jota van en hapte totaal niet.
Laat staan dat ze wist wat zuigen was.
Als ik om hulp vroeg zeiden ze: ja zeg... het is jouw feestje. en liepen weg. Intussen krabte mijn dochter zich krijsend open van de honger. Dus dan maar met cupjes flesvoeding erin. Ik heb dagenlang gejankt tot ze er gek van waren en ik naar huis ging met het advies een fles wijn open te trekken om te kalmeren.
Eenmaal thuis: De kraamhulp wist het ook niet en huurde een dubbelzijdige kolf. Ruim twee weken lang enkele uren per dag aan dat ding. Geen druppel melk. Alleen bloed op den duur.
Dochter zat al lang en breed aan de flesvoeding.
Er is nooit ook maar 1 druppel melk uitgekomen. Na die tijd stortte ik in van de vreselijke bevalling en de uren per dag aan de kolf. Kraamhulp (ik had uitgestelde en verlengde kraamhulp) heeft huisarts gebeld. Die heeft me verboden door te gaan met proberen borstvoeding gegeven, en me aan de pillen gezet. Eindelijk kon ik weer wat opknappen.
Nu na 5 jaar heeft het wel een plekje.
dinsdag 15 maart 2011 om 16:08
Bij mijn eerste is de borstvoeding ook niet gelukt. Het was een hele voorspoedige bevalling, maar de omstandigheden waren destijds erg verdrietig en het lukte gewoon niet (kolven ging goed, maar ook dat hield op na 5 weken). Wat heb ik dat jammer gevonden.
Nu bij nummer twee (2 weken oud) lijkt het gelukkig allemaal goed te gaan. En dan besef ik ook weer wat de eerste "gemist" heeft...
Nu bij nummer twee (2 weken oud) lijkt het gelukkig allemaal goed te gaan. En dan besef ik ook weer wat de eerste "gemist" heeft...
dinsdag 15 maart 2011 om 16:09
Moeders die goed BV kunnen geven, zullen dit gevoel nooit ervaren. En dan kunnen ze wel zeggen: 'ach ja, fv is een goed alternatief' maar voor mij voelt het dan niet oprecht dat ze dit zeggen. Eerder geven ze mij het gevoel dat ze zich superieur voelen aan moeders die fv geven. Zo van: Zie mijn kind krijgt lekker wel het allerbeste..
dinsdag 15 maart 2011 om 16:12
Hier is het ook niet gelukt. Ik heb van alles geprobeerd, maar het mocht niet baten. Mijn dochter weigerde mijn borst. Ze werd helemaal hysterisch als mijn tepel ook maar in de buurt kwam. Ik heb nog wel heel braaf zitten kolven, maar na zes weken was ik het zo zat. Ik zat soms huilend aan dat apparaat. Zo afhankelijk als je bent van dat ding. Want wat nou als de stroom uit zou vallen? Ik ben wel jaloers op vrouwen bij wie het wel gelukt is. Inmiddels (ze is nu 10 weken oud) heb ik er wel vrede mee. Ze groeit nog steeds goed. Het steekt me alleen dat ik dat intieme moment gewoon nooit met haar heb kunnen delen. Zoals ik zo veel momenten niet met haar heb meegemaakt.
dinsdag 15 maart 2011 om 16:13
@Mars; Wat een k*tverpleegster zeg! Dan doe ik bij een tweede ook niet meer . Ik ga geen tepelhoedjes gebruiken. Wat een ondingen.
Als de baby hapt, prima, maar als hij niet hapt, ga ik niet meer allerlei toeters en bellen uit de kast trekken om het maar te laten slagen.
Dat heb ik wel geleerd, nooit zal ik mezelf zo wegcijferen als dat ik destijds heb gedaan. Da's dan toch nog wel een positieve les die ik er uit heb gehaald.
Als de baby hapt, prima, maar als hij niet hapt, ga ik niet meer allerlei toeters en bellen uit de kast trekken om het maar te laten slagen.
Dat heb ik wel geleerd, nooit zal ik mezelf zo wegcijferen als dat ik destijds heb gedaan. Da's dan toch nog wel een positieve les die ik er uit heb gehaald.
dinsdag 15 maart 2011 om 16:14
dinsdag 15 maart 2011 om 16:15
quote:Mieomij schreef op 15 maart 2011 @ 16:05:
Het klinkt alsof je het ziekenhuis en het personeel ook een beetje de schuld geeft dat het mislukt is. Heb je het idee dat het anders zou zijn gelopen als je deskundige hulp had gehad?
Deze opmerking doet echt heel erg zeer! En bedankt!
Wat nou ziekenhuis en personeel de schuld geven?
Waar maak jij dat uit op?
Het was mijn eerste kindje en ik dacht goed voorbereid te zijn dmv inlezen en cursus.
Dat het dan toch anders loopt doet zeer. Mag het?!
Ik heb het steeds aanleggen door de verpleging en het hongergehuil van mijn kindje als heel erg naar ervaren.
Het klinkt alsof je het ziekenhuis en het personeel ook een beetje de schuld geeft dat het mislukt is. Heb je het idee dat het anders zou zijn gelopen als je deskundige hulp had gehad?
Deze opmerking doet echt heel erg zeer! En bedankt!
Wat nou ziekenhuis en personeel de schuld geven?
Waar maak jij dat uit op?
Het was mijn eerste kindje en ik dacht goed voorbereid te zijn dmv inlezen en cursus.
Dat het dan toch anders loopt doet zeer. Mag het?!
Ik heb het steeds aanleggen door de verpleging en het hongergehuil van mijn kindje als heel erg naar ervaren.
Frankly my dear, I don"t give a damn
dinsdag 15 maart 2011 om 16:15
Oh ja, ik herken jouw verhaal helemaal.
Ik had te weinig borstvoeding, waardoor we na 3 weken met een hysterisch kind in het ziekenhuis terechtkwamen. De kinderarts vroeg nog of ze soms te weinig voeding kreeg, maar vulde zelf in dat dat niet kon omdat ik borstvoeding gaf. Een dag later op advies van een buurvrouw toch maar een flesje klaargemaakt en ineens sliep mijn dochter uren aan een stuk.
Dat was dus duidelijk. Naast een tekort aan voeding ook last van tepelkloven, dus uiteindelijk de keuze moeten maken om alleen nog maar te kolven en alle voeding (zowel borst als flesvoeding) met een flesje te geven. En ik heb gekolfd tot mijn borsten haast blauw zagen, om toch maar niks te missen. en steeds was het zo weinig. Ik heb hier ook heel veel verdriet van gehad. Bij de 6 weken controle bij de verloskundige zei deze heel tactisch: Ben maar blij dat we flesvoeding hebben. Als je in de derde wereld had gewoond had je een "min" moeten zoeken om jouw kind te voeden.
Ik heb het kolven en combineren met flesvoeding 5 maanden volgehouden en ben toen gestopt. Bij de jongste had ik precies dezelfde problemen en daar heb ik na twee weken besloten om direct met borstvoeding te stoppen en alleen nog maar de fles te geven, en ook deze beslissing heeft heel veel verdriet gedaan.
Ik weet nog dat mijn moeder vlak na mijn bevalling toen ik en mijn zus (met haar kindje) samen zaten te voeden, met tranen in de ogen zat. Haar was het voeden ook niet gelukt en daar had zij na al die jaren ook nog verdriet van.
Ik had te weinig borstvoeding, waardoor we na 3 weken met een hysterisch kind in het ziekenhuis terechtkwamen. De kinderarts vroeg nog of ze soms te weinig voeding kreeg, maar vulde zelf in dat dat niet kon omdat ik borstvoeding gaf. Een dag later op advies van een buurvrouw toch maar een flesje klaargemaakt en ineens sliep mijn dochter uren aan een stuk.
Dat was dus duidelijk. Naast een tekort aan voeding ook last van tepelkloven, dus uiteindelijk de keuze moeten maken om alleen nog maar te kolven en alle voeding (zowel borst als flesvoeding) met een flesje te geven. En ik heb gekolfd tot mijn borsten haast blauw zagen, om toch maar niks te missen. en steeds was het zo weinig. Ik heb hier ook heel veel verdriet van gehad. Bij de 6 weken controle bij de verloskundige zei deze heel tactisch: Ben maar blij dat we flesvoeding hebben. Als je in de derde wereld had gewoond had je een "min" moeten zoeken om jouw kind te voeden.
Ik heb het kolven en combineren met flesvoeding 5 maanden volgehouden en ben toen gestopt. Bij de jongste had ik precies dezelfde problemen en daar heb ik na twee weken besloten om direct met borstvoeding te stoppen en alleen nog maar de fles te geven, en ook deze beslissing heeft heel veel verdriet gedaan.
Ik weet nog dat mijn moeder vlak na mijn bevalling toen ik en mijn zus (met haar kindje) samen zaten te voeden, met tranen in de ogen zat. Haar was het voeden ook niet gelukt en daar had zij na al die jaren ook nog verdriet van.
dinsdag 15 maart 2011 om 16:16
Mijn dochter hapte zo goed aan, echt een natuurtalent. Jammer dat ik dat dus niet blijk te zijn.
Al met al heeft ze ruim 3 weken beetje borstvoeding gekregen. Ik heb mijn best gedaan, meer valt er niet te doen...
In het ziekenhuis werd ik ook aan de elektrische kolf gelegd. Deze werd op de hoogste stand gezet, want "dan ging het lekker snel". Niet dus. Nou ja, de voeding ging niet lekker snel, het bloeden wel.
Ook Smartie huilde van de honger en was al ontzettend afgevallen, maar de verpleegkundige zei, dat ze wel om aandacht huilde. Tja, fijne insteek op de kraamafdeling...
Uiteindelijk kwam er dan toch een verpleegkundige die een cupje voeding gaf en Smartie was heerlijk tevreden daarna.
Al met al heeft ze ruim 3 weken beetje borstvoeding gekregen. Ik heb mijn best gedaan, meer valt er niet te doen...
In het ziekenhuis werd ik ook aan de elektrische kolf gelegd. Deze werd op de hoogste stand gezet, want "dan ging het lekker snel". Niet dus. Nou ja, de voeding ging niet lekker snel, het bloeden wel.
Ook Smartie huilde van de honger en was al ontzettend afgevallen, maar de verpleegkundige zei, dat ze wel om aandacht huilde. Tja, fijne insteek op de kraamafdeling...
Uiteindelijk kwam er dan toch een verpleegkundige die een cupje voeding gaf en Smartie was heerlijk tevreden daarna.
dinsdag 15 maart 2011 om 16:16
Yep, helaas
Net een paar dagen gestopt na een week aangemodderd te hebben. Dochter is twee weken oud.
In het begin ging het zo super, ze dronk goed, wel een half uur per keer. Wel ging het steeds meer pijn doen, baby hapte steeds minder goed en raakte steeds gefrustreerder. Op een gegeven moment allemaal bloedblaren en kloven. Live voeden was niet meer te doen, dus gaan kolven en een Medela Calme fles gekocht, een fles waarmee je kunt afwisselen tussen borst en fles. Maar ook het kolven werd steeds pijnlijker, op een gegeven moment veel bloed in de fles (bah, sorry.) Na weer een voeding live geprobeerd te hebben en een half uur lang jankend van de pijn te zitten voeden heb ik het opgegeven. En ik had het zo zo zo graag vol willen houden, ze is met keizersnede ter wereld gekomen en dit had ik haar heel graag mee willen geven.
Het voelt heel dubbel nu, want sinds ze KV krijgt is ze voor het eerst in twee weken weer gegroeid en op geboortegewicht, kan ze haar temperatuur houden, ziet minder geel (na met haar naar het ziekenhuis geraced te zijn op advies van de huisarts omdat het te erg werd), is alerter en vaker wakker.
Ik vind het overigens nog steeds rot om haar de fles te geven, stom stuk plastic. t Is nu ook net of je tegen wil en dank weer terug in het 'normale' leven gezet wordt nu ook dat stukje intimiteit weggevallen is, en daar was ik nog lang niet aan toe.
Net een paar dagen gestopt na een week aangemodderd te hebben. Dochter is twee weken oud.
In het begin ging het zo super, ze dronk goed, wel een half uur per keer. Wel ging het steeds meer pijn doen, baby hapte steeds minder goed en raakte steeds gefrustreerder. Op een gegeven moment allemaal bloedblaren en kloven. Live voeden was niet meer te doen, dus gaan kolven en een Medela Calme fles gekocht, een fles waarmee je kunt afwisselen tussen borst en fles. Maar ook het kolven werd steeds pijnlijker, op een gegeven moment veel bloed in de fles (bah, sorry.) Na weer een voeding live geprobeerd te hebben en een half uur lang jankend van de pijn te zitten voeden heb ik het opgegeven. En ik had het zo zo zo graag vol willen houden, ze is met keizersnede ter wereld gekomen en dit had ik haar heel graag mee willen geven.
Het voelt heel dubbel nu, want sinds ze KV krijgt is ze voor het eerst in twee weken weer gegroeid en op geboortegewicht, kan ze haar temperatuur houden, ziet minder geel (na met haar naar het ziekenhuis geraced te zijn op advies van de huisarts omdat het te erg werd), is alerter en vaker wakker.
Ik vind het overigens nog steeds rot om haar de fles te geven, stom stuk plastic. t Is nu ook net of je tegen wil en dank weer terug in het 'normale' leven gezet wordt nu ook dat stukje intimiteit weggevallen is, en daar was ik nog lang niet aan toe.
dinsdag 15 maart 2011 om 16:16
En toch zou ik het bij een 2e weer zo doen, ik heb ook de hele rataplan (lactatiedeskundige, tepelhoedjes etc.) uit de kast getrokken.
Ik heb de hoop dat ik bij de 2e beter voorbereid ben (en het dan mss ook geen prematuur is) en het daardoor beter gaat, ik ga er nog meer bovenop zitten (hier moest dochter vanwege prematuriteit worden bijgevoed en dat is helaas met de fles gebeurd...)
Ik heb de hoop dat ik bij de 2e beter voorbereid ben (en het dan mss ook geen prematuur is) en het daardoor beter gaat, ik ga er nog meer bovenop zitten (hier moest dochter vanwege prematuriteit worden bijgevoed en dat is helaas met de fles gebeurd...)
dinsdag 15 maart 2011 om 16:17
quote:calvijn1 schreef op 15 maart 2011 @ 16:15:
[...]
Deze opmerking doet echt heel erg zeer! En bedankt!
Wat nou ziekenhuis en personeel de schuld geven?
Waar maak jij dat uit op?
Het was mijn eerste kindje en ik dacht goed voorbereid te zijn dmv inlezen en cursus.
Dat het dan toch anders loopt doet zeer. Mag het?!
Ik heb het steeds aanleggen door de verpleging en het hongergehuil van mijn kindje als heel erg naar ervaren.Gewoon overheen lezen Calvijn, doe ik ook...
[...]
Deze opmerking doet echt heel erg zeer! En bedankt!
Wat nou ziekenhuis en personeel de schuld geven?
Waar maak jij dat uit op?
Het was mijn eerste kindje en ik dacht goed voorbereid te zijn dmv inlezen en cursus.
Dat het dan toch anders loopt doet zeer. Mag het?!
Ik heb het steeds aanleggen door de verpleging en het hongergehuil van mijn kindje als heel erg naar ervaren.Gewoon overheen lezen Calvijn, doe ik ook...
