Ria Blom

Ik vind de 3-r en belangrijkste



Rust, reinheid en regelmaat.

Laten huilen gebeurd hier nooit. Ik vind het niet barbaars, maar gewoon niet iets wat bij mij past.

Kleintjes kunnen maar op 1 manier communiceren en dat is met huilen.

Jij vindt het toch ook niet fijn als iemand een koptelefoon opzet als je iets wil vertellen?

(even als voorbeeld)

Blijkbaar zijn "wij" er wel veel minder van geworden, anders zouden we geen cultuur opgebouwd hebben waarin "we" baby's laten huilen tot ze het opgeven.

Hoe oud is je zoontje?



Inmiddels is aangetoond dat laten huilen schadelijk kan zijn. Voortschrijdend inzicht dus. Ik heb (elementen uit) de Ria Blom methode ook gebruikt, en dat kan prima zonder het laten huilen. Hier werkte de regelmaat erg goed. En wij hebben hem ook vrijwel altijd in zijn eigen bedje laten slapen, hebben ook ingebakerd. Misschien heb je wat aan het boek "Wat je baby vertelt" van Tracy Hogg. Daar wordt voor een belangrijk deel dezelfde routine aangehouden, maar het is een wat 'vriendelijker' boek vind ik, en het biedt ook prima alternatieven voor het laten huilen.

Weet je wat het nadeel is van wat voor systeem dan ook? Je vergeet te luisteren naar je eigen gevoel. Als het zelf voor je goed voelt om je kindje te laten huilen: doen! Voor mij voelt het nog steeds niet goed. Ik heb het gevoel dat mijn kinderen om gezond op te groeien de liefde van hun ouders zeker in moeilijke tijden nodig hebben. Maar goed, dat is mijn mening.



En zo is het met alles: volg je gevoel en volg je kind. Niet 1 buitenstaander kan je vertellen hoe het moet, dat kun je alleen zelf.



Ik weet niet of je de zogenaamde "groeisprongetjes" kent? Het zou zo zijn dat ieder kind zich hetzelfde ontwikkeld. Ehm, hoezo?? Ik heb er 2 met deels dezelfde genen, en die zijn al heel verschillend.



Echt, let op je gevoel en je kind. En als je problemen hebt, ga dan naar een deskundige die je kind kan zien: cb, huisarts, zoiets.



Veel succes!

de schaduwkant van slaaptraining

Hier wel dingen van Ria Blom gevolgd, maar meer als tips dan als wet. Het hele laten huilen hebben we niet gedaan.

Heb wel momenten gehad dat we ons afvroegen of laten huilen niet toch beter was, maar als we het kleine manneke dan weer zijn grote verdriet zagen hebben...

Dus eigenlijk altijd getroost, maar wel als het verdriet weer over was zijn bedje weer in.

Achteraf kwamen we er eigenlijk altijd achter dat er een reden was voor het gehuil: tandjes, ziek zijn/worden, teveel prikkels gehad, moeten poepen, pijn..



Het hele idee van veel slapen, ritme en regelmaat aanbrengen etc, hebben we hier wel toegepast, maar dat sloot eigenlijk ook precies aan bij de behoefte van ons zoontje.



Tsja, ieder zijn eigen mening.

Van laten huilen zal een kindje vast niet doodgaan. Maar ik werd er zelf beroerd van, het idee dat je pas op deze wereld bent, alles vreemd en nieuw is, koud is, en je je rot voelt. Alleen in je bedje.

Mocht zoontjelief nou een verwend snotjong worden, dan zal ik er vast spijt van krijgen.

Ik heb het boek gelezen en pas vooral de drie r'en toe.

Als ik mijn dochter op bed leg dan gebeurt het wel eens dat ze moet huilen. Als ze echt moe is dan duurt dit hooguit 5 minuutjes. Ik doe dan af en toe het speentje erin want ik zie dat ze dan erg moe is. Maar een half uur laten huilen is me alleen gelukt toen ze 5 weken was en ik alleen met haar was en het even niet zag zitten.

Nu is ze 10 weken en gaat het onwijs goed. Nu laat ik haar echt niet langer dan 10 minuten huilen. En als ze haar huiluurtje heeft gaat ze lekker in de draagdoek en maken we daar een knuffeluurtje van!

Dan maar even niet in bed.

Even laten huilen, wel gedaan hoor.

Ik heb ook RB gedaan en de drie R-en als richtlijn gebruikt. Paste prima bij ons en bij onze dochter.



Even laten huilen is niet een uur laten huilen wat mij betreft. Langer dan een kwartier sowieso niet en je hoort ook vanzelf met wat voor 'huiltje' je te maken hebt.

Uit volle borst, paniekerig, boos en zo, dan ga je niet laten huilen, althans, ik deed dat niet. Drenzen en jammeren, pruttelen een poosje, dat betekende gewoon slaap hebben maar nog geen zin om te pitten en dan liet ik haar wel even rommelen.



Nog steeds slaapt mijn dochter heel makkelijk en op een vaste tijd. Het schuift nu natuurlijk wel steeds een stukje op maar om half acht uiterlijk ligt ze er in en wordt er geslapen hoor.



Inbakeren deed ik ook, omdat mijn dochter 'fladderde' en zichzelf wakker mepte met die fladderende handjes.

Ze is veel te vroeg geboren en dan hebben ze dat onrustige vaak nog een tijdje. Tijdje gedaan, geen idee meer hoe lang maar het ging uitstekend.

Ik ben altijd benieuwd of meneer Blom ook Ria maar laat praten in de hoop dat het gezeur dan vanzelf over gaat en hij gewoon weer ongestraft z'n sokken op de grond kan flikkeren en z'n voeten op tafel leggen.

Ik vind 'volg je gevoel' altijd zo'n dooddoener. Het is voor het eerst dat je een kind hebt, hoe realistisch is het dat je dan al precies weet hoe je het moet aanpakken? Een methode geeft dan houvast, zonder dat dat direct betekent dat je die methode letter voor letter volgt (overigens heb ik de meeste boeken die ik gelezen heb ook niet op die manier geïnterpreteerd. Ook 'oei ik groei' niet. Daar staat echt niet in dat elk kind hetzelfde is.). En eerlijk gezegd kan ik me niet voorstellen dat er mensen zijn die dat doen. Op die manier kom je uiteindelijk uit bij je eigen methode. Door wat je leest, door wat anderen je vertellen, doordat je zelf meer ervaring krijgt en doordat je je kind leert kennen en op die manier steeds beter weet wat bij hem en bij jou past.

quote:Zaza_zebra schreef op 14 april 2011 @ 14:42:

Hier wel dingen van Ria Blom gevolgd, maar meer als tips dan als wet. Het hele laten huilen hebben we niet gedaan.

Heb wel momenten gehad dat we ons afvroegen of laten huilen niet toch beter was, maar als we het kleine manneke dan weer zijn grote verdriet zagen hebben...

Dus eigenlijk altijd getroost, maar wel als het verdriet weer over was zijn bedje weer in.

Achteraf kwamen we er eigenlijk altijd achter dat er een reden was voor het gehuil: tandjes, ziek zijn/worden, teveel prikkels gehad, moeten poepen, pijn..

Het hele idee van veel slapen, ritme en regelmaat aanbrengen etc, hebben we hier wel toegepast, maar dat sloot eigenlijk ook precies aan bij de behoefte van ons zoontje.



Tsja, ieder zijn eigen mening.

Van laten huilen zal een kindje vast niet doodgaan. Maar ik werd er zelf beroerd van, het idee dat je pas op deze wereld bent, alles vreemd en nieuw is, koud is, en je je rot voelt. Alleen in je bedje.

Mocht zoontjelief nou een verwend snotjong worden, dan zal ik er vast spijt van krijgen. van laten huilen zal je kindje vast niet accut doodgaan , maar er is wel degelijk een relatie tussen huilen , stresshormoon en wiegedood ! ( kan zo een twee drie niet de bron en onderzoeken ophoesten, maar als wen langs komt , die weet het vast)

Hier ook de 3 r-en! En soms ook wel even laten huilen, maar niet zo lang. Als er al gehuild wordt bij in bed leggen, dan duurt dat niet zo lang. Mijn jongste zoon heb ik ook ingebakerd gehad, die ´fladderde´ ook. Zo bewegelijk dat hij zichzelf wakker maakte. Sinds hij zich om kan draaien baker ik hem niet meer in, maar dat heeft wel even voor wat gebroken nachten gezorgd! Maar ik ben van mening dat je je kinderen regelmaat en rust moet bieden. Tuurlijk kan er soms een uitzondering worden gemaakt en het hoeft allemaal niet zo heel strak, maar kinderen gedijen naar mijn mening het beste als ze weten waar ze aan toe zijn!

quote:StabiloBoss schreef op 14 april 2011 @ 14:49:

Ik ben altijd benieuwd of meneer Blom ook Ria maar laat praten in de hoop dat het gezeur dan vanzelf over gaat en hij gewoon weer ongestraft z'n sokken op de grond kan flikkeren en z'n voeten op tafel leggen.

Wat verstaat men onder 'laten huilen'?

Hoe lang is dat dan?

En die angstaanjagende bangmakerijen van dat dat wiegendood kan veroorzaken dat vind ik altijd zo triest. Hoe lang laten zulke ouders zo'n kind dan krijsen? Ik ken niet één ouder die een kind zó lang laat huilen dat het 'gevaarlijk' wordt. Dan spoor je toch niet? Ze zijn er vast maar jemig, dat ben je wel een ongelooflijke hork hoor en dan lijkt zo iemand me überhaupt niet echt geschikt als ouder.



Mijn dochter huilde elke avond wel een uur. Op de arm van mij of mijn man maar ze huilde wel. Dat was haar 'huiluur'. Klokslag tussen zes en zeven.

quote:eleonora schreef op 14 april 2011 @ 14:59:

Wat verstaat men onder 'laten huilen'?

Hoe lang is dat dan?

.

Ria blom adviseerd 30 minuten laten huilen, als kindje 10 sec stil is dan gaan de 30 minuten opnieuw in

dat vind ik pittig lang !

quote:Yamuna schreef op 14 april 2011 @ 14:51:

[...]





van laten huilen zal je kindje vast niet accut doodgaan , maar er is wel degelijk een relatie tussen huilen , stresshormoon en wiegedood ! ( kan zo een twee drie niet de bron en onderzoeken ophoesten, maar als wen langs komt , die weet het vast)



Daar kan ik me best een voorstelling van maken, geloof ook best dat dat kan (ook zonder bron hoor).

Echter bedoelde ik dat meerendeel van de gezonde kindjes toch niet doodgaat aan een tijdje laten huilen.

Nuchter boerenverstand van de lompe Zaza weetjewel



Ik kan het zelf overigens echt niet hoor, en vindt lange tijden laten huilen heel sneu voor t kindje. Maar denk dat er fysiek gezien wel slechtere dingen zijn die je kan doen.



Ach, wat ik zei: ieder zijn gedachten en mening. Toch?

quote:Yamuna schreef op 14 april 2011 @ 15:02:

[...]



Ria blom adviseerd 30 minuten laten huilen, als kindje 10 sec stil is dan gaan de 30 minuten opnieuw in

dat vind ik pittig lang !Als ie hier een goeie huilbui heeft incl paars aanlopen, vuistjes meppen en geiten-mekkertje, dan ben ik altijd blij als ie 10 seconden stil is, dan haalt hij namelijk weer eens adem.

Een van mijn dochters had ook 's avonds zo'n huilperiode. Niet het dreinerige in slaap huilen, maar krijsen! Echt keihard. Geen haar op mijn hoofd om haar te laten liggen. Als we haar oppakten, op haar buik op een arm legden en haar buikje zachtjes aaiden, kalmeerde ze wat. Dus liepen we om beurten neuriënd en wiegend met haar door huis tot het over was. Ze is hierdoor niet gaan denken dat ze door huilen haar zin krijgt. Had waarschijnlijk buikpijn, of wilde niet alleen zijn. Op andere momenten huilde ze amper, net als mijn andere kinderen. Hoeft ook niet. Ze weten gewoon dat we er voor ze zijn als het nodig is.

Even geen puf voor Yam, sorry maar de relatie tussen stress als baby (lang) alleen in slaap huilen, stressniveau blijft ook na het in slaap vallen enorm hoog) en latere stressverwerking en hechting is niet grappig in ieder geval. Baby's hebben volwassenen nodig om emoties te kunnen reguleren, dat kunnen ze niet zelf.



Rust en regelmaat is in principe niets mis mee natuurlijk, zolang je naar de signalen van je kind blijft kijken en erop reageert

De misleiding van het ‘gecontroleerde huilen’

door Pinky McKay



Toen ongeveer twintig jaar geleden het zogenoemde ‘gecontroleerde huilen’ (controlled crying) ten behoeve van slaaptraining voor het eerst werd geïntroduceerd, werd het aanbevolen voor baby’s die ouder waren dan zes maanden, en niet voor pasgeborenen.



Er zijn nog steeds deskundigen die achter varianten van deze methode voor oudere baby’s staan, terwijl veel van deze deskundigen denken dat een vergelijkbare methode niet geschikt is voor jongere baby’s. Niettemin adviseren verschillende auteurs en zelfs sommige slaapcentra ook baby’s van enkele weken oud te laten huilen om ze te leren zelf in slaap te vallen.



Die adviezen lijken erg op de adviezen uit de jaren rond 1850. Soms worden de moderne slaap-training methodes gecamoufleerd door termen als “gecontroleerd troosten” of zelfs “gecontroleerd tot rust komen”, en bij elke vorm worden er verschillende aanbevelingen gedaan over hoe lang de baby mag huilen en hoe vaak en hoe lang de baby getroost mag worden. Soms wordt eenvoudigweg geadviseerd de baby te laten huilen totdat hij zelf in slaap valt.



Veel deskundigen op het gebied van slaaptraining beweren dat er geen bewijs is dat er schade ontstaat door gecontroleerd huilen. Toch is het belangrijk om op te merken dat er een groot verschil is tussen ‘geen bewijs van schade’ en ‘bewijs van geen schade’.



Feitelijk is het zo dat een groeiend aantal gezondheidsdeskundigen beweert dat het niet in het voordeel van de psychische en fysiologische gesteldheid van de baby is om ze te trainen te snel diep te slapen.



De Australian Association of Infant Mental Health (Australische Vereniging voor de geestelijke gezondheid van kinderen) zegt hierover het volgende: ‘Gecontroleerd huilen komt niet overeen met de emotionele en psychische behoeften van het kind, en kan ook onbedoeld negatieve gevolgen hebben.’ Volgens de vereniging zijn er – voor zover bij hen bekend – nog geen wetenschappelijke onderzoeken geweest die het stressgehalte of de emotionele impact op de ontwikkeling kind hebben gemeten bij baby’s die de methode van het gecontroleerde huilen ondergaan.



Ondanks de populariteit van het gecontroleerde huilen is de methode niet gebaseerd op wetenschappelijk bewijs. Professor James McKenna – directeur van het Moeder-Baby Gedragskundig Slaaplaboratorium aan de Universiteit van de Notre Dame en gerespecteerd wiegendoodexpert – omschrijft de methode van gecontroleerd huilen als ‘sociale ideologie gemaskeerd als wetenschap’. Wat hij daarmee bedoelt? Niemand heeft nog bestudeerd hoelang het nu precies veilig is om een baby te laten huilen, als dat het überhaupt is. Toch is er een overvloed aan meningen over hoe lang men een baby zou moeten laten huilen om hem te leren zelfstandig te gaan slapen.



Baby’s die gedwongen worden urenlang alleen te slapen -of alleen te huilen, want velen slapen niet eens- missen adequate verzorging en huid-op-huid-contact die net zo belangrijk zijn als voedsel voor hun ontwikkeling.



Een baby te laten uithuilen om hem een routine aan te leren, terwijl hij in feite honger kan hebben, is vergelijkbaar met een volwassene die zich moet aanpassen aan een zwaar trainingsprogramma in combinatie met een beperkte voedselinname. Het resultaat van dit energieverlies door langdurig huilen zonder mogelijkheid tot voedselinname spreekt voor zich: gewichtsverlies en het uitblijven van optimaal welbevinden.



Kinderarts William Sears zegt hierover: ‘Baby’s die getraind zijn om hun behoeften niet te uiten, lijken kalme, gehoorzame en lieve baby’s. In feite zijn deze baby’s meestal depressieve baby’s die het uiten van hun behoeften afgeleerd hebben.’



Vaak kun je niets doen aan de redenen waardoor kinderen depressies oplopen. Denk aan een trauma door vroege ziekenhuisopname of medische behandelingen. Maar wanneer we ons inleven in de baby is het makkelijk te begrijpen hoe een extreem strikte methode tevens een verband heeft met depressiviteit. En waarom zou je dit riskeren, zeker als je kind al eerder van je gescheiden is geweest? Denk je eens in: jij zou je ook terugtrekken en verdrietig worden als de mensen van wie je van houdt oogcontact met je vermijden – zoals bij sommige slaaptrainingen geadviseerd wordt – en herhaaldelijk je huilen negeren.



Een baby laten huilen verhoogt de hoeveelheid stresshormonen in het lichaam van de baby. Huilende kinderen krijgen een verhoogde hartfrequentie, lichaamstemperatuur en bloeddruk. Deze reacties zorgen voor oververhitting en kunnen in combinatie met braken als gevolg van de extreme beproeving zelfs leiden tot een groter risico op wiegendood bij kwetsbare kinderen.



Er kunnen op de langere termijn ook emotionele effecten optreden. Er is nadrukkelijk bewijs dat verhoogde hoeveelheid stresshormonen permanente veranderingen kunnen veroorzaken in de ontwikkelende hersenen van het jonge kind. Die veranderingen hebben effect op het geheugen, de alertheid en emoties. En ze kunnen een meer overdreven reactie op stress op latere leeftijd veroorzaken, inclusief een verhoogde kans op angst- en depressiviteitsstoornissen.



De Engelse psychotherapeut Sue Gerhardt, auteur van Why love matters: how affection shapes a baby’s brain’ (Nederlands: Waarom liefde zo belangrijk is: hoe liefde voor je baby zijn hersenen vormt), legt in haar boek uit dat de hypothalamus cortisol produceert wanneer een baby van streek is. In normale hoeveelheden kan cortisol geen kwaad, maar als de baby vaak en langdurig blootgesteld wordt aan stressvolle situaties zoals alleen huilen, worden de hersenen overspoeld met cortisol. In de toekomst zal er dan een over- of onderproductie plaatsvinden wanneer het kind blootgesteld wordt aan stressvolle situaties. Teveel cortisol houdt verband met depressie en angstigheid, en te weinig cortisol met emotionele afzondering en agressie.



Eén van de argumenten voor het gebruik van de methode van het laten huilen tot het kindje zelf in slaap valt is dat het ‘werkt’. Uit een recent onderzoek van een Australisch babytijdschrift bleek dat ondanks het feit dat 57 procent van de respondenten deze methode heeft uitgeprobeerd, 27 procent van de moeders geen succes had, 27 procent ondervond dat de methode één of twee dagen werkte, en slechts 8 procent concludeerde dat deze methode langer dan een week werkte.



Ik denk dat dit onderzoek enerzijds aantoont dat zelfs als deze strenge methode werkt, baby’s toch weer wakker worden als ze een nieuwe ontwikkelingsfase bereiken. En anderzijds dat baby’s eerder een bepaalde regelmaat bereiken en rustiger zullen slapen op het moment dat ze een geschikt niveau in de ontwikkeling bereikt hebben. Ook zonder slaaptraining of iets dergelijks.



“Ik ben zo blij dat ik de methode van het laten huilen niet heb toegepast. Mijn baby is nu vijftien maanden en zelfs mijn echtgenoot is mij erg dankbaar voor het feit dat ik wat dit betreft voet bij stuk hield. Leren luisteren naar je hart wanneer je een ouder bent geworden is het mooiste cadeau dat ik me kan voorstellen. Ik ken mezelf nu beter en ik denk dat het erg geholpen heeft in deze periode van mijn leven. Het feit dat ik weet dat mijn instinctieve reacties juist zijn geeft mij zoveel zelfvertrouwen als moeder.” – Michelle.



Gecontroleerd huilen en andere vergelijkbare methodes zullen misschien inderdaad werken om een zichzelf troostende, alleenslapende baby te verkrijgen. Maar het resultaat kan ook zijn dat het kind angstig, vastklampend en hyperwaakzaam wordt. Of nog erger, een kind bij wie het vertrouwen is verdwenen. Helaas kunnen we eigenschappen zoals vertrouwen en medelevenheid niet meten. Toch vormen zij de basisvaardigheden voor het vormen van relaties. We kunnen geen vertrouwensquotiënt geven aan een kind, zoals een intelligentiequotiënt. Eén van de meest trieste e-mails die ik heb ontvangen was afkomstig van een moeder die de methode van het gecontroleerde huilen heeft toepast bij haar peutertje van een jaar oud:



“Na een week de methode van het gecontroleerde huilen te hebben toegepast, sliep hij door, maar hij stopte met praten, terwijl hij daarvoor al enkele woordjes sprak. Het afgelopen jaar heeft hij fysiek contact met mij geweigerd. Als hij zichzelf bezeert, gaat hij naar zijn oudere broertje om getroost te worden. Ik vind het verschrikkelijk dat ik mijn eigen kind verraden heb.” – Sonia.



Het principe dat maakt dat de methode van het gecontroleerde huilen ‘werkt’ is van groot belang. Als gecontroleerd huilen ‘succesvol’ is om een kindje alleen in slaap te laten vallen, maakt hij een ontwikkeling door die neurobioloog Bruce Perry omschrijft als de ‘verslagenheidsreactie’ (defeat response). Normaal gesproken wanneer we ons bedreigd voelen wordt ons lichaam overspoeld met stresshormonen waardoor we klaargemaakt worden om te gaan vechten of vluchten. Maar baby’s kunnen beide niet, dus zullen zij hun behoeften communiceren door te huilen. Wanneer het huilen van een baby genegeerd wordt, zal dit trauma een ‘verslagen’ of ‘bevroren’ reactie tot gevolg hebben.



Uiteindelijk laat de baby het huilen achterwege als het zenuwstelsel de emotionele pijn en de pogingen tot het vragen om hulp uitschakelt. De baby die alleen gelaten wordt terwijl hij huilt leert een wrede les: dat hij geen verschil kan maken met wat hij doet. Dus waarom zou hij het nog blijven proberen? Zo wordt machteloosheid aangeleerd.



Neurowetenschappers en andere onderzoekers hebben aangetoond dat ouders invloed hebben op de groei en ontwikkeling van de hersenen en het aantal verbindingen tussen hersenzenuwcellen van hun kind als zij adequaat reageren op zijn behoeften. Het advies van de Australische Vereniging voor de Geestelijke Gezondheid van Kinderen luidt: ‘Kinderen raken veilig gehecht wanneer er direct, consequent en zorgvuldig op hun behoeften wordt ingespeeld. En een veilige hechting bij jonge kinderen is het fundament voor een goede geestelijke gezondheid.’



Wanneer je het nachtelijke huilen van je kindje vanuit een ander perspectief bekijkt, zul je merken dat hij zijn behoeften toont in plaats van dat hij je probeert te manipuleren. En dan kun je op de juiste manier reageren, afhankelijk van de leeftijd van je baby en zijn behoeften. Daarmee maak je je kindje niet alleen intelligenter, je creëert ook nog een stabielere basis voor zijn toekomstige geestelijke gesteldheid.



Vertaald door Anne Koopmans



Uittreksel en vertaling ervan met toestemming van de auteur van Sleeping Like a Baby.



Pinky McKay is moeder van vijf kinderen, Lactatiekundige (IBCLC) en een gecertificeerd docente babymassage en afkomstig uit Melbourne, Australië. Naast het boek Sleeping Like a Baby schreef zij ook de boeken Parenting By Heart, 100 Ways to Calm the Crying en How do we Tell the Kids?

quote:eleonora schreef op 14 april 2011 @ 14:49:

Even laten huilen, wel gedaan hoor.

Ik heb ook RB gedaan en de drie R-en als richtlijn gebruikt. Paste prima bij ons en bij onze dochter.



Even laten huilen is niet een uur laten huilen wat mij betreft. Langer dan een kwartier sowieso niet en je hoort ook vanzelf met wat voor 'huiltje' je te maken hebt.

Uit volle borst, paniekerig, boos en zo, dan ga je niet laten huilen, althans, ik deed dat niet. Drenzen en jammeren, pruttelen een poosje, dat betekende gewoon slaap hebben maar nog geen zin om te pitten en dan liet ik haar wel even rommelen.



Nog steeds slaapt mijn dochter heel makkelijk en op een vaste tijd. Het schuift nu natuurlijk wel steeds een stukje op maar om half acht uiterlijk ligt ze er in en wordt er geslapen hoor.



Inbakeren deed ik ook, omdat mijn dochter 'fladderde' en zichzelf wakker mepte met die fladderende handjes.

Ze is veel te vroeg geboren en dan hebben ze dat onrustige vaak nog een tijdje. Tijdje gedaan, geen idee meer hoe lang maar het ging uitstekend.Hier exact hetzelfde (behalve de vroeggeboorte) en helemaal mee eens.

Onderzoek bij (mens)aapjes heeft aangetoond dat het huilen vanzelf stopt, maar dat het stressniveau dan niet minder wordt. Dat lijkt me wel een indicatie dat huilen op zich meestal een functie heeft, namelijk het roepen om de moeder om aan te geven dat er iets is (honger, kou, aandacht, enz.) en dat het dus handig is om hier gehoor aan te geven, al lijkt me dat als er dan steeds niets is je wellicht kiest om hem of haar dan maar eventjes te laten huilen.



Later leren kinderen manipuleren d.m.v. hun tranen en raken ze verwend, maar dat is baby's nog niet het geval, maar ik heb me altijd afgevraagd wanneer nu dat besef bij een kind ongeveer komt en wanneer dit dus een rol gaat spelen. Weet iemand dat?

quote:iris1969 schreef op 14 april 2011 @ 15:23:

Later leren kinderen manipuleren d.m.v. hun tranen en raken ze verwend, maar dat is baby's nog niet het geval, maar ik heb me altijd afgevraagd wanneer nu dat besef bij een kind ongeveer komt en wanneer dit dus een rol gaat spelen. Weet iemand dat?



ik heb mn dochter nooit alleen laten huilen,

ben meermalen gewaarschuwd dat ik daarmee een verwend kind kreeg, een mammaplakker, een huilie ...

nu is mn dochter twee, en krijg ik regelmatig te horen dat ze zo een taaie is. ze huilt bijna nooit, en als ze huilt dan is er wat aan de hand.

mogelijk heeft ze een periode "uitgeprobeerd" maar als het resultaat altijd het zelfde is, dan is het uitproberen ook snel klaar.

quote:stella78 schreef op 14 april 2011 @ 14:30:

Hoe oud is je zoontje?



Inmiddels is aangetoond dat laten huilen schadelijk kan zijn. Voortschrijdend inzicht dus. Ik heb (elementen uit) de Ria Blom methode ook gebruikt, en dat kan prima zonder het laten huilen. Hier werkte de regelmaat erg goed. En wij hebben hem ook vrijwel altijd in zijn eigen bedje laten slapen, hebben ook ingebakerd. Misschien heb je wat aan het boek "Wat je baby vertelt" van Tracy Hogg. Daar wordt voor een belangrijk deel dezelfde routine aangehouden, maar het is een wat 'vriendelijker' boek vind ik, en het biedt ook prima alternatieven voor het laten huilen.Ik las voortschrijnend inzicht, hoe toepasselijk