Psyche
alle pijlers
Burnout! Het vervolg
woensdag 9 februari 2011 om 17:27
maandag 2 mei 2011 om 16:31
Lief, . Ik wil zo graag iets voor je doen. Iets zeggen waardoor je je een beetje beter voelt, iets doen waardoor je even kunt lachen. Ik vind het zo rot voor je. Je ging zo goed, je was weer zo blij, en juist dan komt de dip extra hard aan. Als je maar weet dat ik je geweldig vind!!
Je man heeft gelijk, je doet het voor je lg toch nooit goed. Nu je 20 uur bent beter gemeld, heb je toch ook gewoon weer recht op vakantie? Kun je niet via bmw regelen dat je een weekje vrij mag nemen?
5x5, juli is al wel snel. Goed dat je aangegeven hebt dat je er iemand bij wilt hebben bij een gesprek over je ontslag. Je moet nu niks overhaasten en niks tekenen zonder er een deskundige naar hebben laten kijken.
Toffe, en minder werken en een lagere functie is misschien financieel wel veel van het goede. Zou je in een lagere functie je eigen aantal uren wel willen blijven werken?
Ik ben nu eerst klaar met hormonen. Spuiten hoeft sowieso voorlopig niet. Ik moet nu eerst mijn ongesteldheid afwachten (woensdag als het goed is) en dan mag ik bij de volgende ongesteldheid weer beginnen met hormonen (pillen) om mijn baarmoeder voor te bereiden op een terugplaatsing. Als ik me nog niet weer fit voel als ik de volgende keer ongesteld word (en die kans is vrij groot volgens de IVF-arts) dan kan ik de keer erop beginnen. Er zijn geen wachtlijsten voor de terugplaatsing op zich, dus ik mag beginnen als ik daar klaar voor ben.
Je man heeft gelijk, je doet het voor je lg toch nooit goed. Nu je 20 uur bent beter gemeld, heb je toch ook gewoon weer recht op vakantie? Kun je niet via bmw regelen dat je een weekje vrij mag nemen?
5x5, juli is al wel snel. Goed dat je aangegeven hebt dat je er iemand bij wilt hebben bij een gesprek over je ontslag. Je moet nu niks overhaasten en niks tekenen zonder er een deskundige naar hebben laten kijken.
Toffe, en minder werken en een lagere functie is misschien financieel wel veel van het goede. Zou je in een lagere functie je eigen aantal uren wel willen blijven werken?
Ik ben nu eerst klaar met hormonen. Spuiten hoeft sowieso voorlopig niet. Ik moet nu eerst mijn ongesteldheid afwachten (woensdag als het goed is) en dan mag ik bij de volgende ongesteldheid weer beginnen met hormonen (pillen) om mijn baarmoeder voor te bereiden op een terugplaatsing. Als ik me nog niet weer fit voel als ik de volgende keer ongesteld word (en die kans is vrij groot volgens de IVF-arts) dan kan ik de keer erop beginnen. Er zijn geen wachtlijsten voor de terugplaatsing op zich, dus ik mag beginnen als ik daar klaar voor ben.
maandag 2 mei 2011 om 16:40
quote:lief_29 schreef op 02 mei 2011 @ 15:18:
Deze van Mairs:
"Dat wordt dus schrappen. Ik moet serieus gaan nadenken over mn leven. Het gaat er niet om wat ik wil, want ik wil alles wel. Het gaat erom wat ik kan, en daar eerlijk in zijn. "
Ik haat het dat je gelijk hebt.
Het zijn niet mijn woorden hoor, die van mn psych. Kwamen wel hard aan. Want ook ik haat het, dat zij gelijk heeft...
Heb trouwens vanmiddag wel 2 commissies van mn sportvereniging op de hoogte gesteld, dat ik ermee stop. Verschrikkelijk vind ik dat... want nu vinden ze me vast heel zwak. Ik ben erg trots op mezelf dat ik verantwoordelijkheid neem voor mn eigen gezondheid, want een ander doet dat niet voor mij. Jaja, ik leer wel wat hoor, bij de psych.
Deze van Mairs:
"Dat wordt dus schrappen. Ik moet serieus gaan nadenken over mn leven. Het gaat er niet om wat ik wil, want ik wil alles wel. Het gaat erom wat ik kan, en daar eerlijk in zijn. "
Ik haat het dat je gelijk hebt.
Het zijn niet mijn woorden hoor, die van mn psych. Kwamen wel hard aan. Want ook ik haat het, dat zij gelijk heeft...
Heb trouwens vanmiddag wel 2 commissies van mn sportvereniging op de hoogte gesteld, dat ik ermee stop. Verschrikkelijk vind ik dat... want nu vinden ze me vast heel zwak. Ik ben erg trots op mezelf dat ik verantwoordelijkheid neem voor mn eigen gezondheid, want een ander doet dat niet voor mij. Jaja, ik leer wel wat hoor, bij de psych.
maandag 2 mei 2011 om 17:05
Ook ik heb flink wat consessies moeten doen sinds mijn bo. Ben gestopt met de opleiding die ik deed (was nog een laatst restje wat ik moest afronden en wat niet mogelijk was op m'n huidige werk) en het gaf me totaal geen voldoening meer.
Ook het dansen heb ik een eind teruggebracht (alhoewel dat langzaam weer opbouwende is, en daar ben ik blij om) en m'n werk natuurlijk (maar dat komt nu zowiezo op de laatste plaats) en ik zal nog wel vaker dingen moeten schrappen omdat het niet meer gaat. Dat is soms moeilijk maar ik heb me er al een beetje mee verzoend gelukkig. Ja, we moeten heel wat over hebben voor onze gezondheid!
Ook het dansen heb ik een eind teruggebracht (alhoewel dat langzaam weer opbouwende is, en daar ben ik blij om) en m'n werk natuurlijk (maar dat komt nu zowiezo op de laatste plaats) en ik zal nog wel vaker dingen moeten schrappen omdat het niet meer gaat. Dat is soms moeilijk maar ik heb me er al een beetje mee verzoend gelukkig. Ja, we moeten heel wat over hebben voor onze gezondheid!
maandag 2 mei 2011 om 17:18
5x5, het gaat er vooral om dat je eigenlijk de hele indeling van je leven moet veranderen. Dat ik nú niet kan doen wat ik wil, midden in / herstellende van een bo, kan ik wel accepteren. Kan nu wel makkelijk zeggen dat ik een verjaardag oversla, of dat ik niet sport, ik heb immers een bo. Wat ik lastiger vind, is dat ik blijvende consessies moet doen, ipv tijdelijke. Ik heb stiekem in mn hoofd dat ik over een tijd mn leven weer leidt zoals ik dat altijd deed. En dat klopt natuurlijk niet, want dat zou betekenen dat ik na verloop van tijd weer onderuit ga. Ik heb jarenlang meer gedaan dan ik aankon, met een bo tot gevolg. Ik zal dus flink moeten schrappen, en dat vind ik lastig.
Ik wil wel minder werken maar de financiele gevolgen staan me niet aan. Dat houdt in dat ik op privégebied moet gaan inleveren, en eigenlijk wil ik dat niet, omdat ik alles veel te leuk vind... dit hele verhaal wist ik al (al vaker over gehad hier) maar nu pscyh me daar zo hard mee confronteert, moet ik mn kop wel uit het zand steken en moet ik toch écht bepaalde keuzes gaan maken. Het maakt me boos dat ik die keuzes moet maken, het maakt me angstig omdat ik niet weet of het de juiste keuzes zijn, en het maakt me onzeker omdat ik het gevoel heb dat ik op deze manier de controle verlies. Kortom: tranen.
Ik wil wel minder werken maar de financiele gevolgen staan me niet aan. Dat houdt in dat ik op privégebied moet gaan inleveren, en eigenlijk wil ik dat niet, omdat ik alles veel te leuk vind... dit hele verhaal wist ik al (al vaker over gehad hier) maar nu pscyh me daar zo hard mee confronteert, moet ik mn kop wel uit het zand steken en moet ik toch écht bepaalde keuzes gaan maken. Het maakt me boos dat ik die keuzes moet maken, het maakt me angstig omdat ik niet weet of het de juiste keuzes zijn, en het maakt me onzeker omdat ik het gevoel heb dat ik op deze manier de controle verlies. Kortom: tranen.
maandag 2 mei 2011 om 21:12
Meiden, wat enorm rot dat het bij jullie allemaal even niet makkelijk Waar ik een beetje van schrik, is de enorme boosheid, en bij sommige zelfs haat gevoelens. Probeer dat echt los te laten hoor. Het kost jullie zoveel energie. Probeer je te realiseren dat het eigenlijk verdriet is wat je voelt. Verdriet kan alleen maar minder worden als het er mag zijn. Maar ik weet als geen ander hoe moeilijk dat kan zijn. Allemaal heel veel sterkte en een dikke knuffel
dinsdag 3 mei 2011 om 11:08
Lief, luister eens wat meer naar jezelf! Want diep van binnen weet jezelf alle antwoorden al. Je bent zo'n slimme vrouw. Waarom vind jij jezelf niet bijzonder genoeg om je op de eerste plaats te zetten?
Mannen benaderen het vaak veel simpeler en jouw man geeft je goede tips. Weet je nog dat je tegen mij zei, dat je het stom vond dat ik meer werk dan ik officieel moet. Je doet precies hetzelfde.
Je werkgever vind dat je maar voor 20 uur efficiënt kan werken.
Maar ondertussen ligt het wel in de lijn der verwachting dat je 6 uur per dag werkt. Dingen worden al heel snel als normaal en vanzelfsprekend beschouwt.
Heb jij het gevoel, dat de situatie op je werk zal veranderen zodra je weer voor 100 % inzetbaar bent? Is de werkdruk dan een stuk lager? Is de hoge verwachting van je baas dan minder geworden? Krijg je dan wel goed omschreven en duidelijke taken? Hoef je dan niet meer zijn rotzooi op te knappen? Liggen de verantwoordelijkheden dan wel op de juiste plek? Of neem jij dan weer alles op je?
Is het niet zo, dat jij anders met de situatie om zal moeten gaan en duidelijk je grenzen aan moet gaan geven? Omdat je anders weer overspoeld dreigt te worden. Lief, knapt het wel op!
Jij bent aan het veranderen omdat je anders in deze rot situatie blijft zitten. Je weet als geen ander dat dit heel moeilijk is. De neiging om in het oude gedrag terug te vallen is erg sterk aanwezig. Je baas heeft op dit moment geen reden om de bestaande werksituatie te veranderen. Dus jij zal een manier moeten vinden waardoor je werk geen te zware belasting meer voor je wordt.
Heb je al met je lg overlegd, dat je graag op korte termijn een weekje vakantie wil? Waarom zou jij daar geen recht op hebben? Waar ben je bang voor?
En ja ook jij bent een sterke vrouw! Doordat je zo ontzettend sterk bent, ben je in deze situatie geraakt. Sterke vrouwen kunnen gewoon veel meer aan. Het duurt ook veel langer voordat we uiteindelijk instorten. Maar als het gebeurt, dan zijn we al heel erg lang over onze eigen grenzen heen gegaan.
Daarom duurt het ook veel langer om weer ons zelf terug te vinden.
Zie het als een soort rouwproces waarin woede, verdriet, wanhoop, schuldgevoel en acceptatie mekaar afwisselen. Pas als je hier doorheen bent kom je weer terug op de basis. En dat ben jij!
Mannen benaderen het vaak veel simpeler en jouw man geeft je goede tips. Weet je nog dat je tegen mij zei, dat je het stom vond dat ik meer werk dan ik officieel moet. Je doet precies hetzelfde.
Je werkgever vind dat je maar voor 20 uur efficiënt kan werken.
Maar ondertussen ligt het wel in de lijn der verwachting dat je 6 uur per dag werkt. Dingen worden al heel snel als normaal en vanzelfsprekend beschouwt.
Heb jij het gevoel, dat de situatie op je werk zal veranderen zodra je weer voor 100 % inzetbaar bent? Is de werkdruk dan een stuk lager? Is de hoge verwachting van je baas dan minder geworden? Krijg je dan wel goed omschreven en duidelijke taken? Hoef je dan niet meer zijn rotzooi op te knappen? Liggen de verantwoordelijkheden dan wel op de juiste plek? Of neem jij dan weer alles op je?
Is het niet zo, dat jij anders met de situatie om zal moeten gaan en duidelijk je grenzen aan moet gaan geven? Omdat je anders weer overspoeld dreigt te worden. Lief, knapt het wel op!
Jij bent aan het veranderen omdat je anders in deze rot situatie blijft zitten. Je weet als geen ander dat dit heel moeilijk is. De neiging om in het oude gedrag terug te vallen is erg sterk aanwezig. Je baas heeft op dit moment geen reden om de bestaande werksituatie te veranderen. Dus jij zal een manier moeten vinden waardoor je werk geen te zware belasting meer voor je wordt.
Heb je al met je lg overlegd, dat je graag op korte termijn een weekje vakantie wil? Waarom zou jij daar geen recht op hebben? Waar ben je bang voor?
En ja ook jij bent een sterke vrouw! Doordat je zo ontzettend sterk bent, ben je in deze situatie geraakt. Sterke vrouwen kunnen gewoon veel meer aan. Het duurt ook veel langer voordat we uiteindelijk instorten. Maar als het gebeurt, dan zijn we al heel erg lang over onze eigen grenzen heen gegaan.
Daarom duurt het ook veel langer om weer ons zelf terug te vinden.
Zie het als een soort rouwproces waarin woede, verdriet, wanhoop, schuldgevoel en acceptatie mekaar afwisselen. Pas als je hier doorheen bent kom je weer terug op de basis. En dat ben jij!
dinsdag 3 mei 2011 om 11:27
Ben niet zo sterk in korte berichten merk ik
Heb wel het idee dat de meeste hier nu echt tot de kern beginnen te komen. We moeten veranderen en onszelf belangrijk gaan vinden. Als je de berichten terug gaat lezen, dan zie je een hoop signalen staan van iedereen waardoor het verkeerd ging.
Waarom blijven we deze negeren? Daarom blijven we ook zo moe. Het is nu eenmaal zo dat ons lichaam je duidelijk vertelt dat het rust nodig heeft. Dat de batterij opgeladen moet worden.
Maris schreef het al, dat je niet alleen nu even rustig aan moet doen maar je moet je dagelijkse activiteiten aanpassen/minderen. En dat is hartstikke k.. om toe te moeten geven dat je niet meer alles kan wat je eerst deed. Vind het ook hartstikke goed Maris, dat je deze stap al meteen gemaakt hebt bij de commissies. In hoeveel commissies zit je eigenlijk wel niet? Als ik je verhalen af en toe lees, dan heb je sowieso altijd wel een druk sociaal leven (gehad) naast de druk van een fulltime baan en al je activiteiten naast je actieve sport. Hoeveel uur zou je eigenlijk het liefste willen gaan werken? Kan me voorstellen dat een teruggang in salaris je nu tegen houdt.
Ik vind echt dat je super goede stappen zet!
Heb wel het idee dat de meeste hier nu echt tot de kern beginnen te komen. We moeten veranderen en onszelf belangrijk gaan vinden. Als je de berichten terug gaat lezen, dan zie je een hoop signalen staan van iedereen waardoor het verkeerd ging.
Waarom blijven we deze negeren? Daarom blijven we ook zo moe. Het is nu eenmaal zo dat ons lichaam je duidelijk vertelt dat het rust nodig heeft. Dat de batterij opgeladen moet worden.
Maris schreef het al, dat je niet alleen nu even rustig aan moet doen maar je moet je dagelijkse activiteiten aanpassen/minderen. En dat is hartstikke k.. om toe te moeten geven dat je niet meer alles kan wat je eerst deed. Vind het ook hartstikke goed Maris, dat je deze stap al meteen gemaakt hebt bij de commissies. In hoeveel commissies zit je eigenlijk wel niet? Als ik je verhalen af en toe lees, dan heb je sowieso altijd wel een druk sociaal leven (gehad) naast de druk van een fulltime baan en al je activiteiten naast je actieve sport. Hoeveel uur zou je eigenlijk het liefste willen gaan werken? Kan me voorstellen dat een teruggang in salaris je nu tegen houdt.
Ik vind echt dat je super goede stappen zet!
dinsdag 3 mei 2011 om 11:40
dinsdag 3 mei 2011 om 11:48
Abc, is het niet zo dat je het moeilijk vind dat je geen controle hebt over je lichaam? Over al het andere heb jij de regie in handen. Behalve als je lichaam protesteert. En misschien wel afhankelijk moet zijn van een ander op dat moment......
Neem de tijd om te herstellen want dat is precies wat je nu nodig hebt. Het is nogal heftig wat er de afgelopen tijd is gebeurt.
Hormonen maken een mens behoorlijk wispelturig (denk maar aan je puberteit) en als je deze extra krijgt om je lichaam voor te bereiden op een zwangerschap, dan gebeurt er helemaal van alles met je. Wacht maar tot je zwanger bent en de vermoeidheid weer aanwezig is en al die onmogelijke buien
Wel fijne gedachten, dat er geen wachttijden zijn en dat je meteen met de behandeling kan starten zodra je er klaar voor bent.
Het is wel vaak zo, dat hoe langer iemand thuis zit/ziek is dat de aandacht al snel afneemt. Alleen mensen, die oprecht in je geïnteresseerd zijn nemen nog contact met je op.
Een "onzichtbare" ziekte is al helemaal niet tastbaar voor een buitenstaander.
Neem de tijd om te herstellen want dat is precies wat je nu nodig hebt. Het is nogal heftig wat er de afgelopen tijd is gebeurt.
Hormonen maken een mens behoorlijk wispelturig (denk maar aan je puberteit) en als je deze extra krijgt om je lichaam voor te bereiden op een zwangerschap, dan gebeurt er helemaal van alles met je. Wacht maar tot je zwanger bent en de vermoeidheid weer aanwezig is en al die onmogelijke buien
Wel fijne gedachten, dat er geen wachttijden zijn en dat je meteen met de behandeling kan starten zodra je er klaar voor bent.
Het is wel vaak zo, dat hoe langer iemand thuis zit/ziek is dat de aandacht al snel afneemt. Alleen mensen, die oprecht in je geïnteresseerd zijn nemen nog contact met je op.
Een "onzichtbare" ziekte is al helemaal niet tastbaar voor een buitenstaander.
dinsdag 3 mei 2011 om 11:55
quote:Marriss schreef op 03 mei 2011 @ 11:40:
hee, ik zit op mn werk-laptop, sta daar nog ingelogd met mn oude nick Ik ben op mn werk. Heb even pauze, dus even hier neuzen. Was er om 10u, had om 10.45 al hoofdpijn... ik moet in ieder geval tot 12u, met uitloop naar 13u. En jullie raden het al, ik moet van mezelf tot 13u blijven...
Hoezo eigenwijs....
Als je van jezelf toch langer moet blijven misschien wel een idee om dan ook extra pauze te nemen? Een keer extra naar de wc te lopen? Mmm... je ging kijken naar wat je kan i.p.v. wat je wil??
hee, ik zit op mn werk-laptop, sta daar nog ingelogd met mn oude nick Ik ben op mn werk. Heb even pauze, dus even hier neuzen. Was er om 10u, had om 10.45 al hoofdpijn... ik moet in ieder geval tot 12u, met uitloop naar 13u. En jullie raden het al, ik moet van mezelf tot 13u blijven...
Hoezo eigenwijs....
Als je van jezelf toch langer moet blijven misschien wel een idee om dan ook extra pauze te nemen? Een keer extra naar de wc te lopen? Mmm... je ging kijken naar wat je kan i.p.v. wat je wil??
dinsdag 3 mei 2011 om 12:08
5x5, verstandige keuze heb je gemaakt omtrent je werk. Het bied je ook weer nieuwe mogelijkheden en je gaat daar erg positief mee om vind ik. Wel snel trouwens al per 1 juli. Gaan ze je ontslaan via het CWI? Is er geen OR die zo'n oprot plan maken?
Noem het maar even zo. Heb zelf verschillende reorganisaties en onderhandelingen meegemaakt en het is gewoon zwaar vervelend.
Slim idee om iemand mee te nemen tijdens de gesprekken.
Toch heb ik soms wel de indruk, dat je nog heel vaak de dingen op de oude manier doet. Zodra je iets beter in je vel zit, ga je meteen actiever dansen naast je drukke gezin/therapie etc.
Hopelijk gaat het lichamelijk ook weer iets beter met je. En ben je over een tijdje klaar met al die onderzoeken!
Noem het maar even zo. Heb zelf verschillende reorganisaties en onderhandelingen meegemaakt en het is gewoon zwaar vervelend.
Slim idee om iemand mee te nemen tijdens de gesprekken.
Toch heb ik soms wel de indruk, dat je nog heel vaak de dingen op de oude manier doet. Zodra je iets beter in je vel zit, ga je meteen actiever dansen naast je drukke gezin/therapie etc.
Hopelijk gaat het lichamelijk ook weer iets beter met je. En ben je over een tijdje klaar met al die onderzoeken!
dinsdag 3 mei 2011 om 12:18
dinsdag 3 mei 2011 om 12:20
zon, wat ben je een lieverd, zulke goede en lieve en vooral lange post. ik dle het je niet na.
ik vind sowieso veel van jullie altijd goed uit de hoek komen en duidelijk, ik kan dat echt niet.
als ik eens iets bemoedigends of een tip wil geven dan ben ik enorm lang van stof hahah en word het steeds minder duidelijk.
maris, ik weet het makkelijker gezegt dan gedaan, maar je bent toch nog op therapeutische basis aan het werk, als het niet gaat met je hoofdpijn dan niet toch. en die uitloop naar 13 uur is toch ook niet nodig, zeker niet als het niet gaat. maar ik weet het..moeilijk moeilijk en wat zullen ze wel niet denken.ja toch
ik vind sowieso veel van jullie altijd goed uit de hoek komen en duidelijk, ik kan dat echt niet.
als ik eens iets bemoedigends of een tip wil geven dan ben ik enorm lang van stof hahah en word het steeds minder duidelijk.
maris, ik weet het makkelijker gezegt dan gedaan, maar je bent toch nog op therapeutische basis aan het werk, als het niet gaat met je hoofdpijn dan niet toch. en die uitloop naar 13 uur is toch ook niet nodig, zeker niet als het niet gaat. maar ik weet het..moeilijk moeilijk en wat zullen ze wel niet denken.ja toch
dinsdag 3 mei 2011 om 13:17
Zon, wat een mooie woorden. Je weet het goed te verwoorden vandaag. Hoe gaat het met jou? Het is tenslotte weer dinsdag.....
Ik neem nu ook echt wel de tijd om te herstellen, ik voel dat dat nodig is en deze keer luister in wel naar mijn lichaam. Qua humeur ben ik niet zo gevoelig voor hormonen, maar lichamelijk wel. Ik ben vanmorgen ongesteld geworden en heb nu dus ook hoofdpijn. Het geen controle hebben over mijn lichaam en het afhankelijk zijn van anderen maakt het inderdaad moeilijk deze dagen. Mijn vriend heeft nu bijvoorbeeld boodschappen gedaan en hij koopt dan toch andere dingen dan ik zelf altijd doe. Op zich niks mis mee, maar ik ben nogal een gewoontedier en ik mis dan toch wel dat lekkere brood of die ene soort ham voor op mijn brood. Mijn schoonmoeder heeft mijn was opgevouwen en doet sommige dingen toch net anders dan ik. Op zich niks mis mee, maar het is anders en ik houd niet zo van anders.
Maris, hoe lang ben je nu gebleven op je werk? Als jij hoofdpijn krijgt dan is dat een teken dat je teveel doet (gedaan hebt), dan moet je dus niet nog meer gaan doen en je lichaam nog verder gaan overbelasten door drie uur te blijven. Je kunt nu beter langzamer opbouwen en dat goed volhouden dan na een paar weken waarin je telkens over je grenzen heen gaat weer compleet instorten. Ik heb de eerste keer dat ik weer ging werken meteen veel te veel gedaan en ben na een maand weer volledig uitgevallen en heb toen weer een maand volledig thuis gezeten. Probeer dat te voorkomen.
Lief, hoe voel jij je nu?
Ik neem nu ook echt wel de tijd om te herstellen, ik voel dat dat nodig is en deze keer luister in wel naar mijn lichaam. Qua humeur ben ik niet zo gevoelig voor hormonen, maar lichamelijk wel. Ik ben vanmorgen ongesteld geworden en heb nu dus ook hoofdpijn. Het geen controle hebben over mijn lichaam en het afhankelijk zijn van anderen maakt het inderdaad moeilijk deze dagen. Mijn vriend heeft nu bijvoorbeeld boodschappen gedaan en hij koopt dan toch andere dingen dan ik zelf altijd doe. Op zich niks mis mee, maar ik ben nogal een gewoontedier en ik mis dan toch wel dat lekkere brood of die ene soort ham voor op mijn brood. Mijn schoonmoeder heeft mijn was opgevouwen en doet sommige dingen toch net anders dan ik. Op zich niks mis mee, maar het is anders en ik houd niet zo van anders.
Maris, hoe lang ben je nu gebleven op je werk? Als jij hoofdpijn krijgt dan is dat een teken dat je teveel doet (gedaan hebt), dan moet je dus niet nog meer gaan doen en je lichaam nog verder gaan overbelasten door drie uur te blijven. Je kunt nu beter langzamer opbouwen en dat goed volhouden dan na een paar weken waarin je telkens over je grenzen heen gaat weer compleet instorten. Ik heb de eerste keer dat ik weer ging werken meteen veel te veel gedaan en ben na een maand weer volledig uitgevallen en heb toen weer een maand volledig thuis gezeten. Probeer dat te voorkomen.
Lief, hoe voel jij je nu?
dinsdag 3 mei 2011 om 13:19
quote:zonnestraaltje1 schreef op 03 mei 2011 @ 12:08:
5x5, verstandige keuze heb je gemaakt omtrent je werk. Het bied je ook weer nieuwe mogelijkheden en je gaat daar erg positief mee om vind ik. Wel snel trouwens al per 1 juli. Gaan ze je ontslaan via het CWI? Is er geen OR die zo'n oprot plan maken?
Noem het maar even zo. Heb zelf verschillende reorganisaties en onderhandelingen meegemaakt en het is gewoon zwaar vervelend.
Slim idee om iemand mee te nemen tijdens de gesprekken.
Toch heb ik soms wel de indruk, dat je nog heel vaak de dingen op de oude manier doet. Zodra je iets beter in je vel zit, ga je meteen actiever dansen naast je drukke gezin/therapie etc.
Hopelijk gaat het lichamelijk ook weer iets beter met je. En ben je over een tijdje klaar met al die onderzoeken!
Er komt idd een soort van afvloeiingsregeling, m'n lg gaat met een paar voorstellen komen. De kans is groot dat ik er al eerder weg ben als ik het zo hoor (en inmiddels vind ik dat helemaal niet erg meer eigenlijk).
We zijn niet zo'n groot bedrijf dat er een OR is of een sociaal plan, dat is dan weer wat minder . Maar goed, kom er met hulp van de p&o'er en die vriend wel uit. Hij heeft wel verstand van dit soort dingen en is ook financieel goed onderlegd, weet dus wel of een voorstel in mijn voordeel of nadeel gaat werken.
Verder heb je gelijk wb mijn activiteiten. Als ik me wat beter voel heb ik ook de neiging om gelijk weer m'n oude activiteiten op te pakken. Alhoewel ik moet zeggen dat ik lang niet meer naar een instuif ben geweest (alleen in maart een keer) dus wat dat betreft doe ik wel nog steeds consessies.
Verder is m'n huishoudelijke hulp gestopt. Heb met haar besproken dat ze alleen deze week nog zou komen. Want we moeten vanaf nu echt wel de financieen wat meer in de gaten gaan houden. Zal het zelf dus weer moeten doen, maar ja, ik mis het schoonmaakgen wel een beetje, dus dat is dan wel weer positief, kan ik niet snel iets te veel doen in huis haha
5x5, verstandige keuze heb je gemaakt omtrent je werk. Het bied je ook weer nieuwe mogelijkheden en je gaat daar erg positief mee om vind ik. Wel snel trouwens al per 1 juli. Gaan ze je ontslaan via het CWI? Is er geen OR die zo'n oprot plan maken?
Noem het maar even zo. Heb zelf verschillende reorganisaties en onderhandelingen meegemaakt en het is gewoon zwaar vervelend.
Slim idee om iemand mee te nemen tijdens de gesprekken.
Toch heb ik soms wel de indruk, dat je nog heel vaak de dingen op de oude manier doet. Zodra je iets beter in je vel zit, ga je meteen actiever dansen naast je drukke gezin/therapie etc.
Hopelijk gaat het lichamelijk ook weer iets beter met je. En ben je over een tijdje klaar met al die onderzoeken!
Er komt idd een soort van afvloeiingsregeling, m'n lg gaat met een paar voorstellen komen. De kans is groot dat ik er al eerder weg ben als ik het zo hoor (en inmiddels vind ik dat helemaal niet erg meer eigenlijk).
We zijn niet zo'n groot bedrijf dat er een OR is of een sociaal plan, dat is dan weer wat minder . Maar goed, kom er met hulp van de p&o'er en die vriend wel uit. Hij heeft wel verstand van dit soort dingen en is ook financieel goed onderlegd, weet dus wel of een voorstel in mijn voordeel of nadeel gaat werken.
Verder heb je gelijk wb mijn activiteiten. Als ik me wat beter voel heb ik ook de neiging om gelijk weer m'n oude activiteiten op te pakken. Alhoewel ik moet zeggen dat ik lang niet meer naar een instuif ben geweest (alleen in maart een keer) dus wat dat betreft doe ik wel nog steeds consessies.
Verder is m'n huishoudelijke hulp gestopt. Heb met haar besproken dat ze alleen deze week nog zou komen. Want we moeten vanaf nu echt wel de financieen wat meer in de gaten gaan houden. Zal het zelf dus weer moeten doen, maar ja, ik mis het schoonmaakgen wel een beetje, dus dat is dan wel weer positief, kan ik niet snel iets te veel doen in huis haha
dinsdag 3 mei 2011 om 13:47
Ben weer even goed op dreef geweest
5x5, als je het poetsen zo mist en nog wat uren over hebt dan mag je altijd samen met Choco bij mij komen poetsen.
Wat zal ik dan toch een schoon huisje krijgen...
Ik was toen straks de hele tijd aan het bedenken hoe ze zo'n plan nou ook weer noemen. Sociaal plan was het...hahaha
Probeer er maar een zo goed mogelijke regeling uit te slepen. Voor de rest wordt het gewoon lekker 5x5 tijd!
Abc, ik vind echt dat je er dapper in staat!
Wel lastig om dingen los te laten als je zo'n gewoontedier bent. Gelukkig weet je ook, dat je binnenkort de dingen weer op jouw manier kan doen. En je hebt een paar lieve mensen om je heen, die je goed verwennen.
Gisterenavond ben ik na het werken eventjes ingestort. Heb eindelijk mijn lg ingelicht over wat me zo dwars zit. En ik moest hem beloven dat ik mijn moeder vandaag zou bellen. Heb dat zonet ook gedaan en heb echt huilend aan de telefoon gezeten.
Financieel zit ik nu behoorlijk zwaar en heb nog één resterende schuld uit mijn huwelijk. Wil hier vanaf en wil gewoon mijn rust.
Ik heb mijn portie ondertussen wel gehad.
Heb haar gevraagd of ze me wil helpen om de administratie op orde te brengen en de overige problemen op te lossen. Zodat ik echt weer een nieuwe start kan maken.
Het is ondertussen alweer 8 jaar geleden dat ik op vakantie ben geweest. Het lijkt me zo fijn om weer eens een keertje te relaxen en alleen maar genieten van de mooie omgeving en het lekkere eten. En niet steeds elke euro om te moeten draaien omdat ik anders of geen geld heb voor de boodschappen, benzine of de extra rekening. Dit zit me erg dwars. Schrik soms gewoon van de bel omdat ik bang ben dat er een deurwaarder op de stoep staat. Het is soms zo frustrerend dat ik overal voor opdraai en dat mijn ex er zo makkelijk vanaf komt. Terwijl ik zijn ellende aan het opknappen ben.
Afgelopen zondagmorgen ging de bel en ik schrok ervan. Totdat ik zag wie het was (die ene persoon dus). Was alleen te laat beneden. Had het wel fijn gevonden om in alle rust eens een goed gesprek te hebben. Helaas....
De huilbui is weer voorbij en ik ben blij dat ik eindelijk mijn moeder verteld heb dat ik al ruim een jaar (gedeeltelijk) in de ziektewet zit. Dat ik het erg moeilijk vind om deze stap naar haar te zetten omdat ik er altijd voor hun heb moeten zijn. En dat het raar is om de rollen nu nog om te draaien.
Het is een hele lieve vrouw met heel veel begrip. Ik weet dat ik alles tegen haar kan zeggen en dat ze me wil helpen waar ze kan. Het komt wel goed verder!
En nu ga ik echt opschieten. Moet zometeen nog gaan werken en daarna is het weer zingen.
Fijne dag nog meiden!
5x5, als je het poetsen zo mist en nog wat uren over hebt dan mag je altijd samen met Choco bij mij komen poetsen.
Wat zal ik dan toch een schoon huisje krijgen...
Ik was toen straks de hele tijd aan het bedenken hoe ze zo'n plan nou ook weer noemen. Sociaal plan was het...hahaha
Probeer er maar een zo goed mogelijke regeling uit te slepen. Voor de rest wordt het gewoon lekker 5x5 tijd!
Abc, ik vind echt dat je er dapper in staat!
Wel lastig om dingen los te laten als je zo'n gewoontedier bent. Gelukkig weet je ook, dat je binnenkort de dingen weer op jouw manier kan doen. En je hebt een paar lieve mensen om je heen, die je goed verwennen.
Gisterenavond ben ik na het werken eventjes ingestort. Heb eindelijk mijn lg ingelicht over wat me zo dwars zit. En ik moest hem beloven dat ik mijn moeder vandaag zou bellen. Heb dat zonet ook gedaan en heb echt huilend aan de telefoon gezeten.
Financieel zit ik nu behoorlijk zwaar en heb nog één resterende schuld uit mijn huwelijk. Wil hier vanaf en wil gewoon mijn rust.
Ik heb mijn portie ondertussen wel gehad.
Heb haar gevraagd of ze me wil helpen om de administratie op orde te brengen en de overige problemen op te lossen. Zodat ik echt weer een nieuwe start kan maken.
Het is ondertussen alweer 8 jaar geleden dat ik op vakantie ben geweest. Het lijkt me zo fijn om weer eens een keertje te relaxen en alleen maar genieten van de mooie omgeving en het lekkere eten. En niet steeds elke euro om te moeten draaien omdat ik anders of geen geld heb voor de boodschappen, benzine of de extra rekening. Dit zit me erg dwars. Schrik soms gewoon van de bel omdat ik bang ben dat er een deurwaarder op de stoep staat. Het is soms zo frustrerend dat ik overal voor opdraai en dat mijn ex er zo makkelijk vanaf komt. Terwijl ik zijn ellende aan het opknappen ben.
Afgelopen zondagmorgen ging de bel en ik schrok ervan. Totdat ik zag wie het was (die ene persoon dus). Was alleen te laat beneden. Had het wel fijn gevonden om in alle rust eens een goed gesprek te hebben. Helaas....
De huilbui is weer voorbij en ik ben blij dat ik eindelijk mijn moeder verteld heb dat ik al ruim een jaar (gedeeltelijk) in de ziektewet zit. Dat ik het erg moeilijk vind om deze stap naar haar te zetten omdat ik er altijd voor hun heb moeten zijn. En dat het raar is om de rollen nu nog om te draaien.
Het is een hele lieve vrouw met heel veel begrip. Ik weet dat ik alles tegen haar kan zeggen en dat ze me wil helpen waar ze kan. Het komt wel goed verder!
En nu ga ik echt opschieten. Moet zometeen nog gaan werken en daarna is het weer zingen.
Fijne dag nog meiden!
dinsdag 3 mei 2011 om 13:47
Mmm... één keer is wel genoeg.
Ondanks de huilbuien voel ik me toch met de dag sterker in mijn schoenen staan. Mijn zelfvertrouwen groeit en heel af en toe durf ik mezelf kwetsbaar op te stellen.
En nu ga ik echt stoppen. Had nog zoveel willen doen. Heb vandaag mijn wijze raad weer even hier neergezet. Luister maar goed naar oudere vrouwen
Ondanks de huilbuien voel ik me toch met de dag sterker in mijn schoenen staan. Mijn zelfvertrouwen groeit en heel af en toe durf ik mezelf kwetsbaar op te stellen.
En nu ga ik echt stoppen. Had nog zoveel willen doen. Heb vandaag mijn wijze raad weer even hier neergezet. Luister maar goed naar oudere vrouwen
dinsdag 3 mei 2011 om 15:15
-Ego aan-
Pff, ik ben het zát. Ik wil niet meer elke dag moe zijn. Ik wil gewoon lekker veel energie hebben en overal van kunnen genieten. Ik baal er zó van. Kan wel janken, maar er komen geen tranen. Bah, wat is dit een rot gevoel.
-Ego uit-
Zo, nu even niks doen en straks naar de fysio.
Heb wel bijgelezen maar even geen zin om nu te antwoorden, sorry
Pff, ik ben het zát. Ik wil niet meer elke dag moe zijn. Ik wil gewoon lekker veel energie hebben en overal van kunnen genieten. Ik baal er zó van. Kan wel janken, maar er komen geen tranen. Bah, wat is dit een rot gevoel.
-Ego uit-
Zo, nu even niks doen en straks naar de fysio.
Heb wel bijgelezen maar even geen zin om nu te antwoorden, sorry
dinsdag 3 mei 2011 om 16:02
Zon, wat goed dat je je moeder hebt gesproken! Zo te horen was het positief. Jee, wees maar trots op jezelf, een hele stap, en blijkbaar viel het mee, toch? Wat fijn dat je zo'n lieve moeder hebt, daar mag je best gebruik van maken, ik denk dat ze het juist heeeel fijn vindt als ze iets voor je kan betekenen.
Ik ben uiteindelijk toch drie uur gebleven, hoofdpijn zakte wel wat. Heb niet zoveel gedaan, maar er kwamen weer een aantal collega's buurten, en dan ben je ook zo weer 20 min. verder als je daar even mee bijkletst. Daarna nog eventjes geshopt en gave schoenen en een jasje gekocht, dus ben helemaal blij weer thuis gekomen
Deze schoenen:
Ik ben uiteindelijk toch drie uur gebleven, hoofdpijn zakte wel wat. Heb niet zoveel gedaan, maar er kwamen weer een aantal collega's buurten, en dan ben je ook zo weer 20 min. verder als je daar even mee bijkletst. Daarna nog eventjes geshopt en gave schoenen en een jasje gekocht, dus ben helemaal blij weer thuis gekomen
Deze schoenen:
dinsdag 3 mei 2011 om 17:44
Nou zeg, wat is er veel geschreven vandaag!
Zon, dankjewel, wat heb je mooi geschreven.
Vandaag lijkt het iets beter te gaan hier. Ik ben gisteren nog gaan sporten en dat voelde wel fijn, even wat agressie gebruikt. Het ging ook wel goed. Vanochtend voelde ik me niet heel slecht, maar ben wel een uurtje langer blijven liggen omdat ik vond dat ik dat had verdiend na het sporten gisteren. Heb vandaag zes uur gewerkt en voel me nog best heel goed.
ik ga maar niet melden dat ik na het werk nog even mijn auto heb gewassen.
Ik denk dat ik ook wel last had van het vroeger starten, geen idee waarom ik dat deed. Ik begon sinds ik 6 uur werk zo rond 8.00-8.15 en vandaag was het 9.15. Het lijkt er toch op dat ik het nodig heb, beetje uitslapen/langzaam opstarten. Volgens mij heb ik dat al eerder geschreven. Waarom doe ik dat dan niet? Het kan op vrijwel alle dagen, alleen als ik ga sporten wil ik wat eerder thuis zijn om tussentijds mijn rust te nemen dus dan zou ik één keer per week wat eerder moeten starten. Maar ja, ik moet wil ook een middag/avond vissen met Liefman, dus vroeg thuis zijn... Er moet eten op de plank komen en omdat Liefman veel fietst naar zijn werk moet wil ik dat maar doen...
Daar gaan we weer...
Van wie moet dat dan?
Moet ik dat nu doen?
Ik ben nog altijd wel zéér geirriteerd, maar ik merk dat echt iets doen me wel afleidt. Had vandaag bijscholing brandjes blussen op mijn werk, helemaal geen zin in, want geen tijd, druk met project, blablabla. Maar als ik dan met die jongens sta, en fikkies moet zien te doven, dan is dat toch wel weer iets dat me energie geeft. En ik heb nog eea op het lab gedaan, en daar word ik best wel blij van geloof ik (ondanks alle problemen die ik daar dan weer ontdekte).
Ik moet mezelf blijkbaar van achter de PC sleuren en wat meer praktisch doen. Denk ook dat ik daar meer voldoening uit haal.
Gisteren had ik even overleg gehad met lg en het onderwerp was nogal moeilijk. Conclusie was eigenlijk dat ik een literatuurstudie moest gaan doen. En dat ligt me niet. Ik wil gewoon een proefje doen om een principe aan te tonen. Ik kan daar ongelukkig van worden, van die droge kost, gedesillusioneerd, en denk dan ook al snel: Ik kan dat niet, ik voldoe niet...
Daar gaan we weer:
Hoe weet ik dat ik niet voldoe, en klopt dat wel?
Ik heb andere talenten, kan niet overal goed in zijn...
Terwijl ik vandaag dus middels praktische weg weer veel vooruitgang heb geboekt. Ik moet toch gaan zorgen dat ik meer aan die kant van het werk blijf, en al dat theoretische geleuter een beetje afhoud. Of het in ieder geval niet als een bom laten inslaan.
Nou ja, wie weet is mijn weerstand ook wel weer iets beter vandaag. Laten we het in godsnaam hopen hè.
Zon, dankjewel, wat heb je mooi geschreven.
Vandaag lijkt het iets beter te gaan hier. Ik ben gisteren nog gaan sporten en dat voelde wel fijn, even wat agressie gebruikt. Het ging ook wel goed. Vanochtend voelde ik me niet heel slecht, maar ben wel een uurtje langer blijven liggen omdat ik vond dat ik dat had verdiend na het sporten gisteren. Heb vandaag zes uur gewerkt en voel me nog best heel goed.
ik ga maar niet melden dat ik na het werk nog even mijn auto heb gewassen.
Ik denk dat ik ook wel last had van het vroeger starten, geen idee waarom ik dat deed. Ik begon sinds ik 6 uur werk zo rond 8.00-8.15 en vandaag was het 9.15. Het lijkt er toch op dat ik het nodig heb, beetje uitslapen/langzaam opstarten. Volgens mij heb ik dat al eerder geschreven. Waarom doe ik dat dan niet? Het kan op vrijwel alle dagen, alleen als ik ga sporten wil ik wat eerder thuis zijn om tussentijds mijn rust te nemen dus dan zou ik één keer per week wat eerder moeten starten. Maar ja, ik moet wil ook een middag/avond vissen met Liefman, dus vroeg thuis zijn... Er moet eten op de plank komen en omdat Liefman veel fietst naar zijn werk moet wil ik dat maar doen...
Daar gaan we weer...
Van wie moet dat dan?
Moet ik dat nu doen?
Ik ben nog altijd wel zéér geirriteerd, maar ik merk dat echt iets doen me wel afleidt. Had vandaag bijscholing brandjes blussen op mijn werk, helemaal geen zin in, want geen tijd, druk met project, blablabla. Maar als ik dan met die jongens sta, en fikkies moet zien te doven, dan is dat toch wel weer iets dat me energie geeft. En ik heb nog eea op het lab gedaan, en daar word ik best wel blij van geloof ik (ondanks alle problemen die ik daar dan weer ontdekte).
Ik moet mezelf blijkbaar van achter de PC sleuren en wat meer praktisch doen. Denk ook dat ik daar meer voldoening uit haal.
Gisteren had ik even overleg gehad met lg en het onderwerp was nogal moeilijk. Conclusie was eigenlijk dat ik een literatuurstudie moest gaan doen. En dat ligt me niet. Ik wil gewoon een proefje doen om een principe aan te tonen. Ik kan daar ongelukkig van worden, van die droge kost, gedesillusioneerd, en denk dan ook al snel: Ik kan dat niet, ik voldoe niet...
Daar gaan we weer:
Hoe weet ik dat ik niet voldoe, en klopt dat wel?
Ik heb andere talenten, kan niet overal goed in zijn...
Terwijl ik vandaag dus middels praktische weg weer veel vooruitgang heb geboekt. Ik moet toch gaan zorgen dat ik meer aan die kant van het werk blijf, en al dat theoretische geleuter een beetje afhoud. Of het in ieder geval niet als een bom laten inslaan.
Nou ja, wie weet is mijn weerstand ook wel weer iets beter vandaag. Laten we het in godsnaam hopen hè.
dinsdag 3 mei 2011 om 18:12
