Relaties
alle pijlers
het leeftijdsverschil topic!
maandag 19 februari 2007 om 00:40
Regelmatig duiken hier topics op.... in de trant van Oudere man, jongere vriend, 22 jaar leeftijds verschil e.d. Ik volg die topics omdat ik zelf ook in een leeftijdsverschil situatie zit. Wat me opvalt is dat veel van onze angsten, twijfels en problemen op elkaar lijken. Is het een idee om er een centraal topic van te maken waarin een ieder die met leeftijdsverschil in de relatie te maken heeft en er met 'lotgenoten' over wil kletsen terecht kan?
Als het een suf idee is kan de moderator dit topic weer dichtgooien.
Ik trap wel af. Ben zelf 24 en mn verloofde (yeeeah ben nog steeds blij dat ik dat kan zeggen) is 41. We hebben in het begin problemen gehad die in de acceptatie sfeer lagen (mijn familie was er niet blij mee etc) en nu nog reageert niet iedereen even leuk maar we zitten nu in het stadium dat we daar écht lak aan hebben omdat we heel blij met elkaar zijn.
Ook vind ik wel leuk om te weten hoe je in de relatie terecht bent gekomen, of je het tegen hebt proberen te houden toen je achter het leeftijds verschil kwam etc.
Als het een suf idee is kan de moderator dit topic weer dichtgooien.
Ik trap wel af. Ben zelf 24 en mn verloofde (yeeeah ben nog steeds blij dat ik dat kan zeggen) is 41. We hebben in het begin problemen gehad die in de acceptatie sfeer lagen (mijn familie was er niet blij mee etc) en nu nog reageert niet iedereen even leuk maar we zitten nu in het stadium dat we daar écht lak aan hebben omdat we heel blij met elkaar zijn.
Ook vind ik wel leuk om te weten hoe je in de relatie terecht bent gekomen, of je het tegen hebt proberen te houden toen je achter het leeftijds verschil kwam etc.
zaterdag 22 augustus 2009 om 23:56
@ peultjes
Jeetje, dat is ook wel erg vervelend zeg!
Heb je hem daar dan niet op aangesproken?
Nee, mijn vriend steunt me wel heel erg. Ik kan met hem -gelukkig- over alles praten. Zou dat niet het geval zijn, dan zou de relatie ook niet lang standhouden, denk ik.
Maar die constante spanning die ik voel heeft wel uitwerking op mij, dat heb ik wel echt gemerkt. Ik ben sneller geirriteerd, vaker moe en afwezig.
Ik word er echt helemaal gek van omdat ik -voor mijn gevoel- zo ongeveer alles geprobeerd heb om hun gedachten te veranderen, maar niks helpt.
En als ze hem nou ontmoet zouden hebben, en hem dan een complete klootzak zouden vinden, dan zou ik ermee kunnen leven, omdat ze t op zijn minst geprobeerd hebben.
Maar nu oordelen ze over iemand waarvan ze helemaal niet weten hoe die persoon is. En dat kwetst me echt wel.
Jeetje, dat is ook wel erg vervelend zeg!
Heb je hem daar dan niet op aangesproken?
Nee, mijn vriend steunt me wel heel erg. Ik kan met hem -gelukkig- over alles praten. Zou dat niet het geval zijn, dan zou de relatie ook niet lang standhouden, denk ik.
Maar die constante spanning die ik voel heeft wel uitwerking op mij, dat heb ik wel echt gemerkt. Ik ben sneller geirriteerd, vaker moe en afwezig.
Ik word er echt helemaal gek van omdat ik -voor mijn gevoel- zo ongeveer alles geprobeerd heb om hun gedachten te veranderen, maar niks helpt.
En als ze hem nou ontmoet zouden hebben, en hem dan een complete klootzak zouden vinden, dan zou ik ermee kunnen leven, omdat ze t op zijn minst geprobeerd hebben.
Maar nu oordelen ze over iemand waarvan ze helemaal niet weten hoe die persoon is. En dat kwetst me echt wel.
donderdag 27 augustus 2009 om 16:46
Hallo allemaal,
Ik ben nieuw hier in het forum,, maar ook ik ben "slachtoffer" van deze situatie Mijn situatie is behoorlijk moeilijk op het moment. Ik had zelf bijna vier jaar een vriend. Ik werkte naast school een paar dagen in de week op een bedrijf waar iemand me altijd al aantrok. We raakten met elkaar aan de praat en dat beviel erg goed. Uiteindelijk gingen we steeds meer met elkaar om, en ja je raad het al, ik werd verliefd. Ik heb dit gevoel willen wegstoppen door niet meer met elkaar om te gaan maar dat lukte niet. Uiteindelijk kwam hij er mee dat hij nogal veel aan me dacht enzo, en op me viel. Toen kwam het dillema. We hadden allebei een relatie, waarvan hij een met 2 kinderen. We verschillen 17 jaar. Na een half jaar stiekem doen heb ik mijn relatie verbroken om dat ik het echt verschrikkelijk vond dat ik bij de verkeerde in bed lag enzo.
Toen kwam zijn vriendin erachter. Die heeft me het moeilijk gemaakt door contact te zoeken met mijn ouders enzo totdat ze dat uiteindelijk liet rusten. Nu een maand verder heeft hij gezegd dat ie echt bij haar weggaat en ze ging natuurlijk weer meteen door het lint. Ik ben bang voor wat me te wachten staan..
Ondertussen weten al diverse mensen van onze 'relatie' en velen hebben vermoedens.
Ik ben benieuwd naar reacties van anderen toen jullie vertelden over het leeftijdsverschil en wat voor impact dit maakte..
Ik ben nieuw hier in het forum,, maar ook ik ben "slachtoffer" van deze situatie Mijn situatie is behoorlijk moeilijk op het moment. Ik had zelf bijna vier jaar een vriend. Ik werkte naast school een paar dagen in de week op een bedrijf waar iemand me altijd al aantrok. We raakten met elkaar aan de praat en dat beviel erg goed. Uiteindelijk gingen we steeds meer met elkaar om, en ja je raad het al, ik werd verliefd. Ik heb dit gevoel willen wegstoppen door niet meer met elkaar om te gaan maar dat lukte niet. Uiteindelijk kwam hij er mee dat hij nogal veel aan me dacht enzo, en op me viel. Toen kwam het dillema. We hadden allebei een relatie, waarvan hij een met 2 kinderen. We verschillen 17 jaar. Na een half jaar stiekem doen heb ik mijn relatie verbroken om dat ik het echt verschrikkelijk vond dat ik bij de verkeerde in bed lag enzo.
Toen kwam zijn vriendin erachter. Die heeft me het moeilijk gemaakt door contact te zoeken met mijn ouders enzo totdat ze dat uiteindelijk liet rusten. Nu een maand verder heeft hij gezegd dat ie echt bij haar weggaat en ze ging natuurlijk weer meteen door het lint. Ik ben bang voor wat me te wachten staan..
Ondertussen weten al diverse mensen van onze 'relatie' en velen hebben vermoedens.
Ik ben benieuwd naar reacties van anderen toen jullie vertelden over het leeftijdsverschil en wat voor impact dit maakte..
donderdag 27 augustus 2009 om 22:55
@ Sil89
Zo, dat zijn veel gelijkenissen..ik was het met verbazing aan het lezen..het eerste gedeelte tenminste.
Ik had voor mijn huidige relatie, ook een relatie van (bijna) 4 jaar. Ik ben mijn huidige vriend ook op het werk tegengekomen..
Mijn huidige vriend en ik verschillen 15 jaar
Het uitgebreide verhaal staat een paar pagina's terug.
Het verschil; hij heeft geen kinderen en geen vervelende ex.
Mijn probleem; mijn ouders.
Zij zijn vastbesloten om hem nooit te ontmoeten.
Hij mag me niet eens voor mij deur komen ophalen..om maar een voorbeeld te noemen..
Dus je kan je wel voorstellen hoe zij reageerden..niet blij in elk geval
Mijn collega's en baas/bazen reageerden heel erg enthousiast en waren/zijn heel blij voor ons.
Maar dat komt omdat zij ons kennen, weten hoe we met elkaar omgaan en hoe wij zijn.
En, ondanks de problemen bij mij thuis (ik woon nog thuis) weten we zeker dat we voor elkaar willen gaan, en dat het niet uitmaakt wat anderen vinden, ook al kwetst het soms.
Maar hij steunt me echt enorm goed moet ik zeggen!:)
Hij is gewoon echt een schatje!
Zo, dat zijn veel gelijkenissen..ik was het met verbazing aan het lezen..het eerste gedeelte tenminste.
Ik had voor mijn huidige relatie, ook een relatie van (bijna) 4 jaar. Ik ben mijn huidige vriend ook op het werk tegengekomen..
Mijn huidige vriend en ik verschillen 15 jaar
Het uitgebreide verhaal staat een paar pagina's terug.
Het verschil; hij heeft geen kinderen en geen vervelende ex.
Mijn probleem; mijn ouders.
Zij zijn vastbesloten om hem nooit te ontmoeten.
Hij mag me niet eens voor mij deur komen ophalen..om maar een voorbeeld te noemen..
Dus je kan je wel voorstellen hoe zij reageerden..niet blij in elk geval
Mijn collega's en baas/bazen reageerden heel erg enthousiast en waren/zijn heel blij voor ons.
Maar dat komt omdat zij ons kennen, weten hoe we met elkaar omgaan en hoe wij zijn.
En, ondanks de problemen bij mij thuis (ik woon nog thuis) weten we zeker dat we voor elkaar willen gaan, en dat het niet uitmaakt wat anderen vinden, ook al kwetst het soms.
Maar hij steunt me echt enorm goed moet ik zeggen!:)
Hij is gewoon echt een schatje!
dinsdag 1 september 2009 om 16:04
@ deeske
Ben blij dat er meer mensen zijn die de situatie snappen. Had nooit verwacht dat ik tot zoiets in staat zo zijn maar it happened. Wil niet anders meer.. Heel veel mensen die ons kennen weten hoe goed we bij elkaar passen maar mensen die dat niet zien willen wel eens nare reacties geven, zoals 'Is dat je vader' of dat ze stiekem zeggen dat ik een hoer ben enzo..
Hoelang weten je ouders er al iets van?
Ben blij dat er meer mensen zijn die de situatie snappen. Had nooit verwacht dat ik tot zoiets in staat zo zijn maar it happened. Wil niet anders meer.. Heel veel mensen die ons kennen weten hoe goed we bij elkaar passen maar mensen die dat niet zien willen wel eens nare reacties geven, zoals 'Is dat je vader' of dat ze stiekem zeggen dat ik een hoer ben enzo..
Hoelang weten je ouders er al iets van?
woensdag 2 september 2009 om 23:55
@ Sil89
Ja, dat heb ik ook. Mijn moeder en biologische vader schelen ook 18 jaar, daarom vind ik het hypocriet dat mijn moeder zo reageerd, zoals zij reageert. Maargoed, meningen verander je nu eenmaal niet zomaar, daar ben ik nu wel achter..
En dat van die nare reacties, sja dat heb ik tot nu toe eigenlijk alleen bij mijn moeder en stiefvader gehad..met mijn 'echte' vader heb ik door omstandigheden geen contact meer.
Mijn moeder weet het eigenlijk vanaf het begin al, een half jaar is dat nu bijna. En mijn stiefvader weet t nu 4/5 maanden ongeveer.
Hoe stonden jouw ouders er tegenover?
Ja, dat heb ik ook. Mijn moeder en biologische vader schelen ook 18 jaar, daarom vind ik het hypocriet dat mijn moeder zo reageerd, zoals zij reageert. Maargoed, meningen verander je nu eenmaal niet zomaar, daar ben ik nu wel achter..
En dat van die nare reacties, sja dat heb ik tot nu toe eigenlijk alleen bij mijn moeder en stiefvader gehad..met mijn 'echte' vader heb ik door omstandigheden geen contact meer.
Mijn moeder weet het eigenlijk vanaf het begin al, een half jaar is dat nu bijna. En mijn stiefvader weet t nu 4/5 maanden ongeveer.
Hoe stonden jouw ouders er tegenover?
donderdag 10 september 2009 om 21:47
Hierbij ook mijn leeftijdsverschilprobleem:
ik ben zelf 21 en mijn 'vriend' is 17 (bijna 18).
Als je ons naast elkaar ziet staan zie je toch wel het leeftijdsverschil, ik hoor van mijn omgeving dat ik er ouder uit zie en mijn 'vriend' ziet er gewoon als zijn leeftijd uit.
We hebben het super gezellig samen, hebben lol en zitten qua gespreksonderwerpen met elkaar op een lijn. Maar toch heb ik af en toe zo'n schaamtegevoel naar de buitenwereld: als we dan over straat lopen denk ik dat mensen echt zien dat we van leeftijd verschillen. Aan de ene kant denk ik dan schijt hebben want we hebben het leuk samen, maar aan de andere kant voel ik mij er toch stom bij en af en toe wil ik het dan ook geheim houden.
Wat vinden jullie van deze situatie? Is het raar van mij dat ik op deze leeftijd met iemand ga die zo'n stuk jonger is of moet ik gewoon 'schijt' hebben en de mogelijke reacties negeren? En ook vraag ik mij af of het normaal is dat ik mij er af en toe een beetje voor schaam. Graag jullie reactie!
ik ben zelf 21 en mijn 'vriend' is 17 (bijna 18).
Als je ons naast elkaar ziet staan zie je toch wel het leeftijdsverschil, ik hoor van mijn omgeving dat ik er ouder uit zie en mijn 'vriend' ziet er gewoon als zijn leeftijd uit.
We hebben het super gezellig samen, hebben lol en zitten qua gespreksonderwerpen met elkaar op een lijn. Maar toch heb ik af en toe zo'n schaamtegevoel naar de buitenwereld: als we dan over straat lopen denk ik dat mensen echt zien dat we van leeftijd verschillen. Aan de ene kant denk ik dan schijt hebben want we hebben het leuk samen, maar aan de andere kant voel ik mij er toch stom bij en af en toe wil ik het dan ook geheim houden.
Wat vinden jullie van deze situatie? Is het raar van mij dat ik op deze leeftijd met iemand ga die zo'n stuk jonger is of moet ik gewoon 'schijt' hebben en de mogelijke reacties negeren? En ook vraag ik mij af of het normaal is dat ik mij er af en toe een beetje voor schaam. Graag jullie reactie!
donderdag 10 september 2009 om 22:03
Wat vinden je ouders ervan?
En je schoonouders?
En wat bedoel je met 'mijn vriend', waarom de aanhalingstekens?
Als het voor jou goed voelt, moet je inderdaad schijt hebben aan de wereld.. Als ik met mijn ex door de stad heenliep kreeg ik ook wel eens nare blikken toegeworpen, maar daar kon ik alleen maar om lachen. Wij waren gelukkig en de rest kon me gestolen worden..
Helaas is het nu wel mijn ex, ik heb besloten voor mezelf te kiezen. Een depressie, daar heb ik helemaal geen ervaring mee. Ik kom net op deze wereld kijken, het is allemaal te moeilijk. Overigens zijn er nog andere dingen voorgevallen, maar deze laat ik achterwege ivm herkenbaarheid.
Liefs.
En je schoonouders?
En wat bedoel je met 'mijn vriend', waarom de aanhalingstekens?
Als het voor jou goed voelt, moet je inderdaad schijt hebben aan de wereld.. Als ik met mijn ex door de stad heenliep kreeg ik ook wel eens nare blikken toegeworpen, maar daar kon ik alleen maar om lachen. Wij waren gelukkig en de rest kon me gestolen worden..
Helaas is het nu wel mijn ex, ik heb besloten voor mezelf te kiezen. Een depressie, daar heb ik helemaal geen ervaring mee. Ik kom net op deze wereld kijken, het is allemaal te moeilijk. Overigens zijn er nog andere dingen voorgevallen, maar deze laat ik achterwege ivm herkenbaarheid.
Liefs.
donderdag 10 september 2009 om 22:17
Hallo dames,
Nieuw op het forum hier, maar al zooooveel dingen gezien waar ik graag op wil reageren, en dit topic is er zeker 1 van.
Ik ben zelf bijna 30 (als ik het zo zie staan, schrik ik er zelf van haha), en mijn vriend is net 23. Mijn ouders hebben er nooit moeilijk over gedaan, zeker niet nadat ze hem ontmoet hebben, aangezien hij in veel dingen volwassener is dan ik. Hij heeft z'n eigen bedrijf, ik studeer (weer) enzovoorts. Zijn ouders hebben ook nooit moeilijk gedaan, maar dat kwam denk ik ook omdat ze pas na een half jaar (toen ze mij al goed hadden leren kennen) er pas achter kwamen dat ik een stuk ouder ben dan hij (zo goed kenden ze me dus ook niet...). Bij mijn vrienden is het ook geen probleem gelukkig. Een van mijn vriendinnen heeft een vriend die bijna 50 is. We grappen wel eens als we met z'n vieren uitzijn, dat haar vriend de vader van de mijne is/had kunnen zijn.
Bij sommige van zijn vrienden ging het in het begin wat lastiger, kreeg ook vaak seksistische grappen naar het hoofd ("hey ouwe fiets", of "voor een oud wijf ben je nog best lekker"). Gelukkig zijn de meeste daar overheen gegroeid en anders kunnen ze een opmerking terugverwachten. Ben niet iemand die vindt dat zijn vrienden ook mijn vrienden moeten zijn, dus daar heb ik dan ook geen enkele moeite mee. M'n vriend vindt het geloof ik wel grappig dat ik die jochies op hun plaats kan zetten. En als het echt te ver gaat, zal hij er zelf ook wat van zeggen.
Nu gaan we "pas" een jaartje met elkaar, dus de grote beslissingen zijn nog niet echt aan bod geweest...
@Philomena
Als je echt bij je 'vriend' wil blijven (ik snap de aanhalingstekens ook niet zo goed overigens), mag je best schijt hebben aan de rest. Als hij jouw leeftijd was geweest en andersom, was er toch ook niets aan de hand geweest? Als jullie het fijn hebben samen, hoeft niemand zich daar toch mee te bemoeien?
Nieuw op het forum hier, maar al zooooveel dingen gezien waar ik graag op wil reageren, en dit topic is er zeker 1 van.
Ik ben zelf bijna 30 (als ik het zo zie staan, schrik ik er zelf van haha), en mijn vriend is net 23. Mijn ouders hebben er nooit moeilijk over gedaan, zeker niet nadat ze hem ontmoet hebben, aangezien hij in veel dingen volwassener is dan ik. Hij heeft z'n eigen bedrijf, ik studeer (weer) enzovoorts. Zijn ouders hebben ook nooit moeilijk gedaan, maar dat kwam denk ik ook omdat ze pas na een half jaar (toen ze mij al goed hadden leren kennen) er pas achter kwamen dat ik een stuk ouder ben dan hij (zo goed kenden ze me dus ook niet...). Bij mijn vrienden is het ook geen probleem gelukkig. Een van mijn vriendinnen heeft een vriend die bijna 50 is. We grappen wel eens als we met z'n vieren uitzijn, dat haar vriend de vader van de mijne is/had kunnen zijn.
Bij sommige van zijn vrienden ging het in het begin wat lastiger, kreeg ook vaak seksistische grappen naar het hoofd ("hey ouwe fiets", of "voor een oud wijf ben je nog best lekker"). Gelukkig zijn de meeste daar overheen gegroeid en anders kunnen ze een opmerking terugverwachten. Ben niet iemand die vindt dat zijn vrienden ook mijn vrienden moeten zijn, dus daar heb ik dan ook geen enkele moeite mee. M'n vriend vindt het geloof ik wel grappig dat ik die jochies op hun plaats kan zetten. En als het echt te ver gaat, zal hij er zelf ook wat van zeggen.
Nu gaan we "pas" een jaartje met elkaar, dus de grote beslissingen zijn nog niet echt aan bod geweest...
@Philomena
Als je echt bij je 'vriend' wil blijven (ik snap de aanhalingstekens ook niet zo goed overigens), mag je best schijt hebben aan de rest. Als hij jouw leeftijd was geweest en andersom, was er toch ook niets aan de hand geweest? Als jullie het fijn hebben samen, hoeft niemand zich daar toch mee te bemoeien?
vrijdag 11 september 2009 om 16:53
Mijn vriend en ik schelen zestien jaar (hij 39 ik 23) maar ik heb op leeftijdsgebied echt nooit een probleem gehad.
Behalve dan dat ik mijn ouders dik een jaar niet heb gezien of gesproken... Nu gaat het inmiddels goed en is er geen enkel probleem hoor. Maar als je bij elkaar past, elkaar goed aanvult en van elkaar houd is er toch geen enkel probleem?
Behalve dan dat ik mijn ouders dik een jaar niet heb gezien of gesproken... Nu gaat het inmiddels goed en is er geen enkel probleem hoor. Maar als je bij elkaar past, elkaar goed aanvult en van elkaar houd is er toch geen enkel probleem?
vrijdag 11 september 2009 om 21:22
Hoi allemaal,
heb ook al veel gelezen op het forum en wou graag reageren met mijn verhaal .
Ben sinds een jaar van mijn man weg (7 jaar ouder dan mij ) Dit lijkt misschien niet veel ten opzichte van sommige leeftijdsverschillen hier maar toch is er tijdens ons 16 jaar huwelijk bij mij althans veel obstakels geweest omdat hij zo'n ouderwetse visie had op vanalles en nog wat , zijn moeder en de mijne schelen 14 jaar en qua opvoeding naar onze kinderen toe was het meestal de opvoeding die hij genoten had dat werd doorgetrokken , niet dat alles slecht was natuurlijk maar er is ook nog zoiets als met de tijd meegaan !! Afijn we zijn dus nu aan het scheiden niet enkel het leeftijdsverschil is daar de oorzaak van hoor maar nu komt het eigenlijke verhaal
Sinds enkele maanden heb ik een nieuwe relatie , was niet op zoek en is me totaal onverwacht overkomen , ik ben 36 en hij is bijna 28, in het begin trok hij er zich niets van aan en was hij direkt stapel van me ,ik ontmoette hem op een feestje van mijn ouders en ze stonden direkt achter ons (ook omdat ze wisten welke rottijd ik gehad had ) zijn ouders reageerden ook heel tof en ze hebben me met open armen ontvangen alsook mijn 2 dochters die bij me wonen !Na een weekje sloeg in eerste instantie de twijfel bij hem toe (had toen nog geen kennis gemaakt met zijn familie ) De werkmakkers begonnen hem lastig te vallen (Ik ...oude vrouw , kinderen , bagage van vroeger , nog aan het scheiden , zelfs op mijn uiterlijk hadden ze commentaar terwijl ze me geeneens kennen !)en hij begon te twijfelen of hij dit wel aankon en of hij zijn vrijheid wou opgeven voor mij.Het heeft toen enkele dagen gekwakkeld , niet weten of hij ervoor ging of niet , soms sms te hij me dat hij naar me verlangde en dan weer sloeg de twijfel toe . Op een weekend hadden we afgesproken en toen ik op die plaats aankwam liep hij me straal voorbij en was weg, (ze hadden blijkbaar uren op hem ingepraat en nogal grof zelfs zo van pak die nog eens goed en dump die dan !!!) , hij stuurde me een bericht dat ik een andere vent moest zoeken dat hij het niet meer wist !
Ik zei dat ik hem met rust zou laten en dat hij me wel wist te vinden als hij er klaar voor was , geen half uur later belde hij me ,we hebben toen gepraat , ik heb hem gezegd dat ik niet op zoek was naar iemand maar dat hij mij gevonden had en als hij eerlijk met zichzelf was hij niet moest luisteren wat alle anderen zeiden ,ik heb hem rechtuit gevraagd "wat wil jij" ?
Vanaf dan is het in een stroomversnelling gegaan , hij koos mij en ondertussen weet iedereen van ons , zijn ouders en zus zijn blij voor hem , vrienden zijn ook blij en mijn kinderen zijn blij dat mama weer gelukkig is !
Of dit blijft duren weet ik niet en ik kan niet in de toekomst kijken maar als je het niet probeert weet je het niet en ik wil later niet oud zijn en eenzaam denken wat als ik die jongen toen niet had laten gaan ......maar eerder kunnen terugdenken op de mooie tijd die we hadden of die nu even duurt of eeuwig ....
Of iemand ouder is of jonger , het is het hart dat de liefde regeert ook al zegt het hoofd dikwijls iets anders ....
Groetjes
heb ook al veel gelezen op het forum en wou graag reageren met mijn verhaal .
Ben sinds een jaar van mijn man weg (7 jaar ouder dan mij ) Dit lijkt misschien niet veel ten opzichte van sommige leeftijdsverschillen hier maar toch is er tijdens ons 16 jaar huwelijk bij mij althans veel obstakels geweest omdat hij zo'n ouderwetse visie had op vanalles en nog wat , zijn moeder en de mijne schelen 14 jaar en qua opvoeding naar onze kinderen toe was het meestal de opvoeding die hij genoten had dat werd doorgetrokken , niet dat alles slecht was natuurlijk maar er is ook nog zoiets als met de tijd meegaan !! Afijn we zijn dus nu aan het scheiden niet enkel het leeftijdsverschil is daar de oorzaak van hoor maar nu komt het eigenlijke verhaal
Sinds enkele maanden heb ik een nieuwe relatie , was niet op zoek en is me totaal onverwacht overkomen , ik ben 36 en hij is bijna 28, in het begin trok hij er zich niets van aan en was hij direkt stapel van me ,ik ontmoette hem op een feestje van mijn ouders en ze stonden direkt achter ons (ook omdat ze wisten welke rottijd ik gehad had ) zijn ouders reageerden ook heel tof en ze hebben me met open armen ontvangen alsook mijn 2 dochters die bij me wonen !Na een weekje sloeg in eerste instantie de twijfel bij hem toe (had toen nog geen kennis gemaakt met zijn familie ) De werkmakkers begonnen hem lastig te vallen (Ik ...oude vrouw , kinderen , bagage van vroeger , nog aan het scheiden , zelfs op mijn uiterlijk hadden ze commentaar terwijl ze me geeneens kennen !)en hij begon te twijfelen of hij dit wel aankon en of hij zijn vrijheid wou opgeven voor mij.Het heeft toen enkele dagen gekwakkeld , niet weten of hij ervoor ging of niet , soms sms te hij me dat hij naar me verlangde en dan weer sloeg de twijfel toe . Op een weekend hadden we afgesproken en toen ik op die plaats aankwam liep hij me straal voorbij en was weg, (ze hadden blijkbaar uren op hem ingepraat en nogal grof zelfs zo van pak die nog eens goed en dump die dan !!!) , hij stuurde me een bericht dat ik een andere vent moest zoeken dat hij het niet meer wist !
Ik zei dat ik hem met rust zou laten en dat hij me wel wist te vinden als hij er klaar voor was , geen half uur later belde hij me ,we hebben toen gepraat , ik heb hem gezegd dat ik niet op zoek was naar iemand maar dat hij mij gevonden had en als hij eerlijk met zichzelf was hij niet moest luisteren wat alle anderen zeiden ,ik heb hem rechtuit gevraagd "wat wil jij" ?
Vanaf dan is het in een stroomversnelling gegaan , hij koos mij en ondertussen weet iedereen van ons , zijn ouders en zus zijn blij voor hem , vrienden zijn ook blij en mijn kinderen zijn blij dat mama weer gelukkig is !
Of dit blijft duren weet ik niet en ik kan niet in de toekomst kijken maar als je het niet probeert weet je het niet en ik wil later niet oud zijn en eenzaam denken wat als ik die jongen toen niet had laten gaan ......maar eerder kunnen terugdenken op de mooie tijd die we hadden of die nu even duurt of eeuwig ....
Of iemand ouder is of jonger , het is het hart dat de liefde regeert ook al zegt het hoofd dikwijls iets anders ....
Groetjes
vrijdag 11 september 2009 om 22:45
Allereerst bedankt voor de reacties!
Die aanhalingstekens had ik misschien even moeten uitleggen, maar we zijn eigenlijk wel met elkaar maar hebben officieel elkaar nog niet vriend en vriendin genoemd. Klinkt een beetje raar eigenlijk maargoed..
Ouders van beide kanten zijn op de hoogte en hebben er zover ik weet geen problemen mee.
Ik denk dat het probleem wel echt bij mijzelf ligt, ik moet mij minder druk maken om wat anderen denken of vinden en mijn hart volgen..
Die aanhalingstekens had ik misschien even moeten uitleggen, maar we zijn eigenlijk wel met elkaar maar hebben officieel elkaar nog niet vriend en vriendin genoemd. Klinkt een beetje raar eigenlijk maargoed..
Ouders van beide kanten zijn op de hoogte en hebben er zover ik weet geen problemen mee.
Ik denk dat het probleem wel echt bij mijzelf ligt, ik moet mij minder druk maken om wat anderen denken of vinden en mijn hart volgen..
donderdag 4 maart 2010 om 20:55
Ik ben 18 jaar, hij is 38.
Ik heb een hoop meegemaakt in mn leven. Ik zal niet ingaan op details, maar mede daardoor weet ik op dit moment wat ik wil in het leven en wat ik zoek in mensen. Ik ben ontzettend kritisch wat betreft mensen en dan bedoel ik niet het uiterlijk, maar innerlijk. Als bepaalde eigenschappen me niet zinnen, ben ik weg, zowel bij vriendinnen als bij mogelijke partners. Bij deze man vind ik werkelijk niets dat me tegenstaat en dat komt ontzettend weinig voor!
Hij heeft zelf flinke ellende achter de rug. Hij heeft erg veel geld en veel vrouwen zitten achter zijn geld aan. Ik niet, geld maakt me niet heel veel uit en ik wist niet dat hij er zo goed in zat.
Hij is geestelijk jong en ik ben geestelijk veel ouder dan ik echt ben, we voelen allebei geen leeftijdsverschil.
Hij dacht dat ik 23 was, ik dacht dat hij 30 was.
Ik sprak hem aan, hij durfde mij niet aan te spreken. Hij was al maanden bezig in contact met mij te komen. Hij kwam dagelijks op mijn werk (bijbaantje), sprong (zonder kaartje) in treinen omdat hij dacht dat ik er in zat, liep de hele dag door onze woonplaats (bij mooi weer) in de hoop mij tegen te komen. Hij doet ontzettend veel moeite voor me en zegt ook dat hij alles voor me wil doen. Ik heb hem tot nu echter altijd afgehouden, ben een beetje een ijskonijn. Ik laat me niet makkelijk inpalmen door mannen, eerst zien hoe iemand is en dan kijken we wel verder. Hij was natuurlijk niet blij dat ik zo afhield, het heeft hem erg veel pijn gedaan. Hij had mij opgegeven, maar toch komen we steeds bij elkaar uit.
Op onze eerste afspraak vertelde ik dat ik 17, hij hield vol dat hij 30 was.
Ik weet dat hij ontzettend goed bij me past qua innerlijk, het contact gaat ontzettend makkelijk.
In eerste instantie hebben we een paar dates gehad, waarna ik afgehouden heb omdat ik achter zijn leeftijd kwam, dat liet me ontzettend schrikken! Maar nu na een jaar komen we weer bij elkaar uit. We hebben tussentijds wel een paar keer bijgepraat, maar nu hebben we weer urenlange gesprekken en wordt het maar weer pijnijk duidelijk hoe goed we bij elkaar passen.
Ik vind het heel moeilijk, ik ben op dit moment nog nergens aan begonnen, dit is het moment om tot bezinning te komen en weg te lopen uit deze situatie.
Ik denk er aan om hem beter te leren kennen, in het geheim dan wel, mijn ouders en omgeving zouden contact namelijk absoluut niet accepteren. Hij woont inmiddels in een andere plaats, dus dat maakt contact in het geheim makkelijker.
Een andere mogelijkheid zou zijn om over 7 jaar verder te kijken, ik ben tenslotte pas 18 en heb de wereld aan mn voeten. Als ik met 25 jaar deze kwestie nog hetzelfde zie is het duidelijk.
Ik zou jullie mening hier graag over willen weten.
Ik heb een hoop meegemaakt in mn leven. Ik zal niet ingaan op details, maar mede daardoor weet ik op dit moment wat ik wil in het leven en wat ik zoek in mensen. Ik ben ontzettend kritisch wat betreft mensen en dan bedoel ik niet het uiterlijk, maar innerlijk. Als bepaalde eigenschappen me niet zinnen, ben ik weg, zowel bij vriendinnen als bij mogelijke partners. Bij deze man vind ik werkelijk niets dat me tegenstaat en dat komt ontzettend weinig voor!
Hij heeft zelf flinke ellende achter de rug. Hij heeft erg veel geld en veel vrouwen zitten achter zijn geld aan. Ik niet, geld maakt me niet heel veel uit en ik wist niet dat hij er zo goed in zat.
Hij is geestelijk jong en ik ben geestelijk veel ouder dan ik echt ben, we voelen allebei geen leeftijdsverschil.
Hij dacht dat ik 23 was, ik dacht dat hij 30 was.
Ik sprak hem aan, hij durfde mij niet aan te spreken. Hij was al maanden bezig in contact met mij te komen. Hij kwam dagelijks op mijn werk (bijbaantje), sprong (zonder kaartje) in treinen omdat hij dacht dat ik er in zat, liep de hele dag door onze woonplaats (bij mooi weer) in de hoop mij tegen te komen. Hij doet ontzettend veel moeite voor me en zegt ook dat hij alles voor me wil doen. Ik heb hem tot nu echter altijd afgehouden, ben een beetje een ijskonijn. Ik laat me niet makkelijk inpalmen door mannen, eerst zien hoe iemand is en dan kijken we wel verder. Hij was natuurlijk niet blij dat ik zo afhield, het heeft hem erg veel pijn gedaan. Hij had mij opgegeven, maar toch komen we steeds bij elkaar uit.
Op onze eerste afspraak vertelde ik dat ik 17, hij hield vol dat hij 30 was.
Ik weet dat hij ontzettend goed bij me past qua innerlijk, het contact gaat ontzettend makkelijk.
In eerste instantie hebben we een paar dates gehad, waarna ik afgehouden heb omdat ik achter zijn leeftijd kwam, dat liet me ontzettend schrikken! Maar nu na een jaar komen we weer bij elkaar uit. We hebben tussentijds wel een paar keer bijgepraat, maar nu hebben we weer urenlange gesprekken en wordt het maar weer pijnijk duidelijk hoe goed we bij elkaar passen.
Ik vind het heel moeilijk, ik ben op dit moment nog nergens aan begonnen, dit is het moment om tot bezinning te komen en weg te lopen uit deze situatie.
Ik denk er aan om hem beter te leren kennen, in het geheim dan wel, mijn ouders en omgeving zouden contact namelijk absoluut niet accepteren. Hij woont inmiddels in een andere plaats, dus dat maakt contact in het geheim makkelijker.
Een andere mogelijkheid zou zijn om over 7 jaar verder te kijken, ik ben tenslotte pas 18 en heb de wereld aan mn voeten. Als ik met 25 jaar deze kwestie nog hetzelfde zie is het duidelijk.
Ik zou jullie mening hier graag over willen weten.
donderdag 4 maart 2010 om 21:38
Pelo:
Niet om vervelend te doen, maar dit is wat mij opvalt:
-Hij heeft gelogen over zijn leeftijd! (ik hou er niet van als mensen liegen, hij zal je vast een mooie reden hebben verteld: Ik was bang dat je anders nooit voor me zou vallen...)
-Dat hij al maanden zijn best doet jou tegen het lijf te lopen, ronddwalen in de stad enz... Ik geloof er niet in. Naar mijn idee hebben gezonde leuke kerels van 38 wel iets beters te doen?
-Wat voegt het feit dat hij geld heeft toe aan je verhaal? (en heeft hij geen baan? Aangezien hij iedere dag op jouw werk verschijnt?)
Zomaar wat vraagtekens...denk er eens over na?
Niet om vervelend te doen, maar dit is wat mij opvalt:
-Hij heeft gelogen over zijn leeftijd! (ik hou er niet van als mensen liegen, hij zal je vast een mooie reden hebben verteld: Ik was bang dat je anders nooit voor me zou vallen...)
-Dat hij al maanden zijn best doet jou tegen het lijf te lopen, ronddwalen in de stad enz... Ik geloof er niet in. Naar mijn idee hebben gezonde leuke kerels van 38 wel iets beters te doen?
-Wat voegt het feit dat hij geld heeft toe aan je verhaal? (en heeft hij geen baan? Aangezien hij iedere dag op jouw werk verschijnt?)
Zomaar wat vraagtekens...denk er eens over na?
donderdag 4 maart 2010 om 21:57
Daar ben ik ook maandenlang woest om geweest! Ik kan absoluut niet tegen mensen die liegen! Plus de leeftijd zelf, was dat ook de reden dat ik flink afhield. Ik heb het hem ook absoluut niet makkelijk gemaakt over die leugen. Inmiddels heb ik het hem vergeven, omdat ik niet lang boos ben op mensen en hij ook beseft hoe ontzettend stom hij is geweest. Ik kan het natuurlijk nooit met zekerheid zeggen, maar ik vertrouw hem als hij zegt dat hij niet meer liegt.
Ik heb maandenlang niet door gehad dat hij dat expres deed, het viel me wel op dat ik hem bizar vaak tegenkwam, maar geen idee dat dat was omdat hij achter me aan zat! Tsja ik vond het persoonlijk ook een beetje levenloos.. Maar hij komt uit het buitenland en woont pas kort hier. Op het moment dat hij zo zn best deed kende hij nog niet zoveel mensen in de omgeving en had dus niet zo veel te doen. Hij werkt heel erg veel en had op dat moment vakantie en ging dus maar op zoek naar mij. Heel erg logisch vind ik het zelf ook niet, maar het innerlijk klopt. Hij is nou eenmaal iemand die af en toe gestoorde dingen doet, maar dat is juist wel leuk.
Het feit dat hij geld heeft, maakt het duidelijk dat hij voorzichtig is met de mensen met wie hij omgaat, want dat is hij, en geeft aan dat dit niet zomaar een bevlieging is of een of andere vent die zin heeft in een leuke nacht. En ik werkte bij een supermarkt, in de avonduren, na zijn werk kwam hij steeds wat kleins halen bij mij.
Ik heb maandenlang niet door gehad dat hij dat expres deed, het viel me wel op dat ik hem bizar vaak tegenkwam, maar geen idee dat dat was omdat hij achter me aan zat! Tsja ik vond het persoonlijk ook een beetje levenloos.. Maar hij komt uit het buitenland en woont pas kort hier. Op het moment dat hij zo zn best deed kende hij nog niet zoveel mensen in de omgeving en had dus niet zo veel te doen. Hij werkt heel erg veel en had op dat moment vakantie en ging dus maar op zoek naar mij. Heel erg logisch vind ik het zelf ook niet, maar het innerlijk klopt. Hij is nou eenmaal iemand die af en toe gestoorde dingen doet, maar dat is juist wel leuk.
Het feit dat hij geld heeft, maakt het duidelijk dat hij voorzichtig is met de mensen met wie hij omgaat, want dat is hij, en geeft aan dat dit niet zomaar een bevlieging is of een of andere vent die zin heeft in een leuke nacht. En ik werkte bij een supermarkt, in de avonduren, na zijn werk kwam hij steeds wat kleins halen bij mij.
donderdag 4 maart 2010 om 22:03
Hey Pelo...
Kijk, dat maakt de boel een stuk duidelijker!
Leeftijd hoeft niet veel te zeggen, mijn partner is 18 jaar ouder, en we zijn dolgelukkig! Zo af en toe vreemde blikken, maar dat is niet ons probleem...
Met elkaar leren kennen is niets mis toch? Zorg ervoor dat je ook een beetje blijft nadenken, maar geniet vooral ook van het gevoel! Je hoeft niet meteen te trouwen toch, beetje aftasten is ook leuk, en wie weet war het toe leid...
Alleen dat "geheime" is jammer.. Aan de andere kant kan ik me wel voorstellen dat je omgeving er wat moeite mee heeft. Jullie zitten toch in een compleet andere levensfase...
Kijk, dat maakt de boel een stuk duidelijker!
Leeftijd hoeft niet veel te zeggen, mijn partner is 18 jaar ouder, en we zijn dolgelukkig! Zo af en toe vreemde blikken, maar dat is niet ons probleem...
Met elkaar leren kennen is niets mis toch? Zorg ervoor dat je ook een beetje blijft nadenken, maar geniet vooral ook van het gevoel! Je hoeft niet meteen te trouwen toch, beetje aftasten is ook leuk, en wie weet war het toe leid...
Alleen dat "geheime" is jammer.. Aan de andere kant kan ik me wel voorstellen dat je omgeving er wat moeite mee heeft. Jullie zitten toch in een compleet andere levensfase...
donderdag 4 maart 2010 om 22:37
Absoluut.. Mijn ouders zouden mij niet in mijn keuze steunen en vanwege mijn leeftijd proberen om dit onmogelijk te maken..
Hoe oud zijn jullie nu? Hoe lang zijn jullie samen?
We zijn op onze eerste date naar een restaurant gegaan, waar hij mij op een gegeven moment zoende. Omdat hij niet zo goed NL praat en wij beiden wel goed engels kunnen praten wij engels, dus anderen daar dachten dat we beiden geen NL konden en we hun dus niet konden verstaan. Op het moment dat hij me zoende en daarna hoorde ik dat iedereen in het restaurant het over ons had, met allerlei nare commentaren en dat vond ik echt heel vervelend! Ook omdat ik er niet over nagedacht had en het totaal niet verwachtte. Hoe ga jij daar mee om? Ben je gewoon samen in het openbaar?
Hoe oud zijn jullie nu? Hoe lang zijn jullie samen?
We zijn op onze eerste date naar een restaurant gegaan, waar hij mij op een gegeven moment zoende. Omdat hij niet zo goed NL praat en wij beiden wel goed engels kunnen praten wij engels, dus anderen daar dachten dat we beiden geen NL konden en we hun dus niet konden verstaan. Op het moment dat hij me zoende en daarna hoorde ik dat iedereen in het restaurant het over ons had, met allerlei nare commentaren en dat vond ik echt heel vervelend! Ook omdat ik er niet over nagedacht had en het totaal niet verwachtte. Hoe ga jij daar mee om? Ben je gewoon samen in het openbaar?
donderdag 4 maart 2010 om 23:23
Ik ben 28, en mijn partner en ik hebben kinderen van dezelfde leeftijd. Allebei een leuke baan, alles al op de rit.
Dat soort commentaar krijgen wij niet, en uiteraard zijn we samen in "het openbaar", het is een volwassen relatie, dus waarom niet, de hele wereld mag zien dat wij van elkaar houden.
Daarin verschillen jullie misschien wat veel van elkaar? Ik ga ervanuit dat je nog studeert, en hij een baan heeft? Jij woont nog bij je ouders, hij alleen... Toch wel wat dingen om over na te denken, hoe zie je je toekomst, wat wil je?
Dat soort commentaar krijgen wij niet, en uiteraard zijn we samen in "het openbaar", het is een volwassen relatie, dus waarom niet, de hele wereld mag zien dat wij van elkaar houden.
Daarin verschillen jullie misschien wat veel van elkaar? Ik ga ervanuit dat je nog studeert, en hij een baan heeft? Jij woont nog bij je ouders, hij alleen... Toch wel wat dingen om over na te denken, hoe zie je je toekomst, wat wil je?
vrijdag 5 maart 2010 om 03:37
Ik ga volgend jaar studeren en dan ook meteen uit huis, woon op dit moment inderdaad nog bij mn ouders. Zit nu in mn eindexamenjaar en ben over een paar maanden klaar.
Hij heeft een eigen bedrijf en woont inderdaad alleen. Hij vindt het een leuk idee dat ik bij hem intrek, maar ik wil wel eerst ervaring op doen met alleen wonen.
De toekomst, daar heeft hij wel eens dingen over gezegd, hij wil graag trouwen en een kind. Over de tijdsperiode waarin dit dat zou moeten gebeuren weet ik niet.. Toch maar eens over hebben voordat we echt wat beginnen.
Over trouwen heb ik zelf niet echte vaste ideeen, ik laat het afhangen hoe het voelt. Vind het niet noodzakelijk, maar lijkt me wel leuk als het goedvoelt. Ik wil ook kinderen, denk ik op dit moment.
Hij is een erg betrokken persoon, veel bezig met wat goed voor mij zou zijn om te studeren en wat voor werk ik zou kunnen doen. Hij stort zich dan ook volledig in die wereld en zorgt voor contacten. Ik laat me niet altijd door zijn ideeen leiden, het blijft natuurlijk mijn leven, maar hij is zeker iemand die me overal in steunt en helpt. Hij zal me zeker helpen om de dingen te bereiken die ik in mijn leven wil bereiken.
En toch vind ik het eng. Ik hoef inderdaad niet meteen met hem te trouwen, maar wat als ik erachter kom dat hij het helemaal voor mij is? Ik ben bang dat ik hem te leuk vind. Dan wordt het moeilijk met eerder aftakelen en kinderen plannen.. Ik heb zelf eigenlijk niet zo'n zin in drama en gedoe en hij ook niet, maar aan de andere kant ben ik wel iemand die helemaal voor de liefde zal gaan.
Ben jij niet bang voor de laatste jaren van je leven? Ik weet dat het net zo goed morgen afgelopen kan zijn, voor ons beiden, maar de kans dat hij deze wereld eerder verlaat dan ik is toch groot!
Hij heeft een eigen bedrijf en woont inderdaad alleen. Hij vindt het een leuk idee dat ik bij hem intrek, maar ik wil wel eerst ervaring op doen met alleen wonen.
De toekomst, daar heeft hij wel eens dingen over gezegd, hij wil graag trouwen en een kind. Over de tijdsperiode waarin dit dat zou moeten gebeuren weet ik niet.. Toch maar eens over hebben voordat we echt wat beginnen.
Over trouwen heb ik zelf niet echte vaste ideeen, ik laat het afhangen hoe het voelt. Vind het niet noodzakelijk, maar lijkt me wel leuk als het goedvoelt. Ik wil ook kinderen, denk ik op dit moment.
Hij is een erg betrokken persoon, veel bezig met wat goed voor mij zou zijn om te studeren en wat voor werk ik zou kunnen doen. Hij stort zich dan ook volledig in die wereld en zorgt voor contacten. Ik laat me niet altijd door zijn ideeen leiden, het blijft natuurlijk mijn leven, maar hij is zeker iemand die me overal in steunt en helpt. Hij zal me zeker helpen om de dingen te bereiken die ik in mijn leven wil bereiken.
En toch vind ik het eng. Ik hoef inderdaad niet meteen met hem te trouwen, maar wat als ik erachter kom dat hij het helemaal voor mij is? Ik ben bang dat ik hem te leuk vind. Dan wordt het moeilijk met eerder aftakelen en kinderen plannen.. Ik heb zelf eigenlijk niet zo'n zin in drama en gedoe en hij ook niet, maar aan de andere kant ben ik wel iemand die helemaal voor de liefde zal gaan.
Ben jij niet bang voor de laatste jaren van je leven? Ik weet dat het net zo goed morgen afgelopen kan zijn, voor ons beiden, maar de kans dat hij deze wereld eerder verlaat dan ik is toch groot!
