Relaties
alle pijlers
en bedankt, mam
vrijdag 25 maart 2011 om 15:25
Speciaal hiervoor heb ik een nieuwe n.n. aangemaakt..
Onlangs publiceerde de gevierde Amerikaanse taalkundige Deborah Tannen haar nieuwste boek, over de manier waarop moeders en dochters met elkaar praten: Doe je dat écht aan?
Een studente van de Amerikaanse taalkundige Deborah Tannen had haar moeder op visite en maakte een salade voor haar. "Ga je die tomaat in vieren snijden?", vroeg de moeder. "Ik zou het in plakjes doen."
Op slag was de gemoedelijke sfeer uit de keuken verdwenen. Kan ik nou niks doen zonder dat ze kritiek heeft?, dacht de dochter, terwijl ze geïrriteerd de tomaat in plakjes begon te hakken. Ook haar moeder ergerde zich: het was toch maar een vraag geweest?
Met dit als inleiding, wil ik beginnen.
Ik draag mijn moeder op handen, dat wil ik eerst gezegd hebben. Ze is fantastisch en kan alles op de een of andere manier.
Ik ben de jongste thuis, en nu we allemaal wat ouder zijn (broers en zussen, tussen de 28 en de 40), merk ik dat we nog steeds met z’n allen in onze ‘rol’ blijven hangen. Ik dus als jongste. Dat betekent dat ik altijd de verwende, beetje onhandige, goedgebekte ben geweest.
In het dagelijks leven (waar mijn familie niet bij is), ben ik gewoon normaal, net als jullie allemaal, relatie, samenwonen, afgestudeerd (tijdelijk geen werk), leuke vrienden, compleet plaatje.
Maar op het moment dat ik thuis kom, ben ik weer dat onhandige geitje.
En mijn moeder is er een kei in, dat te onderstrepen. Afgelopen weekend een paar dagen bij mijn ouders geweest, en ik kan het op mijn vingers natellen: na zo’n paar dagen volgt een telefoontje van mijn moeder, met wat ik allemaal ‘fout’ heb gedaan: Ik heb dan luid gepraat. Ik ben te direct geweest. Waarom moest ik 2 stukken taart eten? ‘’Vind je het gek dat ze je in die winkel niet wilden hebben, je praat ook zo hard’’. ‘’Je hebt weer zo lomp gedaan.’’
Als ik iets laat vallen, of tegen een stoel aanloop: ''wat ben je toch ook weer lomp! (of onhandig).
Op de een of andere manier weet ze me altijd te raken op de punten die me het meeste pijn doen, en ik word daar dan zo verdrietig van. Mijn vriend moet dan dagen praten om mijn zelfvertrouwen weer een beetje op te vijzelen.
Ook zo favoriet: mij vergelijken met anderen. ‘’Goh, ik kwam Yvette tegen (oude klasgenoot): zij is 30 kilo afgevallen!’’ (in de ondertoon: zou jij dat niet ook eens doen?)
Diepe zucht: ‘’ja, die Sabine heeft het goed voor elkaar, getrouwd, 2 kinderen, een goede baan’’... (in de ondertoon: waarom heb jij nog geen 6 kinderen en een carrière?).
Tegen mijn vader, waar ik naast zit: ‘’Ja dat Dr Frank dieet, dat werkt zoooo goed! Dat zij dat nou toch niet doet!’’ (ik dus).
Ik heb het gevoel dat ik tekortschiet. Soms zeg ik er wat van, en dan probeert ze het weer overdreven goed te maken: ‘’ja maar jij bent zo goed op de pc / kan zo mooi zingen’’ etc, maar dat gaat er dan dus echt niet meer in.
Ik voel me er elke keer weer zo verdrietig onder. Ik wil niet elke keer horen wat ik fout doe. Hoe goed ze het ook bedoeld!
Onlangs publiceerde de gevierde Amerikaanse taalkundige Deborah Tannen haar nieuwste boek, over de manier waarop moeders en dochters met elkaar praten: Doe je dat écht aan?
Een studente van de Amerikaanse taalkundige Deborah Tannen had haar moeder op visite en maakte een salade voor haar. "Ga je die tomaat in vieren snijden?", vroeg de moeder. "Ik zou het in plakjes doen."
Op slag was de gemoedelijke sfeer uit de keuken verdwenen. Kan ik nou niks doen zonder dat ze kritiek heeft?, dacht de dochter, terwijl ze geïrriteerd de tomaat in plakjes begon te hakken. Ook haar moeder ergerde zich: het was toch maar een vraag geweest?
Met dit als inleiding, wil ik beginnen.
Ik draag mijn moeder op handen, dat wil ik eerst gezegd hebben. Ze is fantastisch en kan alles op de een of andere manier.
Ik ben de jongste thuis, en nu we allemaal wat ouder zijn (broers en zussen, tussen de 28 en de 40), merk ik dat we nog steeds met z’n allen in onze ‘rol’ blijven hangen. Ik dus als jongste. Dat betekent dat ik altijd de verwende, beetje onhandige, goedgebekte ben geweest.
In het dagelijks leven (waar mijn familie niet bij is), ben ik gewoon normaal, net als jullie allemaal, relatie, samenwonen, afgestudeerd (tijdelijk geen werk), leuke vrienden, compleet plaatje.
Maar op het moment dat ik thuis kom, ben ik weer dat onhandige geitje.
En mijn moeder is er een kei in, dat te onderstrepen. Afgelopen weekend een paar dagen bij mijn ouders geweest, en ik kan het op mijn vingers natellen: na zo’n paar dagen volgt een telefoontje van mijn moeder, met wat ik allemaal ‘fout’ heb gedaan: Ik heb dan luid gepraat. Ik ben te direct geweest. Waarom moest ik 2 stukken taart eten? ‘’Vind je het gek dat ze je in die winkel niet wilden hebben, je praat ook zo hard’’. ‘’Je hebt weer zo lomp gedaan.’’
Als ik iets laat vallen, of tegen een stoel aanloop: ''wat ben je toch ook weer lomp! (of onhandig).
Op de een of andere manier weet ze me altijd te raken op de punten die me het meeste pijn doen, en ik word daar dan zo verdrietig van. Mijn vriend moet dan dagen praten om mijn zelfvertrouwen weer een beetje op te vijzelen.
Ook zo favoriet: mij vergelijken met anderen. ‘’Goh, ik kwam Yvette tegen (oude klasgenoot): zij is 30 kilo afgevallen!’’ (in de ondertoon: zou jij dat niet ook eens doen?)
Diepe zucht: ‘’ja, die Sabine heeft het goed voor elkaar, getrouwd, 2 kinderen, een goede baan’’... (in de ondertoon: waarom heb jij nog geen 6 kinderen en een carrière?).
Tegen mijn vader, waar ik naast zit: ‘’Ja dat Dr Frank dieet, dat werkt zoooo goed! Dat zij dat nou toch niet doet!’’ (ik dus).
Ik heb het gevoel dat ik tekortschiet. Soms zeg ik er wat van, en dan probeert ze het weer overdreven goed te maken: ‘’ja maar jij bent zo goed op de pc / kan zo mooi zingen’’ etc, maar dat gaat er dan dus echt niet meer in.
Ik voel me er elke keer weer zo verdrietig onder. Ik wil niet elke keer horen wat ik fout doe. Hoe goed ze het ook bedoeld!
vrijdag 25 maart 2011 om 17:02
quote:Kastanjez schreef op 25 maart 2011 @ 17:00:
Ja, lachen jullie maar!
Het idiote is, dat mijn moeder nóóit iets zou zeggen over mijn huis, of kleding. In ieder geval niet 'alleen maar' om kritiek te leveren. Ze vraagt hooguit 'waarom doe je dat zo?', om mij duidelijk te maken dat ik misschien te hard van stapel loop, niet actief genoeg ben of iets zou kunnen veranderen (en dan heeft ze ook gewoon vaak gelijk). En als ik na haar opmerking niks doe, is het ook prima. Ze heeft haar moedertaak verricht, maar vindt dat ik op mijn 34e echt zelf mag weten wat ik doe met mijn leven.Klinkt fijn Bij de mijne gaat het ook de goede kant op. Maar het kan ook zijn dat ik het gewoon niet meer hoor, want mijn zusjes klagen er soms nog wel over.
Ja, lachen jullie maar!
Het idiote is, dat mijn moeder nóóit iets zou zeggen over mijn huis, of kleding. In ieder geval niet 'alleen maar' om kritiek te leveren. Ze vraagt hooguit 'waarom doe je dat zo?', om mij duidelijk te maken dat ik misschien te hard van stapel loop, niet actief genoeg ben of iets zou kunnen veranderen (en dan heeft ze ook gewoon vaak gelijk). En als ik na haar opmerking niks doe, is het ook prima. Ze heeft haar moedertaak verricht, maar vindt dat ik op mijn 34e echt zelf mag weten wat ik doe met mijn leven.Klinkt fijn Bij de mijne gaat het ook de goede kant op. Maar het kan ook zijn dat ik het gewoon niet meer hoor, want mijn zusjes klagen er soms nog wel over.
vrijdag 25 maart 2011 om 17:03
En dat was het juist, arnan. Na dat gesprek was de benadering naar ons toe heel anders. Van elke telefoongespre beginnen met je zus die je zus zo en waarom jij niet, gaan de gesprekken over gewone zaken, zoals hoe het met de kinderen gaat ed. Ze kan natuurlijk behoorlijk zeurn nog, maar niet zo vaak en vooral zonder vergelijkingen.
vrijdag 25 maart 2011 om 17:05
Oh en Giraffe jouw moeder is niet 24 uur per dag bij Yvette en Sabine aanwezig dus als ze die twee ziet, ziet ze alleen maar de positieve kanten. Mischien is Yvette wel stiekem prostituee en slaat de man van Sabine haar elke dag bont en blauw je weet het niet
I’m doing superhero stuff. I’m staying focused. If anybody comes in here looking for trouble, oh, they’re going to meet my partners. We’re talking about paw and order.
vrijdag 25 maart 2011 om 17:06
quote:Dipper schreef op 25 maart 2011 @ 16:46:
Maar sommige dingen zég je toch gewoon tegen je ouders? Als mijn moeder iets negatiefs zou zeggen (kan het me niet herinneren) zou ik meteen zeggen "joh waar bemoei jij je mee?".
Ik verbaas me er echt over dat jezoiets niet gewoon kunt zeggen. Of doe je dat wel maar komt dat niet aan?Als ik zoiets tegen mijn moeder zou zeg zou ze laaiend worden. Iets met respect en dat soort dingen zeg je maar tegen je vriendinnetjes - ongeacht haar eigen opmerking. Niet iedere ouder pikt dat soort dingen
Maar sommige dingen zég je toch gewoon tegen je ouders? Als mijn moeder iets negatiefs zou zeggen (kan het me niet herinneren) zou ik meteen zeggen "joh waar bemoei jij je mee?".
Ik verbaas me er echt over dat jezoiets niet gewoon kunt zeggen. Of doe je dat wel maar komt dat niet aan?Als ik zoiets tegen mijn moeder zou zeg zou ze laaiend worden. Iets met respect en dat soort dingen zeg je maar tegen je vriendinnetjes - ongeacht haar eigen opmerking. Niet iedere ouder pikt dat soort dingen
vrijdag 25 maart 2011 om 17:06
quote:charlottew88 schreef op 25 maart 2011 @ 17:00:
[...]
Ja maar als ze zo'n goed persoon is waarom komt het dan zo gemeen haar mond uit. Dat doet een goed persoon toch niet.Persoonlijk ben ik ervan overtuigd dat iedereen een beetje goed en slecht in zich heeft. Ook rot als je niks slechts meer over je dierbaren kunt vertellen (ook anoniem zoals hier), omdat iedereen dan denkt dat degene waarover je praat dus geen goed persoon kan zijn.
[...]
Ja maar als ze zo'n goed persoon is waarom komt het dan zo gemeen haar mond uit. Dat doet een goed persoon toch niet.Persoonlijk ben ik ervan overtuigd dat iedereen een beetje goed en slecht in zich heeft. Ook rot als je niks slechts meer over je dierbaren kunt vertellen (ook anoniem zoals hier), omdat iedereen dan denkt dat degene waarover je praat dus geen goed persoon kan zijn.
vrijdag 25 maart 2011 om 17:08
Hmm, ik snap wat je bedoelt..
Mijn ma deed dat ook, alleen denk ik eerder dat het bij haar afgunst was/is. Hoe gek dat ook klinkt om dat van je eigen ma te zeggen.
Vroeger hing ik erg aan mijn moeder, en zij maakte daar ge of misbruik van.
Ben in mijn jeugd erg ziek geweest, dus had ik ma nodig.
-Mijn ma had altijd kritiek op mijn haarkleur, was te donker(vervolgens had zij 3 weken later ook een donkerder kleur)
-Mijn blouse was te ver open, wat absoluut niet zo was, maar ja..zij is 25jr ouder hè(vervolgens weet zij een dag later niet hoever haar eigen blouse open moet).
-Moest ik niet eens wat aankomen, want als ik zo slank ben, kon ik wel eens weer ziek zijn..natuurlijk.
- geneuzel over opvoeding van mijn kinderen
-en de rest..
Op een gegeven moment zag ik haar helemaal niet als de vrouw waar ik op kon leunen..en waar ik mee kon praten,.
Zij speelde toneel..sociaal gewenst gedrag, fantasie-gehalte was/is erg groot.
Toen werd het voor mij ook anders.
Ik confronteerde haar met haar gedrag. En dat is niet leuk natuurlijk.
Het komt voort uit een bepaalde onzekerheid van haar zelf, haar verwachtingen, die anders zijn dan de mijne.
Zij leeft toch onder het stramien van mijn vader, en dat maakt haar onzeker. Hij kan erg corrigerend naar haar toe zijn..
Ze ziet hoe leuk ik het heb met mijn a.s en onze meiden..
en ergens, weet ik zeker dat zij dat ook had gewild.
En toch is ze ook lief, ben altijd welkom, kan altijd blijven eten met de meute..staat toch altijd voor me klaar, mocht ik dat willen. Maar kan mij de laatste keer niet meer herinneren haar hulp te hebben ingeroepen, want dat doe ik allang niet meer.
Nu doet ze het nog nauwelijks..Af en toe komt er een kreet wat ik meteen indam, dan is het meteen afgelopen.
en weet je wat..het voelt heerlijk..stom hè..
Mijn ma deed dat ook, alleen denk ik eerder dat het bij haar afgunst was/is. Hoe gek dat ook klinkt om dat van je eigen ma te zeggen.
Vroeger hing ik erg aan mijn moeder, en zij maakte daar ge of misbruik van.
Ben in mijn jeugd erg ziek geweest, dus had ik ma nodig.
-Mijn ma had altijd kritiek op mijn haarkleur, was te donker(vervolgens had zij 3 weken later ook een donkerder kleur)
-Mijn blouse was te ver open, wat absoluut niet zo was, maar ja..zij is 25jr ouder hè(vervolgens weet zij een dag later niet hoever haar eigen blouse open moet).
-Moest ik niet eens wat aankomen, want als ik zo slank ben, kon ik wel eens weer ziek zijn..natuurlijk.
- geneuzel over opvoeding van mijn kinderen
-en de rest..
Op een gegeven moment zag ik haar helemaal niet als de vrouw waar ik op kon leunen..en waar ik mee kon praten,.
Zij speelde toneel..sociaal gewenst gedrag, fantasie-gehalte was/is erg groot.
Toen werd het voor mij ook anders.
Ik confronteerde haar met haar gedrag. En dat is niet leuk natuurlijk.
Het komt voort uit een bepaalde onzekerheid van haar zelf, haar verwachtingen, die anders zijn dan de mijne.
Zij leeft toch onder het stramien van mijn vader, en dat maakt haar onzeker. Hij kan erg corrigerend naar haar toe zijn..
Ze ziet hoe leuk ik het heb met mijn a.s en onze meiden..
en ergens, weet ik zeker dat zij dat ook had gewild.
En toch is ze ook lief, ben altijd welkom, kan altijd blijven eten met de meute..staat toch altijd voor me klaar, mocht ik dat willen. Maar kan mij de laatste keer niet meer herinneren haar hulp te hebben ingeroepen, want dat doe ik allang niet meer.
Nu doet ze het nog nauwelijks..Af en toe komt er een kreet wat ik meteen indam, dan is het meteen afgelopen.
en weet je wat..het voelt heerlijk..stom hè..
vrijdag 25 maart 2011 om 17:08
quote:MEFS schreef op 25 maart 2011 @ 17:03:
En dat was het juist, arnan. Na dat gesprek was de benadering naar ons toe heel anders. Van elke telefoongespre beginnen met je zus die je zus zo en waarom jij niet, gaan de gesprekken over gewone zaken, zoals hoe het met de kinderen gaat ed. Ze kan natuurlijk behoorlijk zeurn nog, maar niet zo vaak en vooral zonder vergelijkingen.Oh fijn! (En dus ook niet dat ze het nu bij je zus doet? )
En dat was het juist, arnan. Na dat gesprek was de benadering naar ons toe heel anders. Van elke telefoongespre beginnen met je zus die je zus zo en waarom jij niet, gaan de gesprekken over gewone zaken, zoals hoe het met de kinderen gaat ed. Ze kan natuurlijk behoorlijk zeurn nog, maar niet zo vaak en vooral zonder vergelijkingen.Oh fijn! (En dus ook niet dat ze het nu bij je zus doet? )
vrijdag 25 maart 2011 om 17:08
Die vergelijkingen zijn echt killing...
Dan zeg ik ook gewoon: goh mam, we (de kids) hebben met z'n allen gestudeerd, hebben bijna allemaal een goede baan, wonen leuk, zijn niet aan de drugs / drank, we zitten niet bij een sekte, volgens mij heb je het wel goed getroffen met ons!
Maar er is altijd wel een dochter van een vriendin van d'r of een oude buurjongen, die succesvoller is dan wij.
Ook nog zoiets: ik kan mijn schoonmoeder niet uitstaan. Zij is ongelooflijk niet-tactisch en een enorme flapuit. Als ik daarover iets zeg tegen mijn moeder (een beetje mijn ei daarover kwijt wil), zegt ze: ''goh, ik vind het een heel leuk mens''. Waarmee ze dan (m.i.) impliceert: ''dan zal het wel weer aan jou liggen!''.
Dan zeg ik ook gewoon: goh mam, we (de kids) hebben met z'n allen gestudeerd, hebben bijna allemaal een goede baan, wonen leuk, zijn niet aan de drugs / drank, we zitten niet bij een sekte, volgens mij heb je het wel goed getroffen met ons!
Maar er is altijd wel een dochter van een vriendin van d'r of een oude buurjongen, die succesvoller is dan wij.
Ook nog zoiets: ik kan mijn schoonmoeder niet uitstaan. Zij is ongelooflijk niet-tactisch en een enorme flapuit. Als ik daarover iets zeg tegen mijn moeder (een beetje mijn ei daarover kwijt wil), zegt ze: ''goh, ik vind het een heel leuk mens''. Waarmee ze dan (m.i.) impliceert: ''dan zal het wel weer aan jou liggen!''.
vrijdag 25 maart 2011 om 17:10
quote:charlottew88 schreef op 25 maart 2011 @ 17:05:
Oh en Giraffe jouw moeder is niet 24 uur per dag bij Yvette en Sabine aanwezig dus als ze die twee ziet, ziet ze alleen maar de positieve kanten. Mischien is Yvette wel stiekem prostituee en slaat de man van Sabine haar elke dag bont en blauw je weet het niet Ohja! Ook zo herkenbaar, mijn moeder kan altijd de levens van anderen zo verheerlijken. Over de kinderen van vriendinnen van haar bijvoorbeeld, waarvan ik dan weet dat die buitensporig zuipen en niet zo gelukkig zijn als ze lijken, of over het huwelijk van een ander, waarbij ik sterk het vermoeden heb dat de man van die ander iedere kans die hij krijgt vreemdgaat. Als ik die dingen zeg, dan lijkt ze ook wel even te beseffen dat haar beeld van anderen voor een groot deel bestaat uit eigen invullingen en wensdromen.
Oh en Giraffe jouw moeder is niet 24 uur per dag bij Yvette en Sabine aanwezig dus als ze die twee ziet, ziet ze alleen maar de positieve kanten. Mischien is Yvette wel stiekem prostituee en slaat de man van Sabine haar elke dag bont en blauw je weet het niet Ohja! Ook zo herkenbaar, mijn moeder kan altijd de levens van anderen zo verheerlijken. Over de kinderen van vriendinnen van haar bijvoorbeeld, waarvan ik dan weet dat die buitensporig zuipen en niet zo gelukkig zijn als ze lijken, of over het huwelijk van een ander, waarbij ik sterk het vermoeden heb dat de man van die ander iedere kans die hij krijgt vreemdgaat. Als ik die dingen zeg, dan lijkt ze ook wel even te beseffen dat haar beeld van anderen voor een groot deel bestaat uit eigen invullingen en wensdromen.
vrijdag 25 maart 2011 om 17:10
quote:giraffe07 schreef op 25 maart 2011 @ 17:08:
Die vergelijkingen zijn echt killing...
Dan zeg ik ook gewoon: goh mam, we (de kids) hebben met z'n allen gestudeerd, hebben bijna allemaal een goede baan, wonen leuk, zijn niet aan de drugs / drank, we zitten niet bij een sekte, volgens mij heb je het wel goed getroffen met ons!
Maar er is altijd wel een dochter van een vriendin van d'r of een oude buurjongen, die succesvoller is dan wij.
Ook nog zoiets: ik kan mijn schoonmoeder niet uitstaan. Zij is ongelooflijk niet-tactisch en een enorme flapuit. Als ik daarover iets zeg tegen mijn moeder (een beetje mijn ei daarover kwijt wil), zegt ze: ''goh, ik vind het een heel leuk mens''. Waarmee ze dan (m.i.) impliceert: ''dan zal het wel weer aan jou liggen!''.Mmmm aangezien jouw moeder ook niet altijd even tactisch is, kan ik mij voorstellen dat zij jouw schoonmoeder een leuk mens vind. Ligt niet aan jou lieve TO. Jouw moeder ziet zichzelf waarschijnlijk in haar terug.
Die vergelijkingen zijn echt killing...
Dan zeg ik ook gewoon: goh mam, we (de kids) hebben met z'n allen gestudeerd, hebben bijna allemaal een goede baan, wonen leuk, zijn niet aan de drugs / drank, we zitten niet bij een sekte, volgens mij heb je het wel goed getroffen met ons!
Maar er is altijd wel een dochter van een vriendin van d'r of een oude buurjongen, die succesvoller is dan wij.
Ook nog zoiets: ik kan mijn schoonmoeder niet uitstaan. Zij is ongelooflijk niet-tactisch en een enorme flapuit. Als ik daarover iets zeg tegen mijn moeder (een beetje mijn ei daarover kwijt wil), zegt ze: ''goh, ik vind het een heel leuk mens''. Waarmee ze dan (m.i.) impliceert: ''dan zal het wel weer aan jou liggen!''.Mmmm aangezien jouw moeder ook niet altijd even tactisch is, kan ik mij voorstellen dat zij jouw schoonmoeder een leuk mens vind. Ligt niet aan jou lieve TO. Jouw moeder ziet zichzelf waarschijnlijk in haar terug.
I’m doing superhero stuff. I’m staying focused. If anybody comes in here looking for trouble, oh, they’re going to meet my partners. We’re talking about paw and order.
vrijdag 25 maart 2011 om 17:11
quote:arnan86 schreef op 25 maart 2011 @ 17:10:
[...]
Ohja! Ook zo herkenbaar, mijn moeder kan altijd de levens van anderen zo verheerlijken. Over de kinderen van vriendinnen van haar bijvoorbeeld, waarvan ik dan weet dat die buitensporig zuipen en niet zo gelukkig zijn als ze lijken, of over het huwelijk van een ander, waarbij ik sterk het vermoeden heb dat de man van die ander iedere kans die hij krijgt vreemdgaat. Als ik die dingen zeg, dan lijkt ze ook wel even te beseffen dat haar beeld van anderen voor een groot deel bestaat uit eigen invullingen en wensdromen.Inderdaad ja.
[...]
Ohja! Ook zo herkenbaar, mijn moeder kan altijd de levens van anderen zo verheerlijken. Over de kinderen van vriendinnen van haar bijvoorbeeld, waarvan ik dan weet dat die buitensporig zuipen en niet zo gelukkig zijn als ze lijken, of over het huwelijk van een ander, waarbij ik sterk het vermoeden heb dat de man van die ander iedere kans die hij krijgt vreemdgaat. Als ik die dingen zeg, dan lijkt ze ook wel even te beseffen dat haar beeld van anderen voor een groot deel bestaat uit eigen invullingen en wensdromen.Inderdaad ja.
I’m doing superhero stuff. I’m staying focused. If anybody comes in here looking for trouble, oh, they’re going to meet my partners. We’re talking about paw and order.
vrijdag 25 maart 2011 om 17:16
Trouwens waarom draai je het de volgende keer als je bij haar bent niet om.
Pap de moeder van Yvette is toch zo'n leuk mens. Die Yvette en haar vader hebben het maar getroffen.
Mam weet je dat de moeder van Sabine jaren ouder is dat jij bent. En ze heeft veel minder rimpels.
Mam de moeder van ..... kleedt zich altijd zo modieus(en dan werp jij haar een blik toe van jij niet)
Mam weet jij dat de moeder van ... zalig kan koken zal ik haar vragen jou wat recepten te geven.
Pap de moeder van Yvette is toch zo'n leuk mens. Die Yvette en haar vader hebben het maar getroffen.
Mam weet je dat de moeder van Sabine jaren ouder is dat jij bent. En ze heeft veel minder rimpels.
Mam de moeder van ..... kleedt zich altijd zo modieus(en dan werp jij haar een blik toe van jij niet)
Mam weet jij dat de moeder van ... zalig kan koken zal ik haar vragen jou wat recepten te geven.
I’m doing superhero stuff. I’m staying focused. If anybody comes in here looking for trouble, oh, they’re going to meet my partners. We’re talking about paw and order.
vrijdag 25 maart 2011 om 17:19
quote:charlottew88 schreef op 25 maart 2011 @ 17:16:
Trouwens waarom draai je het de volgende keer als je bij haar bent niet om.
Pap de moeder van Yvette is toch zo'n leuk mens. Die Yvette en haar vader hebben het maar getroffen.
Mam weet je dat de moeder van Sabine jaren ouder is dat jij bent. En ze heeft veel minder rimpels.
Mam de moeder van ..... kleedt zich altijd zo modieus(en dan werp jij haar een blik toe van jij niet)
Mam weet jij dat de moeder van ... zalig kan koken zal ik haar vragen jou wat recepten te geven. Hahahaha! Da's een goeie!!
Trouwens waarom draai je het de volgende keer als je bij haar bent niet om.
Pap de moeder van Yvette is toch zo'n leuk mens. Die Yvette en haar vader hebben het maar getroffen.
Mam weet je dat de moeder van Sabine jaren ouder is dat jij bent. En ze heeft veel minder rimpels.
Mam de moeder van ..... kleedt zich altijd zo modieus(en dan werp jij haar een blik toe van jij niet)
Mam weet jij dat de moeder van ... zalig kan koken zal ik haar vragen jou wat recepten te geven. Hahahaha! Da's een goeie!!
vrijdag 25 maart 2011 om 17:22
Gelijk benoemen als je vind dat ze via een omweg een negatieve opmerking plaatst. Heel vaak horen mensen niet echt wat anderen zeggen maar projecteren ze het op zichzelf omdat ze er zelf zo mee bezig zijn. Dus zij zegt die en die is zoveel afgevallen. Jij hebt een probleem met je eigen gewicht en hoort dan gelijk oh ze zit mij te bekritiseren. Byron Katie heeft er een erg goed boek over geschreven. Hier een stukje op youtube over moeder dochter relatie.
Byron Katie
Byron Katie
vrijdag 25 maart 2011 om 17:23
quote:charlottew88 schreef op 25 maart 2011 @ 17:16:
Trouwens waarom draai je het de volgende keer als je bij haar bent niet om.
Pap de moeder van Yvette is toch zo'n leuk mens. Die Yvette en haar vader hebben het maar getroffen.
Mam weet je dat de moeder van Sabine jaren ouder is dat jij bent. En ze heeft veel minder rimpels.
Mam de moeder van ..... kleedt zich altijd zo modieus(en dan werp jij haar een blik toe van jij niet)
Mam weet jij dat de moeder van ... zalig kan koken zal ik haar vragen jou wat recepten te geven.
Zo zie je idd pas echt hoe lelijk de opmerkingen van de moeder van Giraffe zijn. Ik kan me echt niet voorstellen dat als ik een dochter zou hebben dat ik zo denigrerend met haar om zou gaan.
Giraffe, ik zou Charlottes suggesties mss idd gewoon eens serieus een dagje doen; kijken hoe ze reageert, en als het haar niet bevalt aangeven dat jij het contact met haar elke keer zo ervaart. Wellicht is dat een eye-opener.
Trouwens waarom draai je het de volgende keer als je bij haar bent niet om.
Pap de moeder van Yvette is toch zo'n leuk mens. Die Yvette en haar vader hebben het maar getroffen.
Mam weet je dat de moeder van Sabine jaren ouder is dat jij bent. En ze heeft veel minder rimpels.
Mam de moeder van ..... kleedt zich altijd zo modieus(en dan werp jij haar een blik toe van jij niet)
Mam weet jij dat de moeder van ... zalig kan koken zal ik haar vragen jou wat recepten te geven.
Zo zie je idd pas echt hoe lelijk de opmerkingen van de moeder van Giraffe zijn. Ik kan me echt niet voorstellen dat als ik een dochter zou hebben dat ik zo denigrerend met haar om zou gaan.
Giraffe, ik zou Charlottes suggesties mss idd gewoon eens serieus een dagje doen; kijken hoe ze reageert, en als het haar niet bevalt aangeven dat jij het contact met haar elke keer zo ervaart. Wellicht is dat een eye-opener.
vrijdag 25 maart 2011 om 17:26
quote:Avaeyebrow schreef op 25 maart 2011 @ 17:22:
Gelijk benoemen als je vind dat ze via een omweg een negatieve opmerking plaatst. Heel vaak horen mensen niet echt wat anderen zeggen maar projecteren ze het op zichzelf omdat ze er zelf zo mee bezig zijn. Dus zij zegt die en die is zoveel afgevallen. Jij hebt een probleem met je eigen gewicht en hoort dan gelijk oh ze zit mij te bekritiseren. Byron Katie heeft er een erg goed boek over geschreven. Hier een stukje op youtube over moeder dochter relatie.
Byron Katie
Haar moeder zegt er ook bij 'waarom kan zij dat nou niet' en doelt op haar dochter.
Een moeder zou geen kritiek moeten hebben op haar kinderen. Ik ben het eens met de reactie van iemand hier die zegt dat een moeder voor haar kinderen door het vuur zou moeten gaan, of ze nou dik/dun/twee benen missen of wat dan ook.
Als mijn moeder zulke dingen zou zeggen zou ik haar er zeker op aanspreken.
Gelijk benoemen als je vind dat ze via een omweg een negatieve opmerking plaatst. Heel vaak horen mensen niet echt wat anderen zeggen maar projecteren ze het op zichzelf omdat ze er zelf zo mee bezig zijn. Dus zij zegt die en die is zoveel afgevallen. Jij hebt een probleem met je eigen gewicht en hoort dan gelijk oh ze zit mij te bekritiseren. Byron Katie heeft er een erg goed boek over geschreven. Hier een stukje op youtube over moeder dochter relatie.
Byron Katie
Haar moeder zegt er ook bij 'waarom kan zij dat nou niet' en doelt op haar dochter.
Een moeder zou geen kritiek moeten hebben op haar kinderen. Ik ben het eens met de reactie van iemand hier die zegt dat een moeder voor haar kinderen door het vuur zou moeten gaan, of ze nou dik/dun/twee benen missen of wat dan ook.
Als mijn moeder zulke dingen zou zeggen zou ik haar er zeker op aanspreken.
vrijdag 25 maart 2011 om 17:28
Mijn moeder is chronisch ontevreden. Met name over haar eigen leven. Niets is echt eens goed, of het deugt niet. Ik al helemaal niet. En dat komt er echt niet altijd uit, maar er is jarenlang commentaar gegeven. Mijn haar, mijn kleding, mijn vrienden. Het feit dat ik heb doorgeleerd, in plaats van gewoon een baantje met mijn eerste MBO diploma te hebben gezocht. Daar wordt je hartstikke onzeker van, en je gaat jezelf anders voordoen dan je bent om maar eens te horen dat het goed is. En dat hoor je dan niet. Hoe hard je ook je best doet, er is altijd wel iets te vinden.
Het heeft jaren geduurd voor ik erachter was dat dat aan haar lag, niet aan mij. Ze voelt zich op een of andere manier beter als ze negatief over andere spreekt, alsof haar leven dan wel meevalt ofzo. Tegenwoordig als ze commentaar levert ga ik daar net zo hard tegenin en dus doet ze het een stuk minder.
Het ´grappige´ is dat ze naar mijn 3 jarige dochter toe hartstikke leuk en positief is, ze stimuleert haar aan alle kanten en is hartstikke geduldig en lief. Misschien dat ze bij mij ook wel zo was toen ik nog zo klein was, ik weet het niet. Ik weet wel dat ik haar goed in de gaten houdt met dochterlief, want ik heb duidelijk aangegeven dat het (wekelijks) oppassen is afgelopen als ze zo begint tegen mijn kind als ze tegen mij deed.
Overigens blijft ze volhouden dat ze geen idee heeft wat ik daar toch mee bedoel, dat ze altijd een hele positieve inslag heeft en een hartstikke leuke, betrokken moeder is. Die discussie ga ik niet meer aan dus. Blijkbaar hebben we daarover een andere mening. Zucht.
Het heeft jaren geduurd voor ik erachter was dat dat aan haar lag, niet aan mij. Ze voelt zich op een of andere manier beter als ze negatief over andere spreekt, alsof haar leven dan wel meevalt ofzo. Tegenwoordig als ze commentaar levert ga ik daar net zo hard tegenin en dus doet ze het een stuk minder.
Het ´grappige´ is dat ze naar mijn 3 jarige dochter toe hartstikke leuk en positief is, ze stimuleert haar aan alle kanten en is hartstikke geduldig en lief. Misschien dat ze bij mij ook wel zo was toen ik nog zo klein was, ik weet het niet. Ik weet wel dat ik haar goed in de gaten houdt met dochterlief, want ik heb duidelijk aangegeven dat het (wekelijks) oppassen is afgelopen als ze zo begint tegen mijn kind als ze tegen mij deed.
Overigens blijft ze volhouden dat ze geen idee heeft wat ik daar toch mee bedoel, dat ze altijd een hele positieve inslag heeft en een hartstikke leuke, betrokken moeder is. Die discussie ga ik niet meer aan dus. Blijkbaar hebben we daarover een andere mening. Zucht.
vrijdag 25 maart 2011 om 17:31
quote:giraffe07 schreef op 25 maart 2011 @ 17:27:
voor iedereen, bedankt voor alle fijne posts.
Volgens mij heeft mijn moeder dat boek van Byron Katie godbetert in de kast staan.......
for allDan vraag ik mij af of ze dat boek gelezen heeft. Zo ja dan heeft ze er kennelijk niet veel van opgestoken.
voor iedereen, bedankt voor alle fijne posts.
Volgens mij heeft mijn moeder dat boek van Byron Katie godbetert in de kast staan.......
for allDan vraag ik mij af of ze dat boek gelezen heeft. Zo ja dan heeft ze er kennelijk niet veel van opgestoken.
I’m doing superhero stuff. I’m staying focused. If anybody comes in here looking for trouble, oh, they’re going to meet my partners. We’re talking about paw and order.
vrijdag 25 maart 2011 om 17:33
Damn Giraffe dat zou ik eens tegen haar zeggen lees het nog eens door.
Natuurlijk moet een moeder door het vuur gaan voor haar kinderen Zanne, maar moeders zijn ook mensen met een mening en ze mogen best soms iets negatiefs zeggen tegen hun kinderen.
Mijn moeder zegt af en toe ook wel eens iets dat ik denk Pardon?
En dat uit ik dan ook op rustige toon naar haar. Hoe bedoel je dat? is altijd een goede. Uiteindelijk is het 9 van de 10 keer niet negatief bedoeld. Het is het bespreekbaar maken van wat Giraffe dwars zit. Volgende keer kan je ook zeggen als ze zegt waarom ze zo hard praat: Omdat jij me niet hoort? Ik noem maar iets.
Natuurlijk moet een moeder door het vuur gaan voor haar kinderen Zanne, maar moeders zijn ook mensen met een mening en ze mogen best soms iets negatiefs zeggen tegen hun kinderen.
Mijn moeder zegt af en toe ook wel eens iets dat ik denk Pardon?
En dat uit ik dan ook op rustige toon naar haar. Hoe bedoel je dat? is altijd een goede. Uiteindelijk is het 9 van de 10 keer niet negatief bedoeld. Het is het bespreekbaar maken van wat Giraffe dwars zit. Volgende keer kan je ook zeggen als ze zegt waarom ze zo hard praat: Omdat jij me niet hoort? Ik noem maar iets.
vrijdag 25 maart 2011 om 17:44
quote:arnan86 schreef op 25 maart 2011 @ 17:02:
[...]
Klinkt fijn Bij de mijne gaat het ook de goede kant op. Maar het kan ook zijn dat ik het gewoon niet meer hoor, want mijn zusjes klagen er soms nog wel over.Goeie opmerking Arnan. Mijn zus en ik bespreken heel erg vaak de dingen die mijn moeder gezegd of gedaan heeft, en in de regel merk ik dat mijn zus zich de dingen meer aantrekt dan dat ik dat doe. Hoewel we sowieso elkaar helpen om wat moeders gezegd heeft te relativeren of soms in een ander daglicht te zetten. Overigens gaat het bij onze moeder zo goed als nooit om bemoeidingen, maar meer om dingen die ze doet of laat naar ons toe (heel ander verhaal).
[...]
Klinkt fijn Bij de mijne gaat het ook de goede kant op. Maar het kan ook zijn dat ik het gewoon niet meer hoor, want mijn zusjes klagen er soms nog wel over.Goeie opmerking Arnan. Mijn zus en ik bespreken heel erg vaak de dingen die mijn moeder gezegd of gedaan heeft, en in de regel merk ik dat mijn zus zich de dingen meer aantrekt dan dat ik dat doe. Hoewel we sowieso elkaar helpen om wat moeders gezegd heeft te relativeren of soms in een ander daglicht te zetten. Overigens gaat het bij onze moeder zo goed als nooit om bemoeidingen, maar meer om dingen die ze doet of laat naar ons toe (heel ander verhaal).
vrijdag 25 maart 2011 om 17:47
Veel vrouwen herkennen dus wel wat in jouw verhaal. Ik herken ook wel een beetje in die opmerkingen zoals: "Anita is zo'n gewéldige meid... ze heeft drie kinderen en zorgt voor haar moeder / doet alles voor haar moeder etc."
Soms trek ik me dat aan, maar ik vraag me af of dat meer bij míj ligt (dat ik mezelf tekort voel schieten) dan dat zij er iets mee bedoeld (dat ik idd tekort schiet).
Maar dit zijn dan ook milde, meer onschuldige opmerkingen.
Ik krijg zo de indruk dat de opmerkingen van jouw moeder toch wel een stapje verder gaan. Zij maakt niet alleen opmerkingen over het huishouden of over jouw leven (partner/kinderen/carriere) (en waarom doe je dit zus of zo), maar jouw moeder wijst jouw gehele persoon af (je uiterlijk, je sociale vaardigheden, je stem). Ze lijkt er echt op uit om je onderuit te halen. Dit kun je niet meer 'bezorgdheid' noemen naar mijn idee. Heb je al eens met haar hierover gesproken? Dat je vraagt waarom ze zulke opmerkingen maakt. Of dat je uitlegt dat je je beledigd/gekwetst voelt als ze zo'n opmerking maakt.
Maar goed, ws zal ze wel niet meer gaan veranderen... Als het om andere mensen gaat die wat verder van je af staan, zou je nog kunnen denken: ach, wat kan mij het schelen wat hij/zij zegt. Diegene heeft zelf een probleem.
Maar omdat 't om je moeder gaat die jou ws al je hele leven zo behandeld heeft, ligt t ingewikkelder ben ik bang. Altijd zo'n afwijzende houding van haar tov jou zal jouw zelfbeeld geen goed gedaan hebben, lijkt me. Ik hoop dat ik er volledig naast zit trouwens. Mss heb je ook wel een geweldige vader/oom/tante/oma/broer/zus die veel goed maken.
Ik krijg de indruk dat je er wel luchtig over doet aan één kant... komt mss ook door sommige reacties van anderen (die het (een beetje dus) herkennen) maar het lijkt mij niet bepaald makkelijk.
Vooral niet omdat je het ergens ook nog eens bent met haar. En mss heeft ze ook wel gelijk, maar zij hoeft je niet steeds te wijzen op je 'zwakke plekken'. Ik denk dat t niet verkeerd is om wat psychologische hulp in te schakelen. Niet om jou te laten doen inzien dat je het verkeerd opvat... Maar zodat je je los kunt maken van haar (oordeel). Als je dagen van slag bent, omdat zij je zo raar behandeld, doet 't toch wel wat met je.
Maar mss maak ik het ook wel zwaarder dan het is, dat hoop ik.
Soms trek ik me dat aan, maar ik vraag me af of dat meer bij míj ligt (dat ik mezelf tekort voel schieten) dan dat zij er iets mee bedoeld (dat ik idd tekort schiet).
Maar dit zijn dan ook milde, meer onschuldige opmerkingen.
Ik krijg zo de indruk dat de opmerkingen van jouw moeder toch wel een stapje verder gaan. Zij maakt niet alleen opmerkingen over het huishouden of over jouw leven (partner/kinderen/carriere) (en waarom doe je dit zus of zo), maar jouw moeder wijst jouw gehele persoon af (je uiterlijk, je sociale vaardigheden, je stem). Ze lijkt er echt op uit om je onderuit te halen. Dit kun je niet meer 'bezorgdheid' noemen naar mijn idee. Heb je al eens met haar hierover gesproken? Dat je vraagt waarom ze zulke opmerkingen maakt. Of dat je uitlegt dat je je beledigd/gekwetst voelt als ze zo'n opmerking maakt.
Maar goed, ws zal ze wel niet meer gaan veranderen... Als het om andere mensen gaat die wat verder van je af staan, zou je nog kunnen denken: ach, wat kan mij het schelen wat hij/zij zegt. Diegene heeft zelf een probleem.
Maar omdat 't om je moeder gaat die jou ws al je hele leven zo behandeld heeft, ligt t ingewikkelder ben ik bang. Altijd zo'n afwijzende houding van haar tov jou zal jouw zelfbeeld geen goed gedaan hebben, lijkt me. Ik hoop dat ik er volledig naast zit trouwens. Mss heb je ook wel een geweldige vader/oom/tante/oma/broer/zus die veel goed maken.
Ik krijg de indruk dat je er wel luchtig over doet aan één kant... komt mss ook door sommige reacties van anderen (die het (een beetje dus) herkennen) maar het lijkt mij niet bepaald makkelijk.
Vooral niet omdat je het ergens ook nog eens bent met haar. En mss heeft ze ook wel gelijk, maar zij hoeft je niet steeds te wijzen op je 'zwakke plekken'. Ik denk dat t niet verkeerd is om wat psychologische hulp in te schakelen. Niet om jou te laten doen inzien dat je het verkeerd opvat... Maar zodat je je los kunt maken van haar (oordeel). Als je dagen van slag bent, omdat zij je zo raar behandeld, doet 't toch wel wat met je.
Maar mss maak ik het ook wel zwaarder dan het is, dat hoop ik.
wat je water geeft, groeit
vrijdag 25 maart 2011 om 17:47
quote:Avaeyebrow schreef op 25 maart 2011 @ 17:33:
Damn Giraffe dat zou ik eens tegen haar zeggen lees het nog eens door.
Natuurlijk moet een moeder door het vuur gaan voor haar kinderen Zanne, maar moeders zijn ook mensen met een mening en ze mogen best soms iets negatiefs zeggen tegen hun kinderen.
Mijn moeder zegt af en toe ook wel eens iets dat ik denk Pardon?En dat uit ik dan ook op rustige toon naar haar. Hoe bedoel je dat? is altijd een goede. Uiteindelijk is het 9 van de 10 keer niet negatief bedoeld. Het is het bespreekbaar maken van wat Giraffe dwars zit. Volgende keer kan je ook zeggen als ze zegt waarom ze zo hard praat: Omdat jij me niet hoort? Ik noem maar iets.
Zoals wat dan?
Ik kan me zo niks bedenken wat voor negatiefs mijn moeder tegen mij zou zeggen.
Damn Giraffe dat zou ik eens tegen haar zeggen lees het nog eens door.
Natuurlijk moet een moeder door het vuur gaan voor haar kinderen Zanne, maar moeders zijn ook mensen met een mening en ze mogen best soms iets negatiefs zeggen tegen hun kinderen.
Mijn moeder zegt af en toe ook wel eens iets dat ik denk Pardon?En dat uit ik dan ook op rustige toon naar haar. Hoe bedoel je dat? is altijd een goede. Uiteindelijk is het 9 van de 10 keer niet negatief bedoeld. Het is het bespreekbaar maken van wat Giraffe dwars zit. Volgende keer kan je ook zeggen als ze zegt waarom ze zo hard praat: Omdat jij me niet hoort? Ik noem maar iets.
Zoals wat dan?
Ik kan me zo niks bedenken wat voor negatiefs mijn moeder tegen mij zou zeggen.
vrijdag 25 maart 2011 om 17:51
Mijn moeder is ook een beetje zo. Wat de mijne vooral heel moeilijk lijkt te vinden is dat ik volwassen word en, surprise surprise, een eigen mening heb en dingen anders doet dan zij. Dat ziet ze dan weer als een aanval.
Ik hou mijn hart vast op het moment dat ik kinderen krijg, want mijn moeder ziet zichzelf als de onbetwiste expert op het gebied van baby's en opvoeden en bovenstaand gedrag word nog een factor of 100 zo erg.
Ik hou mijn hart vast op het moment dat ik kinderen krijg, want mijn moeder ziet zichzelf als de onbetwiste expert op het gebied van baby's en opvoeden en bovenstaand gedrag word nog een factor of 100 zo erg.
vrijdag 25 maart 2011 om 17:53
