Kinderen
alle pijlers
superpuber
maandag 16 mei 2011 om 23:30
Ik ben echt even ten einde raad. Ben alleenstaand moeder van 3 dochters. (15,13 en 11). De middelste heeft een verstandelijke beperking, en dat is niet altijd makkelijk, maar het gaat eigenlijk over de oudste.
Het was altijd een hele lieve meid, zorgzaam, begripvol, je kon een leuk gesprek met haar hebben etc.
Maar de laatste tijd.... Ik weet dat een puber gewoon niet altijd makkelijk is, maar wat hier soms gebeurt vind ik echt te ver gaan en doet me verdriet.
Ze doet haar mond haast niet meer open, behalve als ze commentaar heeft op haar zusje van 11. En dat heeft ze bijna voortdurend, dan kan ze wel haar mond opendoen, maar verder zit ze alleen maar op haar kamer en als ze uit school is, zit ze de godganse tijd te twitteren. Ze komt nog net beneden om te eten, maar verdwijnt heel snel weer naar boven.
Ok een puber heeft een zekere mate van privacy nodig, maar wat ze me nu flikt, pik ik niet.
Ze twittert dus continu, ok tot daar aan toe, maar ze twittert hele lelijke dingen over mij, totaal respectloos, zo minderwaardig, niet normaal.
Ik ken mijn eigen dochter niet meer terug. Ik was vroeger ook gerust wel eens boos op mijn ouders, en dat besprak ik ook wel met een vriendin als ik iets niet eerlijk vond, en pubers vinden veel dingen niet eerlijk, I know.
Maar ik had wel respect voor mijn ouders, en dat mis ik hier totaal.
Weet af en toe niet wat ik moet doen, een computerverbod, maar tegenwoordig hebben ze de PC nodig voor hun huiswerk, dus een totaalverbod kan niet.
Wat zouden jullie doen?
Het was altijd een hele lieve meid, zorgzaam, begripvol, je kon een leuk gesprek met haar hebben etc.
Maar de laatste tijd.... Ik weet dat een puber gewoon niet altijd makkelijk is, maar wat hier soms gebeurt vind ik echt te ver gaan en doet me verdriet.
Ze doet haar mond haast niet meer open, behalve als ze commentaar heeft op haar zusje van 11. En dat heeft ze bijna voortdurend, dan kan ze wel haar mond opendoen, maar verder zit ze alleen maar op haar kamer en als ze uit school is, zit ze de godganse tijd te twitteren. Ze komt nog net beneden om te eten, maar verdwijnt heel snel weer naar boven.
Ok een puber heeft een zekere mate van privacy nodig, maar wat ze me nu flikt, pik ik niet.
Ze twittert dus continu, ok tot daar aan toe, maar ze twittert hele lelijke dingen over mij, totaal respectloos, zo minderwaardig, niet normaal.
Ik ken mijn eigen dochter niet meer terug. Ik was vroeger ook gerust wel eens boos op mijn ouders, en dat besprak ik ook wel met een vriendin als ik iets niet eerlijk vond, en pubers vinden veel dingen niet eerlijk, I know.
Maar ik had wel respect voor mijn ouders, en dat mis ik hier totaal.
Weet af en toe niet wat ik moet doen, een computerverbod, maar tegenwoordig hebben ze de PC nodig voor hun huiswerk, dus een totaalverbod kan niet.
Wat zouden jullie doen?
dinsdag 17 mei 2011 om 08:57
quote:namita schreef op 17 mei 2011 @ 01:09:
[...]
Waarom ik het me aantrek? Omdat we altijd een goede band hadden, ze altijd met dingen bij me kwam. we goed konden praten. Het was (is) altijd een hele leuke sociale meid,
Dat ze nu bepaalde dingen voor zich houdt ok, recht op privacy.
Maar ja dan houdt ze ook voortaan maar dingen op internet voor zich
Jouw laatste opmerking klinkt verongelijkt, mokkend, en boos. En is een tegenstelling van de zin daarvoor, dat ze recht op privacy heeft, en dat je dat okay vind.
Je schrijft dat je dochter een hele leuke sociale meid is, en dat jullie altijd goed met elkaar konden praten, en dat als er iets was, zij bij jou kwam.
Ik denk dat je nu kunt kiezen tussen 2 mogelijkheden.
1) Gun haar de ruimte om te bepalen wat haar mening is, en wat jouw mening is. Daar is de puberteit namelijk voor. Dat jongeren zich losmaken van hun ouders, en dat zij beslissingen leren maken gebaseerd op hun eigen inzichten en ervaringen.
En ja, dat houdt bijna automatisch in dat je als ouder een stap achteruit moet doen (en als je dat niet doet, dan schuift de jeugd je wel een stuk naar achter ~figuurlijk dan~) en je bij tijd en wijle met verstand en verbazing en misschien met een hoop irritatie en frustratie naar je kind kijkt.
2) Niet veranderen. "eisen" dat ze je nog van alles op de hoogte houdt, en "eisen" dat ze alles met je deelt en overlegt. Op deze manier weet je zeker dat je een hoop wrijving en irritatie krijgt, en dat je gezien wordt. (welliswaar niet positief, maar goed, da's ook een ander verhaal). Kans is ook groot dat je dochter nog dwarser op de draad wordt, en nog meer conflicten uit gaat lokken, om voor haarzelf het verschil tussen haar en haar moeder zo groot mogelijk te maken. Misschien maakt ze het conflict dan wel zo groot, dat jij op een gegeven moment brult: "Dan ga je maar ergens anders wonen"... En dan kan ze overal roepen dat haar moeder haar tot huis uit heeft gezet.
Voor nu kun je alleen maar vertrouwen op het feit dat je je dochter in de afgelopen jaren een goede opvoeding hebt gegeven, en dat die daar echt zit, ondanks dat je die opvoeding nu even niet ziet in haar gedrag naar jou toe.
En echt... probeer er de humor van in te zien, en ga een beetje met compassie met je dochter om.
En vergeet niet, ook dit gaat voorbij, waar wat de uitkomst is en hoe jullie relatie er over 10 jaar uitziet, is ook voor een groot deel afhankelijk van hoe jij je in deze jaren opstelt.
Stel jezelf ook eens de vraag, wil je een dwingende liefhebbende moeder zijn, die "ALLES" weet, of wil je een liefhebbende moeder zijn die haar kind de vrijheid geeft om zelf te leren en zelf te ervaren hoe het werkt in het leven. En waar je kind t.z.t. bij tot rust kan komen, als het moe is van "de grote mensen wereld"?
[...]
Waarom ik het me aantrek? Omdat we altijd een goede band hadden, ze altijd met dingen bij me kwam. we goed konden praten. Het was (is) altijd een hele leuke sociale meid,
Dat ze nu bepaalde dingen voor zich houdt ok, recht op privacy.
Maar ja dan houdt ze ook voortaan maar dingen op internet voor zich
Jouw laatste opmerking klinkt verongelijkt, mokkend, en boos. En is een tegenstelling van de zin daarvoor, dat ze recht op privacy heeft, en dat je dat okay vind.
Je schrijft dat je dochter een hele leuke sociale meid is, en dat jullie altijd goed met elkaar konden praten, en dat als er iets was, zij bij jou kwam.
Ik denk dat je nu kunt kiezen tussen 2 mogelijkheden.
1) Gun haar de ruimte om te bepalen wat haar mening is, en wat jouw mening is. Daar is de puberteit namelijk voor. Dat jongeren zich losmaken van hun ouders, en dat zij beslissingen leren maken gebaseerd op hun eigen inzichten en ervaringen.
En ja, dat houdt bijna automatisch in dat je als ouder een stap achteruit moet doen (en als je dat niet doet, dan schuift de jeugd je wel een stuk naar achter ~figuurlijk dan~) en je bij tijd en wijle met verstand en verbazing en misschien met een hoop irritatie en frustratie naar je kind kijkt.
2) Niet veranderen. "eisen" dat ze je nog van alles op de hoogte houdt, en "eisen" dat ze alles met je deelt en overlegt. Op deze manier weet je zeker dat je een hoop wrijving en irritatie krijgt, en dat je gezien wordt. (welliswaar niet positief, maar goed, da's ook een ander verhaal). Kans is ook groot dat je dochter nog dwarser op de draad wordt, en nog meer conflicten uit gaat lokken, om voor haarzelf het verschil tussen haar en haar moeder zo groot mogelijk te maken. Misschien maakt ze het conflict dan wel zo groot, dat jij op een gegeven moment brult: "Dan ga je maar ergens anders wonen"... En dan kan ze overal roepen dat haar moeder haar tot huis uit heeft gezet.
Voor nu kun je alleen maar vertrouwen op het feit dat je je dochter in de afgelopen jaren een goede opvoeding hebt gegeven, en dat die daar echt zit, ondanks dat je die opvoeding nu even niet ziet in haar gedrag naar jou toe.
En echt... probeer er de humor van in te zien, en ga een beetje met compassie met je dochter om.
En vergeet niet, ook dit gaat voorbij, waar wat de uitkomst is en hoe jullie relatie er over 10 jaar uitziet, is ook voor een groot deel afhankelijk van hoe jij je in deze jaren opstelt.
Stel jezelf ook eens de vraag, wil je een dwingende liefhebbende moeder zijn, die "ALLES" weet, of wil je een liefhebbende moeder zijn die haar kind de vrijheid geeft om zelf te leren en zelf te ervaren hoe het werkt in het leven. En waar je kind t.z.t. bij tot rust kan komen, als het moe is van "de grote mensen wereld"?
Vergeet niet, een “Ja, maar..” is eigenlijk een “nee, want...”
dinsdag 17 mei 2011 om 09:44
quote:kristianna schreef op 16 mei 2011 @ 23:48:
Nog even een tip wat voor mij altijd werkt. Wanneer de kids iets negatiefs over of tegen mij zeggen, ga ik daar altijd serieus op in. Vraag waarom ze dat vinden. Dat vraag ik op een zakelijke manier, zodat ze eigenlijk wel antwoord moeten geven. Als je nl. op een aanvallende manier hierover begint, worden zij ook kwaad,krijg je ruzie en schiet je je doel voorbij. Ik wil nl. het kind confronteren met wat hij/zij zegt en als je dat op een rustige manier doet, kan hij/zij niet vluchten in een kwade reactie, maar moet ze er wel over nadenken. Daarna kun je gelijk zeggen dat het je kwetst. Begrijp je? Dit heeft bij mijn zoon succes gehad.
Ja!! Werkt hier ook perfect. En dan staan ze met een mond vol tanden: "nou...ik mag geen blackberrie, en ik mag maar 1 x per maand uit...."
En ook zeggen dat het je verdriet doet. Je kind mag weten dat jij verdrietig wordt van haar gedrag en de rotsfeer in huis.
Eigenlijk: Blijf praten, word niet boos, maar praat. En ook al lijkt het alsof ze niet luisteren, dan doen ze stiekem wel.
Nog even een tip wat voor mij altijd werkt. Wanneer de kids iets negatiefs over of tegen mij zeggen, ga ik daar altijd serieus op in. Vraag waarom ze dat vinden. Dat vraag ik op een zakelijke manier, zodat ze eigenlijk wel antwoord moeten geven. Als je nl. op een aanvallende manier hierover begint, worden zij ook kwaad,krijg je ruzie en schiet je je doel voorbij. Ik wil nl. het kind confronteren met wat hij/zij zegt en als je dat op een rustige manier doet, kan hij/zij niet vluchten in een kwade reactie, maar moet ze er wel over nadenken. Daarna kun je gelijk zeggen dat het je kwetst. Begrijp je? Dit heeft bij mijn zoon succes gehad.
Ja!! Werkt hier ook perfect. En dan staan ze met een mond vol tanden: "nou...ik mag geen blackberrie, en ik mag maar 1 x per maand uit...."
En ook zeggen dat het je verdriet doet. Je kind mag weten dat jij verdrietig wordt van haar gedrag en de rotsfeer in huis.
Eigenlijk: Blijf praten, word niet boos, maar praat. En ook al lijkt het alsof ze niet luisteren, dan doen ze stiekem wel.
dinsdag 17 mei 2011 om 16:40
Ik denk dat je eigen gevoelens uiten tegen een puber misschien ook wel als secondair effect heeft dat hij/zij zich weer gaat uiten. Tenslotte geef jij het goede voorbeeld.
Net als zeggen dat jij ook "maar" een mens bent en dus ook fouten maakt.
Ik heb altijd moeite gehad met moeders (vaders) die zo zeker van hun zaken waren waardoor de puber alleen nog maar verder weg ging duiken.
Ik zeg wel eens tegen mijn zoon "sorry joh 't is die tijd vd maand he, kort lontje enzo...".
Net als zeggen dat jij ook "maar" een mens bent en dus ook fouten maakt.
Ik heb altijd moeite gehad met moeders (vaders) die zo zeker van hun zaken waren waardoor de puber alleen nog maar verder weg ging duiken.
Ik zeg wel eens tegen mijn zoon "sorry joh 't is die tijd vd maand he, kort lontje enzo...".
Optimist tot in de kist!
dinsdag 17 mei 2011 om 16:44
En soms, soms helpt helemaal niks. Kun je op je kop gaan staan, grappen staan te maken, knuffelen maar niks helpt.
En ook dat is volgens mij helemaal normaal, niet leuk maar wel gewoon pubergedrag. Dan is het bij mij "huppekee effe afzonderen, kom maar weer boven/beneden als je je beter voelt". Of ik ga zelf na een paar uurtjes maar eens naar beneden en begin weer bij punt A (grappen, knuffelen, praten, e.d.).
Het moeilijkste is je erbij neerleggen dat het erbij hoort en jezelf niet laat meetrekken in de negativiteit.
Stertke!
En ook dat is volgens mij helemaal normaal, niet leuk maar wel gewoon pubergedrag. Dan is het bij mij "huppekee effe afzonderen, kom maar weer boven/beneden als je je beter voelt". Of ik ga zelf na een paar uurtjes maar eens naar beneden en begin weer bij punt A (grappen, knuffelen, praten, e.d.).
Het moeilijkste is je erbij neerleggen dat het erbij hoort en jezelf niet laat meetrekken in de negativiteit.
Stertke!
Optimist tot in de kist!
dinsdag 17 mei 2011 om 19:25
[quote]Sorcha_ schreef op 17 mei 2011 @ 02:14:
[...]
Ik had toen ik 13 was een computer met internet (tweedehands) op mijn kamer en op mijn 14e een tv. Moet wel zeggen dat ik destijds nog een uitzondering was. Toen ik die tv kreeg (een heeeel oud tweedehandsje) keek ik de eerste nacht tot 2 uur, daarna was de lol er vanaf en ging ik op tijd slapen .
Eerlijk gezegd heb ik deze ervaring ook met mijn kids. Ik heb hen ook tv en een computer gegeven. In het begin vonden ze het helemaal te gek, maar nu zitten ze liever bij mij in de kamer te laptoppen en tv te kijken, als ze thuis zijn.
Ik heb het trouwens aan mijn dochter van 15 voorgelegd, wat jouw dochter allemaal zegt en doet. Volgens haar is het heel normaal. Heel veel pubers praten zo over hun ouders, uit stoerigheid. Trek het je maar niet te persoonlijk aan, denk ik. Ik heb altijd wel 'houvast' gehad aan wat mijn vriendin altijd zei. Ze zei, onthou hoe je kind was voor de puberteit, zit de puberteit uit, en als hij uit de puberteit komt, is hij weer de oude (zijn karakter verandert niet, het is maar een periode). En mijn oudste was een hele lieve sociale zoon, tot zijn 14de, toen werd het een vreselijke puber, met drinken, vechten, politie, ik heb wat afgejankt. En nu het laatste jaar is hij volwassen geworden en is het mijn oude lieve sociale zoon weer. En ik ben zo blij. Wel denk ik (gezien mijn 3 kids) hoe onzekerder het kind, hoe erger de puberteit. Dat meen ik echt, met 3 kids in en uit de puberteit.
[...]
Ik had toen ik 13 was een computer met internet (tweedehands) op mijn kamer en op mijn 14e een tv. Moet wel zeggen dat ik destijds nog een uitzondering was. Toen ik die tv kreeg (een heeeel oud tweedehandsje) keek ik de eerste nacht tot 2 uur, daarna was de lol er vanaf en ging ik op tijd slapen .
Eerlijk gezegd heb ik deze ervaring ook met mijn kids. Ik heb hen ook tv en een computer gegeven. In het begin vonden ze het helemaal te gek, maar nu zitten ze liever bij mij in de kamer te laptoppen en tv te kijken, als ze thuis zijn.
Ik heb het trouwens aan mijn dochter van 15 voorgelegd, wat jouw dochter allemaal zegt en doet. Volgens haar is het heel normaal. Heel veel pubers praten zo over hun ouders, uit stoerigheid. Trek het je maar niet te persoonlijk aan, denk ik. Ik heb altijd wel 'houvast' gehad aan wat mijn vriendin altijd zei. Ze zei, onthou hoe je kind was voor de puberteit, zit de puberteit uit, en als hij uit de puberteit komt, is hij weer de oude (zijn karakter verandert niet, het is maar een periode). En mijn oudste was een hele lieve sociale zoon, tot zijn 14de, toen werd het een vreselijke puber, met drinken, vechten, politie, ik heb wat afgejankt. En nu het laatste jaar is hij volwassen geworden en is het mijn oude lieve sociale zoon weer. En ik ben zo blij. Wel denk ik (gezien mijn 3 kids) hoe onzekerder het kind, hoe erger de puberteit. Dat meen ik echt, met 3 kids in en uit de puberteit.
dinsdag 17 mei 2011 om 19:34
ik heb zelf ook een 13 jarige.. en ja .. soms is ze bloedirritant.. Ook haar 11 jarige broer moet het regelmatig ontgelden...
Ik negeer dat negatieve gedrag en benoem het juist als ze wél gezellig is.. dat helpt wel . Hoe meer ik reageer hoe meer zij bekt.. dus reageer ik niet behalve als ze te ver gaat en bek ik net zo onvriendelijk terug.. en dan is ze stil. Ook in de conflicten met haar broer meng ik me niet, tenzij het té ver gaat..
Verder bij echte ruzie praten we het altijd uit ! Ook al zit ik fout (ja ... ook moeders zitten fout).. en dan excuus aanbieden.. en ook omgekeerd.. en gek genoeg doet ze dat dus .. praten en event. indien nodig excuus aanbieden..
EN dat twitteren over hoe akelig ze jou vindt.. joh. laat lekker.. je kan meekijken blijkbaar, nou als het écht te ver gaat, spreek je haar erop aan.. MAar 9 van de 10 tieners vinden hun ouders áchterlijk.. zolang het niet in de trend gaat van hoer, kutwijf etc.. dan zou ik er niet zo veel van zeggen.. Verder je regels consequent hanteren qua welke tijd thuis etc.. en dan adem in-adem uit .. Vond jij je ouders vroeger dat zo geweldig toen jij tiener was ?
Tis echte en fase (weet je nog.. ik-ben-2-en-ik-zeg-nee ? dit is net zo).. het gaat over.. echt..
Ik negeer dat negatieve gedrag en benoem het juist als ze wél gezellig is.. dat helpt wel . Hoe meer ik reageer hoe meer zij bekt.. dus reageer ik niet behalve als ze te ver gaat en bek ik net zo onvriendelijk terug.. en dan is ze stil. Ook in de conflicten met haar broer meng ik me niet, tenzij het té ver gaat..
Verder bij echte ruzie praten we het altijd uit ! Ook al zit ik fout (ja ... ook moeders zitten fout).. en dan excuus aanbieden.. en ook omgekeerd.. en gek genoeg doet ze dat dus .. praten en event. indien nodig excuus aanbieden..
EN dat twitteren over hoe akelig ze jou vindt.. joh. laat lekker.. je kan meekijken blijkbaar, nou als het écht te ver gaat, spreek je haar erop aan.. MAar 9 van de 10 tieners vinden hun ouders áchterlijk.. zolang het niet in de trend gaat van hoer, kutwijf etc.. dan zou ik er niet zo veel van zeggen.. Verder je regels consequent hanteren qua welke tijd thuis etc.. en dan adem in-adem uit .. Vond jij je ouders vroeger dat zo geweldig toen jij tiener was ?
Tis echte en fase (weet je nog.. ik-ben-2-en-ik-zeg-nee ? dit is net zo).. het gaat over.. echt..
dinsdag 17 mei 2011 om 20:03
Kristiana en Poldervrouw, 't is absoluut waar, 't is een fase! Ongelofeloos maar waar.
Ik heb heel wat te stellen gehad met zoon hier, nu is hij 21 en woont weer thuis gedurende de zomermaanden en 't is me toch een potje gezellig.
Maar 't blijft een rot periode als je er middenin zit.
Ik heb heel wat te stellen gehad met zoon hier, nu is hij 21 en woont weer thuis gedurende de zomermaanden en 't is me toch een potje gezellig.
Maar 't blijft een rot periode als je er middenin zit.
Optimist tot in de kist!
dinsdag 17 mei 2011 om 21:48
quote:namita schreef op 17 mei 2011 @ 01:13:
[...]
Uhm ja kan kloppen Enn, het schijnt nu definitief uit te zijn tussen haar vader en zijn vriendin, en daar is ze heel blij mee. ze was daar altijd wel heel opstandig over, ze had veel problemen met zijn vriendin , is ooit bedreigd door haar zoon, vader heeft het nooit voor haar opgenomen. etc en nu is dat idd in een kalmer vaarwater gekomen.Te lang verhaal om dat hier neer te zetten, en ook niet nodig ivm eventuele verdere herkenbaarheid, maar mss sla je de spijker op zijn kop.Yep en dan kan je lekker gaan puberen dus..... Het echte 'gevaar' is geweken dus kan je gewoon weer 'kind' zijn. Ja het is een fase en het gaat weer over en ook eens met olifantje dat kan wel pittig zijn ook al weet je dat het weer over gaat.
[...]
Uhm ja kan kloppen Enn, het schijnt nu definitief uit te zijn tussen haar vader en zijn vriendin, en daar is ze heel blij mee. ze was daar altijd wel heel opstandig over, ze had veel problemen met zijn vriendin , is ooit bedreigd door haar zoon, vader heeft het nooit voor haar opgenomen. etc en nu is dat idd in een kalmer vaarwater gekomen.Te lang verhaal om dat hier neer te zetten, en ook niet nodig ivm eventuele verdere herkenbaarheid, maar mss sla je de spijker op zijn kop.Yep en dan kan je lekker gaan puberen dus..... Het echte 'gevaar' is geweken dus kan je gewoon weer 'kind' zijn. Ja het is een fase en het gaat weer over en ook eens met olifantje dat kan wel pittig zijn ook al weet je dat het weer over gaat.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
