Psyche
alle pijlers
Burnout! Het vervolg
woensdag 9 februari 2011 om 17:27
vrijdag 25 maart 2011 om 19:05
Maris, je hebt gelijk hoor. Maar ik wil juist nu ik me wat "vrijer" voel ook gewoon echt lol maken. En voor mijn gevoel kan ik dat alleen met anderen erbij. Maar tot nu toe heb ik alleen iets wat voor morgenavond afgesproken. Heb er echt zin in, ben al lang niet meer de kroeg in geweest! Vanavond wilde ik eigenlijk naar mijn broer toe, maar die bleek niet te kunnen. Eigenlijk helemaal niet erg, heb wel zin in een avondje bankhangen!
Abc, welke boeken heb jij gelezen? En gaat dat echt over een burn-out, of ook over (over)vermoeidheid? Mijn psycholoog raadde me namelijk een boek over extreme vermoeidheid aan, maar ze wist niet meer hoe die heette. Dus ik ben nu op zoek naar een goed boek daarover.
Abc, welke boeken heb jij gelezen? En gaat dat echt over een burn-out, of ook over (over)vermoeidheid? Mijn psycholoog raadde me namelijk een boek over extreme vermoeidheid aan, maar ze wist niet meer hoe die heette. Dus ik ben nu op zoek naar een goed boek daarover.
vrijdag 25 maart 2011 om 19:26
Marriss, als het voor jou werkt dat je collega's je begeleiden dan hoop ik dat je lg zijn akkoord hier voor gaat geven.
Ik was gestopt met mijn pufjes omdat ik dacht dat ik ze niet meer nodig had. Ik kon immers weer zonder hijgen boven aan de trap komen , dus mijn astma zal wel wel spontaan over gegaan zijn. Slaat helemaal nergens op, maar zo werkt dat met mijn astma soms bij mij. Mijn pillen vergeet ik zelden en vind ik ook niet erg, maar mijn pufjes vergeet ik vaak en vind ik vervelend. Ik ben er nu echter wel achter dat ik die ook gewoon nodig heb. Het kost nu weer tijd voor mijn longen rustig zijn omdat de ontstekingsremmers tijd nodig hebben om hun werk te doen, daarom is het juist zo belangrijk dat ik ze blijf gebruiken.
Mijn baas wou graag dat twee van ons vaste team zo snel mogelijk een gesprek met die sollicitant hadden en hij had voorkeur voor betreffende collega en mij omdat hij vooral ons specialisme moet hebben.
Choco, ik had echt boeken over burnout. Omgaan met burnout en In dertig dagen uit je burnout. Ik heb ze niet van a tot z gelezen, maar ik heb er zeker heel veel aan gehad.
Ik was gestopt met mijn pufjes omdat ik dacht dat ik ze niet meer nodig had. Ik kon immers weer zonder hijgen boven aan de trap komen , dus mijn astma zal wel wel spontaan over gegaan zijn. Slaat helemaal nergens op, maar zo werkt dat met mijn astma soms bij mij. Mijn pillen vergeet ik zelden en vind ik ook niet erg, maar mijn pufjes vergeet ik vaak en vind ik vervelend. Ik ben er nu echter wel achter dat ik die ook gewoon nodig heb. Het kost nu weer tijd voor mijn longen rustig zijn omdat de ontstekingsremmers tijd nodig hebben om hun werk te doen, daarom is het juist zo belangrijk dat ik ze blijf gebruiken.
Mijn baas wou graag dat twee van ons vaste team zo snel mogelijk een gesprek met die sollicitant hadden en hij had voorkeur voor betreffende collega en mij omdat hij vooral ons specialisme moet hebben.
Choco, ik had echt boeken over burnout. Omgaan met burnout en In dertig dagen uit je burnout. Ik heb ze niet van a tot z gelezen, maar ik heb er zeker heel veel aan gehad.
vrijdag 25 maart 2011 om 19:55
quote:lief_29 schreef op 25 maart 2011 @ 16:47:
Zon, ik vind het maar raar, sorry hoor. Als jij traumatherapie hebt, dan moet er toch een oorzaak-gevolg begrip komen? Dus: Je sluit je af. Waar komt dat door? Welk gevoel veroorzaakt dat? Klopt dat gevoel met de werkelijkheid zoals die nu, in deze specifieke situatie geldt? Zoja, hoe zorg je ervoor dat je dat van je af kan schudden (moeilijk)? Zonee, waarom voel je het dan wel zo? Welke gedachte/overtuiging beheerst dat gevoel? Welke denkwijze kun je afleren/veranderen zodat je je de volgende keer wat meer open kunt houden? Hoe kun je positieve ervaringen opdoen? Op wie ga je oefenen?
Ach, ik ben ook geen therapeut... Maar ik heb bij cgt juist geleerd te (h)erkennen waar het fout gaat zodat die stemming er niet op volgt. Ik hoop dat jij dat ook gaat krijgen.
Want als je mij die vraag stelt, welke stappen ik heb ondernomen vandaag, dan heb ik ook geen idee! Een mens is geneigd de negatieve dingen te onthouden, dus het is veel makkelijker om aan de hand van een minder prettige ervaring dit uit te werken, zodat je ziet wanneer het gebeurt in je hoofd en je het leert herkennen de volgende keer.
Ging het maar op de manier zoals jij beschrijft, want dan kan ik er iets mee. Bij mij gaat het zo:
Ik beschrijf concreet de situatie, gevoel, gedrag en mijn gedachten erbij. Daarna gaan we 1 van de gedachten uitdagen en zoeken we uit waarom die stelling wel of niet waar zou kunnen zijn.
We komen steeds maar niet verder dan 1 van de gedachten uit te dagen.
Ik herken wel wanneer de negatieve gedachten opkomen. Weet ook precies waardoor het komt alleen weet ik nog steeds hoe ik het anders aan kan pakken. Dit geef ik ook steeds aan.
Bij mij komt dit voornamelijk voort uit wantrouwen, onzekerheid en mezelf niet belangrijk genoeg vinden en emotionele geremdheid waardoor ik geneigd ben om mezelf af te sluiten/blokkeren i.v.m. mijn verleden. Zij wil dit aanpakken aan de hand van een concrete situatie. M.b.t. het afsluiten gaf ze aan, dat ik heel erg klein moet beginnen en eerst maar eens tegen b.v. mijn lg probeer te zeggen hoe het me gaat als hij dat vraagt. (met b.v. een standaardzin)
Veel meer geeft ze niet aan want ik wil veel te snel.
Terwijl ik het liefste gewoon handvatten wil hebben hoe je zelfvertrouwen, zelfwaardering kan krijgen m.b.v. eventuele sociale vaardigheden.
Ik merk dat dit me heel erg frustreert. Het lukt me maar niet.
Voel me ook vaak ontzettend alleen en eenzaam maar ook heel erg leeg. Omdat ik een stukje van mezelf heel erg mis.
Doordat ik maar niet weet hoe ik de dingen anders kan doen, blijf ik de dingen op de oude manier doen. Waardoor ik maar steeds in een cirkeltje rond blijf hangen. Ben het overzicht behoorlijk kwijt.
Kan me gewoon niet toe zetten om de puinhoop op te ruimen. Niet alleen de puinhoop in mijn huis maar ook in mijn hoofd.
Dat maakt me zo verdrietig en vooral op mijn werk word ik hiermee geconfronteerd. Gevolg: ga me weer afsluiten voor iedereen.
Dit wil ik ontzettend graag doorbreken.
Heb nu het gevoel, dat ik beter een goed boek kan zoeken over deze onderwerpen.
Zon, ik vind het maar raar, sorry hoor. Als jij traumatherapie hebt, dan moet er toch een oorzaak-gevolg begrip komen? Dus: Je sluit je af. Waar komt dat door? Welk gevoel veroorzaakt dat? Klopt dat gevoel met de werkelijkheid zoals die nu, in deze specifieke situatie geldt? Zoja, hoe zorg je ervoor dat je dat van je af kan schudden (moeilijk)? Zonee, waarom voel je het dan wel zo? Welke gedachte/overtuiging beheerst dat gevoel? Welke denkwijze kun je afleren/veranderen zodat je je de volgende keer wat meer open kunt houden? Hoe kun je positieve ervaringen opdoen? Op wie ga je oefenen?
Ach, ik ben ook geen therapeut... Maar ik heb bij cgt juist geleerd te (h)erkennen waar het fout gaat zodat die stemming er niet op volgt. Ik hoop dat jij dat ook gaat krijgen.
Want als je mij die vraag stelt, welke stappen ik heb ondernomen vandaag, dan heb ik ook geen idee! Een mens is geneigd de negatieve dingen te onthouden, dus het is veel makkelijker om aan de hand van een minder prettige ervaring dit uit te werken, zodat je ziet wanneer het gebeurt in je hoofd en je het leert herkennen de volgende keer.
Ging het maar op de manier zoals jij beschrijft, want dan kan ik er iets mee. Bij mij gaat het zo:
Ik beschrijf concreet de situatie, gevoel, gedrag en mijn gedachten erbij. Daarna gaan we 1 van de gedachten uitdagen en zoeken we uit waarom die stelling wel of niet waar zou kunnen zijn.
We komen steeds maar niet verder dan 1 van de gedachten uit te dagen.
Ik herken wel wanneer de negatieve gedachten opkomen. Weet ook precies waardoor het komt alleen weet ik nog steeds hoe ik het anders aan kan pakken. Dit geef ik ook steeds aan.
Bij mij komt dit voornamelijk voort uit wantrouwen, onzekerheid en mezelf niet belangrijk genoeg vinden en emotionele geremdheid waardoor ik geneigd ben om mezelf af te sluiten/blokkeren i.v.m. mijn verleden. Zij wil dit aanpakken aan de hand van een concrete situatie. M.b.t. het afsluiten gaf ze aan, dat ik heel erg klein moet beginnen en eerst maar eens tegen b.v. mijn lg probeer te zeggen hoe het me gaat als hij dat vraagt. (met b.v. een standaardzin)
Veel meer geeft ze niet aan want ik wil veel te snel.
Terwijl ik het liefste gewoon handvatten wil hebben hoe je zelfvertrouwen, zelfwaardering kan krijgen m.b.v. eventuele sociale vaardigheden.
Ik merk dat dit me heel erg frustreert. Het lukt me maar niet.
Voel me ook vaak ontzettend alleen en eenzaam maar ook heel erg leeg. Omdat ik een stukje van mezelf heel erg mis.
Doordat ik maar niet weet hoe ik de dingen anders kan doen, blijf ik de dingen op de oude manier doen. Waardoor ik maar steeds in een cirkeltje rond blijf hangen. Ben het overzicht behoorlijk kwijt.
Kan me gewoon niet toe zetten om de puinhoop op te ruimen. Niet alleen de puinhoop in mijn huis maar ook in mijn hoofd.
Dat maakt me zo verdrietig en vooral op mijn werk word ik hiermee geconfronteerd. Gevolg: ga me weer afsluiten voor iedereen.
Dit wil ik ontzettend graag doorbreken.
Heb nu het gevoel, dat ik beter een goed boek kan zoeken over deze onderwerpen.
vrijdag 25 maart 2011 om 20:03
quote:abc schreef op 25 maart 2011 @ 19:28:
Zonnestraaltje, het spitsuur is begonnen! Kom je ook?
Maris, de vergelijking die je trekt met pijnlijke opmerkingen van jouw en mijn lg was me ook al opgevallen.
Ik heb vandaag met opperbaas en lg heel positief contact gehad. Dat maakt mijn dilemma wel groter. Want ik vind het ook wel fijn dat er een redelijk goede sfeer hangt betreffende de re-integratie. Ideaal zou zijn, als ik op een nette doch duidelijke manier kan omschrijven wat het effect van die beschuldiging is geweest. En dat ik toch wel heel graag een aanvullende verklaring van hem wil omdat het me dwarszit. Als ik dat nou eens zakelijk kan aankaarten...
Betreffende gesprek met man, ik krijg de indruk dat het wat dramatisch is overgekomen hier. Het is met mijn man bijzonder moeilijk ruzie maken dus daar was geen sprake van. Ik was in eerste instantie geirriteerd dat hij laat thuis was, maar ik heb dat ingeslikt en later gezegd dat ik het jammer vond dat hij zo laat was terwijl we een afspraak hadden en dat ik daardoor een beetje geirriteerd was. De boodschap kwam over en hij kwam meteen met oplossingen om het goed met me te maken (voor mij niet van die handige, maar ach, hij doet zijn best, blijft een vent he ).
Hij begreep er niets van dat die oplossingen voor mij niet werken, en toen heb ik dat rustig uitgelegd. Hij snapt het niet, geeft dat ook toe, maar wil er zeker rekening mee houden. De pijn bij mij zit erin dat ik me dan schuldig voel omdat ik hem moet teleurstellen dat ik niet kan wat we allebei graag zouden willen. Omdat ik weet dat hij het leuk vindt als ik mee ga vissen, liefst elke keer. Ik heb ook gezegd dat ik uberhaupt niet weet waar dit gaat eindigen en dat ik wel bang ben voor die uitkomst. Dat kwam aan.
Maar het hele gesprek duurde tien minuten hoor, ik lag al met mijn boek opengeslagen in bed en we hebben daarna prima geslapen allebei.
Vandaag belde hij met vriend die morgen mee gaat, en dan vraagt hij aan mij wat de planning is voor morgen. Als ik dan zeg dat ze samen maar moeten afspreken, dan is de hint duidelijk, en spreekt hij met hem af. Als ik dan mee wil, kan ik dat op het laatste moment beslissen en voel ik me niet schuldig.
Maris, het lijkt me heel moeilijk om dit middels ruzies te moeten bespreken. Ik heb geen adviezen voor je, die situatie en de gevoelens die erbij horen ken ik niet.
Zonnestraaltje, het spitsuur is begonnen! Kom je ook?
Maris, de vergelijking die je trekt met pijnlijke opmerkingen van jouw en mijn lg was me ook al opgevallen.
Ik heb vandaag met opperbaas en lg heel positief contact gehad. Dat maakt mijn dilemma wel groter. Want ik vind het ook wel fijn dat er een redelijk goede sfeer hangt betreffende de re-integratie. Ideaal zou zijn, als ik op een nette doch duidelijke manier kan omschrijven wat het effect van die beschuldiging is geweest. En dat ik toch wel heel graag een aanvullende verklaring van hem wil omdat het me dwarszit. Als ik dat nou eens zakelijk kan aankaarten...
Betreffende gesprek met man, ik krijg de indruk dat het wat dramatisch is overgekomen hier. Het is met mijn man bijzonder moeilijk ruzie maken dus daar was geen sprake van. Ik was in eerste instantie geirriteerd dat hij laat thuis was, maar ik heb dat ingeslikt en later gezegd dat ik het jammer vond dat hij zo laat was terwijl we een afspraak hadden en dat ik daardoor een beetje geirriteerd was. De boodschap kwam over en hij kwam meteen met oplossingen om het goed met me te maken (voor mij niet van die handige, maar ach, hij doet zijn best, blijft een vent he ).
Hij begreep er niets van dat die oplossingen voor mij niet werken, en toen heb ik dat rustig uitgelegd. Hij snapt het niet, geeft dat ook toe, maar wil er zeker rekening mee houden. De pijn bij mij zit erin dat ik me dan schuldig voel omdat ik hem moet teleurstellen dat ik niet kan wat we allebei graag zouden willen. Omdat ik weet dat hij het leuk vindt als ik mee ga vissen, liefst elke keer. Ik heb ook gezegd dat ik uberhaupt niet weet waar dit gaat eindigen en dat ik wel bang ben voor die uitkomst. Dat kwam aan.
Maar het hele gesprek duurde tien minuten hoor, ik lag al met mijn boek opengeslagen in bed en we hebben daarna prima geslapen allebei.
Vandaag belde hij met vriend die morgen mee gaat, en dan vraagt hij aan mij wat de planning is voor morgen. Als ik dan zeg dat ze samen maar moeten afspreken, dan is de hint duidelijk, en spreekt hij met hem af. Als ik dan mee wil, kan ik dat op het laatste moment beslissen en voel ik me niet schuldig.
Maris, het lijkt me heel moeilijk om dit middels ruzies te moeten bespreken. Ik heb geen adviezen voor je, die situatie en de gevoelens die erbij horen ken ik niet.
vrijdag 25 maart 2011 om 20:07
Abc, wat heb jij jezelf lekker verwend. Heb je ook al stiekem gekeken naar leuke positiekleding?
Wat zou dat mooi zijn als het meteen de eerste keer lukt. Hoop het voor je. Blijft super spannend zoiets.
Het klinkt wel als een betrokken lg als hij die boeken wil lezen. Fijn dat hij daar tijd voor neemt. Kunnen nog heel veel managers iets van leren.
Wat zou dat mooi zijn als het meteen de eerste keer lukt. Hoop het voor je. Blijft super spannend zoiets.
Het klinkt wel als een betrokken lg als hij die boeken wil lezen. Fijn dat hij daar tijd voor neemt. Kunnen nog heel veel managers iets van leren.
vrijdag 25 maart 2011 om 20:16
Ik kijk al jaren uit mijn ooghoeken naar positiekleding en mijn zus heeft al haar positiekleding voor mij bewaard, ze kan het zelf nu eerst weer aan en hopelijk kan ik het na haar dan aan. Als ik heel eerlijk ben, dan durf ik eigenlijk niet eens te hopen dat het lukt. Mijn lichaam heeft me de laatste jaren zo vaak in de steek gelaten, waarom zou dit dan wel lukken?
vrijdag 25 maart 2011 om 20:22
Hoeveel behandelingen krijg je eigenlijk vergoed? Hoeveel pogingen zijn er mogelijk? Mocht het via deze manier niet lukken, is er dan nog een andere mogelijkheid? Heb eerlijk gezegd geen flauw idee hoe dit verder in zijn werk gaat.
Het gaat jou echt wil lukken misschien niet nu meteen maar misschien wel over een half jaar? We gaan gewoon met z'n allen duimen. Wel fijn dat je straks de kleding van je zus aan kan. Had ze destijds ook van een vriendin gekregen. Alleen was ik er zelf al heel uitgegroeid. Ging van maat 40 naar maat 46
Het gaat jou echt wil lukken misschien niet nu meteen maar misschien wel over een half jaar? We gaan gewoon met z'n allen duimen. Wel fijn dat je straks de kleding van je zus aan kan. Had ze destijds ook van een vriendin gekregen. Alleen was ik er zelf al heel uitgegroeid. Ging van maat 40 naar maat 46
vrijdag 25 maart 2011 om 20:30
Er worden drie pogingen vergoed. Vanuit één punctie kunnen meerdere terugplaatsingen gedaan worden als er voldoende goede eitjes uit de punctie gekomen zijn. Eén poging telt pas als er een punctie gedaan wordt, mocht er tijdens de eerste fase (de hormonen) iets misgaan waardoor er geen punctie gedaan kan worden, dan telt het nog niet als poging.
Ik heb ook geen idee of ik de kleren van mijn zus aan kan. Zij valt door de misselijkheid de eerste helft van haar zwangerschappen altijd heel veel af, dus haar benen zijn nu veel dunner dan normaal terwijl haar buik al aardig groeit.
Ik heb ook geen idee of ik de kleren van mijn zus aan kan. Zij valt door de misselijkheid de eerste helft van haar zwangerschappen altijd heel veel af, dus haar benen zijn nu veel dunner dan normaal terwijl haar buik al aardig groeit.
vrijdag 25 maart 2011 om 20:33
Ik had ook niet de indruk dat jullie ruzie hadden hoor. Wij wel maar dat gaat over iets waar wij het nog nooit over eens zijn geweest in de afgelopen 8 jaar. En dat komt gem. 1x per jaar weer aan de orde, en dan krijgen we er weer woorden over, omdat we het nog steeeeds niet eens zijn daarover. En nu, icm met mijn bo, wordt het nog ingewikkelder. Zo, ik ben lekker vaag, maar ik heb ff geen zin om het hele verhaal te doen. Ik laat het hier maar bij. Het komt wel weer goed, das het belangrijkst
Lief, misschien kan je luchtig beginnen met dat je nog even terug wilt komen op die opmerking van laatst. En dan vragen wat hij daar precies mee bedoelde (daar zit namelijk geen beschuldiging in).
Lief, misschien kan je luchtig beginnen met dat je nog even terug wilt komen op die opmerking van laatst. En dan vragen wat hij daar precies mee bedoelde (daar zit namelijk geen beschuldiging in).
vrijdag 25 maart 2011 om 20:38
vrijdag 25 maart 2011 om 20:41
vrijdag 25 maart 2011 om 20:43
quote:_maris_ schreef op 25 maart 2011 @ 20:38:
Oooh nu is er weer een topic geopend met 'tips om zwanger te raken' daar word ik altijd heeeel kriegelig van. Ik ga toch gauw ff kijken voordat xfactor begint Dat soort topics vermijd ik meestal, de enige tip die er is, is gewoon onbeschermde sex en geluk hebben.
Oooh nu is er weer een topic geopend met 'tips om zwanger te raken' daar word ik altijd heeeel kriegelig van. Ik ga toch gauw ff kijken voordat xfactor begint Dat soort topics vermijd ik meestal, de enige tip die er is, is gewoon onbeschermde sex en geluk hebben.
vrijdag 25 maart 2011 om 20:47
