Gezondheid
alle pijlers
Geen eetlust meer
woensdag 18 mei 2011 om 08:00
Nou ja voor wat het waard is, ik ben moeder en ik zou heel blij zijn met zo een brief! Verwacht er geen ruzie om. Als je moeder er over wil praten rustig en bij jezelf blijven. Je moeder maakt zich vast zorgen im je! Haal diep adem, schrijf onderaan brief dat je hem nu geeft, maar examens hebt, dus niet teveel over wilt hebben. Geef hem haar en ren desnoods naar je kamer. Je zal zien dat het meevalt! Veel valt of staat met je eigen houding. Zet hem op met examens!!
zaterdag 21 mei 2011 om 13:22
Roosje roos.
Toevallig hier beland. heb je brief ook gelezen. Vind hem super. Daarnaast vind ik je superstoer alleen al om er over na te denken dat je dit moet gaan doen en waarschijnlijk ook wilt doen. Ik denk dat het een bevrijding zal zijn al zal het op dit moment echt niet zo voelen en misschien als je het hebt gegeven ook niet maar dat gevoel van tevredenheid en schaamte en vooral je eigen schuldgevoel moeten hierna ook een plekje krijgen en dat kan als je hulp van de huisarts en de Psycholoog toe laat. Ik denk dat je daar krachtig genoeg voor bent.
Zelf werk ik bij de GGZ en ik zie veel maar zie ook dat er mensen binnenomen die het niet meer weten weg gaan uiteindelijk met gerechte schouders en vol trots. Das zo mooi. Ik weet dat je dat ook gaat gebeuren let maar op. Heb geduld en neem de stap
Toevallig hier beland. heb je brief ook gelezen. Vind hem super. Daarnaast vind ik je superstoer alleen al om er over na te denken dat je dit moet gaan doen en waarschijnlijk ook wilt doen. Ik denk dat het een bevrijding zal zijn al zal het op dit moment echt niet zo voelen en misschien als je het hebt gegeven ook niet maar dat gevoel van tevredenheid en schaamte en vooral je eigen schuldgevoel moeten hierna ook een plekje krijgen en dat kan als je hulp van de huisarts en de Psycholoog toe laat. Ik denk dat je daar krachtig genoeg voor bent.
Zelf werk ik bij de GGZ en ik zie veel maar zie ook dat er mensen binnenomen die het niet meer weten weg gaan uiteindelijk met gerechte schouders en vol trots. Das zo mooi. Ik weet dat je dat ook gaat gebeuren let maar op. Heb geduld en neem de stap
dinsdag 24 mei 2011 om 13:15
Roosje, er zullen altijd redenen zijn om vooral maar niets te zeggen.
Stel; wat jij nu allemaal voelt, dat zou jouw beste vriendin voelen in plaats van jij. Wat zou je haar dan adviseren? Dan zou je vast willen dat ze het verteld, vinden dat ze recht heeft op haar ruimte en haar stukje aandacht en liefde. Dan zou je vast vinden dat ze hulp nodig heeft en zou je er niet gerust op zijn als ze dat zou uitstellen. Jij gunt immers je vriendin het allerbeste en weet dat deze gevoelens verschrikkelijk zijn. Dat het een hel is. En dan ook nog de gevolgen voor haar lijf en gezondheid.
Waarom eigenlijk voor een vriendin liever zijn dan voor jezelf?
Je brief is eerlijk, duidelijk, oprecht en lief. Je kwetst je moeder daar niet mee. Ze zal zich zorgen om je maken als ze het leest maar dat doet ze ook als jij buikpijn hebt. Die verzwijg je ook niet voor haar om haar te "sparen". Veel moeders hebben het hier al gezegd; een moeder kwets je pas als je zwijgt en onnodig lang blijft worstelen met dit probleem. Jouw moeder gunt jou de wereld, het allerbeste, dat je gelukkig bent. Ze zal zich misschien zorgen maken maar dat belast haar minder dan dat jij hier alleen mee door zou moeten gaan. Als ze het weet dan kan ze je helpen. Je geven wat je nodig hebt, voor zover ze dat kan. Dan pas is ze zich waarschijnlijk bewust van wat het met jou doet dat je een zusje hebt die meer aandacht nodig hebt. Dat je ongelooflijk van zusje houdt, maar zelf OOK aandacht en liefde nodig hebt.
Als je jezelf niet die liefde, aandacht, ruimte en rust kunt of durft te gunnen, gun je moeder dan de kans om te weten wat er in jou om gaat en je daarin waar mogelijk te helpen. Een grotere gunst kun je moeders niet doen. Je geeft daarmee haar de gelegenheid om haar dochter te helpen. Uit deze moeilijke tijden, op naar beter. Want iets liever wil ze niet voor je, dan dat jij gelukkig bent.
Durf je dat toch nog niet? Misschien is er dan een vriendin die je in vertrouwen kunt nemen. Of een moeder van een vriendin. Als je het prettig vindt, kunnen jullie ook samen naar de huisarts. Gewoon, als steuntje. Gewoon doen hoor! Niet meer uitstellen of wachten, daar zul je altijd wel een "reden" voor vinden. Maar denk je eens in; elke dag die je wacht, is een dag langer met jouw geheim slepen en een dag langer voordat je weer richting gelukkiger zijn gaat. Kom op meisje, jij verdient het dat je vandaag nog steun en hulp vraagt. Jij verdient het om weer gelukkig te worden.
Stel; wat jij nu allemaal voelt, dat zou jouw beste vriendin voelen in plaats van jij. Wat zou je haar dan adviseren? Dan zou je vast willen dat ze het verteld, vinden dat ze recht heeft op haar ruimte en haar stukje aandacht en liefde. Dan zou je vast vinden dat ze hulp nodig heeft en zou je er niet gerust op zijn als ze dat zou uitstellen. Jij gunt immers je vriendin het allerbeste en weet dat deze gevoelens verschrikkelijk zijn. Dat het een hel is. En dan ook nog de gevolgen voor haar lijf en gezondheid.
Waarom eigenlijk voor een vriendin liever zijn dan voor jezelf?
Je brief is eerlijk, duidelijk, oprecht en lief. Je kwetst je moeder daar niet mee. Ze zal zich zorgen om je maken als ze het leest maar dat doet ze ook als jij buikpijn hebt. Die verzwijg je ook niet voor haar om haar te "sparen". Veel moeders hebben het hier al gezegd; een moeder kwets je pas als je zwijgt en onnodig lang blijft worstelen met dit probleem. Jouw moeder gunt jou de wereld, het allerbeste, dat je gelukkig bent. Ze zal zich misschien zorgen maken maar dat belast haar minder dan dat jij hier alleen mee door zou moeten gaan. Als ze het weet dan kan ze je helpen. Je geven wat je nodig hebt, voor zover ze dat kan. Dan pas is ze zich waarschijnlijk bewust van wat het met jou doet dat je een zusje hebt die meer aandacht nodig hebt. Dat je ongelooflijk van zusje houdt, maar zelf OOK aandacht en liefde nodig hebt.
Als je jezelf niet die liefde, aandacht, ruimte en rust kunt of durft te gunnen, gun je moeder dan de kans om te weten wat er in jou om gaat en je daarin waar mogelijk te helpen. Een grotere gunst kun je moeders niet doen. Je geeft daarmee haar de gelegenheid om haar dochter te helpen. Uit deze moeilijke tijden, op naar beter. Want iets liever wil ze niet voor je, dan dat jij gelukkig bent.
Durf je dat toch nog niet? Misschien is er dan een vriendin die je in vertrouwen kunt nemen. Of een moeder van een vriendin. Als je het prettig vindt, kunnen jullie ook samen naar de huisarts. Gewoon, als steuntje. Gewoon doen hoor! Niet meer uitstellen of wachten, daar zul je altijd wel een "reden" voor vinden. Maar denk je eens in; elke dag die je wacht, is een dag langer met jouw geheim slepen en een dag langer voordat je weer richting gelukkiger zijn gaat. Kom op meisje, jij verdient het dat je vandaag nog steun en hulp vraagt. Jij verdient het om weer gelukkig te worden.
when you wish upon a star...
