Psyche
alle pijlers
het gaat niet meer
maandag 2 mei 2011 om 10:43
Na nu al vier maanden tobben met mijn gezondheid is het me teveel geworden. Ik ben gister ingestort om het zo maar te noemen. Doodsbang en onwerkelijk gevoel, het gevoel mezelf compleet te verliezen. En het gevoel blijft, ik ben zo verschrikkelijk bang voor wat er met me gebeurt, moet het even kwijt. Vanmiddag met mijn man naar de huisarts. Ik ben zo bang om de greep op de werkelijkheid te verliezen .
donderdag 5 mei 2011 om 20:27
Jeetje, ik had echt gehoopt dat je je inmiddels beter zou voelen.
Het lijkt me goed om je snel op die vitamines te laten prikken. Als het zoiets "simpels" is, dan kun je het tenminste snel oplossen, met een aantal injecties.
Maar ik ben het helemaal met Rascalles eens: stoppen met zoeken. Je maakt jezelf gek op deze manier. Kun je hier met je therapeut over praten? Bel hem anders even, of mail hem, als je de neiging hebt om verder te zoeken op internet. Of wanneer je je angstig voelt. Hulp is er niet voor niets...
Het lijkt me goed om je snel op die vitamines te laten prikken. Als het zoiets "simpels" is, dan kun je het tenminste snel oplossen, met een aantal injecties.
Maar ik ben het helemaal met Rascalles eens: stoppen met zoeken. Je maakt jezelf gek op deze manier. Kun je hier met je therapeut over praten? Bel hem anders even, of mail hem, als je de neiging hebt om verder te zoeken op internet. Of wanneer je je angstig voelt. Hulp is er niet voor niets...
donderdag 5 mei 2011 om 20:28
D kan je huisarts gewoon prikken en kost een weekje tijd en dan weet je je waarde. Verder zou ik inderdaad niet meer gaan googelen op overgang of B12 tekort want je leest gegarandeerd iets wat jij ook hebt. Lees juist helemaal niets meer van dit alles. Dát geeft juist rust. Zet het van je af en vertrouw op je bloeduitslagen van je internist. Neem rust voor je darmen, die reageren er ook op.
donderdag 5 mei 2011 om 20:31
Wat vervelend dat je je zo naar voelt.
Maar over kalmeringstabletten; ik heb ooit een halve pil geslikt i.v.m. slapeloosheid. Nou, ik was nog nooit zo bang en dat kwam dus door die pil.Bij mij was dat effect meteen merkbaar, bij een ander kan het misschien pas later optreden. Dat effect hebben kalmeringstabletten natuurlijk niet op iedereen maar het blijven natuurlijk wel drugs.
Maar over kalmeringstabletten; ik heb ooit een halve pil geslikt i.v.m. slapeloosheid. Nou, ik was nog nooit zo bang en dat kwam dus door die pil.Bij mij was dat effect meteen merkbaar, bij een ander kan het misschien pas later optreden. Dat effect hebben kalmeringstabletten natuurlijk niet op iedereen maar het blijven natuurlijk wel drugs.
Voortaan hier oostenwind en alle ruimte aan bodemloze putten van pure slechtheid. Juli 2020
vrijdag 6 mei 2011 om 11:03
Ik had voor mijn darmontsteking entocort (klysma's) en ik merkte tijdens het gebruik af en toe wat onbestemde angstgevoelens, maar ik werd er ook hyper van en kreeg energie (na maanden van uitputting), dus ik was er blij mee. Na 8 weken moet je er mee stoppen, dat heb ik gedaan en ik heb het gevoel dat het daarna slechter werd, maar ja, dat weet ik dus niet zeker.
vrijdag 6 mei 2011 om 11:39
vrijdag 6 mei 2011 om 17:16
Madamemicmac, er staat in de bijsluiter dat je ze max. 8 weken aaneen mag gebruiken. Maar niet alleen daarom hoor, toen ik de laatste keer bij mijn mdl-arts was vond hij dat het goed genoeg ging met de darmen en dat ik mocht stoppen met de entocort en mesalazine capsules afbouwen na nu 3 per dag.
Gesprek met huisarts ging goed. Hartstikke lieve man.
Hij heeft me aangehoord en geconstateerd dat ik last heb van hele hevige angst, vandaar die depersonalisatie gevoelens.
Omdat ik lange tijd lichamelijk uitgeput ben geweest door ziekte en nog wel, denkt hij dat ik nu geestelijk uitgeput ben.
En toen vroeg ie:'wat kan ik voor je doen?'
Fijn he, als iemand dat vraagt.
We hebben afgesproken dat ik de oxazepam blijf nemen om de ergste angst wat te dempen en 'slik alsjeblieft die seroxat' (woorden van de arts) en...... toen vroeg ie of ik het goed vond dat hij me doorverwees naar een psycholoog. Tuurlijk vond ik dat goed. En toen zei ie dat ie me met spoed doorverwijst en dat ik vandaag (nu niet meer denk ik) of maandag door hun gebeld word. Fijne arts he?
Gesprek met huisarts ging goed. Hartstikke lieve man.
Hij heeft me aangehoord en geconstateerd dat ik last heb van hele hevige angst, vandaar die depersonalisatie gevoelens.
Omdat ik lange tijd lichamelijk uitgeput ben geweest door ziekte en nog wel, denkt hij dat ik nu geestelijk uitgeput ben.
En toen vroeg ie:'wat kan ik voor je doen?'
Fijn he, als iemand dat vraagt.
We hebben afgesproken dat ik de oxazepam blijf nemen om de ergste angst wat te dempen en 'slik alsjeblieft die seroxat' (woorden van de arts) en...... toen vroeg ie of ik het goed vond dat hij me doorverwees naar een psycholoog. Tuurlijk vond ik dat goed. En toen zei ie dat ie me met spoed doorverwijst en dat ik vandaag (nu niet meer denk ik) of maandag door hun gebeld word. Fijne arts he?
vrijdag 6 mei 2011 om 20:57
quote:lila01 schreef op 06 mei 2011 @ 20:54:
Ik neem de oxazepam over de dag verdeeld, ik breek 'm in 4 stukjes en zo heb ik dus een hele per dag.
Dankjewel voor je lieve reactie .
Ik moet toch een beetje mijn koppie erbij houden, want ik vergeet nu aldoor of ik mijn mesalazinepillen voor mijn darmen wel heb genomen, daarvan neem ik er ook 3 verdeeld over de dag. Ik denk dat ik ze 's morgens maar klaar moet leggen, dan kan ik er ook geen vergeten.
Ik ben aldoor een beetje hyper aan het bellen met mijn moeder, zus en een beetje op mijn Hyves aan het neuzen. Moet toch ergens dat hypere gevoel een beetje kwijt, eigenlijk ben ik hartstikke moe...
Ik neem de oxazepam over de dag verdeeld, ik breek 'm in 4 stukjes en zo heb ik dus een hele per dag.
Dankjewel voor je lieve reactie .
Ik moet toch een beetje mijn koppie erbij houden, want ik vergeet nu aldoor of ik mijn mesalazinepillen voor mijn darmen wel heb genomen, daarvan neem ik er ook 3 verdeeld over de dag. Ik denk dat ik ze 's morgens maar klaar moet leggen, dan kan ik er ook geen vergeten.
Ik ben aldoor een beetje hyper aan het bellen met mijn moeder, zus en een beetje op mijn Hyves aan het neuzen. Moet toch ergens dat hypere gevoel een beetje kwijt, eigenlijk ben ik hartstikke moe...
vrijdag 6 mei 2011 om 23:52
zaterdag 7 mei 2011 om 23:22
Och...ik lees je nu pas weer.
Wat een lieve arts. Dat herken ik. Ik heb ook zo'n reddende engel arts gehad. Die ervoor zorgde dat ik binnen anderhalve week bij een psychiater zat (en dat is heul snel).
Man, wat was ik kapot toen, als ik er aan terug denk.
Wat ik al zei: neem je tijd. Je bent eigenlijk gewoon echt heel ziek nu, vergis je daar niet in. En dus moet je heel erg uitzieken. En dat is dus gewoon de pijn verdragen en doorbijten en doorademene en alle angst en pijn en stress en ellende verdragen en uitzitten.
Ik heb het gevoel heel vaak vergeleken met een hele zware griep. Want zo voelt het. Je bent willoos en echt lichamelijk heel flink ziek.
Alle klachten die je beschrijft horen ook allemaal bij lichamelijke en geestelijke uitputting. Laat je idd checken op je gezondheid, maar bedenk dat al die duizelingen en die vervreemding en het gevoel van flauwvallen en hartkloppingen en allerlei pijn, ook bij de uitputting kunnen horen. Die lichamelijke reacties kunnen heel ver gaan.
Sterkte!
zondag 8 mei 2011 om 12:03
Dankjewel Hiltje voor je lieve reactie. Ik voelde me vanmorgen zo ellendig. Ik ben zo lang mogelijk blijven liggen, maar o wat was dat moeilijk. Te moe en ellendig om op te staan, te rusteloos en angstig om te blijven liggen. De klachten worden steeds erger lijkt het wel. Ik durf me op dit moment niet eens te douchen. Moet nog wel natuurlijk.
Nou is er nog een optie, elke keer als ik bij een huisarts kom denken ze aan de schildklier en word ik daarop geprikt. Ooit jaren geleden was het niet goed, maar nu zijn de waarden schijnbaar acceptabel. Mijn vader heeft ook een te snel werkende schildklier en het heeft heel lang geduurd voordat ze die diagnose stelden en hij geholpen werd. Hij was behoorlijk ziek toen en nu gaat het prima met hem!
Ik kom hierop omdat werkelijk niets, maar dan ook niets helpt tegen mijn klachten. Ik kan oxazepam en seroxat met bakken tegelijk slikken, ik kan ontspanningsoefeningen gaan doen, niks werkt zoals het ooit wel werkte. Het voelt alsof mijn hele systeem op hol geslagen is en niks helpt om dat tot rust te brengen. Wat zou ik graag willen dat deze dag voorbij is....
Morgen moet ik naar mijn eigen huisarts en ga ik denk ik toch alvast maar bloedprikken in het ziekenhuis (even met de mdl-verpleegkundige bellen) en..... ik word gebeld voor psychische hulp als het goed is.
Nou is er nog een optie, elke keer als ik bij een huisarts kom denken ze aan de schildklier en word ik daarop geprikt. Ooit jaren geleden was het niet goed, maar nu zijn de waarden schijnbaar acceptabel. Mijn vader heeft ook een te snel werkende schildklier en het heeft heel lang geduurd voordat ze die diagnose stelden en hij geholpen werd. Hij was behoorlijk ziek toen en nu gaat het prima met hem!
Ik kom hierop omdat werkelijk niets, maar dan ook niets helpt tegen mijn klachten. Ik kan oxazepam en seroxat met bakken tegelijk slikken, ik kan ontspanningsoefeningen gaan doen, niks werkt zoals het ooit wel werkte. Het voelt alsof mijn hele systeem op hol geslagen is en niks helpt om dat tot rust te brengen. Wat zou ik graag willen dat deze dag voorbij is....
Morgen moet ik naar mijn eigen huisarts en ga ik denk ik toch alvast maar bloedprikken in het ziekenhuis (even met de mdl-verpleegkundige bellen) en..... ik word gebeld voor psychische hulp als het goed is.
zondag 8 mei 2011 om 14:03
Dat kan, dat er iets lichamelijks als een schildklier achter zit. Dat kan heel goed. Uiteraard tot op de bodem uitzoeken!
Het hoeft niet perse. Want al je klachten zijn ook heel 'gewoon' bij een 'normale' totale geestelijke uitputting.
Dat ontspanningsoefeningen niet meer helpen en dat oxazepam ook die grote angst nauwelijks kans verdoezelen heb ik zelf ook ervaren.
Je seroxat heb je pas net weer verhoogd toch? Dat moet je echt een paar weken de tijd geven en dan nog kan het je stemming verbeteren maar neemt het de uitputting op zich niet weg.
Daar moeten weken van rust en rust en nog meer rust en reinheid en regelmaat en nog meer rust overheen.
Het hoeft niet perse. Want al je klachten zijn ook heel 'gewoon' bij een 'normale' totale geestelijke uitputting.
Dat ontspanningsoefeningen niet meer helpen en dat oxazepam ook die grote angst nauwelijks kans verdoezelen heb ik zelf ook ervaren.
Je seroxat heb je pas net weer verhoogd toch? Dat moet je echt een paar weken de tijd geven en dan nog kan het je stemming verbeteren maar neemt het de uitputting op zich niet weg.
Daar moeten weken van rust en rust en nog meer rust en reinheid en regelmaat en nog meer rust overheen.
zondag 8 mei 2011 om 19:59
Hiltje, die rust dat is nou juist zo moeilijk, ik kan niet meer tot rust komen. Uiteindelijk val ik van de uitputting 's avonds laat in slaap, maar even s' middags een dutje doen of zo dat lukt niet.
Ik was vanmiddag zo wanhopig (alweer), ik kan het niet omschrijven, het is erger dan pijn, mijn hele systeem op hol en ik die geen kant meer op kan, ik kan nergens mijn plekje meer vinden. Ik had echt zoiets van:'trek mijn nagels er maar uit, doe me maar een wortelkanaalbehandeling zonder verdoving, erger dan dit kan ik me niet voelen.' Klinkt misschien dramatisch, maar ik vind het bijna onverdraaglijk, kan het niet omschrijven hoe het voelt in mijn lijf. De vervreemdende gevoelens, waar ik eerder over schreef zijn er vandaag niet meer gelukkig, maar ik wist niet dat dit gevoel bestond. Hoe ik het gedaan heb, ik weet het niet, maar toch met mijn man samen naar mijn ouders geweest voor moederdag. Het scheelt dat ze inmiddels allemaal weten hoe klote ik me voel, dus ik hoef de schijn niet meer op te houden. Gevolg is wel dat vooral mijn ouders zich behoorlijk zorgen maken, maar ja, kan er niks aan doen...
Ik was vanmiddag zo wanhopig (alweer), ik kan het niet omschrijven, het is erger dan pijn, mijn hele systeem op hol en ik die geen kant meer op kan, ik kan nergens mijn plekje meer vinden. Ik had echt zoiets van:'trek mijn nagels er maar uit, doe me maar een wortelkanaalbehandeling zonder verdoving, erger dan dit kan ik me niet voelen.' Klinkt misschien dramatisch, maar ik vind het bijna onverdraaglijk, kan het niet omschrijven hoe het voelt in mijn lijf. De vervreemdende gevoelens, waar ik eerder over schreef zijn er vandaag niet meer gelukkig, maar ik wist niet dat dit gevoel bestond. Hoe ik het gedaan heb, ik weet het niet, maar toch met mijn man samen naar mijn ouders geweest voor moederdag. Het scheelt dat ze inmiddels allemaal weten hoe klote ik me voel, dus ik hoef de schijn niet meer op te houden. Gevolg is wel dat vooral mijn ouders zich behoorlijk zorgen maken, maar ja, kan er niks aan doen...
zondag 8 mei 2011 om 20:17
Ik ben eerlijk gezegd verbaasd dat je niet eerder bent door verwezen naar een psycholoog. Dat bedoel ik niet lullig overigens, ik herken nml wel het eea in je verhaal. Ik weet hoe het is om het gevoel te hebben dat je de totale controle verliest door angst en paniek. Maar ... je moet elke keer weer proberen jezelf een schop te geven. Met alleen pillen en therapie red je het niet. Je moet zelf ook iets doen, die knop moet om. Echt Lila, je verdient het om een leuk angstvrij leven te hebben en je bent het verplicht naar jezelf, je man , je vrienden etc. Ok , angstvrij zal misschien nooit helemaal lukken maar leefbaar wel. En ik ben echt het levende bewijs, En geloof mij, ik weet echt waar ik het over heb! De psycholoog is al een hele goeie stap. En nu moet je elke keer wanneer je weer dingen wilt gaan opzoeken op het internet jezelf verplichten iets anders te gaan doen. 9 van de 10 keer lukt het in het begin misschien niet maar die ene keer heb je dan alvast gewonnen en je zult zien dat het na een tijd werkt. Maar je moet het wel doen. Ookal ben je doodop , voel je je doodziek , je moet doorzetten! Zet em op Lila, ook jij kan het.
zondag 8 mei 2011 om 20:24
Lila je omschrijft het zo goed en het is zo herkenbaar. Het diepste dal ben ik inmiddels uit, maar zo nu en dan heb ik een slechte dag, zoals vandaag, en dan voel ik me precies zo.
Ik weet dat ik, en jij ook trouwens, er heus wel uitkomen, maar wist ik maar hóe. Hier dus even geen advies maar wel een knuffel en je bent niet de enige
Ik weet dat ik, en jij ook trouwens, er heus wel uitkomen, maar wist ik maar hóe. Hier dus even geen advies maar wel een knuffel en je bent niet de enige
zondag 8 mei 2011 om 20:29
Lila, als je schildklierwaardes goed zijn zijn ze goed. Volgens mij ben je veel te veel op zoek om uit te dokteren wat je hebt. Laat het nou eens allemaal los. Denk niet aan wat je allemaal kan hebben, wat de oorzaak is van je klachten. Het is volgens mij allemaal stress omdat je lichaam een loopje met je neemt en jij reageert daar weer heel erg op. Ik denk dat de diagnose CU de druppel voor je was en nu moet je lichaam en je hoofd weer tot rust komen...
zondag 8 mei 2011 om 23:07
quote:madamemicmac schreef op 08 mei 2011 @ 20:29:
Ik denk dat de diagnose CU de druppel voor je was en nu moet je lichaam en je hoofd weer tot rust komen...
Dat was inderdaad een druppel, vooral omdat daarna het gedonder echt begon, ik kreeg de diagnose bij toeval omdat ik bij een nieuwe arts kwam en kreeg direct een opvlamming . Daarna geklungel met medicatie wat niet echt lekker viel, dat heeft een paar maanden geduurd en toen ineens BAM, lag ik in bed en kon ik niet meer. Dat is een periode van afzien geweest, ik lag in bed en kon bijna niks meer. Pas vanaf half maart is het met nieuwe medicatie beter geworden, ik kon mijn geluk niet op.
Tja, en toen kwam dit erbij....
En rascalles, ik had al psychische hulp hoor, maar toen waren mijn klachten nog niet zo hevig. Ik mocht dat van de huisarts even aanzien.... en ja, nu moet er toch het zwaardere werk aan te pas komen.
De laatste keer dat ik bij mijn huidige therapeut (geen psycholoog) was is er een blokkade ontdekt, die waarschijnlijk door dit alles ook opengebroken word en wat ik op dit moment niet aankan. Die therapie is dan ook in overleg eerst stopgezet, want de therapeut was er best van geschrokken en wilde geen schade aanrichten.
Ik denk dat de diagnose CU de druppel voor je was en nu moet je lichaam en je hoofd weer tot rust komen...
Dat was inderdaad een druppel, vooral omdat daarna het gedonder echt begon, ik kreeg de diagnose bij toeval omdat ik bij een nieuwe arts kwam en kreeg direct een opvlamming . Daarna geklungel met medicatie wat niet echt lekker viel, dat heeft een paar maanden geduurd en toen ineens BAM, lag ik in bed en kon ik niet meer. Dat is een periode van afzien geweest, ik lag in bed en kon bijna niks meer. Pas vanaf half maart is het met nieuwe medicatie beter geworden, ik kon mijn geluk niet op.
Tja, en toen kwam dit erbij....
En rascalles, ik had al psychische hulp hoor, maar toen waren mijn klachten nog niet zo hevig. Ik mocht dat van de huisarts even aanzien.... en ja, nu moet er toch het zwaardere werk aan te pas komen.
De laatste keer dat ik bij mijn huidige therapeut (geen psycholoog) was is er een blokkade ontdekt, die waarschijnlijk door dit alles ook opengebroken word en wat ik op dit moment niet aankan. Die therapie is dan ook in overleg eerst stopgezet, want de therapeut was er best van geschrokken en wilde geen schade aanrichten.
maandag 9 mei 2011 om 12:42
Ik werd zojuist gebeld door iemand van de crisisdienst, ik kan morgen terecht. Helaas is dat wel zo'n 30 km. van mijn woonplaats, ik vraag me soms echt af hoe mensen die alleen zijn dat doen. Mijn schat van een man gaat mee, dus die rijdt me. Ik vind het behoorlijk shocking, nooit kunnen denken dat ik ooit nog eens in aanraking zou komen met de crisisdienst, maar ja, dat denkt niemand denk ik. Wat heel fijn is is dat ik een tel.nr. heb gekregen die ik 24/7 kan bellen.
