Relaties
alle pijlers
het leeftijdsverschil topic!
maandag 19 februari 2007 om 00:40
Regelmatig duiken hier topics op.... in de trant van Oudere man, jongere vriend, 22 jaar leeftijds verschil e.d. Ik volg die topics omdat ik zelf ook in een leeftijdsverschil situatie zit. Wat me opvalt is dat veel van onze angsten, twijfels en problemen op elkaar lijken. Is het een idee om er een centraal topic van te maken waarin een ieder die met leeftijdsverschil in de relatie te maken heeft en er met 'lotgenoten' over wil kletsen terecht kan?
Als het een suf idee is kan de moderator dit topic weer dichtgooien.
Ik trap wel af. Ben zelf 24 en mn verloofde (yeeeah ben nog steeds blij dat ik dat kan zeggen) is 41. We hebben in het begin problemen gehad die in de acceptatie sfeer lagen (mijn familie was er niet blij mee etc) en nu nog reageert niet iedereen even leuk maar we zitten nu in het stadium dat we daar écht lak aan hebben omdat we heel blij met elkaar zijn.
Ook vind ik wel leuk om te weten hoe je in de relatie terecht bent gekomen, of je het tegen hebt proberen te houden toen je achter het leeftijds verschil kwam etc.
Als het een suf idee is kan de moderator dit topic weer dichtgooien.
Ik trap wel af. Ben zelf 24 en mn verloofde (yeeeah ben nog steeds blij dat ik dat kan zeggen) is 41. We hebben in het begin problemen gehad die in de acceptatie sfeer lagen (mijn familie was er niet blij mee etc) en nu nog reageert niet iedereen even leuk maar we zitten nu in het stadium dat we daar écht lak aan hebben omdat we heel blij met elkaar zijn.
Ook vind ik wel leuk om te weten hoe je in de relatie terecht bent gekomen, of je het tegen hebt proberen te houden toen je achter het leeftijds verschil kwam etc.
zondag 21 november 2010 om 17:03
Inge, jouw situatie lijkt me inderdaad lastig. En van zijn kant ook, als je gek op elkaar bent is het fijn als 'iedereen' dat kan weten .
Ik besef nu ineens hoe makkelijk het is dat ik met mijn vriend 'alleen' het leeftijdsverschil heb. Mijn familie mag hem, en hij is vrij laat vader geworden, zodat ik nog steeds meer met zijn dochtertje scheel dan met hem. En zijn familie is voor mij wat makkelijker afstand nemen dan voor jou je eigen familie.
Ik besef nu ineens hoe makkelijk het is dat ik met mijn vriend 'alleen' het leeftijdsverschil heb. Mijn familie mag hem, en hij is vrij laat vader geworden, zodat ik nog steeds meer met zijn dochtertje scheel dan met hem. En zijn familie is voor mij wat makkelijker afstand nemen dan voor jou je eigen familie.
zondag 21 november 2010 om 17:26
Bedankt voor je reactie. Ben blij dat het tussen jouw en je vriend
toch goed is gegaan en jouw familie het heeft geaccepteerd. Alleen jammer dan van de familie van zijn kant. Maar kan goed snappen dat je je familie van je eigen kant belangrijker vind dan die van zijn kant. Volgens mij is dat voor de meeste mensen wel het geval. En al 1 jaar samen, das al best lang. Ik kende me ex-vriend nu een half jaar, maar zo lang heb ik niet een relatie met hem gehad. Een paar vriendinnen weten het wel en ook 1 zus van mij. Die hadden toch dubbele gevoelens, aan de ene kant was het van 'je leeft toch maar één keer' en aan de andere kant 'dat hij toch veel te oud is'. Maar voor de grootste deel steunde ze me toch, en ik merk dat dat heel belangrijk is. Maar aan mijn ouders heb ik het nooit durfen zeggen, ze denken gewoon dat het een vriend van me is. Ik was vooral bang wat ze ervan vinden ondanks dat ze er waarschijnlijk niet mee zitten omdat ze zelf ook bijna 10 jaar verschillen. Maar ik denk gewoon dat het niet voor iedereen is weggelegd zo'n relatie.
toch goed is gegaan en jouw familie het heeft geaccepteerd. Alleen jammer dan van de familie van zijn kant. Maar kan goed snappen dat je je familie van je eigen kant belangrijker vind dan die van zijn kant. Volgens mij is dat voor de meeste mensen wel het geval. En al 1 jaar samen, das al best lang. Ik kende me ex-vriend nu een half jaar, maar zo lang heb ik niet een relatie met hem gehad. Een paar vriendinnen weten het wel en ook 1 zus van mij. Die hadden toch dubbele gevoelens, aan de ene kant was het van 'je leeft toch maar één keer' en aan de andere kant 'dat hij toch veel te oud is'. Maar voor de grootste deel steunde ze me toch, en ik merk dat dat heel belangrijk is. Maar aan mijn ouders heb ik het nooit durfen zeggen, ze denken gewoon dat het een vriend van me is. Ik was vooral bang wat ze ervan vinden ondanks dat ze er waarschijnlijk niet mee zitten omdat ze zelf ook bijna 10 jaar verschillen. Maar ik denk gewoon dat het niet voor iedereen is weggelegd zo'n relatie.
dinsdag 23 november 2010 om 14:08
Hier ook een andersom verhaal... ik ben (net) 35 en hij is ruim 27....
maar hoe komt het toch dat als dit een geval zou zijn waarbij de man de oudere was, er geen haan naar kraait en het nu toch wel als "bijzonder" wordt gezien...
Door opmerkingen van anderen word ik juist onzeker terwijl we zelf weinig merken van dit 7 1/2 jaar leeftijdverschil....
zo vreemd is dit toch niet?
maar hoe komt het toch dat als dit een geval zou zijn waarbij de man de oudere was, er geen haan naar kraait en het nu toch wel als "bijzonder" wordt gezien...
Door opmerkingen van anderen word ik juist onzeker terwijl we zelf weinig merken van dit 7 1/2 jaar leeftijdverschil....
zo vreemd is dit toch niet?
woensdag 24 november 2010 om 13:22
quote:Inge_00 schreef op 21 november 2010 @ 16:47:
@BarbaraAnn
Waarschijnlijk de grootste reden, dat voornamelijk hij heeft besloten om ermee te stoppen, is de grote afstand tussen ons. Ik ben namelijk onlangs voor mijn studie verhuisd en woon nu zo'n 300 km van hem vandaan. Daarnaast zat hij er ookwel een beetje mee dat ik maar zo weinig qua leeftijd met zijn kinderen scheel, en dat ging toch een beetje aan zijn geweten knagen. Daarnaast vond hij het ook wel een moeilijk idee dat ik een paar jaar geleden nog gewoon op de basisschool zat en een kind was. En om eerlijk te zijn ben ik ook wel bang voor de reaties van mijn naasten, en dan voornamelijk van familie en vrienden. Dat die het niet accepteren en als gevolg geen contact meer met me willen hebben. En ik ben een persoon die zich daar heel veel van aantrekt en me familie erg belangrijk vind en ook een beetje bindingsangst heb. Ondanks alles heb ik toch een beetje dubbele gevoelens, aan de ene kant ben ik blij dat we nu gewoon vrieden zijn en het toch geprobeerd hebben en aan de andere kant ook verdrietig en boos dat we het niet proberen door te zetten en kijken waar het naartoe gaat. Achja...
Inge!Ok, een heel heldere uitleg. Jammer natuurlijk, maar je klinkt er wel vredig over. Dat is fijn, toch?
@BarbaraAnn
Waarschijnlijk de grootste reden, dat voornamelijk hij heeft besloten om ermee te stoppen, is de grote afstand tussen ons. Ik ben namelijk onlangs voor mijn studie verhuisd en woon nu zo'n 300 km van hem vandaan. Daarnaast zat hij er ookwel een beetje mee dat ik maar zo weinig qua leeftijd met zijn kinderen scheel, en dat ging toch een beetje aan zijn geweten knagen. Daarnaast vond hij het ook wel een moeilijk idee dat ik een paar jaar geleden nog gewoon op de basisschool zat en een kind was. En om eerlijk te zijn ben ik ook wel bang voor de reaties van mijn naasten, en dan voornamelijk van familie en vrienden. Dat die het niet accepteren en als gevolg geen contact meer met me willen hebben. En ik ben een persoon die zich daar heel veel van aantrekt en me familie erg belangrijk vind en ook een beetje bindingsangst heb. Ondanks alles heb ik toch een beetje dubbele gevoelens, aan de ene kant ben ik blij dat we nu gewoon vrieden zijn en het toch geprobeerd hebben en aan de andere kant ook verdrietig en boos dat we het niet proberen door te zetten en kijken waar het naartoe gaat. Achja...
Inge!Ok, een heel heldere uitleg. Jammer natuurlijk, maar je klinkt er wel vredig over. Dat is fijn, toch?
woensdag 24 november 2010 om 13:35
@ Alynia: dat is wel fijn, dat je eigen familie het wel respecteerd. Het is je 'thuis', dat is toch belangrijk. De schoonfamilie draait misschien ook wel bij.
Zaterdag houd ik mijn verjaardag en ik maak me er wel zorgen over. Mijn vriend zou eerst niet komen door een cursus, maar uiteindelijk kan hij in de avond toch langskomen en alsnog mijn verjaardag komen vieren. Mijn broertje 'mag' hem niet volgens eigen zeggen en reageerde erg overtrokken toen ik hem vertelde dat mijn vriend toch kwam. Hij dreigde dat hij niet lang wilde blijven en niet mee op stap wilde. Ik baal er van, hij moet er zich maar even overheen zetten. Het is mijn verjaardag en ik wil gewoon de mensen om me heen die om me geven, het is dan ook maar een kleinschalig feest. Ik zou het rot vinden dat hij weggaat om een persoon waar hij echt niet mee hoeft te praten. Vorig jaar waren 2 vrienden wat aangeschoten geworden en het escaleerde ook al bijna omdat het onderwerp politiek om de deur moest komen kijken. Ik zie het fiasco alweer gebeuren dit jaar.
Kijk er dus niet echt naar uit nu, maar wil mijn vriend er wel bij hebben, vind het niet meer dan normaal. Het is wel een beetje vreemd, want de jongste die komt is 16 jaar en mijn vriend is dus 21 jaar ouder. Wil wel aanzien hoe hij daar op reageert. Mijn ouders komen de zondag en die wilden hem er ook (nog) niet bijhebben, maar dat moet maar even tijd hebben en ik denk als het serieus is dat ze er ook wel voor openstaan. Maar dat geef ik even de tijd. Vind de reactie van mijn broertje veel erger. Maar: ik kan niet iedereen gelukkig maken, alleen mezelf
Zaterdag houd ik mijn verjaardag en ik maak me er wel zorgen over. Mijn vriend zou eerst niet komen door een cursus, maar uiteindelijk kan hij in de avond toch langskomen en alsnog mijn verjaardag komen vieren. Mijn broertje 'mag' hem niet volgens eigen zeggen en reageerde erg overtrokken toen ik hem vertelde dat mijn vriend toch kwam. Hij dreigde dat hij niet lang wilde blijven en niet mee op stap wilde. Ik baal er van, hij moet er zich maar even overheen zetten. Het is mijn verjaardag en ik wil gewoon de mensen om me heen die om me geven, het is dan ook maar een kleinschalig feest. Ik zou het rot vinden dat hij weggaat om een persoon waar hij echt niet mee hoeft te praten. Vorig jaar waren 2 vrienden wat aangeschoten geworden en het escaleerde ook al bijna omdat het onderwerp politiek om de deur moest komen kijken. Ik zie het fiasco alweer gebeuren dit jaar.
Kijk er dus niet echt naar uit nu, maar wil mijn vriend er wel bij hebben, vind het niet meer dan normaal. Het is wel een beetje vreemd, want de jongste die komt is 16 jaar en mijn vriend is dus 21 jaar ouder. Wil wel aanzien hoe hij daar op reageert. Mijn ouders komen de zondag en die wilden hem er ook (nog) niet bijhebben, maar dat moet maar even tijd hebben en ik denk als het serieus is dat ze er ook wel voor openstaan. Maar dat geef ik even de tijd. Vind de reactie van mijn broertje veel erger. Maar: ik kan niet iedereen gelukkig maken, alleen mezelf
donderdag 25 november 2010 om 12:27
Mijn vriend en ik hadden 3 weken een relatie toen ik jarig was. Bij de familie is hij er toen niet bij geweest, omdat hij op mijn verjaardag zelf moest werken, maar als hij er wel was geweest was het volgens mij totaal geen probleem geweest.
Ik besef na deze verhalen eigenlijk pas hoe veel geluk ik heb met mijn familie...
Ik besef na deze verhalen eigenlijk pas hoe veel geluk ik heb met mijn familie...
zondag 10 april 2011 om 15:41
donderdag 14 april 2011 om 14:39
Ik zit een zelfde soort relatie.
Ik zelf ben 22 en mijn vriend is 44. Hij heef twee dochters een van 19 en 1 van 10. Helaas is hun moeder overleden toen de jongste 2 jaar oud was.
Sinds een half jaar wonen we samen en de oudste heeft de plannen om binnekort opzihzelf te gaan wonen.
Op het begin van onze relatie hebben veel mensen raar opgekeken. De familie van mijn vriend was het er totaal niet mee eens.
Mijn ouders hadden er minder moeite mee, helemaal toen ze hem leerde kennen was het gewoon goed.
De zus van mijn vriend is heel bot geweest en mijn vriend heeft het contact zo goed als verbroken, De ouders van mijn vriend zijn wel een stuk bijgedraaid.
De jongste dochter van mijn vriend vind het voornamelijk heel leuk dat ik er nu ok bij ben.
De oudste heeft er een stuk meer moeite mee gehad, niet zo gek natuurlijk, wij schelen maar drie jaar.
Gelukkig heeft zij het ondertussen ook kunnen accepteren.
Mijn vriend en ik zijn heel gelukkig samen. Toch zijn er altijd moeilijke dingen.
Je woont inderdaad wel ineens met een kind in huis waar je toch je verantwoordlijkheid voor moet nemen en die graag aandacht wilt.
Als stiefmoeder van 22 is het soms lastig om je in de moederrol aan te passen!!
Niet omdat je het niet zou willen of omdat je het kind uit zou willen gummen zoals ik hier al eerder las. Maar puur omdat je de ervaring nog niet hebt en niet niet altijd de echte moedergevoelens kan geven, die heb je nou eenmaal niet.
Ik wens iedereen veel geluk toe in een relatie met een leeftijdsverschil!
Ik zelf ben 22 en mijn vriend is 44. Hij heef twee dochters een van 19 en 1 van 10. Helaas is hun moeder overleden toen de jongste 2 jaar oud was.
Sinds een half jaar wonen we samen en de oudste heeft de plannen om binnekort opzihzelf te gaan wonen.
Op het begin van onze relatie hebben veel mensen raar opgekeken. De familie van mijn vriend was het er totaal niet mee eens.
Mijn ouders hadden er minder moeite mee, helemaal toen ze hem leerde kennen was het gewoon goed.
De zus van mijn vriend is heel bot geweest en mijn vriend heeft het contact zo goed als verbroken, De ouders van mijn vriend zijn wel een stuk bijgedraaid.
De jongste dochter van mijn vriend vind het voornamelijk heel leuk dat ik er nu ok bij ben.
De oudste heeft er een stuk meer moeite mee gehad, niet zo gek natuurlijk, wij schelen maar drie jaar.
Gelukkig heeft zij het ondertussen ook kunnen accepteren.
Mijn vriend en ik zijn heel gelukkig samen. Toch zijn er altijd moeilijke dingen.
Je woont inderdaad wel ineens met een kind in huis waar je toch je verantwoordlijkheid voor moet nemen en die graag aandacht wilt.
Als stiefmoeder van 22 is het soms lastig om je in de moederrol aan te passen!!
Niet omdat je het niet zou willen of omdat je het kind uit zou willen gummen zoals ik hier al eerder las. Maar puur omdat je de ervaring nog niet hebt en niet niet altijd de echte moedergevoelens kan geven, die heb je nou eenmaal niet.
Ik wens iedereen veel geluk toe in een relatie met een leeftijdsverschil!
donderdag 14 april 2011 om 15:04
@lief: jammer voor je dat Christine niet meer meeschrijft, ik kan me bij het lezen van dit topic herinneren dat zij ook een vriend heeft die met kinderen zit. Maar misschien kun je wat terug lezen, kan me voorstellen dat het moeilijk is.
Wel fijn om te zien dat dit topic zo af en toe weer een opleving kent.
Wel fijn om te zien dat dit topic zo af en toe weer een opleving kent.
donderdag 14 april 2011 om 15:14
ja ik heb al heel wat terug gelezen, vandaar ook mijn verhaal er bij gezet. Soms is het idd lastig. Merk ook dat de meeste vervelende reacties vaak kiomen van mijn moeders die gescheidden zijn. Zij krijgen dan snel het idee dat als het om kind zou gaan , dat het kind niet welkom is!
Dat is niet het geval, het is gewoon anders!
Dat is niet het geval, het is gewoon anders!
donderdag 14 april 2011 om 21:22
@Lief, en anderen! Mijn partner is 13 jaar ouder dan ik en heeft 3 kinderen. Ze hebben allemaal een tijdje bij ons gewoond, maar ik heb me nooit opgesteld als stiefmoeder, meer als een soort tante, juist vanwege het geringe leeftijdsverschil. Bij zuiver 'opvoedkundige' zaken (uitgaan, vriendjes, alcohol, roken, dat soort puberruzies) heb ik me altijd afzijdig gehouden. Ik heb wel altijd duidelijk mijn grenzen aangegeven, dit is mijn huis, en zij moeten zich daarom aanpassen aan mijn regels.
Ik moet zeggen dat die opstelling voor mij prima heeft gewerkt. Ze hebben mijn regels altijd geaccepteerd. Nu komen ze vaak bij me voor steun en goede raad. Ze respecteren mijn mening en nemen me in vertrouwen over hun problemen. Ik had nooit zo veel met kinderen, maar moet zeggen dat het wel ontzettend leuk is om zo veel waardering en liefde te krijgen van mensen waar je geen bloedband mee hebt. Ik krijg vaak spontaan een knuffel, een kaartje, ze nemen cadeautjes voor me mee. Te leuk. En ze noemen me plagend 'onze boze stiefmoeder'. Groter compliment kan ik me eigenlijk niet wensen
Ik moet zeggen dat die opstelling voor mij prima heeft gewerkt. Ze hebben mijn regels altijd geaccepteerd. Nu komen ze vaak bij me voor steun en goede raad. Ze respecteren mijn mening en nemen me in vertrouwen over hun problemen. Ik had nooit zo veel met kinderen, maar moet zeggen dat het wel ontzettend leuk is om zo veel waardering en liefde te krijgen van mensen waar je geen bloedband mee hebt. Ik krijg vaak spontaan een knuffel, een kaartje, ze nemen cadeautjes voor me mee. Te leuk. En ze noemen me plagend 'onze boze stiefmoeder'. Groter compliment kan ik me eigenlijk niet wensen
zaterdag 16 april 2011 om 14:05
Mijn vriend is van plan om binnenkort zijn kids in te lichten over 'mijn bestaan'. Vriend en ik zijn inmiddels een jaar samen en het gaat nog steeds helemaal geweldig. We hebben dit nog niet eerder gedaan i.v.m. scheiding. Ik vond dat die eerst afgerond moest worden. We doen steeds een stapje vooruit, op ons eigen tempo. Toch vind ik dit stapje wel eng hoor.... het is niet zo dat ik de kinderen snel zal gaan zien, maar ik ben wel heel benieuwd hoe het zal gaan lopen en hoe de reacties zullen zijn.
zaterdag 16 april 2011 om 14:38
Sweetcandy, wat goed nieuws! Ik ben benieuwd hoe het je af zal gaan. Grappig, telkens als ik je ergens lees op het forum vraag ik me altijd af hoe het met jullie tweetjes gaat. Zo te horen nog helemaal OK dus.
Hier ook even een update: mijn vriend heeft mijn ouders ontmoet en sindsdien gaat alles veel beter. Mijn moeder vraagt nu ook of hij met Pasen komt en zegt ook telkens: als jij gelukkig met hem bent, goed toch? Ik ben ook hartstikke blij met hem, onze relatie gaat geweldig. Dus ook hier gaat nu van een leien dakje. Merk niet veel aan het leeftijdsverschil.
Hier ook even een update: mijn vriend heeft mijn ouders ontmoet en sindsdien gaat alles veel beter. Mijn moeder vraagt nu ook of hij met Pasen komt en zegt ook telkens: als jij gelukkig met hem bent, goed toch? Ik ben ook hartstikke blij met hem, onze relatie gaat geweldig. Dus ook hier gaat nu van een leien dakje. Merk niet veel aan het leeftijdsverschil.
zaterdag 16 april 2011 om 19:35
hallo allemaal
mijn eerste reactie op deze topic, ook ik heb een relatie waar een groot leeftijd verschil tussen zit, 37 jaar!! ik ben zelf 22 en mijn man 59. We zijn nu bijna 5 jaar getrouwd en nog steeds heel gelukkig saampies. ook hebben we een zoontje van 3, en hij heeft ook nog 2 grote kinderen, en 2 kleine kinderen van 7 en 9. Het loopt fantastisch!!
mijn eerste reactie op deze topic, ook ik heb een relatie waar een groot leeftijd verschil tussen zit, 37 jaar!! ik ben zelf 22 en mijn man 59. We zijn nu bijna 5 jaar getrouwd en nog steeds heel gelukkig saampies. ook hebben we een zoontje van 3, en hij heeft ook nog 2 grote kinderen, en 2 kleine kinderen van 7 en 9. Het loopt fantastisch!!
zondag 17 april 2011 om 16:36
Wat leuk he, dat de ouders/andere familie leden dan ook steeds meer er naar gaan vragen. Ik merk aan mijn ouders nu dat mijn vriend al goed is 'ingeburgerd' in het gezin en ik leer ook steeds meer mensen van zijn kant kennen. (hoewel dat nog niet zo veel is, omdat de kinderen het van ons moeten horen en niet via anderen).
Zijn kinderen zijn overigens 8 en 11.
37 jaar klinkt in mijn oren weer heel erg veel Maar ik weet uit ervaring dat leeftijd dus echt niks uit maakt
Wat fijn dat alles dan zo goed gaat!
Zijn kinderen zijn overigens 8 en 11.
37 jaar klinkt in mijn oren weer heel erg veel Maar ik weet uit ervaring dat leeftijd dus echt niks uit maakt
Wat fijn dat alles dan zo goed gaat!
zondag 17 april 2011 om 16:48
Hier geen ervaring met een enorm leeftijdsverschil, maar tegen degenen die roepen dat 37 jaar niet te merken is:
mijn persoonlijke mening: ik word dit jaar 50. Sta op dating-sites, oa ook voor 50plus. Daar wordt mijn profiel ook bekeken door mannen van boven de 70. Daar moet ik zelf niets van hebben, laat staan van een man die nu 87 is . . . . ik bekijk het zo: mijn vader zou dit jaar 77 geworden zijn, als hij nog had geleefd. Het idee om dan een relatie te hebben met een man die nog 10 jaar ouder zou zijn? Jakkes!!! Misschien dat je tussen de 20-50 jaar niet zoveel merkt, maar later komt de leeftijds-gerelateerde problematiek toch echt wel om de hoek kijken!!!!
mijn persoonlijke mening: ik word dit jaar 50. Sta op dating-sites, oa ook voor 50plus. Daar wordt mijn profiel ook bekeken door mannen van boven de 70. Daar moet ik zelf niets van hebben, laat staan van een man die nu 87 is . . . . ik bekijk het zo: mijn vader zou dit jaar 77 geworden zijn, als hij nog had geleefd. Het idee om dan een relatie te hebben met een man die nog 10 jaar ouder zou zijn? Jakkes!!! Misschien dat je tussen de 20-50 jaar niet zoveel merkt, maar later komt de leeftijds-gerelateerde problematiek toch echt wel om de hoek kijken!!!!
zondag 17 april 2011 om 16:52
Daar heb je wel een punt hoor carenza... Maar ik denk dat de liefde in zo'n geval sterker is. Ik zie mijzelf ook straks als 30-jarige met een 50-jarige man. Wij passen gewoon bij elkaar Alleen worden we samen stukje bij beetje ouder. Natuurlijk maak je dan ook veranderingen door en ga je anders in het leven staan... en het is maar afwachten wat de toekomst ons brengt. Maar wie zegt dat je gelukkig blijft met iemand van dezelfde leeftijd? Ik wil er wat dat betreft niet te veel bij stil staan, toekomstkijken kun je in geen enkele situatie. Ik weet dat ik nu op en top gelukkig ben en daar wil ik zo lang mogelijk van genieten samen met mijn vriend.
zondag 17 april 2011 om 21:11
Natuurlijk klinkt en is 37 jaar jaar leeftijdverschil veel, maar voor mij absoluut geen reden geweest om niet aan deze relatie te beginnen. Heel veel mensen hebben negatieve reactie's en dat is ook het enige geweest wat ik gemerkt heb van de grote leeftijdsverschil. Maar zelfs dat houd mij er niet van af om gewoon lekker te genieten van mijn man en gezin en zolang het mag gelukkig te zijn.
