Relaties
alle pijlers
Schoonouders...
dinsdag 17 mei 2011 om 22:05
Er zijn vast meer topics die over de relatie met schoonouders gaan, maar ik zou graag jullie advies willen in het volgende:
Drie weken geleden heeft mijn man ruzie gehad met zijn ouders. Uiteindelijk gaven ze mij de schuld van alles wat niet goed loopt tussen zijn ouders en ons: mijn schoonvader heeft me letterlijk verrot gescholden waar onze kinderen bij waren. Ik had echt niets met de ruzie te maken, maar het was hun conclusie dat alles aan mij lag.
Het klopt dat ik weinig klik heb met mijn schoonouders. Ik heb hier wel mijn best voor gedaan, vind ik, maar het laatste jaar steek ik er minder energie in. Deels omdat mijn moeite weinig oplevert: het contact verbetert niet. Deels omdat ik niet goed in mijn vel zit en eenvoudigweg niet voldoende energie heb om moeite te doen.
Ik vind het ook niet zo erg dat het contact oppervlakkig blijft en probeerde mijn ergernissen niet te laten blijken. Mijn man zou wel beter, diepgaander contact willen.
Ik ben inmiddels zo moe en zo ontdaan, dat ik voor nu geen contact wil. Mijn man heeft zijn ouders een brief geschreven n.a.v de ruzie en heeft hierin aangegeven dat hij achter mij staat. Ik heb geen idee wat ik nu moet. Geen contact voelt voor nu goed, voelt als even rust, maar voor mijn man zou ik het een lastige situatie vinden als hij het weer goedmaakt en ik niet wil. Kies ik voor hem of kies ik voor mezelf???
Het is misschien een vaag verhaal, ik wil niet teveel kwijt i.v.m herkenbaarheid, maar ik ben behoorlijk gekwetst en ben bang voor herhaling.
Wat vinden jullie?
Drie weken geleden heeft mijn man ruzie gehad met zijn ouders. Uiteindelijk gaven ze mij de schuld van alles wat niet goed loopt tussen zijn ouders en ons: mijn schoonvader heeft me letterlijk verrot gescholden waar onze kinderen bij waren. Ik had echt niets met de ruzie te maken, maar het was hun conclusie dat alles aan mij lag.
Het klopt dat ik weinig klik heb met mijn schoonouders. Ik heb hier wel mijn best voor gedaan, vind ik, maar het laatste jaar steek ik er minder energie in. Deels omdat mijn moeite weinig oplevert: het contact verbetert niet. Deels omdat ik niet goed in mijn vel zit en eenvoudigweg niet voldoende energie heb om moeite te doen.
Ik vind het ook niet zo erg dat het contact oppervlakkig blijft en probeerde mijn ergernissen niet te laten blijken. Mijn man zou wel beter, diepgaander contact willen.
Ik ben inmiddels zo moe en zo ontdaan, dat ik voor nu geen contact wil. Mijn man heeft zijn ouders een brief geschreven n.a.v de ruzie en heeft hierin aangegeven dat hij achter mij staat. Ik heb geen idee wat ik nu moet. Geen contact voelt voor nu goed, voelt als even rust, maar voor mijn man zou ik het een lastige situatie vinden als hij het weer goedmaakt en ik niet wil. Kies ik voor hem of kies ik voor mezelf???
Het is misschien een vaag verhaal, ik wil niet teveel kwijt i.v.m herkenbaarheid, maar ik ben behoorlijk gekwetst en ben bang voor herhaling.
Wat vinden jullie?
dinsdag 17 mei 2011 om 22:30
quote:miezemuis1977 schreef op 17 mei 2011 @ 22:23:
@krokusje: ik denk, maar dat is slechts mijn aanname, dat ze er niet aan willen dat zij vroeger fouten hebben gemaakt. Ze nemen geen verantwoordelijkheid hierin en willen er niet over praten, terwijl mijn man dit wel graag wil. Ze vinden nu dat ik hem heb aangepraat dat bepaalde moeilijke situaties uit zijn jeugd door zijn ouders zijn ontstaan of erger gemaakt.zo te lezen zullen jullie allebei je verwachtingen moeten bijstellen.....
@krokusje: ik denk, maar dat is slechts mijn aanname, dat ze er niet aan willen dat zij vroeger fouten hebben gemaakt. Ze nemen geen verantwoordelijkheid hierin en willen er niet over praten, terwijl mijn man dit wel graag wil. Ze vinden nu dat ik hem heb aangepraat dat bepaalde moeilijke situaties uit zijn jeugd door zijn ouders zijn ontstaan of erger gemaakt.zo te lezen zullen jullie allebei je verwachtingen moeten bijstellen.....
dinsdag 17 mei 2011 om 22:31
dinsdag 17 mei 2011 om 22:32
dinsdag 17 mei 2011 om 22:38
dinsdag 17 mei 2011 om 22:39
in het hier en nu maak jij je druk en krijgt smsen een waardeoordeel terwijl dat wellicht helemaal niet terecht is en/of zo bedoelt is door je schoonouders.
Hoe nu verder? Beide verwachtingen bestellen naar het nulpunt. Dan krijg je ook geen teleurstellingen meer.
Je partner kan het wel over willen praten maar als het in hun ogen niet gebeurd is kunnen hun daar helemaal niet aan voldoen.
Met wel doel wil hij het er over hebben? is dat realistisch gezien de mensen die zijn ouders zijn?
wat kan wel ? wat kan niet? en hoe houden jullie het contact voor hem zo prettig mogelijk.
Hoe nu verder? Beide verwachtingen bestellen naar het nulpunt. Dan krijg je ook geen teleurstellingen meer.
Je partner kan het wel over willen praten maar als het in hun ogen niet gebeurd is kunnen hun daar helemaal niet aan voldoen.
Met wel doel wil hij het er over hebben? is dat realistisch gezien de mensen die zijn ouders zijn?
wat kan wel ? wat kan niet? en hoe houden jullie het contact voor hem zo prettig mogelijk.
dinsdag 17 mei 2011 om 22:40
quote:miezemuis1977 schreef op 17 mei 2011 @ 22:32:
@bgb: het heeft te maken met een heel autoritaire schoonvader en seksueel misbruik waar zijn ouders van op de hoogte waren, maar waar ze niets tegen hebben gedaan. Mijn man is sinds kort in therapie dus vandaar dat het nu pas zo heftig speelt. Er is wel een proces van jaren aan vooraf gegaan.Aha. Kijk, daar kan ik meer mee dan dat ik het idee heb dat het ook om op een " opgeblazen kleinigheid " kan gaan.
@bgb: het heeft te maken met een heel autoritaire schoonvader en seksueel misbruik waar zijn ouders van op de hoogte waren, maar waar ze niets tegen hebben gedaan. Mijn man is sinds kort in therapie dus vandaar dat het nu pas zo heftig speelt. Er is wel een proces van jaren aan vooraf gegaan.Aha. Kijk, daar kan ik meer mee dan dat ik het idee heb dat het ook om op een " opgeblazen kleinigheid " kan gaan.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
dinsdag 17 mei 2011 om 22:41
quote:miezemuis1977 schreef op 17 mei 2011 @ 22:33:
Het gaat meer over hoe nu verder.
Als je hun brief nou eens afwacht?
Het lijkt me namelijk nogal een verschil of ze een " sorry " sturen of een " er is niets gebeurd wat de moeite waard is om nu -nog- moeilijk over te doen " , toch?
Het gaat meer over hoe nu verder.
Als je hun brief nou eens afwacht?
Het lijkt me namelijk nogal een verschil of ze een " sorry " sturen of een " er is niets gebeurd wat de moeite waard is om nu -nog- moeilijk over te doen " , toch?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
dinsdag 17 mei 2011 om 22:44
@Luna: wat vervelend! Hoe ga jij er mee om?
@Liselore: mijn verwachtingen zijn denk ik wel aardig bijgesteld, maar ik moet daar nog maar eens goed over nadenken. Mijn man wil het er graag over hebben, omdat dat in het kader van zijn therapie goed zou zijn. We praten er veel over, maar ik vind dat het echt zijn keuze moet zijn hoe en wat hij wil qua contact en aanpak.
@Liselore: mijn verwachtingen zijn denk ik wel aardig bijgesteld, maar ik moet daar nog maar eens goed over nadenken. Mijn man wil het er graag over hebben, omdat dat in het kader van zijn therapie goed zou zijn. We praten er veel over, maar ik vind dat het echt zijn keuze moet zijn hoe en wat hij wil qua contact en aanpak.
dinsdag 17 mei 2011 om 22:54
Miezemuis, ik (ik spreek nu even voor mezelf en niet voor mijn vriend, dus vandaar de ík' in mijn verhaal) heb vanalles geprobeerd.
Ik heb alles weggeslikt.
Ik heb ze geprobeerd te negeren.
Ik heb geprobeerd met ze te praten.
Ik heb zelfs een tijd alle contact verbroken.
Bij alle oplossingen bleef de stress toch hangen. Ik zag/zie mijn vriend er nog steeds mee worstelen het heeft eigenlijk allemaal niets opgelost.
Nu krijgen wij binnenkort hun eerste kleinkind en proberen weer wat te herstellen. Maar eigenlijk loopt het weer fout. Lig ik toch weer wakker van uitspraken en raar gedrag. Blijf me kwaad maken en het frustreerd me enorm dat ze het mijn vriend zo moeilijk blijven maken.
Nogmaals ik heb ook geen oplossing. Helaas.
Ik heb alles weggeslikt.
Ik heb ze geprobeerd te negeren.
Ik heb geprobeerd met ze te praten.
Ik heb zelfs een tijd alle contact verbroken.
Bij alle oplossingen bleef de stress toch hangen. Ik zag/zie mijn vriend er nog steeds mee worstelen het heeft eigenlijk allemaal niets opgelost.
Nu krijgen wij binnenkort hun eerste kleinkind en proberen weer wat te herstellen. Maar eigenlijk loopt het weer fout. Lig ik toch weer wakker van uitspraken en raar gedrag. Blijf me kwaad maken en het frustreerd me enorm dat ze het mijn vriend zo moeilijk blijven maken.
Nogmaals ik heb ook geen oplossing. Helaas.
dinsdag 17 mei 2011 om 22:55
@liselore: ja, deze (of een collega) wil eventueel ook een bemiddelende rol spelen, wat mijn man heel prettig lijkt. Mijn schoonouders willen tot nu toe niet. Ergens begrijp ik dat wel. Ze zijn bang veroordeeld te worden en dat klopt ook een beetje, maar het gaat mijn man er vooral om dat hij kan vertellen wat dingen met hem gedaan hebben en wat voor invloed ze nog hebben.
woensdag 18 mei 2011 om 21:56
woensdag 18 mei 2011 om 21:56
donderdag 19 mei 2011 om 21:47
Beste Miezemuis,
Ik leef met je mee want ik heb zelf ervaring met een moeilijke moeder en ik begrijp dus in welke lastige positie jij en je man zitten. Het is goed dat je man in therapie is en misschien dat die therapeut ook kan adviseren hoe hij in de toekomst het beste kan omgaan met zijn ouders. Op dit moment lijkt de gemoedstoestand van je man/vriend een groter probleem dan die van jou. Zijn ouders lijken mij het type mensen dat de vinger altijd wijst in de richting van anderen als er problemen zijn en niet in staat zijn om naar hun eigen aandeel in de problemen te kijken. Ik denk dan ook niet dat je moet verwachten dat er iets in hun houding gaat veranderen. Die lieden zijn altijd zo geweest en jij en je man zullen moeten leren accepteren dat ze niet meer veranderen. Hij kan het beste zijn verleden zelf verwerken en de hoop op en het verlangen naar inlevende ouders opgeven. Dat diepere contact wat je man zo graag wil, was er niet, is er niet en gaat er waarschijnlijk ook nooit komen. Ik zou ook niet teveel hoop vestigen op de brief die ze gaan sturen. Verbaas je niet als dat uitdraait op een grote teleurstelling voor jouw man. Het zal best een lang proces voor je man worden om het allemaal te verwerken. Niet alleen het verleden maar ook de manier waarop zijn ouders daarop reageren.
Het slaat natuurlijk nergens op dat je schoonvader jou voor rot scheldt in het bijzijn van jullie kinderen. Dat is iets wat jullie niet hoeven te accepteren. Je man moet zijn ouders duidelijk maken dat ze daarmee de grenzen van fatsoen hebben overschreden. Als ze dat niet pikken, is dat jammer voor hen. Aangezien de woede van die mensen zich nu op jou richt, zou ik er voorlopig maar wegblijven. Als je man t.z.t. graag weer contact wil met zijn ouders kan hij er ook zonder jou en alleen met de kinderen heen gaan. Jij en je man moeten dit goed met elkaar bespreken zodat jullie het samen hierover eens zijn en die ouders niet tussen jullie in komen te staan. Steek de energie in je eigen gezin want dat heeft veel meer zin dan je energie steken in de zinloze missie om je schoonouders te veranderen.
Je zou er echt versteld van staan hoeveel van dit type weinig inlevende ouders er bestaan. Jullie zijn echt niet de enige die worstelen met dit probleem.
Ik leef met je mee want ik heb zelf ervaring met een moeilijke moeder en ik begrijp dus in welke lastige positie jij en je man zitten. Het is goed dat je man in therapie is en misschien dat die therapeut ook kan adviseren hoe hij in de toekomst het beste kan omgaan met zijn ouders. Op dit moment lijkt de gemoedstoestand van je man/vriend een groter probleem dan die van jou. Zijn ouders lijken mij het type mensen dat de vinger altijd wijst in de richting van anderen als er problemen zijn en niet in staat zijn om naar hun eigen aandeel in de problemen te kijken. Ik denk dan ook niet dat je moet verwachten dat er iets in hun houding gaat veranderen. Die lieden zijn altijd zo geweest en jij en je man zullen moeten leren accepteren dat ze niet meer veranderen. Hij kan het beste zijn verleden zelf verwerken en de hoop op en het verlangen naar inlevende ouders opgeven. Dat diepere contact wat je man zo graag wil, was er niet, is er niet en gaat er waarschijnlijk ook nooit komen. Ik zou ook niet teveel hoop vestigen op de brief die ze gaan sturen. Verbaas je niet als dat uitdraait op een grote teleurstelling voor jouw man. Het zal best een lang proces voor je man worden om het allemaal te verwerken. Niet alleen het verleden maar ook de manier waarop zijn ouders daarop reageren.
Het slaat natuurlijk nergens op dat je schoonvader jou voor rot scheldt in het bijzijn van jullie kinderen. Dat is iets wat jullie niet hoeven te accepteren. Je man moet zijn ouders duidelijk maken dat ze daarmee de grenzen van fatsoen hebben overschreden. Als ze dat niet pikken, is dat jammer voor hen. Aangezien de woede van die mensen zich nu op jou richt, zou ik er voorlopig maar wegblijven. Als je man t.z.t. graag weer contact wil met zijn ouders kan hij er ook zonder jou en alleen met de kinderen heen gaan. Jij en je man moeten dit goed met elkaar bespreken zodat jullie het samen hierover eens zijn en die ouders niet tussen jullie in komen te staan. Steek de energie in je eigen gezin want dat heeft veel meer zin dan je energie steken in de zinloze missie om je schoonouders te veranderen.
Je zou er echt versteld van staan hoeveel van dit type weinig inlevende ouders er bestaan. Jullie zijn echt niet de enige die worstelen met dit probleem.
donderdag 19 mei 2011 om 21:56
quote:miezemuis1977 schreef op 17 mei 2011 @ 22:32:
@bgb: het heeft te maken met een heel autoritaire schoonvader en seksueel misbruik waar zijn ouders van op de hoogte waren, maar waar ze niets tegen hebben gedaan. Mijn man is sinds kort in therapie dus vandaar dat het nu pas zo heftig speelt. Er is wel een proces van jaren aan vooraf gegaan.Maar waar krijg jij nu de schuld van dan?
@bgb: het heeft te maken met een heel autoritaire schoonvader en seksueel misbruik waar zijn ouders van op de hoogte waren, maar waar ze niets tegen hebben gedaan. Mijn man is sinds kort in therapie dus vandaar dat het nu pas zo heftig speelt. Er is wel een proces van jaren aan vooraf gegaan.Maar waar krijg jij nu de schuld van dan?
donderdag 19 mei 2011 om 23:13
Wat fijn dat jullie nog even reageren. Ik probeer om het wat los te laten, heb best veel aan mijn hoofd momenteel bovendien, maar het lukt nog niet zo goed. Ik voel me er inderdaad tussen staan.
Vandaag hebben we de brief ontvangen. Die was vooral gericht aan mijn man. Logiscg ook, want hij heeft hen zelf ook een brief geschreven. Het stuk van zijn vader getuigde van zelfinzicht, hij wil graag in gesprek. Hij zegt zich ook in een aantal dingen niet te herkennen, wat ons echt verbaast, maar hij staat in ieder geval open voot gesprek.Het deel van zijn moeder liet, voor de zoveelste keer, zien dat ze er niets van begrijpt. Ze legt alles bij mijn man en bij mij. Moeilijk... Deels zien we het als haar onvermogen, ze is niet zo slim, maar in hoeverre moet je alles maar pikken?
@bgb: ik krijg eigenlijk de schuld van het slechte contact tussen mijn man en zijn ouders. Ik ben dwars en eigenwijs en praat hem dingen aan die niet bestaan. Dat eigenwijze en, soms, dwarse, klopt, maar mijn man kan heel goed voot zichzelf denken dus ik vind niet dat ik hem dingen heb aangepraat.
Vandaag hebben we de brief ontvangen. Die was vooral gericht aan mijn man. Logiscg ook, want hij heeft hen zelf ook een brief geschreven. Het stuk van zijn vader getuigde van zelfinzicht, hij wil graag in gesprek. Hij zegt zich ook in een aantal dingen niet te herkennen, wat ons echt verbaast, maar hij staat in ieder geval open voot gesprek.Het deel van zijn moeder liet, voor de zoveelste keer, zien dat ze er niets van begrijpt. Ze legt alles bij mijn man en bij mij. Moeilijk... Deels zien we het als haar onvermogen, ze is niet zo slim, maar in hoeverre moet je alles maar pikken?
@bgb: ik krijg eigenlijk de schuld van het slechte contact tussen mijn man en zijn ouders. Ik ben dwars en eigenwijs en praat hem dingen aan die niet bestaan. Dat eigenwijze en, soms, dwarse, klopt, maar mijn man kan heel goed voot zichzelf denken dus ik vind niet dat ik hem dingen heb aangepraat.
vrijdag 20 mei 2011 om 10:12
Ik heb afgelopen februari het contact met mijn schoonouders verbroken. Mijn man in eerste instantie ook, maar hij heeft het contact weer hersteld. Op een laag pitje weliswaar, maar het voelde voor hem uiteindelijk toch niet goed om al het contact te verbreken. Hij vond het ook praktischer in verband met onze kinderen, zij willen hun opa en oma uiteraard wel blijven zien.
Er is natuurlijk het nodige voorafgegaan aan dit besluit, maar dat zijn een heleboel voorvallen in de afgelopen 15 jaar geweest. Het contact tussen ons en mijn schoonouders is al eerder een half jaar verbroken geweest. Het laatste voorval, in januari, was voor mij de druppel.
Mijn man gaat dus nu alleen met de kinderen naar mijn schoonouders en als ze hier komen ga ik weg, de stad in of zo.
Mijn schoonouders hebben aangegeven dat ze het jammer vinden dat ik geen contact meer wil, maar dat ze het wel begrijpen.
Er is natuurlijk het nodige voorafgegaan aan dit besluit, maar dat zijn een heleboel voorvallen in de afgelopen 15 jaar geweest. Het contact tussen ons en mijn schoonouders is al eerder een half jaar verbroken geweest. Het laatste voorval, in januari, was voor mij de druppel.
Mijn man gaat dus nu alleen met de kinderen naar mijn schoonouders en als ze hier komen ga ik weg, de stad in of zo.
Mijn schoonouders hebben aangegeven dat ze het jammer vinden dat ik geen contact meer wil, maar dat ze het wel begrijpen.
vrijdag 20 mei 2011 om 10:17
Wij hebben ook geen contact meer met mijn schoonouders. Ik heb ook zo'n tirade over me heen gekregen, alles is mijn schuld, ik heb hun zoon afgepakt, ik deug niet. Ik heb voor mezelf besloten dat het genoeg is (nadat ze bij mijn arme moedertje gingen vertellen wat een rotwijf ik was en dat we toch wel gaan scheiden), ik hoef geen contact met hen, mijn man wil het ook niet meer en het geeft heel veel rust. Ik geef trouwens mezelf niet langer meer de schuld: als zij echt een goede band hadden met elkaar dan was dit niet gebeurd, een zoon zegt heus niet zijn familie op alleen voor zijn vrouw (ik zou zelf mijn moeder nooit laten vallen namelijk). Het is vroeger al fout gegaan alleen liet hij dat toen gebeuren, heeft nooit echt gepuberd. Intussen is hij ouder geworden, heeft dingen meegemaakt en ziet de situatie met zijn ouders ook anders. Volwassen geworden dus. Met mij, maar hij is natuurlijk geen marionet, hij heeft nog altijd zijn eigen mening. Dat zijn ouders denken dat ik hem zo kan sturen is idioot, dan kennen ze hun eigen zoon slecht.
Maar ergens, in je achterhoofd hadden we het natuurlijk graag anders gewild, voor de kinderen, maar ook voor onszelf. Mijn schoonouders doen totaal niet aan zelfreflectie en zo komen we er ook nooit uit omdat ze alles wat wij zeggen afdoen als onzin, ze zijn niet bereid te luisteren. Als jouw schoonvader wel een opening biedt, zou ik het toch proberen, althans je man, om nog eens te praten, misschien komen ze er wel uit, kun je een modus vinden om wel contact te houden, al zijn het alleen de kinderen.
Mijn schoonvader zei trouwens over de scheldkannonade van schoonmoeder: je weet toch hoe je moeder is en jij legt op alle slakken zout...En mij nemen ze kwalijk dat ik ze bij de eerste ontmoeting geen hand heb gegeven maar gewoon hoi heb gezegd.
Maar sterkte, dit soort dingen gaat je niet in de koude kleren zitten, ik kan me de discussies met mijn man nog levendig herinneren (is inmiddels al 5 jaar geleden dat ik ze voor het laatst heb gezien). Gaf bij ons heel veel stress, ruzie en verdriet.
Maar ergens, in je achterhoofd hadden we het natuurlijk graag anders gewild, voor de kinderen, maar ook voor onszelf. Mijn schoonouders doen totaal niet aan zelfreflectie en zo komen we er ook nooit uit omdat ze alles wat wij zeggen afdoen als onzin, ze zijn niet bereid te luisteren. Als jouw schoonvader wel een opening biedt, zou ik het toch proberen, althans je man, om nog eens te praten, misschien komen ze er wel uit, kun je een modus vinden om wel contact te houden, al zijn het alleen de kinderen.
Mijn schoonvader zei trouwens over de scheldkannonade van schoonmoeder: je weet toch hoe je moeder is en jij legt op alle slakken zout...En mij nemen ze kwalijk dat ik ze bij de eerste ontmoeting geen hand heb gegeven maar gewoon hoi heb gezegd.
Maar sterkte, dit soort dingen gaat je niet in de koude kleren zitten, ik kan me de discussies met mijn man nog levendig herinneren (is inmiddels al 5 jaar geleden dat ik ze voor het laatst heb gezien). Gaf bij ons heel veel stress, ruzie en verdriet.
