Kinderen
alle pijlers
Mislukte borstvoeding
dinsdag 15 maart 2011 om 15:57
Na een paar dagen twijfelen, maar na weer een posting gelezen van iemand die verdriet heeft omdat de bv niet is gelukt toch maar een topic.
Alweer 2,5 jaar geleden is mijn zoon via een spoedkeizersnede ter wereld gekomen.
Van te voren wist ik al dat ik bv wilde gaan geven. Over fv dacht ik niet eens na.
Ik heb ook een bv-cursus gedaan en al.
Helaas heeft het niet zo mogen zijn.
Vier dagen in het ziekenhuis gelegen en vier dagen lang ook geprobeerd, maar het lukte niet.
Mijn zoon deed heel vreemd met zijn tongetje en kon gewoon niet aanhappen.
Volgens de verpleegsters had ik ook 'te blanke tepels' (???) en kon hij het daarom ook niet vinden.
Ook het kolven ging niet. De omgeving was te druk, artsenrondes die langs kwamen terwijl ik lag te kolven.
De reactie van een oudere verpleegster toen ik al een half uur lag te pompen was Goh, heb je nog maar zó weinig? deed mij breken.
Ik heb veel verdriet en een gevoel van falen gehad over het feit dat het niet gelukt is en ik merk de afgelopen dagen nav diverse topics dat ik het nog geen plaatsje heb gegeven.
Wie herkent zich (een beetje?) in mijn verhaal?
Alweer 2,5 jaar geleden is mijn zoon via een spoedkeizersnede ter wereld gekomen.
Van te voren wist ik al dat ik bv wilde gaan geven. Over fv dacht ik niet eens na.
Ik heb ook een bv-cursus gedaan en al.
Helaas heeft het niet zo mogen zijn.
Vier dagen in het ziekenhuis gelegen en vier dagen lang ook geprobeerd, maar het lukte niet.
Mijn zoon deed heel vreemd met zijn tongetje en kon gewoon niet aanhappen.
Volgens de verpleegsters had ik ook 'te blanke tepels' (???) en kon hij het daarom ook niet vinden.
Ook het kolven ging niet. De omgeving was te druk, artsenrondes die langs kwamen terwijl ik lag te kolven.
De reactie van een oudere verpleegster toen ik al een half uur lag te pompen was Goh, heb je nog maar zó weinig? deed mij breken.
Ik heb veel verdriet en een gevoel van falen gehad over het feit dat het niet gelukt is en ik merk de afgelopen dagen nav diverse topics dat ik het nog geen plaatsje heb gegeven.
Wie herkent zich (een beetje?) in mijn verhaal?
Frankly my dear, I don"t give a damn
dinsdag 15 maart 2011 om 17:25
quote:calvijn1 schreef op 15 maart 2011 @ 17:18:
Vraagje; zouden jullie het bij een eventueel volgend kindje weer proberen of was het eens maar nooit meer?
Ik ga het weer proberen, maar dan met betere begeleidingEerst dacht ik, dit nooooit weer maar inmiddels ben ik wel zover dat ik het bij een 2e kindje nog een keer wil proberen, in de hoop dat dat geen prematuurtje is en ik niet weer zo'n enorme ontstoken knip krijg. Het gevoel van je baby aan de borst en hem/haar voeden met jouw lichaam zou ik toch heel graag willen ervaren.
Vraagje; zouden jullie het bij een eventueel volgend kindje weer proberen of was het eens maar nooit meer?
Ik ga het weer proberen, maar dan met betere begeleidingEerst dacht ik, dit nooooit weer maar inmiddels ben ik wel zover dat ik het bij een 2e kindje nog een keer wil proberen, in de hoop dat dat geen prematuurtje is en ik niet weer zo'n enorme ontstoken knip krijg. Het gevoel van je baby aan de borst en hem/haar voeden met jouw lichaam zou ik toch heel graag willen ervaren.
dinsdag 15 maart 2011 om 17:27
Ik zou het zeker weer proberen. Ik hang het nu ook op aan de moeilijk start.
Bleh. Als ik al jullie reacties lees komt er bij mij ook weer een heleboel naar boven. Hoe mensen je soms durven te behandelen! Iedereen denkt het beter te weten, en uiteindelijk heb je het zelf meteen bij het juiste eind gehad (ik geloof dat hier nog behoorlijk wat onverwerkt verdriet zit over alles wat er is mis gegaan).
Bleh. Als ik al jullie reacties lees komt er bij mij ook weer een heleboel naar boven. Hoe mensen je soms durven te behandelen! Iedereen denkt het beter te weten, en uiteindelijk heb je het zelf meteen bij het juiste eind gehad (ik geloof dat hier nog behoorlijk wat onverwerkt verdriet zit over alles wat er is mis gegaan).
dinsdag 15 maart 2011 om 17:30
Bij mijn beide kinderen is het ook niet gelukt en ik vind dat nog steeds erg jammer. (ookal zijn ze nu 3,5en 2)
Beide kinderen zijn te vroeg geboren (33 en 34 weken) en hebben 2,5 en 2 weken in ht ZH gelegen. In het ZH heb ik wel gekolfd en alles kwam goed op gang. Mijn dochter heeft wel BV gekregen via de sonde. Maar het lukte haar niet goed om zelf te drinken. Uit een flesje lukte het wel, maar live aan de borst ging niet makkelijk. Heb zo'n 4 maanden alles gekolfd en toen ben ik gestopt. Deed toen alleen nog een ochtend/ kroelvoeding. Had wel genoeg in de vriezer waardoor ze tot een half jaar meerdere BV voedingen op een dag kon krijgen.
Bij mijn zoon was ik ook weer van plan om BV te geven, alleen dan wilde ik het wel makkelijker dan bij mijn dochter. Hij zoog wel redelijk. Maar ik had tegelijkertijd gekneusde ribben/ borstbeen en een hoest die maar niet over ging. Daarvoor kreeg ik medicijnen waardoor de BV weggegooid moest worden. Dus zat ik alsnog voltijds te kolven. Gelukkig ook weer genoeg BV zodat hij deze die 2 weken medicatie gebruik toch BV kon krijgen. Zo zat ik dus inmiddels weer een maand of 2 te kolven. Vervolgens was hij erg huilerig en ging het drinken helemaal niet goed. Uit onderzoek bleek toen oa dat hij KMA had. Na alles heb ik toen besloten dat ik niet ook nog op dieet wilde ivm zijn KMA. Ik heb toen gekozen voor de PEPTI. Na mijn hele zwangerschap en de vroeggeboorte en vervolgens het vele kolven was dat de stap die ik niet wilde/ kon nemen. Met heel veel verdriet toen mijn vriezer geleegd. Hele gootsteen lag vol met BV. Erg verdrietig.
Bij mij heeft het iig nooit gelegen aan mijn hoeveelheid melk, maar lag het aan andere factoren. Ik vind het jammer dat het niet gelukt is, maar beide kinderen hebben BV gekregen, zeker in de belangrijkste fase. En ik heb voor mijn doen alles gedaan, wat mogelijk was. Ookal sta ik achter de keuzes die ik gemaakt heb, ik vind het nog steeds erg jammer dat het niet zo is gegaan als ik had gewild. (maar dat geld ook voor beide zwangerschappen, bevallingen en kraamweken)
Beide kinderen zijn te vroeg geboren (33 en 34 weken) en hebben 2,5 en 2 weken in ht ZH gelegen. In het ZH heb ik wel gekolfd en alles kwam goed op gang. Mijn dochter heeft wel BV gekregen via de sonde. Maar het lukte haar niet goed om zelf te drinken. Uit een flesje lukte het wel, maar live aan de borst ging niet makkelijk. Heb zo'n 4 maanden alles gekolfd en toen ben ik gestopt. Deed toen alleen nog een ochtend/ kroelvoeding. Had wel genoeg in de vriezer waardoor ze tot een half jaar meerdere BV voedingen op een dag kon krijgen.
Bij mijn zoon was ik ook weer van plan om BV te geven, alleen dan wilde ik het wel makkelijker dan bij mijn dochter. Hij zoog wel redelijk. Maar ik had tegelijkertijd gekneusde ribben/ borstbeen en een hoest die maar niet over ging. Daarvoor kreeg ik medicijnen waardoor de BV weggegooid moest worden. Dus zat ik alsnog voltijds te kolven. Gelukkig ook weer genoeg BV zodat hij deze die 2 weken medicatie gebruik toch BV kon krijgen. Zo zat ik dus inmiddels weer een maand of 2 te kolven. Vervolgens was hij erg huilerig en ging het drinken helemaal niet goed. Uit onderzoek bleek toen oa dat hij KMA had. Na alles heb ik toen besloten dat ik niet ook nog op dieet wilde ivm zijn KMA. Ik heb toen gekozen voor de PEPTI. Na mijn hele zwangerschap en de vroeggeboorte en vervolgens het vele kolven was dat de stap die ik niet wilde/ kon nemen. Met heel veel verdriet toen mijn vriezer geleegd. Hele gootsteen lag vol met BV. Erg verdrietig.
Bij mij heeft het iig nooit gelegen aan mijn hoeveelheid melk, maar lag het aan andere factoren. Ik vind het jammer dat het niet gelukt is, maar beide kinderen hebben BV gekregen, zeker in de belangrijkste fase. En ik heb voor mijn doen alles gedaan, wat mogelijk was. Ookal sta ik achter de keuzes die ik gemaakt heb, ik vind het nog steeds erg jammer dat het niet zo is gegaan als ik had gewild. (maar dat geld ook voor beide zwangerschappen, bevallingen en kraamweken)
dinsdag 15 maart 2011 om 17:31
Het is voor mij inmiddels 14 en 20 jaar geleden, ik heb het helaas ook voortijdig moeten opgeven en ik kon er toen eigenlijk met niemand echt over praten destijds. Maar ik moet zeggen, ik voelde me na de tweede veel minder schuldig dan na de eerste. Bij de tweede moest ik stoppen omdat ik medicijnen ging gebruiken die niet in combinatie met borstvoeding konden en ik het met kolven niet redde de voeding op gang te houden totdat de medicijnenkuur weer afgelopen was. Voor de medicijnen ging het al moeizaam, ondanks de begeleiding. Ik dacht toen als ik nog eens een kind mocht krijgen, zou ik het wel willen proberen, maar ik zou de lat veel lager leggen dan bij mijn eerste kind en me zeker niet meer schuldig voelen. Maar nu ben ik inmiddels de 40 gepasseerd, dus dat ligt nu achter me. Ik wens jullie allemaal sterkte en voor degenen die het weer willen proberen veel succes!!!!
Denken is zo buitengewoon moeilijk dat velen de voorkeur geven aan oordelen. Otto Weiss
dinsdag 15 maart 2011 om 17:32
quote:Annelize schreef op 15 maart 2011 @ 17:27:
Ik zou het zeker weer proberen. Ik hang het nu ook op aan de moeilijk start.
Bleh. Als ik al jullie reacties lees komt er bij mij ook weer een heleboel naar boven. Hoe mensen je soms durven te behandelen! Iedereen denkt het beter te weten, en uiteindelijk heb je het zelf meteen bij het juiste eind gehad (ik geloof dat hier nog behoorlijk wat onverwerkt verdriet zit over alles wat er is mis gegaan).
Jouw posting in een ander topic was voor mij de duw om dit topic te openen.
Ik hoop dat je hier wat van je onverwerkte verdriet kwijt kunt.
Ik heb net ook even moeten huilen hoor, maar ook weer moeten lachen
Ik zou het zeker weer proberen. Ik hang het nu ook op aan de moeilijk start.
Bleh. Als ik al jullie reacties lees komt er bij mij ook weer een heleboel naar boven. Hoe mensen je soms durven te behandelen! Iedereen denkt het beter te weten, en uiteindelijk heb je het zelf meteen bij het juiste eind gehad (ik geloof dat hier nog behoorlijk wat onverwerkt verdriet zit over alles wat er is mis gegaan).
Jouw posting in een ander topic was voor mij de duw om dit topic te openen.
Ik hoop dat je hier wat van je onverwerkte verdriet kwijt kunt.
Ik heb net ook even moeten huilen hoor, maar ook weer moeten lachen
Frankly my dear, I don"t give a damn
dinsdag 15 maart 2011 om 17:33
Smartie en ik mochten bijna niet weg uit het ziekenhuis, omdat zij zo was gedaald in gewicht. Wat dus kwam omdat ik geen bv kon geven, maar wel werd gepusht vanuit de verpleegkundigen, die weer geen kv wilden geven.
Ik heb daar zo hard zitten huilen, voor mijn gevoel zou alles goed komen, als we maar thuis waren met ons drieën. Uiteindelijk heeft de lactatiekundige (waarom zij?) akkoord gegeven dat we naar huis mochten. Toen zei ze waarschijnlijk ook alleen maar "Ja. Ja... Ja."
Eenmaal thuis ging alles 100x beter.
Ik heb daar zo hard zitten huilen, voor mijn gevoel zou alles goed komen, als we maar thuis waren met ons drieën. Uiteindelijk heeft de lactatiekundige (waarom zij?) akkoord gegeven dat we naar huis mochten. Toen zei ze waarschijnlijk ook alleen maar "Ja. Ja... Ja."
Eenmaal thuis ging alles 100x beter.
dinsdag 15 maart 2011 om 17:34
Ik heb het dus bij mijn 2e weer geprobeerd met heel veel informatie, goed voorbereid, veel gelezen. Ik heb dan wel geen kraamhulp (want ik woon in het buitenland) gehad maar had wel een lactatiedeskundige annex verloskundige (Hebamme) maar ja, het mocht niet baten. Bevalling ging ook van een leien dakje, duurde slechts 50 minuten, niet ingeknipt, slechts een klein scheurtje en ik was vrij zen na de bevalling. Kortom, alle ingredienten voor een geslaagde bv zou je zeggen. Niet dus.
Vandaar dat ik bij een 3e het wel weer wil proberen. Het moet mij toch ook lukken?
Vandaar dat ik bij een 3e het wel weer wil proberen. Het moet mij toch ook lukken?
dinsdag 15 maart 2011 om 17:36
quote:calvijn1 schreef op 15 maart 2011 @ 17:32:
[...]
Jouw posting in een ander topic was voor mij de duw om dit topic te openen.
Ik hoop dat je hier wat van je onverwerkte verdriet kwijt kunt.
Ik heb net ook even moeten huilen hoor, maar ook weer moeten lachen
Echt fijn dat je dit topic geopend hebt! Het blijven dubbele gevoelens. Je hebt een bundle of joy in de wieg liggen, maar gelijkertijd gebeurd er zoveel met je, dat je soms vergeet van je wonder te genieten! Pfff, het is niet voor niets een hectische periode zullen we maar zeggen.
Overigens, toen ik besloten had om het te stoppen met kolven, voelde dat voor mij alsof de kraamtijd voorbij was, ik niet meer mocht zeuren en weer in het gareel moest komen. Zo raar!
[...]
Jouw posting in een ander topic was voor mij de duw om dit topic te openen.
Ik hoop dat je hier wat van je onverwerkte verdriet kwijt kunt.
Ik heb net ook even moeten huilen hoor, maar ook weer moeten lachen
Echt fijn dat je dit topic geopend hebt! Het blijven dubbele gevoelens. Je hebt een bundle of joy in de wieg liggen, maar gelijkertijd gebeurd er zoveel met je, dat je soms vergeet van je wonder te genieten! Pfff, het is niet voor niets een hectische periode zullen we maar zeggen.
Overigens, toen ik besloten had om het te stoppen met kolven, voelde dat voor mij alsof de kraamtijd voorbij was, ik niet meer mocht zeuren en weer in het gareel moest komen. Zo raar!
dinsdag 15 maart 2011 om 17:37
Heel herkenbaar Calvijn,
2 jaar geleden is onze zoon geboren, te vroeg, en d.m.v. een spoedkeizersnede vanwege zwangerschapsvergiftiging. Hij was een klein mager ventje, erg dapper, maar gaf niets om drinken. Hij wilde niet, hij was te zwak en ik was compleet van de wereld. De lactatiedeskundige was op vakantie en de kraamhulp heeft nog wel wat pogingen gedaan, maar het werd niks. Hij wilde niet aangelegd worden en hapte niet toe.
We hebben 3 weken in het ziekenhuis gelegen. Geen mens die ons hielp, gelijk ging die fles erin. Nou was ik zo lamgeslagen door alles dat het me ook weinig interesseerde. Ik wilde herstellen en naar huis. Ik heb 2 weken niet geslapen en liep als een zombie over de afdeling in de nacht. Wilde perse mijn eigen kind verzorgen. Terwijl alle andere mama's op de zaal lagen te slapen. Ik was mezelf volledig kwijt en de klik tussen mij en mijn zoon was er ook nog niet.
Na 3 dagen kwam de borstvoeding op gang. En ik maar kolven. Wat een gedoe. Binnen 3 weken zat ik tien kilo onder het gewicht dat ik had voordat ik überhaupt zwanger was.
Dat kolven heb ik bijna 4 weken volgehouden. Omdat mijn zoontje een uur deed over 1 voeding en ik steeds kolfde, was ik de hele dag bezig met de de voedingen. Ik was er zo moe van dat ik jankend het kolfapparaat (huurden we van de thuiszorg) aan mijn man heb gegeven en over ben gestapt op de fles. Wat een verademing. Een belrondje langs mijn vriendinnen met kinderen deed me beseffen dat het niet altijd vanzelfsprekend is dat je borstvoeding geeft. Waarom lijkt het dan toch zo?
Ik heb me lang schuldig gevoeld. Kon er om janken. Zeker als die irritante reclame van Nutrilon voorbij kwam met de sprankelende tekst 'je wilt natuurlijk het beste voor je kindje, dus geef je het borstvoeding' blablabla. Ik kon dat mens wel wat doen. Maar nu, 2 jaar later is het goed.
Ik kijk naar mijn ventje, hij groeit, eet alles, slaapt uitstekend, lacht de hele dag, kletst, speelt en geeft knuffels en kusjes. Ik ben compleet verliefd! F*ck borstvoeding, denk ik dan. We hebben het samen zo ook gered! En ik krijg geen tweede kans meer, de arts heeft ons afgeraden een tweede zwangerschap aan te gaan. Ik ben inmiddels 40 en het is goed zo.
Liefs,
M.
2 jaar geleden is onze zoon geboren, te vroeg, en d.m.v. een spoedkeizersnede vanwege zwangerschapsvergiftiging. Hij was een klein mager ventje, erg dapper, maar gaf niets om drinken. Hij wilde niet, hij was te zwak en ik was compleet van de wereld. De lactatiedeskundige was op vakantie en de kraamhulp heeft nog wel wat pogingen gedaan, maar het werd niks. Hij wilde niet aangelegd worden en hapte niet toe.
We hebben 3 weken in het ziekenhuis gelegen. Geen mens die ons hielp, gelijk ging die fles erin. Nou was ik zo lamgeslagen door alles dat het me ook weinig interesseerde. Ik wilde herstellen en naar huis. Ik heb 2 weken niet geslapen en liep als een zombie over de afdeling in de nacht. Wilde perse mijn eigen kind verzorgen. Terwijl alle andere mama's op de zaal lagen te slapen. Ik was mezelf volledig kwijt en de klik tussen mij en mijn zoon was er ook nog niet.
Na 3 dagen kwam de borstvoeding op gang. En ik maar kolven. Wat een gedoe. Binnen 3 weken zat ik tien kilo onder het gewicht dat ik had voordat ik überhaupt zwanger was.
Dat kolven heb ik bijna 4 weken volgehouden. Omdat mijn zoontje een uur deed over 1 voeding en ik steeds kolfde, was ik de hele dag bezig met de de voedingen. Ik was er zo moe van dat ik jankend het kolfapparaat (huurden we van de thuiszorg) aan mijn man heb gegeven en over ben gestapt op de fles. Wat een verademing. Een belrondje langs mijn vriendinnen met kinderen deed me beseffen dat het niet altijd vanzelfsprekend is dat je borstvoeding geeft. Waarom lijkt het dan toch zo?
Ik heb me lang schuldig gevoeld. Kon er om janken. Zeker als die irritante reclame van Nutrilon voorbij kwam met de sprankelende tekst 'je wilt natuurlijk het beste voor je kindje, dus geef je het borstvoeding' blablabla. Ik kon dat mens wel wat doen. Maar nu, 2 jaar later is het goed.
Ik kijk naar mijn ventje, hij groeit, eet alles, slaapt uitstekend, lacht de hele dag, kletst, speelt en geeft knuffels en kusjes. Ik ben compleet verliefd! F*ck borstvoeding, denk ik dan. We hebben het samen zo ook gered! En ik krijg geen tweede kans meer, de arts heeft ons afgeraden een tweede zwangerschap aan te gaan. Ik ben inmiddels 40 en het is goed zo.
Liefs,
M.
dinsdag 15 maart 2011 om 17:39
Kan me heel goed voorstellen dat je erg teleurgesteld bent. Vond bv geven zo fijn. Bij beide kids ging het direct goed ( had wel vooraf borsten vaak met ruwe handdoek gewreven en koud water etc). Ook moet je heel goed eten en drinken , direct na bevalling al he!!!! De 1e 6 weken bv gegeven toen afbouwen want moest weer 3 dagen werken. Bij 2e was ik veel meer gemotiveerd , had nog 3 mnd extra ouderschapsverlof. Ging ook perfect, baby weigerde zelfs de fles en toen ze 5 maand moest ik weer werken .... Bv uiteindelijk 14 mnd
gedaan en gestopt omdat ik een griepje kreeg en ik niet meer wilde. Ik vind de babytijd een vd leukste dingen , en mede door die borstvoeding. Sterkte iedereen waarbij het op de een of andere manier niet is gelukt, wellicht wel bij een 2e....
gedaan en gestopt omdat ik een griepje kreeg en ik niet meer wilde. Ik vind de babytijd een vd leukste dingen , en mede door die borstvoeding. Sterkte iedereen waarbij het op de een of andere manier niet is gelukt, wellicht wel bij een 2e....
dinsdag 15 maart 2011 om 17:41
quote:Artemis schreef op 15 maart 2011 @ 17:33:
\
Ik heb daar zo hard zitten huilen, voor mijn gevoel zou alles goed komen, als we maar thuis waren met ons drieën. Uiteindelijk heeft de lactatiekundige (waarom zij?) akkoord gegeven dat we naar huis mochten. Toen zei ze waarschijnlijk ook alleen maar "Ja. Ja... Ja."
Eenmaal thuis ging alles 100x beter.Bizar toch? Juist van een lactatiekundige verwacht je goede hulp. Ik heb ook nog een consult van een lk gehad in het zh, ook verspilde tijd. Aan de vpk had ik veel meer.
\
Ik heb daar zo hard zitten huilen, voor mijn gevoel zou alles goed komen, als we maar thuis waren met ons drieën. Uiteindelijk heeft de lactatiekundige (waarom zij?) akkoord gegeven dat we naar huis mochten. Toen zei ze waarschijnlijk ook alleen maar "Ja. Ja... Ja."
Eenmaal thuis ging alles 100x beter.Bizar toch? Juist van een lactatiekundige verwacht je goede hulp. Ik heb ook nog een consult van een lk gehad in het zh, ook verspilde tijd. Aan de vpk had ik veel meer.
dinsdag 15 maart 2011 om 17:42
Ik stelde het stoppen met kolven steeds maar uit, omdat ik dan het gevoel had dat ik helemaal gefaald had. Zat ik daar acht keer per dag met m'n borsten aan dat apparaat voor maximaal 100 ml per dag, maar ik 'durfde' er niet mee te stoppen. Man vond het belachelijk, die had na een week al zoiets van dat ik me niet zo druk moest maken en dat het met de fles ook prima zou gaan (was dus ook zo). Maar ik voelde me zo schuldig! Dacht ook dat zoon direct ziek zou worden zodra hij geen bv meer binnen zou krijgen.
Overigens heb ik later uit mijn omgeving alleen maar verhalen gehoord van moeders bij wie de bv ook uiterst moeizaam verlopen is en hoe gefrustreerd en schuldig zij zich daar ook over hadden gevoeld. Dus blijkbaar zijn er echt veel meer moeders die dit soort dingen overkomen, maar op de een of andere manier praten mensen er niet zo snel over.
Overigens heb ik later uit mijn omgeving alleen maar verhalen gehoord van moeders bij wie de bv ook uiterst moeizaam verlopen is en hoe gefrustreerd en schuldig zij zich daar ook over hadden gevoeld. Dus blijkbaar zijn er echt veel meer moeders die dit soort dingen overkomen, maar op de een of andere manier praten mensen er niet zo snel over.
What if I fall? Oh but my darling, what if you fly?
dinsdag 15 maart 2011 om 17:43
quote:Misskatie schreef op 15 maart 2011 @ 17:39:
Kan me heel goed voorstellen dat je erg teleurgesteld bent. Vond bv geven zo fijn. Bij beide kids ging het direct goed ( had wel vooraf borsten vaak met ruwe handdoek gewreven en koud water etc). Ook moet je heel goed eten en drinken , direct na bevalling al he!!!! De 1e 6 weken bv gegeven toen afbouwen want moest weer 3 dagen werken. Bij 2e was ik veel meer gemotiveerd , had nog 3 mnd extra ouderschapsverlof. Ging ook perfect, baby weigerde zelfs de fles en toen ze 5 maand moest ik weer werken .... Bv uiteindelijk 14 mnd
gedaan en gestopt omdat ik een griepje kreeg en ik niet meer wilde. Ik vind de babytijd een vd leukste dingen , en mede door die borstvoeding. Sterkte iedereen waarbij het op de een of andere manier niet is gelukt, wellicht wel bij een 2e....Wat wil je nu met jouwe berichtje zeggen? Dat als wij met een ruw handdoek hadden gewroven (?) het wel gelukt was?
Kan me heel goed voorstellen dat je erg teleurgesteld bent. Vond bv geven zo fijn. Bij beide kids ging het direct goed ( had wel vooraf borsten vaak met ruwe handdoek gewreven en koud water etc). Ook moet je heel goed eten en drinken , direct na bevalling al he!!!! De 1e 6 weken bv gegeven toen afbouwen want moest weer 3 dagen werken. Bij 2e was ik veel meer gemotiveerd , had nog 3 mnd extra ouderschapsverlof. Ging ook perfect, baby weigerde zelfs de fles en toen ze 5 maand moest ik weer werken .... Bv uiteindelijk 14 mnd
gedaan en gestopt omdat ik een griepje kreeg en ik niet meer wilde. Ik vind de babytijd een vd leukste dingen , en mede door die borstvoeding. Sterkte iedereen waarbij het op de een of andere manier niet is gelukt, wellicht wel bij een 2e....Wat wil je nu met jouwe berichtje zeggen? Dat als wij met een ruw handdoek hadden gewroven (?) het wel gelukt was?
dinsdag 15 maart 2011 om 17:50
quote:Misskatie schreef op 15 maart 2011 @ 17:39:
Kan me heel goed voorstellen dat je erg teleurgesteld bent. Vond bv geven zo fijn. Bij beide kids ging het direct goed ( had wel vooraf borsten vaak met ruwe handdoek gewreven en koud water etc). Ook moet je heel goed eten en drinken , direct na bevalling al he!!!! De 1e 6 weken bv gegeven toen afbouwen want moest weer 3 dagen werken. Bij 2e was ik veel meer gemotiveerd , had nog 3 mnd extra ouderschapsverlof. Ging ook perfect, baby weigerde zelfs de fles en toen ze 5 maand moest ik weer werken .... Bv uiteindelijk 14 mnd
gedaan en gestopt omdat ik een griepje kreeg en ik niet meer wilde. Ik vind de babytijd een vd leukste dingen , en mede door die borstvoeding. Sterkte iedereen waarbij het op de een of andere manier niet is gelukt, wellicht wel bij een 2e....
Joh, wij waren meer bezig met het feit dat we het ternauwernood hadden overleefd.
M.
Kan me heel goed voorstellen dat je erg teleurgesteld bent. Vond bv geven zo fijn. Bij beide kids ging het direct goed ( had wel vooraf borsten vaak met ruwe handdoek gewreven en koud water etc). Ook moet je heel goed eten en drinken , direct na bevalling al he!!!! De 1e 6 weken bv gegeven toen afbouwen want moest weer 3 dagen werken. Bij 2e was ik veel meer gemotiveerd , had nog 3 mnd extra ouderschapsverlof. Ging ook perfect, baby weigerde zelfs de fles en toen ze 5 maand moest ik weer werken .... Bv uiteindelijk 14 mnd
gedaan en gestopt omdat ik een griepje kreeg en ik niet meer wilde. Ik vind de babytijd een vd leukste dingen , en mede door die borstvoeding. Sterkte iedereen waarbij het op de een of andere manier niet is gelukt, wellicht wel bij een 2e....
Joh, wij waren meer bezig met het feit dat we het ternauwernood hadden overleefd.
M.
