Kinderen
alle pijlers
Damnit! :(
donderdag 14 april 2011 om 11:14
Het verhaal: Mijn man en ik zijn nu bijna 7 jaar samen en sinds 2007 getrouwd. December 2008 een pracht van een zoontje gekregen waar ik helemaal dol op ben (mijn man ook hoor)
Mijn man heeft altijd al gezegd dat hij niet zo nodig kids wilde krijgen, maar omdat mijn wens zo sterk was/is ging er toen ook voor.
Vanaf dat ons zoontje een paar maanden oud was wilde ik al heel graag weer voor een kindje gaan, proberen zwanger te raken. Maar ik kreeg signalen van mijn man dat hij dat niet meer wilde. We hebben toen ons zoontje een jaar oud was hier over gepraat en er werd mij duidelijk dat mijn man inderdaad het niet zo zag zitten om nog een keer zwanger te raken en voor nog een kindje te gaan... Dat was zelfs zwak uitgedrukt, hij wil(de) helemaal geen kinderen meer... Tsja, daar sta je dan, ik heb me van jongs af aan al voorgesteld dat ik minimaal 2 kindjes krijgen zou en die wens/droom viel in 1 klap in duigen.
Ik heb het hier toen heel moeilijk mee gehad en probeerde het te accepteren. Uiteindelijk lukte mij dat niet zo goed en heb dit aangegeven bij mijn man. We zouden toen gaan kijken of we zijn twijfels/angsten weg konden nemen (dit zijn overigens hele duidelijke en heldere argumenten die ik ook best kan begrijpen en wel enigzins in kan komen hoor, heeft betrekking tot financieele redenen, depressiegevoeligheid van hem etc.) maar gaanderweg leek ik het toch wel te kunnen accepteren.
Na heeeeeeel lang aarzelen heb ik hem dit toch gezegd en we hebben samen besloten het hoofdstuk kindjes krijgen definitief te sluiten. Dat is nu denk ik zo'n 2-3 maanden geleden.
Maar dan... krijg ik het me nu toch moeilijk daarmee, een collega is zwanger (driekwart op weg) en loopt hier rond met een mooie dikke buik en praat leuk over babyspullen (die wij nu aan het wegdoen zijn) en ik krijg me de drang om een partij te gaan zitten janken en voel me ineens wegzakken in een zwaar depressief gevoel.
Ik weet rationeel dat dit het afscheid nemen van de wens is, maar ik wil me niet zo blijven voelen. Sommige momenten heb ik gewoon het gevoel hier toch aan onderdoor te gaan.
Ik probeer afleiding te zoeken, me te richten op wat ik wel heb en wat ik niet heb niet bij stil te staan. Ik ga niet specifiek baby's of zwangere vrouwen uit de weg, maar zoek ze ook niet zo zeer op.
Heeft iemand hier ervaring mee, hoe heeft die er vrede mee kunnen krijgen en het los gelaten?
Mijn man heeft altijd al gezegd dat hij niet zo nodig kids wilde krijgen, maar omdat mijn wens zo sterk was/is ging er toen ook voor.
Vanaf dat ons zoontje een paar maanden oud was wilde ik al heel graag weer voor een kindje gaan, proberen zwanger te raken. Maar ik kreeg signalen van mijn man dat hij dat niet meer wilde. We hebben toen ons zoontje een jaar oud was hier over gepraat en er werd mij duidelijk dat mijn man inderdaad het niet zo zag zitten om nog een keer zwanger te raken en voor nog een kindje te gaan... Dat was zelfs zwak uitgedrukt, hij wil(de) helemaal geen kinderen meer... Tsja, daar sta je dan, ik heb me van jongs af aan al voorgesteld dat ik minimaal 2 kindjes krijgen zou en die wens/droom viel in 1 klap in duigen.
Ik heb het hier toen heel moeilijk mee gehad en probeerde het te accepteren. Uiteindelijk lukte mij dat niet zo goed en heb dit aangegeven bij mijn man. We zouden toen gaan kijken of we zijn twijfels/angsten weg konden nemen (dit zijn overigens hele duidelijke en heldere argumenten die ik ook best kan begrijpen en wel enigzins in kan komen hoor, heeft betrekking tot financieele redenen, depressiegevoeligheid van hem etc.) maar gaanderweg leek ik het toch wel te kunnen accepteren.
Na heeeeeeel lang aarzelen heb ik hem dit toch gezegd en we hebben samen besloten het hoofdstuk kindjes krijgen definitief te sluiten. Dat is nu denk ik zo'n 2-3 maanden geleden.
Maar dan... krijg ik het me nu toch moeilijk daarmee, een collega is zwanger (driekwart op weg) en loopt hier rond met een mooie dikke buik en praat leuk over babyspullen (die wij nu aan het wegdoen zijn) en ik krijg me de drang om een partij te gaan zitten janken en voel me ineens wegzakken in een zwaar depressief gevoel.
Ik weet rationeel dat dit het afscheid nemen van de wens is, maar ik wil me niet zo blijven voelen. Sommige momenten heb ik gewoon het gevoel hier toch aan onderdoor te gaan.
Ik probeer afleiding te zoeken, me te richten op wat ik wel heb en wat ik niet heb niet bij stil te staan. Ik ga niet specifiek baby's of zwangere vrouwen uit de weg, maar zoek ze ook niet zo zeer op.
Heeft iemand hier ervaring mee, hoe heeft die er vrede mee kunnen krijgen en het los gelaten?
donderdag 14 april 2011 om 11:16
Je mag al in je handen klappen denk ik. Je man wilde uberhaupt geen kinderen maar gunde je er toch eentje. Waarom dan de boel op de spits drijven door er nog 1 bij te willen? Wees gelukkig dat je man je dit gunde zodat je niet kinderloos hoefde blijven of op zoek had gemoeten naar 'n andere man/vader.
donderdag 14 april 2011 om 11:19
quote:elninjoo schreef op 14 april 2011 @ 11:16:
Je mag al in je handen klappen denk ik. Je man wilde uberhaupt geen kinderen maar gunde je er toch eentje. Waarom dan de boel op de spits drijven door er nog 1 bij te willen? Wees gelukkig dat je man je dit gunde zodat je niet kinderloos hoefde blijven of op zoek had gemoeten naar 'n andere man/vader.Helemaal mee eens!
Je mag al in je handen klappen denk ik. Je man wilde uberhaupt geen kinderen maar gunde je er toch eentje. Waarom dan de boel op de spits drijven door er nog 1 bij te willen? Wees gelukkig dat je man je dit gunde zodat je niet kinderloos hoefde blijven of op zoek had gemoeten naar 'n andere man/vader.Helemaal mee eens!
donderdag 14 april 2011 om 11:20
Het lijkt erop dat je dit hoofdstuk moet gaan afsluiten, want iemand dwingen om nog een kind erbij te nemen is natuurlijk niet de bedoeling.
Hebben jullie wel oplossend gericht gepraat? Want financieel en depressie (ok, niet 1, 2, 3) lijkt me overkomelijk. Je zou kunnen nadenken over een andere baan, en je man zou in therapie kunnen. Niet dat ik hiermee weer een opening wil geven, maar ben oprecht geinteresseerd hoe er over gepraat is.
Hebben jullie wel oplossend gericht gepraat? Want financieel en depressie (ok, niet 1, 2, 3) lijkt me overkomelijk. Je zou kunnen nadenken over een andere baan, en je man zou in therapie kunnen. Niet dat ik hiermee weer een opening wil geven, maar ben oprecht geinteresseerd hoe er over gepraat is.
donderdag 14 april 2011 om 11:22
Ik begrijp dat het even tijd kost, om de wens naast je neer te leggen. Bedenk wel hij heeft voor jou besloten om aan één kind te beginnen. Dit wilde hij eerst niet. Nu wil je er nog één. Dit voelt een beetje als dat gezegde: Je geeft één vinger.....
Wat zou je willen? Wil je het er door heen krijgen? Of zou je hier om uit elkaar willen om te kijken of je een andere vent treft die wel voor een kind wil gaan?
Wat zou je willen? Wil je het er door heen krijgen? Of zou je hier om uit elkaar willen om te kijken of je een andere vent treft die wel voor een kind wil gaan?
donderdag 14 april 2011 om 11:23
Ook eens, maar ik begrijp ook heel goed dat een kinderwens heel diep kan zitten. En dat is niet zomaar weg te rationaliseren met 'je hebt er toch al een'.
En nu je zoontje ws ook al bijna naar school gaat, blijf je met een leeg gevoel zitten.
Je opties zijn accepteren dat het bij 1 blijft of de relatie verbreken en op zoek naar een man voor een tweede. Maar dat laatste lijkt me gewoon echt geen goed idee.
Blijven drammen zal de sfeer in huis ook niet beter maken.
Probeer gelukkig te zijn met wat je hebt of projecteer wat moedergevoelens op een babyneefje of - nichtje. Vind afleiding in je werk of hobbies.
Misschien kun je zelfs wat gesprekken met een psycholoog hebben om het een plek te geven.
Succes!
En nu je zoontje ws ook al bijna naar school gaat, blijf je met een leeg gevoel zitten.
Je opties zijn accepteren dat het bij 1 blijft of de relatie verbreken en op zoek naar een man voor een tweede. Maar dat laatste lijkt me gewoon echt geen goed idee.
Blijven drammen zal de sfeer in huis ook niet beter maken.
Probeer gelukkig te zijn met wat je hebt of projecteer wat moedergevoelens op een babyneefje of - nichtje. Vind afleiding in je werk of hobbies.
Misschien kun je zelfs wat gesprekken met een psycholoog hebben om het een plek te geven.
Succes!
donderdag 14 april 2011 om 11:26
Ervaring heb ik er niet mee. Maar ik denk dat je een beetje aan het "rouwen"bent. Je hebt nu een periode afgesloten( in ieder geval de beslissing ervoor genomen) en nu moet je het nog klaar spelen met je gevoelens.
Dat verdriet bij het wegdoen van al jullie babyspulletjes herkend denk ik elke moeder wel. Of het nu na de eerste, derde of zesde is, het is en blijft een afsluiting van een bepaalde periode van je leven. Ik denk dat je die verdrietige gevoelens gewoon moet toelaten je hebt ze niet voor niks.
Dat verdriet bij het wegdoen van al jullie babyspulletjes herkend denk ik elke moeder wel. Of het nu na de eerste, derde of zesde is, het is en blijft een afsluiting van een bepaalde periode van je leven. Ik denk dat je die verdrietige gevoelens gewoon moet toelaten je hebt ze niet voor niks.
donderdag 14 april 2011 om 11:28
quote:BarbaraAnn schreef op 14 april 2011 @ 11:20:
Het lijkt erop dat je dit hoofdstuk moet gaan afsluiten, want iemand dwingen om nog een kind erbij te nemen is natuurlijk niet de bedoeling.
Hebben jullie wel oplossend gericht gepraat? Want financieel en depressie (ok, niet 1, 2, 3) lijkt me overkomelijk. Je zou kunnen nadenken over een andere baan, en je man zou in therapie kunnen. Niet dat ik hiermee weer een opening wil geven, maar ben oprecht geinteresseerd hoe er over gepraat is.Waarom zou die man in hemelsnaam in therapie moeten? Die had nooit 'n kinderwens, gunt zijn vrouw er eentje en bewaakt daarna zijn grens. Misschien moet TO beter in therapie zodat ze leert gelukkig te zijn met wat ze gekregen heeft. Het is niet niks om zonder kinderwens toch je partner 'n kind te gunnen.
Het lijkt erop dat je dit hoofdstuk moet gaan afsluiten, want iemand dwingen om nog een kind erbij te nemen is natuurlijk niet de bedoeling.
Hebben jullie wel oplossend gericht gepraat? Want financieel en depressie (ok, niet 1, 2, 3) lijkt me overkomelijk. Je zou kunnen nadenken over een andere baan, en je man zou in therapie kunnen. Niet dat ik hiermee weer een opening wil geven, maar ben oprecht geinteresseerd hoe er over gepraat is.Waarom zou die man in hemelsnaam in therapie moeten? Die had nooit 'n kinderwens, gunt zijn vrouw er eentje en bewaakt daarna zijn grens. Misschien moet TO beter in therapie zodat ze leert gelukkig te zijn met wat ze gekregen heeft. Het is niet niks om zonder kinderwens toch je partner 'n kind te gunnen.
donderdag 14 april 2011 om 11:33
quote:elninjoo schreef op 14 april 2011 @ 11:16:
Je mag al in je handen klappen denk ik. Je man wilde uberhaupt geen kinderen maar gunde je er toch eentje. Waarom dan de boel op de spits drijven door er nog 1 bij te willen? Wees gelukkig dat je man je dit gunde zodat je niet kinderloos hoefde blijven of op zoek had gemoeten naar 'n andere man/vader.Helemaal mee eens
Je mag al in je handen klappen denk ik. Je man wilde uberhaupt geen kinderen maar gunde je er toch eentje. Waarom dan de boel op de spits drijven door er nog 1 bij te willen? Wees gelukkig dat je man je dit gunde zodat je niet kinderloos hoefde blijven of op zoek had gemoeten naar 'n andere man/vader.Helemaal mee eens
donderdag 14 april 2011 om 11:35
Laat ik 1 ding heel duidelijk maken voor degene die het niet hebben begrepen uit mijn post: IK WIL MIJN MAN NIET DWINGEN OM NOG EEN KINDJE TE GAAN KRIJGEN.
Het enige wat ik wil is een manier om hiermee te leven en het te kunnen accepteren. Ik vraag dus niet om kritiek dat ik zou zijn gaan drammen naar mijn man toe (dit heb ik dus niet gedaan, hij heeft zelf heel bewust voor ons zoontje gekozen!!!)
Wat ik vraag is om tips, mensen met soortgelijke ervaringen en hoe die ermee zijn omgegaan!
Het enige wat ik wil is een manier om hiermee te leven en het te kunnen accepteren. Ik vraag dus niet om kritiek dat ik zou zijn gaan drammen naar mijn man toe (dit heb ik dus niet gedaan, hij heeft zelf heel bewust voor ons zoontje gekozen!!!)
Wat ik vraag is om tips, mensen met soortgelijke ervaringen en hoe die ermee zijn omgegaan!
donderdag 14 april 2011 om 11:41
Het gaat er toch niet om dat ze blij moet zijn dat haar man haar één kind 'gegund' heeft, het gaat er om dat er een beslissing is gevallen (geen tweede kind) en dat ze het daar moeilijk mee heeft. Lijkt mij heel normaal dat ze het daar moeilijk mee heeft, dat heeft tijd nodig.
Ik herken veel in het verhaal, zij het niet dat mijn man en ik beide de beslissing hebben genomen om niet voor een tweede gegaan. Ik wilde zelf ook niet meer.
Maar toch, toch vond (en heel soms vind) ik het gezette tijden heel moeilijk. Dan voelde ik mij verdrietig dat er geen tweede zou komen, ondanks dat ik dat ook eigenlijk niet wil.
Het is net als een wond, ook al is het bijna genezen, af en toe doet het nog pijn. Het kost tijd!
Ik herken veel in het verhaal, zij het niet dat mijn man en ik beide de beslissing hebben genomen om niet voor een tweede gegaan. Ik wilde zelf ook niet meer.
Maar toch, toch vond (en heel soms vind) ik het gezette tijden heel moeilijk. Dan voelde ik mij verdrietig dat er geen tweede zou komen, ondanks dat ik dat ook eigenlijk niet wil.
Het is net als een wond, ook al is het bijna genezen, af en toe doet het nog pijn. Het kost tijd!
donderdag 14 april 2011 om 11:45
quote:elninjoo schreef op 14 april 2011 @ 11:28:
[...]
Waarom zou die man in hemelsnaam in therapie moeten? Die had nooit 'n kinderwens, gunt zijn vrouw er eentje en bewaakt daarna zijn grens. Misschien moet TO beter in therapie zodat ze leert gelukkig te zijn met wat ze gekregen heeft. Het is niet niks om zonder kinderwens toch je partner 'n kind te gunnen.
Ga de OP nog eens lezen. Daar staat toch duidelijk in dat haar man "niet echt" een kinderwens had. Niet dat hij op zijn Elninjoo's nevernooit niet kinderen wilde. Ze hebben samen besloten om een kind te krijgen.
En ze vraagt om tips om het een plekje te geven dat er geen kind meer bijkomt, niet om haar man over te halen om nog een kind te krijgen.
Sterkte TO! Geen ervaring mee, maar het lijkt me wel moeilijk om te accepteren.
[...]
Waarom zou die man in hemelsnaam in therapie moeten? Die had nooit 'n kinderwens, gunt zijn vrouw er eentje en bewaakt daarna zijn grens. Misschien moet TO beter in therapie zodat ze leert gelukkig te zijn met wat ze gekregen heeft. Het is niet niks om zonder kinderwens toch je partner 'n kind te gunnen.
Ga de OP nog eens lezen. Daar staat toch duidelijk in dat haar man "niet echt" een kinderwens had. Niet dat hij op zijn Elninjoo's nevernooit niet kinderen wilde. Ze hebben samen besloten om een kind te krijgen.
En ze vraagt om tips om het een plekje te geven dat er geen kind meer bijkomt, niet om haar man over te halen om nog een kind te krijgen.
Sterkte TO! Geen ervaring mee, maar het lijkt me wel moeilijk om te accepteren.
donderdag 14 april 2011 om 11:50
quote:polkadot28 schreef op 14 april 2011 @ 11:35:
Laat ik 1 ding heel duidelijk maken voor degene die het niet hebben begrepen uit mijn post: IK WIL MIJN MAN NIET DWINGEN OM NOG EEN KINDJE TE GAAN KRIJGEN.
Het enige wat ik wil is een manier om hiermee te leven en het te kunnen accepteren. Ik vraag dus niet om kritiek dat ik zou zijn gaan drammen naar mijn man toe (dit heb ik dus niet gedaan, hij heeft zelf heel bewust voor ons zoontje gekozen!!!)
Wat ik vraag is om tips, mensen met soortgelijke ervaringen en hoe die ermee zijn omgegaan!
Trek het je niet aan, er zijn altijd wel mensen die vinden dat je je man in de val hebt gelokt door een kind te krijgen en nu op oorlogspad bent om een tweede af te dwingen.
Als jullie samen de beslissing voor de eerste hebben genomen ondanks zijn bezwaren, is dat toch prima.
Ik heb zelf niet echt de ervaring waar je naar zoekt, maar heb wel lang getwijfeld over een derde. Dan had ik het ook wel eens moeilijk met zwangere collega's etc. Maar goed, we zijn er helemaal uit nu, er komt geen derde en gevoelens van spijt heb ik helemaal niet.
Zoals ik al schreef: richt je op je zoon, evt baby's in je omgeving om je troetelbeheofte te bevredigen, neem een hondje, richt je op je werk, neem een leuke hobby erbij etc.
Laat ik 1 ding heel duidelijk maken voor degene die het niet hebben begrepen uit mijn post: IK WIL MIJN MAN NIET DWINGEN OM NOG EEN KINDJE TE GAAN KRIJGEN.
Het enige wat ik wil is een manier om hiermee te leven en het te kunnen accepteren. Ik vraag dus niet om kritiek dat ik zou zijn gaan drammen naar mijn man toe (dit heb ik dus niet gedaan, hij heeft zelf heel bewust voor ons zoontje gekozen!!!)
Wat ik vraag is om tips, mensen met soortgelijke ervaringen en hoe die ermee zijn omgegaan!
Trek het je niet aan, er zijn altijd wel mensen die vinden dat je je man in de val hebt gelokt door een kind te krijgen en nu op oorlogspad bent om een tweede af te dwingen.
Als jullie samen de beslissing voor de eerste hebben genomen ondanks zijn bezwaren, is dat toch prima.
Ik heb zelf niet echt de ervaring waar je naar zoekt, maar heb wel lang getwijfeld over een derde. Dan had ik het ook wel eens moeilijk met zwangere collega's etc. Maar goed, we zijn er helemaal uit nu, er komt geen derde en gevoelens van spijt heb ik helemaal niet.
Zoals ik al schreef: richt je op je zoon, evt baby's in je omgeving om je troetelbeheofte te bevredigen, neem een hondje, richt je op je werk, neem een leuke hobby erbij etc.
donderdag 14 april 2011 om 11:55
Ik wil ook even aangeven dat het mijn doel niet was je te beledigen of te kwetsen. Ik merk zeker aan je post dat jullie deze keuze overwegend hebben gemaakt, en dat is juist mooi. Maar dat maakt het verdriet niet minder natuurlijk. Waar ik op doelde is dat jullie het zover besproken hebben dat jullie ook beiden een bevredigend antwoord hadden, ondanks dat het pijn doet. Dat was mijn vraag.
Verder ben ik het eens met Starshine.
Verder ben ik het eens met Starshine.
donderdag 14 april 2011 om 11:56
Ik herken het gevoel. Mijn zoontje is nog maar een half jaar uit. Zoals het er nu naar uitziet zullen mijn man en ik ook geen tweedekind krijgen. We willen allebei wel erg graag maar tijdens de zwangerschap van mijn zoontje ben ik 8 maanden ziek geweest. Echt heel ziek. Ik maak een grote kans dat me dat weer gebeurt als ik weer zwanger raak. Los van de angst die ik heb om weer zo ziek te worden is het praktisch eigenlijk onmogelijk om weer zolang ziek te zijn.
Iemand schreef hier dat het een soort rouwproces is. Daar ben ik het mee eens. Je rouwt om iemand die je nooit bij je zult hebben. Het doet mij altijd goed om het wel te benoemen.
Ik hoop dat je kracht vindt om het te accepteren.
Iemand schreef hier dat het een soort rouwproces is. Daar ben ik het mee eens. Je rouwt om iemand die je nooit bij je zult hebben. Het doet mij altijd goed om het wel te benoemen.
Ik hoop dat je kracht vindt om het te accepteren.
donderdag 14 april 2011 om 12:20
Wij (mijn man en ik) hebben heel bewust samen de beslissing genomen niet voor een tweede kindje te gaan. Ik sta rationeel ook volledig achter deze beslissing, alleen is daar dat ellendige gevoel weer wat natuurlijk niet meewerkt.
Staan janken omdat ik een babytje zie of een zwangere vrouw, ik kan ze moeilijk de rest van mijn leven gaan ontwijken...
Diep in de put raken omdat ik babyspullen opruim/wegdoe, tsja, moet ik het dan maar eeuwig bewaren en het laten verstoffen en er ook elke x weer mee geconfronteerd worden als ik het in de kasten weer tegenkom? Nee...
Me focussen op ons wonder werkt niet (voldoende) afleiding zoeken ook niet. Een psycholoog ben ik al bij geweest, maar dat hielp me niet en die gaf mij ook weinig/geen ondersteuning.
Staan janken omdat ik een babytje zie of een zwangere vrouw, ik kan ze moeilijk de rest van mijn leven gaan ontwijken...
Diep in de put raken omdat ik babyspullen opruim/wegdoe, tsja, moet ik het dan maar eeuwig bewaren en het laten verstoffen en er ook elke x weer mee geconfronteerd worden als ik het in de kasten weer tegenkom? Nee...
Me focussen op ons wonder werkt niet (voldoende) afleiding zoeken ook niet. Een psycholoog ben ik al bij geweest, maar dat hielp me niet en die gaf mij ook weinig/geen ondersteuning.
donderdag 14 april 2011 om 12:24
de ene therapeut is de andere niet, dus misschien een ander bezoeken?
Ik ben bang dat je vol door dit proces heen moet, meid. Het is al gezegd, het is rouwen, afscheid van een wens. En net als rouwen om de dood van een geliefde, is dat ook een proces dat niet met een jaar voorbij is. Niemand kan je zeggen hoe lang je je nog zo gaat voelen.
Het echte verdriet zal ook nooit helemaal weggaan, maar het zal zeker wel hanteerbaar worden.
Ik ben bang dat je vol door dit proces heen moet, meid. Het is al gezegd, het is rouwen, afscheid van een wens. En net als rouwen om de dood van een geliefde, is dat ook een proces dat niet met een jaar voorbij is. Niemand kan je zeggen hoe lang je je nog zo gaat voelen.
Het echte verdriet zal ook nooit helemaal weggaan, maar het zal zeker wel hanteerbaar worden.
donderdag 14 april 2011 om 12:28
quote:polkadot28 schreef op 14 april 2011 @ 11:14:
Heeft iemand hier ervaring mee, hoe heeft die er vrede mee kunnen krijgen en het los gelaten?
Ervaring heb ik met het feit dat ik helemaal geen kinderen heb gekregen. Echter altijd superdol op kinderen ben geweest, en een megagrote kinderwens heb gehad, maar mijn Mister Right nooit op tijd ben tegengekomen.
Dus ik heb nooit kinderen gekregen (en nee, ik wilde het niet in mijn eentje doen...) en dat is voor mij een enorm rouwproces geweest.
Het blijft iets prachtigs het moederschap en kinderen, maar is helaas niet voor iedereen weggelegd. Waar ik mee wil zeggen, dat je misschien wel heel erg blij moet zijn met het kind wat je wel hebt gekregen.
Focus op het positieve en niet op het negatieve.
Verder sluit ik mij geheel aan bij de reactie van Elninjoo.
Heeft iemand hier ervaring mee, hoe heeft die er vrede mee kunnen krijgen en het los gelaten?
Ervaring heb ik met het feit dat ik helemaal geen kinderen heb gekregen. Echter altijd superdol op kinderen ben geweest, en een megagrote kinderwens heb gehad, maar mijn Mister Right nooit op tijd ben tegengekomen.
Dus ik heb nooit kinderen gekregen (en nee, ik wilde het niet in mijn eentje doen...) en dat is voor mij een enorm rouwproces geweest.
Het blijft iets prachtigs het moederschap en kinderen, maar is helaas niet voor iedereen weggelegd. Waar ik mee wil zeggen, dat je misschien wel heel erg blij moet zijn met het kind wat je wel hebt gekregen.
Focus op het positieve en niet op het negatieve.
Verder sluit ik mij geheel aan bij de reactie van Elninjoo.
