Kinderen
alle pijlers
superpuber
maandag 16 mei 2011 om 23:30
Ik ben echt even ten einde raad. Ben alleenstaand moeder van 3 dochters. (15,13 en 11). De middelste heeft een verstandelijke beperking, en dat is niet altijd makkelijk, maar het gaat eigenlijk over de oudste.
Het was altijd een hele lieve meid, zorgzaam, begripvol, je kon een leuk gesprek met haar hebben etc.
Maar de laatste tijd.... Ik weet dat een puber gewoon niet altijd makkelijk is, maar wat hier soms gebeurt vind ik echt te ver gaan en doet me verdriet.
Ze doet haar mond haast niet meer open, behalve als ze commentaar heeft op haar zusje van 11. En dat heeft ze bijna voortdurend, dan kan ze wel haar mond opendoen, maar verder zit ze alleen maar op haar kamer en als ze uit school is, zit ze de godganse tijd te twitteren. Ze komt nog net beneden om te eten, maar verdwijnt heel snel weer naar boven.
Ok een puber heeft een zekere mate van privacy nodig, maar wat ze me nu flikt, pik ik niet.
Ze twittert dus continu, ok tot daar aan toe, maar ze twittert hele lelijke dingen over mij, totaal respectloos, zo minderwaardig, niet normaal.
Ik ken mijn eigen dochter niet meer terug. Ik was vroeger ook gerust wel eens boos op mijn ouders, en dat besprak ik ook wel met een vriendin als ik iets niet eerlijk vond, en pubers vinden veel dingen niet eerlijk, I know.
Maar ik had wel respect voor mijn ouders, en dat mis ik hier totaal.
Weet af en toe niet wat ik moet doen, een computerverbod, maar tegenwoordig hebben ze de PC nodig voor hun huiswerk, dus een totaalverbod kan niet.
Wat zouden jullie doen?
Het was altijd een hele lieve meid, zorgzaam, begripvol, je kon een leuk gesprek met haar hebben etc.
Maar de laatste tijd.... Ik weet dat een puber gewoon niet altijd makkelijk is, maar wat hier soms gebeurt vind ik echt te ver gaan en doet me verdriet.
Ze doet haar mond haast niet meer open, behalve als ze commentaar heeft op haar zusje van 11. En dat heeft ze bijna voortdurend, dan kan ze wel haar mond opendoen, maar verder zit ze alleen maar op haar kamer en als ze uit school is, zit ze de godganse tijd te twitteren. Ze komt nog net beneden om te eten, maar verdwijnt heel snel weer naar boven.
Ok een puber heeft een zekere mate van privacy nodig, maar wat ze me nu flikt, pik ik niet.
Ze twittert dus continu, ok tot daar aan toe, maar ze twittert hele lelijke dingen over mij, totaal respectloos, zo minderwaardig, niet normaal.
Ik ken mijn eigen dochter niet meer terug. Ik was vroeger ook gerust wel eens boos op mijn ouders, en dat besprak ik ook wel met een vriendin als ik iets niet eerlijk vond, en pubers vinden veel dingen niet eerlijk, I know.
Maar ik had wel respect voor mijn ouders, en dat mis ik hier totaal.
Weet af en toe niet wat ik moet doen, een computerverbod, maar tegenwoordig hebben ze de PC nodig voor hun huiswerk, dus een totaalverbod kan niet.
Wat zouden jullie doen?
maandag 16 mei 2011 om 23:38
Ik zou zeggen, de laatste drie regels uit je pol.
Een gesprek aangaan (sterkte)
Lelijke dingen over jou twitteren? Telefoon inleveren!
Huiswerk kan ook in de kamer waar je bij bent.
Als je je als een klein kind gedraagd, wordt je ook zo behandeld. Het zal er niet gezelliger op worden maar hopelijk is dat tijdelijk.
En omdat het niet makkelijk is voor jou.
Huh?? lekker laten gaan stond net bovenaan! Die bedoel ik dus niet!
Een gesprek aangaan (sterkte)
Lelijke dingen over jou twitteren? Telefoon inleveren!
Huiswerk kan ook in de kamer waar je bij bent.
Als je je als een klein kind gedraagd, wordt je ook zo behandeld. Het zal er niet gezelliger op worden maar hopelijk is dat tijdelijk.
En omdat het niet makkelijk is voor jou.
Huh?? lekker laten gaan stond net bovenaan! Die bedoel ik dus niet!
maandag 16 mei 2011 om 23:39
hoi Namita, wat een lastige situatie. Alleenstaande moeder van 3 kinderen is best een klus (ben het zelf ook). En zeker van pubers. Heb zelf ook een dochter van 15, maar die is gelukkig nog niet aan het dwarsliggen. Eerlijk gezegd kan ik je dus niet echt helpen uit ervaring. Maar ik zou een gesprek met haar hierover houden, denk ik. Niet in de verwijtende sfeer maar meer neutraal. Dat je haar erg verandert vindt de laatste tijd en of er iets is wat haar dwars zit ofzo. Er kunnen veel redenen zijn waarom ze ineens de puberteit inschiet. Hormonen in elk geval, ze gaan dingen anders zien en beleven. Misschien ook iets met het jongere zusje of reacties op de scheiding. Het kunnen zoveel dingen zijn waardoor ze zich ineens van je afkeren. Misschien heb je iets aan het boek 'het puberbrein', dat gaat over pubers en de werking van hun hersenen. Echt een eye opener voor mij. Mijn zoon is nl. een 'vreselijke' puber geweest en die is nu sinds zijn 21ste aan het volwassen worden. Ik hoop dat anderen je wat beter kunnen helpen. STerkte in elk geval.
maandag 16 mei 2011 om 23:48
Nog even een tip wat voor mij altijd werkt. Wanneer de kids iets negatiefs over of tegen mij zeggen, ga ik daar altijd serieus op in. Vraag waarom ze dat vinden. Dat vraag ik op een zakelijke manier, zodat ze eigenlijk wel antwoord moeten geven. Als je nl. op een aanvallende manier hierover begint, worden zij ook kwaad,krijg je ruzie en schiet je je doel voorbij. Ik wil nl. het kind confronteren met wat hij/zij zegt en als je dat op een rustige manier doet, kan hij/zij niet vluchten in een kwade reactie, maar moet ze er wel over nadenken. Daarna kun je gelijk zeggen dat het je kwetst. Begrijp je? Dit heeft bij mijn zoon succes gehad.
maandag 16 mei 2011 om 23:50
Alvast bedankt voor jullie reacties. Dat twitteren doet ze niet per telefoon, maar op de laptop die ze een paar maanden geleden van mij gekregen heeft, omdat haar oude gecrasht was.
En ik snap best dat de hormonen een grote rol spelen, maar ik ben echt geen controlfreak, maar sommige dingen wil ik wel weten. In ieder geval hoe laat ze thuis is, wat ze gaat doen, want het is hier geen hotel.
Maar ze verzwijgt dingen, en ik hoef echt niet alles te weten, maar als ik het idee heb, dat ze bewust bepaalde dingen achter houdt dan klopt er iets niet. Ze wordt stiekum, heeft een grote mond en als last but not least twittert ze hele respectloze dingen over mij, waar anderen op gaan reageren etc,
En dat wil ik niet, ze hoeft mij niet op internet voor schut te zetten.
Al die belachelijke dingen.
Ik doe alles voor haar, ik heb het altijd in conflicten tussen haar en haar vader en zijn vriendin voor haar opgenomen. We hadden altijd een leuk contact. Maar nu..... heb er veel verdriet van.
En ik snap best dat de hormonen een grote rol spelen, maar ik ben echt geen controlfreak, maar sommige dingen wil ik wel weten. In ieder geval hoe laat ze thuis is, wat ze gaat doen, want het is hier geen hotel.
Maar ze verzwijgt dingen, en ik hoef echt niet alles te weten, maar als ik het idee heb, dat ze bewust bepaalde dingen achter houdt dan klopt er iets niet. Ze wordt stiekum, heeft een grote mond en als last but not least twittert ze hele respectloze dingen over mij, waar anderen op gaan reageren etc,
En dat wil ik niet, ze hoeft mij niet op internet voor schut te zetten.
Al die belachelijke dingen.
Ik doe alles voor haar, ik heb het altijd in conflicten tussen haar en haar vader en zijn vriendin voor haar opgenomen. We hadden altijd een leuk contact. Maar nu..... heb er veel verdriet van.
maandag 16 mei 2011 om 23:52
quote:Enn schreef op 16 mei 2011 @ 23:43:
Wanneer hebben jullie voor het laatst een gewoon gesprek gehad? Waar ging dat over?
Kleine 2 weken geleden. Ze vindt een jongen wel leuk, en het schijnt hij haar ook. Nou leuk toch, heb ik ook tegen haar gezegd.
Mijn vriendin kent die jongen en zijn moeder, dus niks aan de hand. Ik heb niks gezegd in de trant van pas je op of kijk je uit, of wat doen jullie allemaal.
Nee precies zoals hier boven. Geniet ervan. dat heb ik gezegd.
Wanneer hebben jullie voor het laatst een gewoon gesprek gehad? Waar ging dat over?
Kleine 2 weken geleden. Ze vindt een jongen wel leuk, en het schijnt hij haar ook. Nou leuk toch, heb ik ook tegen haar gezegd.
Mijn vriendin kent die jongen en zijn moeder, dus niks aan de hand. Ik heb niks gezegd in de trant van pas je op of kijk je uit, of wat doen jullie allemaal.
Nee precies zoals hier boven. Geniet ervan. dat heb ik gezegd.
maandag 16 mei 2011 om 23:54
Ik moet zeggen dat ik ook zo iemand was toen ik 16 was. Zat altijd boven achter de computer of was met huiswerk bezig. Had veel contacten via MSN, hyves etc. Het was echt een fase. Op den duur is het niet meer zo leuk met je ouders beneden te zitten de hele avond. Dan klets je liever met vrienden.
Denk dat het negatieve gedrag echt iets typisch is voor het puberen. Als ik jou was zou ik er niet teveel op hameren tegen je dochter, want dat kan juist weerstand bieden denk ik.
Zou het dus wat 'luchtig' aanpakken, als ze wil praten, dan praat je gezellig samen, als ze niet wilt praten of boven zit daar ook niet teveel over zeuren. Als het te erg wordt uiteraard wel. Maargoed ik ben nog geen moeder dus eigenlijk kan ik er weinig over zeggen!
Denk dat het negatieve gedrag echt iets typisch is voor het puberen. Als ik jou was zou ik er niet teveel op hameren tegen je dochter, want dat kan juist weerstand bieden denk ik.
Zou het dus wat 'luchtig' aanpakken, als ze wil praten, dan praat je gezellig samen, als ze niet wilt praten of boven zit daar ook niet teveel over zeuren. Als het te erg wordt uiteraard wel. Maargoed ik ben nog geen moeder dus eigenlijk kan ik er weinig over zeggen!
maandag 16 mei 2011 om 23:55
Hier 4 pubers.
Bij allemaal een andere gebruiksaanwijzing.
De een moet altijd de humor aan te pas komen en de ander juist weer de gevoelens.
Ik ben zelf nogal vd humor. Als er een zegt ik vind jou #%$#@ dan zeg ik nou ik vind jou #E#$@. Maar wel met een lach. Het viel mij tegen hoe lastig het is om een simpel middel te vinden. Het ligt zo aan het moment, aan mijn bui en natuurlijk aan de puber zelf. Het is trial and error. Soms vliegen de woorden over en weer, voor mij is het altijd belangrijk dat er een moment komt van "nu is het weer goed". Ik kan bijv. niet kwaad gaan slapen dus klop ik op de deur om het "uit te praten", uit te leggen dat ik ook gevoelens heb, dat ik misschien ook fouten maak, etc.
Ik vind het erg belangrijk dat ze zien dat ik ook maar een mens ben.
Bij allemaal een andere gebruiksaanwijzing.
De een moet altijd de humor aan te pas komen en de ander juist weer de gevoelens.
Ik ben zelf nogal vd humor. Als er een zegt ik vind jou #%$#@ dan zeg ik nou ik vind jou #E#$@. Maar wel met een lach. Het viel mij tegen hoe lastig het is om een simpel middel te vinden. Het ligt zo aan het moment, aan mijn bui en natuurlijk aan de puber zelf. Het is trial and error. Soms vliegen de woorden over en weer, voor mij is het altijd belangrijk dat er een moment komt van "nu is het weer goed". Ik kan bijv. niet kwaad gaan slapen dus klop ik op de deur om het "uit te praten", uit te leggen dat ik ook gevoelens heb, dat ik misschien ook fouten maak, etc.
Ik vind het erg belangrijk dat ze zien dat ik ook maar een mens ben.
Optimist tot in de kist!
maandag 16 mei 2011 om 23:56
Oja de 3 basisfouten die ouders maken (toevallig vandaag gelezen voor mijn studie, niet om bijdehand te doen )
- teveel aandacht geven aan ongewenst gedrag
- geen positieve bekrachtiging geven voor gewenst gedrag
- meer op straf afgaan dan op (positieve/negatieve) bekrachtiging
Klinkt een beetje suf hoor, maar herken je hier misschien iets uit? Iets wat misschien geheel onbewust gaat.
- teveel aandacht geven aan ongewenst gedrag
- geen positieve bekrachtiging geven voor gewenst gedrag
- meer op straf afgaan dan op (positieve/negatieve) bekrachtiging
Klinkt een beetje suf hoor, maar herken je hier misschien iets uit? Iets wat misschien geheel onbewust gaat.
maandag 16 mei 2011 om 23:57
Kinderen tot een jaar of 16-18 zouden mijns inziens geen eigen pc of laptop met internet op hun kamer mogen hebben. Maar goed, ik heb geen pubers, dus dat is makkelijk. Internetten doen ze maar beneden, een vriendin van mij heeft pubers en een studeerkamer op de begane grond, naast de woonkamers en dat werkt erg goed.
Omdat je dochter een laptop heeft, zou je het wachtwoord op je wifi-verbinding thuis kunnen veranderen of beter nog: uitschakelen wanneer je zelf geen laptop hebt en alles gewoon met een netwerkkabel doen. Maar dan moet je geen onbeveiligde netwerken of buurmeisjes die hun wachtwoord geven voor een bereikbaar netwerk hebben
Omdat je dochter een laptop heeft, zou je het wachtwoord op je wifi-verbinding thuis kunnen veranderen of beter nog: uitschakelen wanneer je zelf geen laptop hebt en alles gewoon met een netwerkkabel doen. Maar dan moet je geen onbeveiligde netwerken of buurmeisjes die hun wachtwoord geven voor een bereikbaar netwerk hebben
maandag 16 mei 2011 om 23:57
quote:namita schreef op 16 mei 2011 @ 23:50:
Ik doe alles voor haar, ik heb het altijd in conflicten tussen haar en haar vader en zijn vriendin voor haar opgenomen. We hadden altijd een leuk contact. Maar nu..... heb er veel verdriet van.
Dat is heel mooi en warm. Ik denk dat hoe moeilijk dat misschien ook is je zou kunnen proberen haar gedrag je niet al te persoonlijk aan te trekken. Ondanks dat ik lees dat het zeer persoonlijk naar jou toe gericht is.
Ik zeg hiermee niet dat je dit maar moet tolereren. Dat bedoel ik niet. Alleen grenzen stellen is denk ik niet voldoende . Naast de grenzen is het zoeken naar op een positieve wijze contact met haar krijgen denk ik nodig.
Hoe zou je het positieve weer terug kunnen krijgen naast het feit dat je grenzen stelt?
Ik doe alles voor haar, ik heb het altijd in conflicten tussen haar en haar vader en zijn vriendin voor haar opgenomen. We hadden altijd een leuk contact. Maar nu..... heb er veel verdriet van.
Dat is heel mooi en warm. Ik denk dat hoe moeilijk dat misschien ook is je zou kunnen proberen haar gedrag je niet al te persoonlijk aan te trekken. Ondanks dat ik lees dat het zeer persoonlijk naar jou toe gericht is.
Ik zeg hiermee niet dat je dit maar moet tolereren. Dat bedoel ik niet. Alleen grenzen stellen is denk ik niet voldoende . Naast de grenzen is het zoeken naar op een positieve wijze contact met haar krijgen denk ik nodig.
Hoe zou je het positieve weer terug kunnen krijgen naast het feit dat je grenzen stelt?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
dinsdag 17 mei 2011 om 00:00
@kristianna
Ik heb vanavond nog tegen haar gezegd, dat het me heel veel verdriet doet. Dat ze het niet altijd eens met me hoeft te zijn, dat kinderen vaak vinden dat hun ouders stom doen of zeuren, dat kan allemaal best, maar niet lekker op internet over je moeder lopen zeiken, en even lekker arrogant en respectloos doen.
Gisteren schreef ze om 22.00 uur: ik krijg niets meer te eten hier.
Klopt ze vroeg om chips, en dat vond ik niet goed. We hadden niet eens zo vroeg gegeten, en ze mocht van mij geen chips, dat wil ze al bijna iedere dag en dat vind ik niet nodig.
Nou al die reacties natuurlijk, belachelijke moeder, dat pik je toch niet etc. Zij weer: ja toch stom als je niks mag eten. Ik wil alleen maar iets eten en dat mag niet, welke moeder weigert haar kind nou eten.
Ik had haar een appel voorgesteld, nee daar kreeg madam juist honger van.
En dat gaat maar door. Nog veel meer, maar ik wil dat niet meer op internet zetten. Geen echte scheldwoorden of zo, dat gelukkig niet, maar ik ben wel achterlijk en zo.
Ik heb vanavond nog tegen haar gezegd, dat het me heel veel verdriet doet. Dat ze het niet altijd eens met me hoeft te zijn, dat kinderen vaak vinden dat hun ouders stom doen of zeuren, dat kan allemaal best, maar niet lekker op internet over je moeder lopen zeiken, en even lekker arrogant en respectloos doen.
Gisteren schreef ze om 22.00 uur: ik krijg niets meer te eten hier.
Klopt ze vroeg om chips, en dat vond ik niet goed. We hadden niet eens zo vroeg gegeten, en ze mocht van mij geen chips, dat wil ze al bijna iedere dag en dat vind ik niet nodig.
Nou al die reacties natuurlijk, belachelijke moeder, dat pik je toch niet etc. Zij weer: ja toch stom als je niks mag eten. Ik wil alleen maar iets eten en dat mag niet, welke moeder weigert haar kind nou eten.
Ik had haar een appel voorgesteld, nee daar kreeg madam juist honger van.
En dat gaat maar door. Nog veel meer, maar ik wil dat niet meer op internet zetten. Geen echte scheldwoorden of zo, dat gelukkig niet, maar ik ben wel achterlijk en zo.
dinsdag 17 mei 2011 om 00:00
Ah er zijn anderen die ook wijzen op naast duidelijkheid in: 'tot hier en niet verder', je ook wijzen op de keuze tot een positieve benadering hierin. Hoe tegenstrijdig dit welllicht kan voelen op bepaalde momenten.
Pubers kunnen zulk lastig volk zijn he?
Pubers kunnen zulk lastig volk zijn he?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
dinsdag 17 mei 2011 om 00:01
quote:ti_tada_tovenaar schreef op 16 mei 2011 @ 23:59:
Vroeger had je een dagboek, tegenwoordig heb je Twitter en Hyves, dat maakt de puberteit voor ouders nog een stuk minder lollig dan het al was.
.
Vroeger had je een dagboek, tegenwoordig heb je Twitter en Hyves, dat maakt de puberteit voor ouders nog een stuk minder lollig dan het al was.
.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
dinsdag 17 mei 2011 om 00:01
En als je haar niet haar internetten wil verbieden, prent je in dat "het een fase is", net zoals bij peuters....
En wat elastiekje zegt: niet teveel aandacht geven aan het negatieve, maar focus je op het positieve.
Je kunt ook nog een serieus gesprek aangaan over de dingen die ze over jou twittert. Dat je frustraties kan begrijpen, maar dat dat echt niet kan en dat ze dit ook moet verwijderen.
EDIT: als het van die orde is van "ik mag niets eten van mijn moeder" dan zou ik dat lekker laten gaan.... Dat lijkt me niet belangrijk genoeg om je ongelukkig over te gaan voelen. Elke volwassene die dat leest, zal jou geen slechte moeder vinden en het classificeren als typisch gepuber. Maar wanneer ze dingen uit die wel jouw werk en reputatie daar beinvloeden bijvoorbeeld, dat is wel ernstig genoeg. Zit ze te schelden of echt nare opmerkingen te maken, dan zou ik er wat aan doen. Pick your battles!
En wat elastiekje zegt: niet teveel aandacht geven aan het negatieve, maar focus je op het positieve.
Je kunt ook nog een serieus gesprek aangaan over de dingen die ze over jou twittert. Dat je frustraties kan begrijpen, maar dat dat echt niet kan en dat ze dit ook moet verwijderen.
EDIT: als het van die orde is van "ik mag niets eten van mijn moeder" dan zou ik dat lekker laten gaan.... Dat lijkt me niet belangrijk genoeg om je ongelukkig over te gaan voelen. Elke volwassene die dat leest, zal jou geen slechte moeder vinden en het classificeren als typisch gepuber. Maar wanneer ze dingen uit die wel jouw werk en reputatie daar beinvloeden bijvoorbeeld, dat is wel ernstig genoeg. Zit ze te schelden of echt nare opmerkingen te maken, dan zou ik er wat aan doen. Pick your battles!
dinsdag 17 mei 2011 om 00:02
Ik zou beginnen met die laptop in de huiskamer te zetten en te laten, zodat je zicht hebt op wat ze ermee doet.
Maak afspraken over wat ze wel en niet mag op internet en zet een consequentie op overtreding daarvan (bv. computer voor een bepaalde tijd alleen nog maar voor huiswerk gebruiken).
Ik vind (goed) gebruik van internet tegenwoordig bij de opvoeding horen. Wanneer je ziet dat ze daar niet goed mee omgaat, mag je haar daar m.i. gerust in corrigeren.
Maak afspraken over wat ze wel en niet mag op internet en zet een consequentie op overtreding daarvan (bv. computer voor een bepaalde tijd alleen nog maar voor huiswerk gebruiken).
Ik vind (goed) gebruik van internet tegenwoordig bij de opvoeding horen. Wanneer je ziet dat ze daar niet goed mee omgaat, mag je haar daar m.i. gerust in corrigeren.
The time is now
dinsdag 17 mei 2011 om 00:02
quote:lolove89 schreef op 16 mei 2011 @ 23:52:
ik denk eerlijk gezegd dat je haar negatief of afwijzend behandelt. respect moet je verdienen... probeer eens positief opvoedenIk heb haar nog nooit negatief of afwijzend behandeld, juist begripvol, zeker in de hele geschiedenis met de problemen met haar vader. Ik geef liever complimentjes (als ze dat verdienen) dan straf, maar blijk baar gaat dat nu wel nodig worden.
ik denk eerlijk gezegd dat je haar negatief of afwijzend behandelt. respect moet je verdienen... probeer eens positief opvoedenIk heb haar nog nooit negatief of afwijzend behandeld, juist begripvol, zeker in de hele geschiedenis met de problemen met haar vader. Ik geef liever complimentjes (als ze dat verdienen) dan straf, maar blijk baar gaat dat nu wel nodig worden.
dinsdag 17 mei 2011 om 00:10
quote:mika65 schreef op 17 mei 2011 @ 00:04:
Namita gewoon laten gaan. Dat vind ik niet echt voor schut zetten maar gewone domme pubertaal. Hoe meer jij je ergert hoe meer lol ze erin hebben. En hoe meer ruzie je in huis krijgt.Yep, wat jij zegt dat ze twittert is echt niet zo erg dat je in moet grijpen. Heb jij vroeger nooit tegen je vriendinnen gezegd dat het zo stom is dat je al om 11 uur thuis moet zijn oid? Typisch puberpraat, laat dat vabn je afglijden.
Namita gewoon laten gaan. Dat vind ik niet echt voor schut zetten maar gewone domme pubertaal. Hoe meer jij je ergert hoe meer lol ze erin hebben. En hoe meer ruzie je in huis krijgt.Yep, wat jij zegt dat ze twittert is echt niet zo erg dat je in moet grijpen. Heb jij vroeger nooit tegen je vriendinnen gezegd dat het zo stom is dat je al om 11 uur thuis moet zijn oid? Typisch puberpraat, laat dat vabn je afglijden.
dinsdag 17 mei 2011 om 00:12
Maar ik zou wel regelmatig lezen wat ze twittert, tenslotte gaat het wel over jou en alles wat je dochter nu op internet zet, staat daar voor eeuwig! Zeker als ze een open account heeft met een eigen naam, kan dat heel snel aan jou gelinkt worden.
Geef haar daarnaast ook voorlichting over de gevaren van internet of vraag of dat op school kan worden behandeld!
Geef haar daarnaast ook voorlichting over de gevaren van internet of vraag of dat op school kan worden behandeld!
dinsdag 17 mei 2011 om 00:14
Jessie: "Pick your battle" is absoluut een goeie! As je van alles een ruzie maakt/krijgt heb je uiteindelijk gewoon zo'n rot sfeer in huis, dat is ook niet leuk meer, vooral voor de andere kids.
Het gaat allemaal voorbij, ongelofeloos maar waar. De oudsten zijn er zo goed als uit (mag ook wel met 21 en 22).
En als ze geen eten zegt te krijgen dan laat je haar een dagje echt zonder. (als het kan ivm gezondheid).
Het gaat allemaal voorbij, ongelofeloos maar waar. De oudsten zijn er zo goed als uit (mag ook wel met 21 en 22).
En als ze geen eten zegt te krijgen dan laat je haar een dagje echt zonder. (als het kan ivm gezondheid).
Optimist tot in de kist!
dinsdag 17 mei 2011 om 00:14
Nou Boarn ze is 15. Om dan haar internetgedrag nog na te gaan, dat is echt een teken van weinig vertrouwen. Toen mijn dochter 13 was controleerde ik haar wel maar later niet meer hoor. Is toch echt een kwestie van vertrouwen. En als zij op Hyves wil zetten dat ze geen chips mag van mama nou lekker boeiend
