Gezondheid
alle pijlers
Geen eetlust meer
dinsdag 10 mei 2011 om 01:00
Als ik jou was zou ik zeker naar de huisarts gaan. Langdurig overgewicht kan op de lange termijn voor blijvende schade zorgen aan je lichaam zoals bijvoorbeeld onvruchtbaarheid. En dit was dus nog maar één voorbeeld. Het zijn problemen die je echt niet wil krijgen.
Praat met je huisarts, je zal zeker niet de eerste zijn die met dit probleem bij hem of haar langskomt, en ook zeker niet de laatste. De huisarts kan samen met jou gaan kijken wat de oorzaak is van de verminderde eetlust en je hulp bieden om dit probleem aan te pakken. Of dit nu iets fysieks is of psychisch.
Praat met je huisarts, je zal zeker niet de eerste zijn die met dit probleem bij hem of haar langskomt, en ook zeker niet de laatste. De huisarts kan samen met jou gaan kijken wat de oorzaak is van de verminderde eetlust en je hulp bieden om dit probleem aan te pakken. Of dit nu iets fysieks is of psychisch.
woensdag 11 mei 2011 om 15:33
woensdag 11 mei 2011 om 18:45
quote:roosjeroos93 schreef op 11 mei 2011 @ 17:32:
[...]
das toch anders.. dit is minder 'echt'
omdat je het graag wil horen; je snapt er niets van
Leg het dan eens uit, zodat we het wel snappen.
Niemand hier kent je, je hebt dus niets te verliezen in dat opzicht.
[...]
das toch anders.. dit is minder 'echt'
omdat je het graag wil horen; je snapt er niets van
Leg het dan eens uit, zodat we het wel snappen.
Niemand hier kent je, je hebt dus niets te verliezen in dat opzicht.
“Don’t look back – you’re not going that way.”
woensdag 11 mei 2011 om 22:02
quote:roosjeroos93 schreef op 11 mei 2011 @ 17:32:
omdat je het graag wil horen; je snapt er niets van
Dankje.
Ik vind internet trouwens lastiger communiceren omdat je de non-verbale reactie niet ziet. Discussie lopen daarom ook wel eens hoger op dan nodig, heb ik het idee. Maar goed, misschien als je bang bent voor de reactie van andere dat het veilig voelt. Internet therapie (door de psycholoog) schijnt ook heel goed te werken en degene die het menselijk contact mist, is de psycholoog, niet de patient.
omdat je het graag wil horen; je snapt er niets van
Dankje.
Ik vind internet trouwens lastiger communiceren omdat je de non-verbale reactie niet ziet. Discussie lopen daarom ook wel eens hoger op dan nodig, heb ik het idee. Maar goed, misschien als je bang bent voor de reactie van andere dat het veilig voelt. Internet therapie (door de psycholoog) schijnt ook heel goed te werken en degene die het menselijk contact mist, is de psycholoog, niet de patient.
woensdag 11 mei 2011 om 22:41
Juist goed dat je op verstuur klikte! 1 stap verder (0: Je zus is autist, dat is ook lastig. Daar mag jij je best wel rot bij voelen. Ik heb voor mijn werk te maken gehad met autisten en weet er zodoende een beetje vanaf. Is ze sfeerbepalend? Heb je nog meer broers of zussen? Je concentratie staat op bespaarstand door gebrek aan voedsel...
donderdag 12 mei 2011 om 15:03
Hoi lieve Roosje,
Wat rot voor je dat je je zo ellendig voelt.Ik denk te lezen dat je je erg boos en verdrietig voelt en er binnen je gezin weinig ruimte is voor je ( althans zo beleef je het in ieder geval)
Daarnaast zullen er wellicht nog meer dingen spelen die je liever voor je houdt.
Je wil je moeder niet kwetsen zeg je.
Nu ben ik een mama met ook een grote dochter die vaak dezelfde insteek had als jij. Niet mij willen kwetsen dus was ze niet altijd open naar mij.
Toch.. de meeste moeders zien het als er wat met hun kind is.
Het deed mij altijd verdriet te zien als ze ergens mee zat maar ik haar niet mocht helpen.
Heb een keer met haar afgesproken dat ik liever had dat ze met mij praatte ook al kan het soms kwetsend zijn of verdriet geven, niets weten en machteloos staan vond ik vele malen erger.
Misschien iets om bij stil te staan???
Anders kan je uiteraard ieder ander persoon waar je je fijn bij voelt aanspreken.
Je hoeft het niet alleen te doen meid, dat is zo verrekte eenzaam.
Wellicht is een buitenstaander juist fijn. Je kan bij je huisarts een doorverwijzing naar maatschappelijk werk vragen. Is een vrij lichte vorm van hulpverlening.
Daar mag je gewoon alles neergooien wat je dwars zit. Er wordt naar je geluisterd en ze helpen je op weg de dingen op een rijtje te krijgen.
Best spannend idd, maar echt minder dan je je bedenkt.
Wat je lichamelijke conditie betreft, deze vind ik zorgelijk.
Je zegt dat je geen anorexia hebt maar ik vind je wel in de gevarenzone zitten deze te ontwikkelen.
Anorexia is niet altijd perse willen afvallen in het begin, het kan idd ook gewoon niet meer willen eten zijn, slecht voor jezelf zorgen, ergens controle op hebben of te depressief zijn je er mee bezig te houden dat je gewoon ook eten nodig hebt.
Dit kan een aanzet zijn om ingewikkelde eetgedachtes te gaan krijgen.
Niet oke meid.En hoe echt het ook voelt gewoon niet te willen eten omdat je lijf dat je zegt. Het is je koppie die je lijf stuurt, daar moet wat meegedaan worden om het eten weer te normaliseren.
Blijf hier niet mee lopen!!
Niemand verdient het zich zo ongelukkig te voelen en jij ook niet
en
Wat rot voor je dat je je zo ellendig voelt.Ik denk te lezen dat je je erg boos en verdrietig voelt en er binnen je gezin weinig ruimte is voor je ( althans zo beleef je het in ieder geval)
Daarnaast zullen er wellicht nog meer dingen spelen die je liever voor je houdt.
Je wil je moeder niet kwetsen zeg je.
Nu ben ik een mama met ook een grote dochter die vaak dezelfde insteek had als jij. Niet mij willen kwetsen dus was ze niet altijd open naar mij.
Toch.. de meeste moeders zien het als er wat met hun kind is.
Het deed mij altijd verdriet te zien als ze ergens mee zat maar ik haar niet mocht helpen.
Heb een keer met haar afgesproken dat ik liever had dat ze met mij praatte ook al kan het soms kwetsend zijn of verdriet geven, niets weten en machteloos staan vond ik vele malen erger.
Misschien iets om bij stil te staan???
Anders kan je uiteraard ieder ander persoon waar je je fijn bij voelt aanspreken.
Je hoeft het niet alleen te doen meid, dat is zo verrekte eenzaam.
Wellicht is een buitenstaander juist fijn. Je kan bij je huisarts een doorverwijzing naar maatschappelijk werk vragen. Is een vrij lichte vorm van hulpverlening.
Daar mag je gewoon alles neergooien wat je dwars zit. Er wordt naar je geluisterd en ze helpen je op weg de dingen op een rijtje te krijgen.
Best spannend idd, maar echt minder dan je je bedenkt.
Wat je lichamelijke conditie betreft, deze vind ik zorgelijk.
Je zegt dat je geen anorexia hebt maar ik vind je wel in de gevarenzone zitten deze te ontwikkelen.
Anorexia is niet altijd perse willen afvallen in het begin, het kan idd ook gewoon niet meer willen eten zijn, slecht voor jezelf zorgen, ergens controle op hebben of te depressief zijn je er mee bezig te houden dat je gewoon ook eten nodig hebt.
Dit kan een aanzet zijn om ingewikkelde eetgedachtes te gaan krijgen.
Niet oke meid.En hoe echt het ook voelt gewoon niet te willen eten omdat je lijf dat je zegt. Het is je koppie die je lijf stuurt, daar moet wat meegedaan worden om het eten weer te normaliseren.
Blijf hier niet mee lopen!!
Niemand verdient het zich zo ongelukkig te voelen en jij ook niet
en
donderdag 12 mei 2011 om 15:58
Ok dus je zus krijgt behoorlijk veel aandacht in verhouding tot jou. Je vader heeft moeite met de gezinssituatie en dat uit zich dmv depri gedrag en jouw moeder zwoegt en zweet waarschijnlijk om alles op de rails te krijgen/houden. Jij voelt je misschien iets te verantwoordelijk voor van alles? En hebt stress over gevoelens naar je zus en naar de situatie? Stress van aankomende examens? Hebben we het zo juist in kaart gebracht of is er meer/ klopt er iets niet van mijn aannamens?
Wat Iry zegt zou ik heel goed lezen. Iry heeft heel helder verwoord hoe (veel) moeders denken.
Jij mag jr voelen hoe je je voelt. Dat is zelfs heel logisch. Op jouw leeftijd en in deze situatie is het moeilijk. Er is alleen in jouw hoofd een foutje ontstaan. Namelijk dat jij je groot moet houden en nergens last van mag hebben. Dat is NIET waar. Ik snap je gevoelens wel. Maar op weg naar volwassenheid is het belangrijk om nu een ontwikkeling te maken. Juist door over dingen te praten leer je ze in het juiste perspectief te plaatsen. Op dit forum kun je oefenen. Zodat het straks in het echt makkelijker gaat.
Wat Iry zegt zou ik heel goed lezen. Iry heeft heel helder verwoord hoe (veel) moeders denken.
Jij mag jr voelen hoe je je voelt. Dat is zelfs heel logisch. Op jouw leeftijd en in deze situatie is het moeilijk. Er is alleen in jouw hoofd een foutje ontstaan. Namelijk dat jij je groot moet houden en nergens last van mag hebben. Dat is NIET waar. Ik snap je gevoelens wel. Maar op weg naar volwassenheid is het belangrijk om nu een ontwikkeling te maken. Juist door over dingen te praten leer je ze in het juiste perspectief te plaatsen. Op dit forum kun je oefenen. Zodat het straks in het echt makkelijker gaat.
vrijdag 13 mei 2011 om 10:36
quote:roosjeroos93 schreef op 13 mei 2011 @ 09:54:
Het klopt wel, je overdrijft het alleen een beetje.
Dus als ik het goed begrijp kwets ik mijn moeder als ik niet met haar praat en ik kwets ik haar ook als ik wel met haar praat. Hoe kan ik het dan in vredesnaam 'goed' doen? Wat ik ook doe, ik kwets haar.
Hebben jullie geen gezinsbegeleiding oid omdat je zusje autistisch is?
Volgens mij zijn er heel veen broers en zussen van die moeite hebben met een autistisch broertje of zusje.
Met even googlen kom ik o.a. dit documentje tegen
http://www.autsider.net/d ... ers_zussen_en_Autisme.htm
en deze:
http://www.hetcjg.nl/showsite.asp?map_id=73214
Ga eens met je huisarts praten over deze situatie want het is niet jou schuld, je hoeft je niet schuldig te voelen je mag wel uitspreken dat je zo niet gelukkig ben.
Je bent echt niet de enige.
Het klopt wel, je overdrijft het alleen een beetje.
Dus als ik het goed begrijp kwets ik mijn moeder als ik niet met haar praat en ik kwets ik haar ook als ik wel met haar praat. Hoe kan ik het dan in vredesnaam 'goed' doen? Wat ik ook doe, ik kwets haar.
Hebben jullie geen gezinsbegeleiding oid omdat je zusje autistisch is?
Volgens mij zijn er heel veen broers en zussen van die moeite hebben met een autistisch broertje of zusje.
Met even googlen kom ik o.a. dit documentje tegen
http://www.autsider.net/d ... ers_zussen_en_Autisme.htm
en deze:
http://www.hetcjg.nl/showsite.asp?map_id=73214
Ga eens met je huisarts praten over deze situatie want het is niet jou schuld, je hoeft je niet schuldig te voelen je mag wel uitspreken dat je zo niet gelukkig ben.
Je bent echt niet de enige.
vrijdag 13 mei 2011 om 22:10
Ja overdrijf het misschien een beetje, is een hobby van me (0; Meid je hoeft het helemaal niet goed te doen. Je bent haar dochter ze houd waarschijnlijk heel veel van je. Praat met haar, niet verwijtend maar wel open. Of schrijf haar een brief, deed ik vroeger. Was niet zo een goede prater en schrijven lukte wel. Schrijf dat je je naar voelt over je gevoelens. Dat je vind dat dat niet hoort maar ze toch hebt. Dat je zenuwachtig bent voor je examens. Dat je haar niet wil kwetsen of belasten. Maar dat je in de knoop zit met jezelf en dat je graag wilt dat ze op de hoogte is van je gevoelens. Dat geeft al zoveel lucht! Probeer het eens... Knuffel van mij, ik denk dat je onwijs lief meisje bent, wat volwassen aan het worden is. Komt helemaal goed met je!
zaterdag 14 mei 2011 om 18:04
quote:roosjeroos93 schreef op 13 mei 2011 @ 09:54:
Dus als ik het goed begrijp kwets ik mijn moeder als ik niet met haar praat en ik kwets ik haar ook als ik wel met haar praat. Hoe kan ik het dan in vredesnaam 'goed' doen? Wat ik ook doe, ik kwets haar.
Ja. Dat heb je soms, dat je moet kiezen tussen 2 kwaden. Ik denk dat je haar meer kwetst door niets te zeggen...
O, en het zijn altijd de mensen die zich juist NIET aanstellen, die zo bang zijn dat ze zich aanstellen...
Kom op zeg, een autistische zus! dat is toch hartstikke zwaar??!! kijk maar naar je ouders. Het is niet voor niets dat je vader depri doet en dat jij niets tegen je moeder durft te zeggen omdat je denkt dat ze het er niet bij kan hebben...En dan moet jij helemaal normaal en gezond zijn en nergens last van hebben??
Zij zijn volwassen, jij bent 17...
En overigens ben ik van mening dat je naar de huisarts moet met een BMI van 15.
Dus als ik het goed begrijp kwets ik mijn moeder als ik niet met haar praat en ik kwets ik haar ook als ik wel met haar praat. Hoe kan ik het dan in vredesnaam 'goed' doen? Wat ik ook doe, ik kwets haar.
Ja. Dat heb je soms, dat je moet kiezen tussen 2 kwaden. Ik denk dat je haar meer kwetst door niets te zeggen...
O, en het zijn altijd de mensen die zich juist NIET aanstellen, die zo bang zijn dat ze zich aanstellen...
Kom op zeg, een autistische zus! dat is toch hartstikke zwaar??!! kijk maar naar je ouders. Het is niet voor niets dat je vader depri doet en dat jij niets tegen je moeder durft te zeggen omdat je denkt dat ze het er niet bij kan hebben...En dan moet jij helemaal normaal en gezond zijn en nergens last van hebben??
Zij zijn volwassen, jij bent 17...
En overigens ben ik van mening dat je naar de huisarts moet met een BMI van 15.
zondag 15 mei 2011 om 21:20
Lieve Roosjeroos,
Je hebt een hoop op je bordje. Ik voel met je mee (ik weet nog al te goed hoe ongelukkig ik was op jouw leeftijd). Laat dit aan je moeder lezen, het is prima zo.
En dan moet je naar de huisarts, want jij loopt met veel te veel rond. Je cijfert jezelf weg omdat je niemand wil kwetsen, maar jij bent de moeite waard om geholpen te worden!
Je hebt een hoop op je bordje. Ik voel met je mee (ik weet nog al te goed hoe ongelukkig ik was op jouw leeftijd). Laat dit aan je moeder lezen, het is prima zo.
En dan moet je naar de huisarts, want jij loopt met veel te veel rond. Je cijfert jezelf weg omdat je niemand wil kwetsen, maar jij bent de moeite waard om geholpen te worden!
zondag 15 mei 2011 om 21:46
