Psyche
alle pijlers
het gaat niet meer
maandag 2 mei 2011 om 10:43
Na nu al vier maanden tobben met mijn gezondheid is het me teveel geworden. Ik ben gister ingestort om het zo maar te noemen. Doodsbang en onwerkelijk gevoel, het gevoel mezelf compleet te verliezen. En het gevoel blijft, ik ben zo verschrikkelijk bang voor wat er met me gebeurt, moet het even kwijt. Vanmiddag met mijn man naar de huisarts. Ik ben zo bang om de greep op de werkelijkheid te verliezen .
zondag 15 mei 2011 om 23:00
quote:lila01 schreef op 15 mei 2011 @ 13:33:
Dankjewel voor je reactie nausicaa. Waar ik het zo moeilijk mee heb is dat ik vanmorgen echt vol goede moed opstond. Gegeten enzo en toen werd ik misselijk, zweterig, duizelig, alsof ik flauwviel. Het kost me ontzettend veel moeite om daarmee om te gaan, want het belemmert me enorm in mijn doen en laten, dat slappe gevoel. Het zou kunnen dat het te maken heeft met de AD en de oxa, hoop maar dat het tijdelijk is, want flauwvalneigingen enzo kan ik er niet bij gebruiken.
Eerlijk gezegd merk ik dat ik meer behoefte heb aan iemand die met mijn lijf aan de slag gaat, dan aan praten met een psych. Iemand die het energieniveau wat kan herstellen en rust in het lijf brengen bedoel ik, iemand een idee?
Ik bedoel geen haptonomie ofzo, meer iets alternatiefs.
Je zit nu in een crisis. Ik ken dat (helaas wel). Je bent het meest gebaat bij rust. En ik weet dat je die niet kunt vinden en dat je niet kunt rusten. Dat klopt.
Want je moet eerst tot rust komen voordat je verder kunt rusten.
Elke goede psychiater/psycholoog zal dan ook wachten met therapie en niet diep bij je gaan graven totdat je stabieler bent.
Wat dat betreft lees ik dat je goede hulp hebt. Je bent bij de crisis geweest, door een arts gezien, je medicatie is verhoogd en verder monitoren ze je.
Het kost heel erg veel tijd om weer tot rust te komen. Dat je schrijft dat het 's ochtends goed gaat en dat je je dan daarna weer zo raar en klote voelt, verbaast me niets. Probeer er rekening mee te houden, als je je eventjes goed voelt, dat ook het rotgevoel weer komt. En probeer er rekening mee te houden dat als je je zo rot voelt dat je je ook weer beter zult voelen.
Ik vind het helemaal niet zo raar om je nu meer met je lijf dan met je psyche bezig te houden. Die psyche is op hol en doet zijn eigen ding.
Ik zou je alleen af willen raden om nu aan dingen als yoga en meditatie en zelfs haptonomie te beginnen. Je kunt nu niet ontspannen, dat is gewoonweg onmogelijk want je hele stress systeem is van slag. Alles wat er op gericht is om te ontspannen confronteert je daarmee. Als je echt gaat ontspannen ga je je bovendien vaak ook nog een beetje licht voelen in je hoofd en je vingers gaan bijvoorbeeld tintelen en je kunt allerlei fysieke reacties krijgen die op zichzelf angsaanjagend zijn.
Mij werd het allemaal afgeraden, toen ik me zo voelde.
Het is heel moeilijk, want je wilt wat, je moet iets, je zoekt, je hebt geen rust, je wilt alles aangrijpen....maar dat kan niet.
Het enige dat ik je kan aanraden is om te accepteren dat je hartstikke ziek bent en alle verplichtingen te vermijden en zo min mogelijk afspraken te maken.
Probeer een licht dagritme aan te houden (dutjes en extra slapen of op de bank liggen mag allemaal, maar probeer wel uit je bed te komen en elke dag te douchen en je aan te kleden). Probeer gezond te eten.
Bewegen is heel goed. Ga alsjeblieft niet sporten en laat je ook niet aan praten dat je je lichaam moet uitputten. Je hebt natuurlijk ook fysieke beperkingen. Die had ik niet en ik hield het bij een half uurtje fietsen of zwemmen (en daarna heel lang in het bubbelbad). Kijk wat TV, lees een tijdschriftje, forum hier een beetje over allerlei onderwerpen, luister wat naar muziek, als je koken leuk vindt doe dat dan, ruim de vaatwasser is en neem weer je rust.
Rust, reinheid en regelmaat is het allerbeste recept en verder gewoon doorademen en volhouden en alle plannen voor behandeling en therapie en alternatieven geneeswijzen uitstellen totdat je iets stabieler bent en uit deze crisis bent gekomen.
Tijd opzichzelf geneest al een groot deel van deze symptomen.
Dankjewel voor je reactie nausicaa. Waar ik het zo moeilijk mee heb is dat ik vanmorgen echt vol goede moed opstond. Gegeten enzo en toen werd ik misselijk, zweterig, duizelig, alsof ik flauwviel. Het kost me ontzettend veel moeite om daarmee om te gaan, want het belemmert me enorm in mijn doen en laten, dat slappe gevoel. Het zou kunnen dat het te maken heeft met de AD en de oxa, hoop maar dat het tijdelijk is, want flauwvalneigingen enzo kan ik er niet bij gebruiken.
Eerlijk gezegd merk ik dat ik meer behoefte heb aan iemand die met mijn lijf aan de slag gaat, dan aan praten met een psych. Iemand die het energieniveau wat kan herstellen en rust in het lijf brengen bedoel ik, iemand een idee?
Ik bedoel geen haptonomie ofzo, meer iets alternatiefs.
Je zit nu in een crisis. Ik ken dat (helaas wel). Je bent het meest gebaat bij rust. En ik weet dat je die niet kunt vinden en dat je niet kunt rusten. Dat klopt.
Want je moet eerst tot rust komen voordat je verder kunt rusten.
Elke goede psychiater/psycholoog zal dan ook wachten met therapie en niet diep bij je gaan graven totdat je stabieler bent.
Wat dat betreft lees ik dat je goede hulp hebt. Je bent bij de crisis geweest, door een arts gezien, je medicatie is verhoogd en verder monitoren ze je.
Het kost heel erg veel tijd om weer tot rust te komen. Dat je schrijft dat het 's ochtends goed gaat en dat je je dan daarna weer zo raar en klote voelt, verbaast me niets. Probeer er rekening mee te houden, als je je eventjes goed voelt, dat ook het rotgevoel weer komt. En probeer er rekening mee te houden dat als je je zo rot voelt dat je je ook weer beter zult voelen.
Ik vind het helemaal niet zo raar om je nu meer met je lijf dan met je psyche bezig te houden. Die psyche is op hol en doet zijn eigen ding.
Ik zou je alleen af willen raden om nu aan dingen als yoga en meditatie en zelfs haptonomie te beginnen. Je kunt nu niet ontspannen, dat is gewoonweg onmogelijk want je hele stress systeem is van slag. Alles wat er op gericht is om te ontspannen confronteert je daarmee. Als je echt gaat ontspannen ga je je bovendien vaak ook nog een beetje licht voelen in je hoofd en je vingers gaan bijvoorbeeld tintelen en je kunt allerlei fysieke reacties krijgen die op zichzelf angsaanjagend zijn.
Mij werd het allemaal afgeraden, toen ik me zo voelde.
Het is heel moeilijk, want je wilt wat, je moet iets, je zoekt, je hebt geen rust, je wilt alles aangrijpen....maar dat kan niet.
Het enige dat ik je kan aanraden is om te accepteren dat je hartstikke ziek bent en alle verplichtingen te vermijden en zo min mogelijk afspraken te maken.
Probeer een licht dagritme aan te houden (dutjes en extra slapen of op de bank liggen mag allemaal, maar probeer wel uit je bed te komen en elke dag te douchen en je aan te kleden). Probeer gezond te eten.
Bewegen is heel goed. Ga alsjeblieft niet sporten en laat je ook niet aan praten dat je je lichaam moet uitputten. Je hebt natuurlijk ook fysieke beperkingen. Die had ik niet en ik hield het bij een half uurtje fietsen of zwemmen (en daarna heel lang in het bubbelbad). Kijk wat TV, lees een tijdschriftje, forum hier een beetje over allerlei onderwerpen, luister wat naar muziek, als je koken leuk vindt doe dat dan, ruim de vaatwasser is en neem weer je rust.
Rust, reinheid en regelmaat is het allerbeste recept en verder gewoon doorademen en volhouden en alle plannen voor behandeling en therapie en alternatieven geneeswijzen uitstellen totdat je iets stabieler bent en uit deze crisis bent gekomen.
Tijd opzichzelf geneest al een groot deel van deze symptomen.
maandag 16 mei 2011 om 10:20
Mooie post Hiltje! Dat is inderdaad hoe het voelt, je wilt er zo graag iets aan doen, maar je bent ook zo moe van het vechten en niks lijkt te helpen.
Ik ben het helemaal met je eens dat je vooral rust nodig hebt (misschien niet eens zozeer ontspannen, dat lukt waarschijnlijk nog niet). Yoga ed worden inderdaad afgeraden in het begin, daarvoor moet je eerst wat meer rust hebben. Ik zou vooral aan je psycholoog vragen of die nog oefeningen/opdrachten heeft die je wel kunt doen, alles wat je doet helpt om je iets minder machteloos te voelen. En sporten is waarschijnlijk wat veel gevraagd, maar een klein beetje bewegen is wel goed. Dat kan al letterlijk 1 blokje om zijn. Uitputten/afmatten is nergens voor nodig, zo voel je je al vask genoeg.
Mijn moeder heeft destijds fysio op therapeutische basis gehad. Zat ze tussen de mensen met hartproblemen, terwijl ze lichamelijk niks mankeerde. Maar daar hielden ze heel erg rekening met grenzen en angst (dat hebben mrnsen na bv een hartinfarct nl ook), en ging alles heel rustig. Geen idee of dat ook iets voor jou is (niet nu, maar misschien over een tijdje), maar het is wel een manier om voorzichtig lichamelijk bezig te zijn, ipv steeds in je hoofd.
Ik ben het helemaal met je eens dat je vooral rust nodig hebt (misschien niet eens zozeer ontspannen, dat lukt waarschijnlijk nog niet). Yoga ed worden inderdaad afgeraden in het begin, daarvoor moet je eerst wat meer rust hebben. Ik zou vooral aan je psycholoog vragen of die nog oefeningen/opdrachten heeft die je wel kunt doen, alles wat je doet helpt om je iets minder machteloos te voelen. En sporten is waarschijnlijk wat veel gevraagd, maar een klein beetje bewegen is wel goed. Dat kan al letterlijk 1 blokje om zijn. Uitputten/afmatten is nergens voor nodig, zo voel je je al vask genoeg.
Mijn moeder heeft destijds fysio op therapeutische basis gehad. Zat ze tussen de mensen met hartproblemen, terwijl ze lichamelijk niks mankeerde. Maar daar hielden ze heel erg rekening met grenzen en angst (dat hebben mrnsen na bv een hartinfarct nl ook), en ging alles heel rustig. Geen idee of dat ook iets voor jou is (niet nu, maar misschien over een tijdje), maar het is wel een manier om voorzichtig lichamelijk bezig te zijn, ipv steeds in je hoofd.
maandag 16 mei 2011 om 16:02
quote:lila01 schreef op 15 mei 2011 @ 13:36:
[...]
Dat ben ik ook , maar je lijf gaat zo met je op de loop, dat kun je gewoon niet bevatten. Bij mij zijn mijn hormonen ook nog van slag (begin overgang?), dus ik krijg het dubbelop voor mijn kiezen (volgens de psych).
Dag Lila,
Na alles gelezen te hebben, concludeer ik dat je 'spiegisch' jezelf helemaal aan het gek maken bent (geweest). Met je voorhistorie erbij snakt jouw lichaam naar rust, eist je hoofd stilte en bewustbewording. De angst zal afnemen, de controle toe.
That's all...
En dat toegeven aan jezelf, je partner en omgeving is al heftig genoeg, maar ik raad je aan dit allemaal toe te laten, je verzet op te geven, je steeds minder af te vragen, er doorheen te gaan. Er is licht aan het einde van de tunnel. Je gaat echt niet dood, bent niet terminaal ziek, merk alleen maar op dat alles uit het lood geslagen is en dat je daar onbedoeld/onbewust zelf verantwoordelijk voor bent (geweest)...maar vooral ook dat het omkeerbaar is, dat je jezelf weer in toom weet te houden etc.
Voordat jij je lichaam (weer) vertrouwt, maar ook zeker je eigen hersenspinsels kwijtraakt, ben je zomaar een half jaar verder..je lijf gaat nooit met je op de loop, dat ben je zelf en nog veel belangrijker: je bent je gedachten niet!
Ik wens je vooral acceptatie van je situatie toe, dat is de helft en pure winst als dat je lukt. Dit is het moment blijkbaar om je voor te bereiden voor de volgende ronde in je leven, het mocht niet eerder gebeuren van jezelf en nu zit je ermee.
Observeer jezelf van een afstandje (vooral op de moeilijkste momenten) en luister naar de stem diep in je die zegt: 'dit ben ik toch niet, dit is allemaal maar tijdelijk.'
Ik hoop ook voor je dat je z.s.m. stopt met alle medicatie die lamlegt/duizelig maakt/verwarrend werkt/moe maakt. Je bent waarschijnlijk dan pas in staat om echt alles naar buiten te laten komen als je weer 'puur' bent. Veel van je fysieke/psychische klachten nu, komen mijns inziens hiervandaan.
Verder lees ik allemaal tips en trics (o.a. hiltje!) van de anderen die ook bij mij baat hebben gehad. Oja, het inzicht dat je niet de enige bent, mensen dit eerder hebben doorgemaakt, maakte mij bijvoorbeeld rustiger. Het zal je verbazen wat je terugkrijgt als je open bent naar je intimi over wat je doormaakt.
Eerlijk gezegd, los van overgangsklachten, ben ik ervan overtuigd dat het zoals je zelf al zei, tussen je oren zit voor wel 90%...
Geef jezelf de kans en dus ook je lichaam om dit te doen ->
:puke:
Ik hoop dat je hier wat aan hebt, misschien niet nu, maar dan wel later.
Succes, een knuffel van mens tot mens,
[...]
Dat ben ik ook , maar je lijf gaat zo met je op de loop, dat kun je gewoon niet bevatten. Bij mij zijn mijn hormonen ook nog van slag (begin overgang?), dus ik krijg het dubbelop voor mijn kiezen (volgens de psych).
Dag Lila,
Na alles gelezen te hebben, concludeer ik dat je 'spiegisch' jezelf helemaal aan het gek maken bent (geweest). Met je voorhistorie erbij snakt jouw lichaam naar rust, eist je hoofd stilte en bewustbewording. De angst zal afnemen, de controle toe.
That's all...
En dat toegeven aan jezelf, je partner en omgeving is al heftig genoeg, maar ik raad je aan dit allemaal toe te laten, je verzet op te geven, je steeds minder af te vragen, er doorheen te gaan. Er is licht aan het einde van de tunnel. Je gaat echt niet dood, bent niet terminaal ziek, merk alleen maar op dat alles uit het lood geslagen is en dat je daar onbedoeld/onbewust zelf verantwoordelijk voor bent (geweest)...maar vooral ook dat het omkeerbaar is, dat je jezelf weer in toom weet te houden etc.
Voordat jij je lichaam (weer) vertrouwt, maar ook zeker je eigen hersenspinsels kwijtraakt, ben je zomaar een half jaar verder..je lijf gaat nooit met je op de loop, dat ben je zelf en nog veel belangrijker: je bent je gedachten niet!
Ik wens je vooral acceptatie van je situatie toe, dat is de helft en pure winst als dat je lukt. Dit is het moment blijkbaar om je voor te bereiden voor de volgende ronde in je leven, het mocht niet eerder gebeuren van jezelf en nu zit je ermee.
Observeer jezelf van een afstandje (vooral op de moeilijkste momenten) en luister naar de stem diep in je die zegt: 'dit ben ik toch niet, dit is allemaal maar tijdelijk.'
Ik hoop ook voor je dat je z.s.m. stopt met alle medicatie die lamlegt/duizelig maakt/verwarrend werkt/moe maakt. Je bent waarschijnlijk dan pas in staat om echt alles naar buiten te laten komen als je weer 'puur' bent. Veel van je fysieke/psychische klachten nu, komen mijns inziens hiervandaan.
Verder lees ik allemaal tips en trics (o.a. hiltje!) van de anderen die ook bij mij baat hebben gehad. Oja, het inzicht dat je niet de enige bent, mensen dit eerder hebben doorgemaakt, maakte mij bijvoorbeeld rustiger. Het zal je verbazen wat je terugkrijgt als je open bent naar je intimi over wat je doormaakt.
Eerlijk gezegd, los van overgangsklachten, ben ik ervan overtuigd dat het zoals je zelf al zei, tussen je oren zit voor wel 90%...
Geef jezelf de kans en dus ook je lichaam om dit te doen ->
:puke:
Ik hoop dat je hier wat aan hebt, misschien niet nu, maar dan wel later.
Succes, een knuffel van mens tot mens,
maandag 16 mei 2011 om 19:12
maandag 16 mei 2011 om 19:26
De twijfel over wat op dit moment het beste is blijft. Vandaag gebeld met de psychosociale therapeut waar ik kortgeleden was begonnen om te leren omgaan met angst. Er is een enorm vertrouwen, dus ik voelde me daar goed bij. Toen kwam die 'crisis' en heeft de vervangende huisarts mij met spoed doorverwezen naar Lentis. Tja, en vandaag belde de p.s.therapeut om te vragen hoe het met me gaat. Helaas stopt de therapie bij hem, omdat ik nu bij Lentis ben, het kan natuurlijk niet beide. Hij vond het heel jammer dat de huisarts niet eerst met hem had overlegd. Mocht ik nog wel met hem door willen dan kan hij mij nu ook sinds kort tweedelijnshulp bieden en mij dus intensiever en langdurig begeleiden. Maar ja, hij kan geen medicatie voorschrijven, dat zou dan via de huisarts gaan.
Moeilijk, moeilijk. Ik weet niet goed wat de beste keuze is. De p.s. therapeut is een persoon die ik vertrouw en het is in mijn eigen omgeving. Mijn man en ik vonden het beide bij Lentis nogal koel en afstandelijk en weten niet goed of dat nou bij mij past. Uit het verleden weet ik dat gesprekstherapie voor mij niks doet (lees:mij nog meer uitput). Ik wil dit eerst eens met mijn eigen huisarts overleggen, want ik weet niet wat de juiste keuze is.
Ik voel me momenteel trouwens te beroerd om 30 km te reizen (ook bij mijn man in de auto) voor een gesprek bij lentis en sta op de wachtlijst voor een locatie dichterbij mijn woonplaats.
Moeilijk, moeilijk. Ik weet niet goed wat de beste keuze is. De p.s. therapeut is een persoon die ik vertrouw en het is in mijn eigen omgeving. Mijn man en ik vonden het beide bij Lentis nogal koel en afstandelijk en weten niet goed of dat nou bij mij past. Uit het verleden weet ik dat gesprekstherapie voor mij niks doet (lees:mij nog meer uitput). Ik wil dit eerst eens met mijn eigen huisarts overleggen, want ik weet niet wat de juiste keuze is.
Ik voel me momenteel trouwens te beroerd om 30 km te reizen (ook bij mijn man in de auto) voor een gesprek bij lentis en sta op de wachtlijst voor een locatie dichterbij mijn woonplaats.
maandag 16 mei 2011 om 20:51
Ik durf zeker niet te zeggen dat yoga etc nu niet goed is, weet alleen dat dat vaak niet wordt aangeraden als er nog zoveel onrust in je zit. Ontspanningsoefeningen (zoals ademhaling) dan weer wel, die zijn misschien minder heftig? Ik zou me laten leiden door je lijf, als je je niet ok voelt door de yoga (nog minder bedoel ik dan, misselijk, licht in je hoofd etc.) is het misschien nog te vroeg. Als jij je er wel prettig bij voelt, wel doen. Iedereen is anders, dus wat voor de een goed is, kan voor jou anders zijn.
Ik herken het gevoel van twijfel (ben zelf overspannen geweest). Ook hier geldt natuurlijk dat je vooral moet doen wat voor jou goed voelt, maar ik kan me voorstellen dat dat nu moeilijk te bepalen is. Overleg met de huisarts lijkt me een goed idee, spreek daar ook uit dat je je bij het een prettiger voelde dan bij het ander. Dat is zeker geen onbelangrijk punt bij therapie. En ik denk ook dat wat je ook doet, het altijd goed is. Je neemt de regie in handen, waardoor je machteloosheid afneemt, en dat gevoel scheelt al zoveel.
Circular: ik snap je punt, maar stoppen met medicatie is niet altijd een goede optie. TO heeft ook andere klachten (niet psychisch) waar sommige middelen voor nodig zijn. En zelfs 'psychische' medicatie is soms gewoon nodig. Ik heb zelf al jaren AD, en voel me daar zoveel beter door. Geen ander mens, niet hyper en ook niet afgevlakt, maar het continue gejaagde is weg. Ik heb meermalen geprobeerd te stoppen, maar dat is echt niet goed voor me. Waarschijnlijk heb ik gewoon een erfelijk tekort aan een bepaalde neurotransmitter, en dit lost het op. Ik vind mezelf nog steeds puur en mezelf, als ik diabetes had gehad, was ik ook insuline gaan spuiten, en voor mij is dit niet anders.
Ik herken het gevoel van twijfel (ben zelf overspannen geweest). Ook hier geldt natuurlijk dat je vooral moet doen wat voor jou goed voelt, maar ik kan me voorstellen dat dat nu moeilijk te bepalen is. Overleg met de huisarts lijkt me een goed idee, spreek daar ook uit dat je je bij het een prettiger voelde dan bij het ander. Dat is zeker geen onbelangrijk punt bij therapie. En ik denk ook dat wat je ook doet, het altijd goed is. Je neemt de regie in handen, waardoor je machteloosheid afneemt, en dat gevoel scheelt al zoveel.
Circular: ik snap je punt, maar stoppen met medicatie is niet altijd een goede optie. TO heeft ook andere klachten (niet psychisch) waar sommige middelen voor nodig zijn. En zelfs 'psychische' medicatie is soms gewoon nodig. Ik heb zelf al jaren AD, en voel me daar zoveel beter door. Geen ander mens, niet hyper en ook niet afgevlakt, maar het continue gejaagde is weg. Ik heb meermalen geprobeerd te stoppen, maar dat is echt niet goed voor me. Waarschijnlijk heb ik gewoon een erfelijk tekort aan een bepaalde neurotransmitter, en dit lost het op. Ik vind mezelf nog steeds puur en mezelf, als ik diabetes had gehad, was ik ook insuline gaan spuiten, en voor mij is dit niet anders.
maandag 16 mei 2011 om 21:15
quote:Circular schreef op 16 mei 2011 @ 16:02:
[...]
Ik hoop ook voor je dat je z.s.m. stopt met alle medicatie die lamlegt/duizelig maakt/verwarrend werkt/moe maakt. Je bent waarschijnlijk dan pas in staat om echt alles naar buiten te laten komen als je weer 'puur' bent. Veel van je fysieke/psychische klachten nu, komen mijns inziens hiervandaan.
: Ah nausicaa, je bent mij voor...ik wilde Lila meegeven dat ik hiermee bedoelde: zodra het kan, mogelijk is.
Nalezende was het iets te sterk geformuleerd.
En wat je schrijft, is mij ook bekend ja en daar heb je een punt, waarvoor dank!
Lila, ademhalingsoefeningen kunnen nooit kwaad zolang je niet overdrijft. Een ander ding is dat ik in je post lees dat je heel veel van buiten haalt, informatie, internet, deskundigen en ook hier. Mijn advies zou zijn om hoe moeilijk het ook is, goed naar jezelf te luisteren. Het is de moeite waard om niet klakkeloos op te volgen wat hier geschreven wordt, je gezegd wordt door anderen. Wij allemaal kunnen niet doorzien/voor je invullen wat er binnen in jouw hoofd leeft, laat staan je hart...
Uit wat je eerder schreef, blijkt dat je het contact met je lichaam, misschien wel de wereld om je heen soms kwijtraakt. Toch is het steeds weer van belang om bij jezelf terug te keren. En nogmaals, deze processen zijn niet in een week, maand te doorlopen, dus ehhh, sit back and relax wij zijn van de generatie: morgen is het over...morgen is er een oplossing. Jarenlange roofbouw, uitputting, stress en noem maar op, 't heeft gewoon z'n tijd nodig om verwerkt te worden, te zakken en uiteindelijk in rustiger vaarwater te belanden zoals Hiltje al omschreef.
Tot zover eventjes,
[...]
Ik hoop ook voor je dat je z.s.m. stopt met alle medicatie die lamlegt/duizelig maakt/verwarrend werkt/moe maakt. Je bent waarschijnlijk dan pas in staat om echt alles naar buiten te laten komen als je weer 'puur' bent. Veel van je fysieke/psychische klachten nu, komen mijns inziens hiervandaan.
: Ah nausicaa, je bent mij voor...ik wilde Lila meegeven dat ik hiermee bedoelde: zodra het kan, mogelijk is.
Nalezende was het iets te sterk geformuleerd.
En wat je schrijft, is mij ook bekend ja en daar heb je een punt, waarvoor dank!
Lila, ademhalingsoefeningen kunnen nooit kwaad zolang je niet overdrijft. Een ander ding is dat ik in je post lees dat je heel veel van buiten haalt, informatie, internet, deskundigen en ook hier. Mijn advies zou zijn om hoe moeilijk het ook is, goed naar jezelf te luisteren. Het is de moeite waard om niet klakkeloos op te volgen wat hier geschreven wordt, je gezegd wordt door anderen. Wij allemaal kunnen niet doorzien/voor je invullen wat er binnen in jouw hoofd leeft, laat staan je hart...
Uit wat je eerder schreef, blijkt dat je het contact met je lichaam, misschien wel de wereld om je heen soms kwijtraakt. Toch is het steeds weer van belang om bij jezelf terug te keren. En nogmaals, deze processen zijn niet in een week, maand te doorlopen, dus ehhh, sit back and relax wij zijn van de generatie: morgen is het over...morgen is er een oplossing. Jarenlange roofbouw, uitputting, stress en noem maar op, 't heeft gewoon z'n tijd nodig om verwerkt te worden, te zakken en uiteindelijk in rustiger vaarwater te belanden zoals Hiltje al omschreef.
Tot zover eventjes,
anoniem_100102 wijzigde dit bericht op 16-05-2011 21:22
Reden: teveel tekst gequotet
Reden: teveel tekst gequotet
% gewijzigd
dinsdag 17 mei 2011 om 00:21
Circular: ah, we zijn het gewoon eens . Misschien ben ik ook wel een beetje overgevoelig op dit punt hoor, ik krijg net iets te vaak vervelende opmerkingen. Maar ik denk dat wij inderdaad wel hetzelfde bedoelen.
En voor TO: wat ik nog vergeten was: herstel duurt niet alleen even (ophoging AD kan tot 4-6 weken duren voordat je het merkt, maar dat wist je waarschijnlijk al), maar sluipt er ook een beetje in. Er komen momenten dat je je niet meer zo rot voelt, maar die vallen eerst niet zo op, omdat je dan juist 'normaal' bent. En pas als je ineens denkt: he, ik voel me eigenlijk al twee dagen niet rot, merk je dat er toch wel vooruitgang inzit. En dan komt er nog wel weer een terugval, en nog een, maar daar moet je niet van schrikken, dat is echt normaal, en geen teken dat je niet herstelt. Het beste is inderdaad om het zo goed mogelijk te accepteren (heel moeilijk, ik weet het, maar in feite gewoon denken 'ok, vandaag is een rottdag, ik ga op de bank liggen tot het over is'). Het feit dat je zo veel hulp hebt gezocht en gekregen, is echt al een grote eerste stap, ook al voelt het niet zo.
Ik hoop dat je vannacht een beetje goed slaapt (ps, ik ben ook vrij vroeg begonnen met ontspanningsoefeningen, en dat ging wel goed, maar juist niet vlak voor het slapen, dan kreeg ik nachtmerries, en sliep ik heel slecht. Ik deed het dus eind van de middag. Wederom, dat hoeft voor jou niet zo te zijn, maar het kan een tip zijn)
En voor TO: wat ik nog vergeten was: herstel duurt niet alleen even (ophoging AD kan tot 4-6 weken duren voordat je het merkt, maar dat wist je waarschijnlijk al), maar sluipt er ook een beetje in. Er komen momenten dat je je niet meer zo rot voelt, maar die vallen eerst niet zo op, omdat je dan juist 'normaal' bent. En pas als je ineens denkt: he, ik voel me eigenlijk al twee dagen niet rot, merk je dat er toch wel vooruitgang inzit. En dan komt er nog wel weer een terugval, en nog een, maar daar moet je niet van schrikken, dat is echt normaal, en geen teken dat je niet herstelt. Het beste is inderdaad om het zo goed mogelijk te accepteren (heel moeilijk, ik weet het, maar in feite gewoon denken 'ok, vandaag is een rottdag, ik ga op de bank liggen tot het over is'). Het feit dat je zo veel hulp hebt gezocht en gekregen, is echt al een grote eerste stap, ook al voelt het niet zo.
Ik hoop dat je vannacht een beetje goed slaapt (ps, ik ben ook vrij vroeg begonnen met ontspanningsoefeningen, en dat ging wel goed, maar juist niet vlak voor het slapen, dan kreeg ik nachtmerries, en sliep ik heel slecht. Ik deed het dus eind van de middag. Wederom, dat hoeft voor jou niet zo te zijn, maar het kan een tip zijn)
dinsdag 17 mei 2011 om 00:31
quote:nausicaa schreef op 17 mei 2011 @ 00:21:
Het beste is inderdaad om het zo goed mogelijk te accepteren (heel moeilijk, ik weet het, maar in feite gewoon denken 'ok, vandaag is een rottdag, ik ga op de bank liggen tot het over is'). Het feit dat je zo veel hulp hebt gezocht en gekregen, is echt al een grote eerste stap, ook al voelt het niet zo.
Ha mooi, en wat je hierboven schrijft was voor mij persoonlijk een heel belangrijke eyeopener. Toen ik dat doorkreeg en daarnaar ging leven werd het pas ontspannen, en nog steeds luister ik op die manier naar mijn lichaam.
Zijn we het daar ook over eens,
Het beste is inderdaad om het zo goed mogelijk te accepteren (heel moeilijk, ik weet het, maar in feite gewoon denken 'ok, vandaag is een rottdag, ik ga op de bank liggen tot het over is'). Het feit dat je zo veel hulp hebt gezocht en gekregen, is echt al een grote eerste stap, ook al voelt het niet zo.
Ha mooi, en wat je hierboven schrijft was voor mij persoonlijk een heel belangrijke eyeopener. Toen ik dat doorkreeg en daarnaar ging leven werd het pas ontspannen, en nog steeds luister ik op die manier naar mijn lichaam.
Zijn we het daar ook over eens,
dinsdag 17 mei 2011 om 13:35
Ik ben zo verrast over jullie geweldige reacties, dank daarvoor!
Nog iets: 'vroeger' vond ik een oxazepammetje heerlijk, werd ik lekker relaxed van. Nu lijkt het helemaal niks te doen. Van de psychiater mag ik er 2 van 10 mg. per dag, dat vond ik wel erg veel. Ik breek aldoor kwart stukjes en neem dan over de dag verdeeld, tot ik ongeveer op 1 zit. En ik dacht dat ik me daarom zo wiebelig op mijn benen voel. Nu twijfel ik ineens, misschien heb ik toch meer oxa nodig, want ik voel me superangstig en kl*te.
Nog iets: 'vroeger' vond ik een oxazepammetje heerlijk, werd ik lekker relaxed van. Nu lijkt het helemaal niks te doen. Van de psychiater mag ik er 2 van 10 mg. per dag, dat vond ik wel erg veel. Ik breek aldoor kwart stukjes en neem dan over de dag verdeeld, tot ik ongeveer op 1 zit. En ik dacht dat ik me daarom zo wiebelig op mijn benen voel. Nu twijfel ik ineens, misschien heb ik toch meer oxa nodig, want ik voel me superangstig en kl*te.
dinsdag 17 mei 2011 om 14:02
Vroeger......
Werd ik van een (1!) wijntje heerlijk rozig en zakte ik altijd in een heerlijk roes weg en later werden het er twee etc.
Wat nausicaa al schreef en wat ik van dichtbij meemaakte met mijn ex-vriendin is het belangrijk om een 'spiegel' op te bouwen waarbij je stabiel blijft en dus minder angstig/kl*te. De opbouw van die spiegel duurt een aantal weken, en zoals ik eerder zei, verwacht je misschien direct resultaat, maar dat werk niet zo.
Je mag max. 2 dus als je meer nodig denkt te hebben, bouw dit in een aantal dagen/week op met een kwart per keer, misschien dat het je alleen al geestelijk rustiger maakt door het besef van meer nemen...overleg dit met een telefoontje naar je HA/Psych.
De angst is een fysisch/chemische angst nu waar je helaas even mee moet dealen de aankomende tijd. Lees zorgvuldig alle posts door, print de belangrijke stukken door ze in een word-document te plakken en hang deze ergens op, of leg ze ergens neer. Wat wij met z'n allen hier hebben gefabriceerd tot nu, is echt voldoende om je aan op te trekken en als reminder te fungeren voor twijfelmomenten
Succes en knuffel,
Werd ik van een (1!) wijntje heerlijk rozig en zakte ik altijd in een heerlijk roes weg en later werden het er twee etc.
Wat nausicaa al schreef en wat ik van dichtbij meemaakte met mijn ex-vriendin is het belangrijk om een 'spiegel' op te bouwen waarbij je stabiel blijft en dus minder angstig/kl*te. De opbouw van die spiegel duurt een aantal weken, en zoals ik eerder zei, verwacht je misschien direct resultaat, maar dat werk niet zo.
Je mag max. 2 dus als je meer nodig denkt te hebben, bouw dit in een aantal dagen/week op met een kwart per keer, misschien dat het je alleen al geestelijk rustiger maakt door het besef van meer nemen...overleg dit met een telefoontje naar je HA/Psych.
De angst is een fysisch/chemische angst nu waar je helaas even mee moet dealen de aankomende tijd. Lees zorgvuldig alle posts door, print de belangrijke stukken door ze in een word-document te plakken en hang deze ergens op, of leg ze ergens neer. Wat wij met z'n allen hier hebben gefabriceerd tot nu, is echt voldoende om je aan op te trekken en als reminder te fungeren voor twijfelmomenten
Succes en knuffel,
dinsdag 17 mei 2011 om 14:54
lila, ik heb hier heel veel aan gehad. Heb alle blz. uitgeprint en las het steeds over en over. Ga er even voor zitten en ga het lezen. Dit is de link; http://www.paniekaanval.nl/forum/viewtopic.php?t=2425
Ik herkende niet alles maar wel héél veel.
Ik herkende niet alles maar wel héél veel.
dinsdag 17 mei 2011 om 16:55
Mooie dingen worden hier geschreven, ik heb er ook veel aan
Circular, ik had ook al het idee dat de angst meer fysisch is. Ook omdat het soms plotseling weer weg is. Ik wil die angstaanvallen graag voorkomen, of weten waar ze vandaan komen. Hoe doe je dat? (Hier is vast geen makkelijk antwoord op, maar ik dacht ik vraag het toch maar)
Circular, ik had ook al het idee dat de angst meer fysisch is. Ook omdat het soms plotseling weer weg is. Ik wil die angstaanvallen graag voorkomen, of weten waar ze vandaan komen. Hoe doe je dat? (Hier is vast geen makkelijk antwoord op, maar ik dacht ik vraag het toch maar)
dinsdag 17 mei 2011 om 21:47
Alsjeblieft rainbow, hopelijk heeft lila er ook wat aan.
Ik vond het ook allemaal zo logisch wat ik las en dat gaf me moed en hoop. Want het gevoel wat ik had bestond en kwam weer goed stond daar. En dat klopt, want ik voel me weer hoe ik was voor m'n angst er was. Ik denk er nog wel aan en heb oxa in m'n tas maar al heel lang niet meer nodig gehad. En ik doe weer alles!
Het heeft écht z'n tijd nodig!
Ik vond het ook allemaal zo logisch wat ik las en dat gaf me moed en hoop. Want het gevoel wat ik had bestond en kwam weer goed stond daar. En dat klopt, want ik voel me weer hoe ik was voor m'n angst er was. Ik denk er nog wel aan en heb oxa in m'n tas maar al heel lang niet meer nodig gehad. En ik doe weer alles!
Het heeft écht z'n tijd nodig!
dinsdag 17 mei 2011 om 23:13
Aan iedereen die vond dat we hier zulke rake opmerkingen maken: dat komt niet omdat wij zo briljant zijn (tenminste, ik kan niet voor Circular spreken, maar ik zeker niet ), maar omdat het dus echt veel vaker voorkomt dan je dnekt als je er middenin zit. Wij hebben het zelf meegemaakt, net als heel veel anderen, en het is ook weer goed gekomen. Hopelijk geeft dat een beetje hoop.
dinsdag 17 mei 2011 om 23:14
quote:nausicaa schreef op 17 mei 2011 @ 23:13:
Aan iedereen die vond dat we hier zulke rake opmerkingen maken: dat komt niet omdat wij zo briljant zijn (tenminste, ik kan niet voor Circular spreken, maar ik zeker niet ), maar omdat het dus echt veel vaker voorkomt dan je denkt als je er middenin zit. Wij hebben het zelf meegemaakt, net als heel veel anderen, en het is ook weer goed gekomen. Hopelijk geeft dat een beetje hoop.
Aan iedereen die vond dat we hier zulke rake opmerkingen maken: dat komt niet omdat wij zo briljant zijn (tenminste, ik kan niet voor Circular spreken, maar ik zeker niet ), maar omdat het dus echt veel vaker voorkomt dan je denkt als je er middenin zit. Wij hebben het zelf meegemaakt, net als heel veel anderen, en het is ook weer goed gekomen. Hopelijk geeft dat een beetje hoop.
woensdag 18 mei 2011 om 14:42
Madamemicmac,
Die link is ook perfect ja en wat zij schrijft heel confronterend. Goed gevonden ja! En nee, ik ben niet briljant nausicaa, eerder ruw geslepen en op mijn weg met een kras en/of buts hier en daar.
Succes met printen...
syl1981 -> geen koffie meer, geen suikers, geen witmeelproducten, minderen met alcohol of helemaal niet. Ook dat wil enorm veel uitmaken. Zoek maar op de combinatie van woorden hierboven + angstaanval of paniekaanval...
Die link is ook perfect ja en wat zij schrijft heel confronterend. Goed gevonden ja! En nee, ik ben niet briljant nausicaa, eerder ruw geslepen en op mijn weg met een kras en/of buts hier en daar.
Succes met printen...
syl1981 -> geen koffie meer, geen suikers, geen witmeelproducten, minderen met alcohol of helemaal niet. Ook dat wil enorm veel uitmaken. Zoek maar op de combinatie van woorden hierboven + angstaanval of paniekaanval...
woensdag 18 mei 2011 om 17:23
Hoi meiden,
Ik ben vandaag samen met mijn man bij mijn eigen huisarts geweest. Ik werd gek van de duizeligheid en ik moest nog met hem e.e.a. bespreken over Lentis enzo. Hij was gelukkig van mening dat niet alles zomaar op 1 hoop gegooid kan worden en dus heeft ie me nagekeken vanwege de duizeligheid en ik heb waarschijnlijk een virus op mijn evenwichtsorgaan.
Verder laat hij het aan mijzelf over voor welke therapie ik kies. Hij kent mijn psychosociale therapeut niet goed genoeg om te zeggen of dat goed genoeg is. Hij stelde voor om eens met Lentis in overleg te gaan, omdat ik me er niet echt prettig bij voelde. Maar wat ik ook besluit, het is aan mij.
Ik ben vandaag samen met mijn man bij mijn eigen huisarts geweest. Ik werd gek van de duizeligheid en ik moest nog met hem e.e.a. bespreken over Lentis enzo. Hij was gelukkig van mening dat niet alles zomaar op 1 hoop gegooid kan worden en dus heeft ie me nagekeken vanwege de duizeligheid en ik heb waarschijnlijk een virus op mijn evenwichtsorgaan.
Verder laat hij het aan mijzelf over voor welke therapie ik kies. Hij kent mijn psychosociale therapeut niet goed genoeg om te zeggen of dat goed genoeg is. Hij stelde voor om eens met Lentis in overleg te gaan, omdat ik me er niet echt prettig bij voelde. Maar wat ik ook besluit, het is aan mij.
woensdag 18 mei 2011 om 18:13
Jeetje Lila, heb je dat er nog bij... Of ben je opgelucht? Neemt het je angst iets weg?
Circular, ik drink 1 kopje koffie per dag, misschien 3 glazen alcohol per week, suiker soms wel veel, maar de laatste tijd minder (ik had al het idee dat dat niet zo goed was). Dus ik denk dat het daar niet zozeer aan ligt. Ik heb een moeilijke jeugd gehad en daarmee valt een hoop te verklaren. Het leek me wel een goed idee om eens echt op mijn voeding te gaan letten, alle beetje helpen.
Circular, ik drink 1 kopje koffie per dag, misschien 3 glazen alcohol per week, suiker soms wel veel, maar de laatste tijd minder (ik had al het idee dat dat niet zo goed was). Dus ik denk dat het daar niet zozeer aan ligt. Ik heb een moeilijke jeugd gehad en daarmee valt een hoop te verklaren. Het leek me wel een goed idee om eens echt op mijn voeding te gaan letten, alle beetje helpen.
woensdag 18 mei 2011 om 19:25
quote:syl1981 schreef op 18 mei 2011 @ 18:13:
Jeetje Lila, heb je dat er nog bij... Of ben je opgelucht? Neemt het je angst iets weg?
Nee, echt opgelucht ben ik niet eerlijk gezegd. Want ook hierbij is het weer onzeker hoe lang het gaat duren enz. Bovendien twijfel ik een beetje. Het is me allemaal een beetje te toevallig nu. Hij kon aan mijn oogbewegingen zien dat het evenwichtsorgaan wat uit balans is. Kan komen door een verkoudheid ofzo. Heb ik jaren geleden ook eens gehad en daar is ook nooit iets uit gekomen, hoewel ik toen af en toe werd overvallen door heftige draaiduizelingen en niet de hele dag zo dizzy als nu.
Ik zie zelf wel een verband met stress, maar dat zag mijn huisarts niet echt. Op zich ook wel weer goed van hem, dat hij het niet gelijk op 'tussen de oren' gooit, want bij Lentis stonden ze daar gelijk klaar mee natuurlijk.
Ik ben gewoon een beetje klaar met alles, wil me zo graag een beetje beter voelen. Mijn omgeving snapt er ook niks meer van.
Mijn lieve huisarts zei:'je moet je wel erg eenzaam voelen op dit moment.'
Nou inderdaad, ik voel me hartstikke verlaten, een roepende in de woestijn.
Jeetje Lila, heb je dat er nog bij... Of ben je opgelucht? Neemt het je angst iets weg?
Nee, echt opgelucht ben ik niet eerlijk gezegd. Want ook hierbij is het weer onzeker hoe lang het gaat duren enz. Bovendien twijfel ik een beetje. Het is me allemaal een beetje te toevallig nu. Hij kon aan mijn oogbewegingen zien dat het evenwichtsorgaan wat uit balans is. Kan komen door een verkoudheid ofzo. Heb ik jaren geleden ook eens gehad en daar is ook nooit iets uit gekomen, hoewel ik toen af en toe werd overvallen door heftige draaiduizelingen en niet de hele dag zo dizzy als nu.
Ik zie zelf wel een verband met stress, maar dat zag mijn huisarts niet echt. Op zich ook wel weer goed van hem, dat hij het niet gelijk op 'tussen de oren' gooit, want bij Lentis stonden ze daar gelijk klaar mee natuurlijk.
Ik ben gewoon een beetje klaar met alles, wil me zo graag een beetje beter voelen. Mijn omgeving snapt er ook niks meer van.
Mijn lieve huisarts zei:'je moet je wel erg eenzaam voelen op dit moment.'
Nou inderdaad, ik voel me hartstikke verlaten, een roepende in de woestijn.
