Psyche
alle pijlers
Hoogsensitief/hooggevoelig
zondag 5 juni 2011 om 17:14
Hoi allemaal,
Al lange tijd weet ik dat ik hooggevoelig ben. Ik heb er eigenlijk nooit wat mee gedaan. Waarom ik dat niet heb gedaan is een vraag waar ik geen antwoord op heb, want dat had ik beter wel kunnen doen.
Op het moment spelen er om me heen veel problemen af bij andere mensen. Iedereen die bekend is met hooggevoeligheid snapt wel dat dit echt een probleem is voor mij. Ik probeer iedereen te helpen ten koste van mezelf. Grenzen aangeven lukt me vrijwel niet.
Tegen andere problemen loop ik ook (soms dagelijks) op;
-ik ervaar veel druk
-alle emoties krijg ik binnen en blijven hangen (vermoeiend)
-dingen van te voren plannen maken me panisch (ik snap maar niet waarom, en of dit ermee te maken heeft)
Zo kan ik wel een hele lijst maken. Door de vele problemen(waarvan er maar 1 m'n eigen probleem is) kan ik het allemaal niet meer bolwerken. Sinds ongeveer 2 maanden gaat het de verkeerde kant op. Ik moet het nu wel onder ogen gaan zien voordat ik er aan onderdoor ga. Het is nu al namelijk zo dat ik niks meer leuk vind.
Wie heeft dit ook, heeft tips of 'iets' om hier grip op te krijgen?
Al lange tijd weet ik dat ik hooggevoelig ben. Ik heb er eigenlijk nooit wat mee gedaan. Waarom ik dat niet heb gedaan is een vraag waar ik geen antwoord op heb, want dat had ik beter wel kunnen doen.
Op het moment spelen er om me heen veel problemen af bij andere mensen. Iedereen die bekend is met hooggevoeligheid snapt wel dat dit echt een probleem is voor mij. Ik probeer iedereen te helpen ten koste van mezelf. Grenzen aangeven lukt me vrijwel niet.
Tegen andere problemen loop ik ook (soms dagelijks) op;
-ik ervaar veel druk
-alle emoties krijg ik binnen en blijven hangen (vermoeiend)
-dingen van te voren plannen maken me panisch (ik snap maar niet waarom, en of dit ermee te maken heeft)
Zo kan ik wel een hele lijst maken. Door de vele problemen(waarvan er maar 1 m'n eigen probleem is) kan ik het allemaal niet meer bolwerken. Sinds ongeveer 2 maanden gaat het de verkeerde kant op. Ik moet het nu wel onder ogen gaan zien voordat ik er aan onderdoor ga. Het is nu al namelijk zo dat ik niks meer leuk vind.
Wie heeft dit ook, heeft tips of 'iets' om hier grip op te krijgen?
zondag 5 juni 2011 om 20:48
@ Pierrot
Dingen van te voren plannen maken je panisch. Draai het eens om: juist door te plannen, verdeel je alles in hapklare brokken en kun je precies zien hoeveel energie je waar moet besteden!
Voor mij werkt dat iig prima. Ik heb akelige lichamelijke beperkingen en veel hsp-kenmerken. Bewaak mijn grenzen goed en heb geleerd NEE te zeggen! Dat wordt niet altijd goed ontvangen, maar dat is dan jammer! Dat heb ik geleerd door contact met een kanjer van een psycholoog!
Dingen van te voren plannen maken je panisch. Draai het eens om: juist door te plannen, verdeel je alles in hapklare brokken en kun je precies zien hoeveel energie je waar moet besteden!
Voor mij werkt dat iig prima. Ik heb akelige lichamelijke beperkingen en veel hsp-kenmerken. Bewaak mijn grenzen goed en heb geleerd NEE te zeggen! Dat wordt niet altijd goed ontvangen, maar dat is dan jammer! Dat heb ik geleerd door contact met een kanjer van een psycholoog!
zondag 5 juni 2011 om 20:51
quote:nerd_ wrote on 05 June 2011 @ 20:45:
@Pierrot
Ik reageerde op dat van 20.25 uur.
@hanneke
Je voélt ´t wel...
Ben jij te lang in het bos geweest?
Als iemand last heeft van zijn intelligentie moet-ie daar iets op vinden ja. Iedereen is volgens mij wel op zoek naar een natuurlijke balans in welk opzicht dan ook (en de een wat meer of bewuster dan de ander), maar ik denk dat veel mensen tegenwoordig veel te veel kijken naar anderen tíjdens die zoektocht. Dan krijg je vanzelf weer onbalans! Jonge!...
@Pierrot
Ik reageerde op dat van 20.25 uur.
@hanneke
Je voélt ´t wel...
Ben jij te lang in het bos geweest?
Als iemand last heeft van zijn intelligentie moet-ie daar iets op vinden ja. Iedereen is volgens mij wel op zoek naar een natuurlijke balans in welk opzicht dan ook (en de een wat meer of bewuster dan de ander), maar ik denk dat veel mensen tegenwoordig veel te veel kijken naar anderen tíjdens die zoektocht. Dan krijg je vanzelf weer onbalans! Jonge!...
zondag 5 juni 2011 om 20:53
quote:pierot123 wrote on 05 June 2011 @ 20:46:
Ligeia, misschien zou ik dat ook eens wat meer moeten doen. Ik ga nog even bankhangen....da's heel faut he?
Bedankt voor de tips, ik blader morgen alles op het gemakje nog even door!Nee hoor! Alles waar je rustig van wordt, moet je vooral niet laten, dacht ik zo. En als de bank je begint lastig te vallen, beuk je 'em gewoon eentje...
Ligeia, misschien zou ik dat ook eens wat meer moeten doen. Ik ga nog even bankhangen....da's heel faut he?
Bedankt voor de tips, ik blader morgen alles op het gemakje nog even door!Nee hoor! Alles waar je rustig van wordt, moet je vooral niet laten, dacht ik zo. En als de bank je begint lastig te vallen, beuk je 'em gewoon eentje...
zondag 5 juni 2011 om 21:01
Er is geen 'behandeling' tegen HSP of zo. Je bent zoals je bent, je karakter is je karakter en als je je dingen erg aantrekt (want dat doe je feitelijk) dan helpt vooral het verzetten van de zinnen bij het relativeren.
Werken, sporten, je met anderen bezighouden in plaats van de focus op jezelf te leggen. Dat zijn dingen die bij mij werken.
Ik bedoel het niet onaardig maar mij hielp het vooral om niet te veel met mezelf bezig te zijn de hele tijd. Een overgevoelig mens heeft de neiging om in een kringetje rond te draaien met gedachten en al dat denken en piekeren lijkt werken aan een oplossing maar is het feitelijk niet.
Het is ook een beetje een welvaartsding, HSP. Als je elke dag een strijd moet leveren om je eten bij elkaar te scharrelen dan
heb je niet zo veel tijd voor al die gevoelens.
Ik kan ook doodmoe worden van mijn eigen oud Hollands in een kringetje ronddenken, piekeren en druk maken. Bij het binnengaan van een huis kan de sfeer me loodzwaar op mijn schouders vallen, verdriet van een ander kan in gólven op me afkomen, naar zoiets massaals als De Toppers gaan vorige week is een bezoeking omdat ik me niet kan ontspannen etc., etc.
Maar hey, dat ben ik en dat hoort bij mijn karakter.
Mijn sensitiviteit brengt me voorál mooie dingen en ik heb geleerd het in mijn voordeel te gebruiken in plaats van er een probleem van te maken.
Werken, sporten, je met anderen bezighouden in plaats van de focus op jezelf te leggen. Dat zijn dingen die bij mij werken.
Ik bedoel het niet onaardig maar mij hielp het vooral om niet te veel met mezelf bezig te zijn de hele tijd. Een overgevoelig mens heeft de neiging om in een kringetje rond te draaien met gedachten en al dat denken en piekeren lijkt werken aan een oplossing maar is het feitelijk niet.
Het is ook een beetje een welvaartsding, HSP. Als je elke dag een strijd moet leveren om je eten bij elkaar te scharrelen dan
heb je niet zo veel tijd voor al die gevoelens.
Ik kan ook doodmoe worden van mijn eigen oud Hollands in een kringetje ronddenken, piekeren en druk maken. Bij het binnengaan van een huis kan de sfeer me loodzwaar op mijn schouders vallen, verdriet van een ander kan in gólven op me afkomen, naar zoiets massaals als De Toppers gaan vorige week is een bezoeking omdat ik me niet kan ontspannen etc., etc.
Maar hey, dat ben ik en dat hoort bij mijn karakter.
Mijn sensitiviteit brengt me voorál mooie dingen en ik heb geleerd het in mijn voordeel te gebruiken in plaats van er een probleem van te maken.
zondag 5 juni 2011 om 21:14
TO, ik herken veel in je 'klachtenlijst' die inderdaad ongetwijfeld een stuk langer zal zijn.. Of de diagnose HSP hier van toepassing is of sprake is v een andere problematiek, is een andere discussie. Je vraag is vooral hoe je ermee om kan gaan toch?
In ieder geval: heel goed dat je met een psycholoog gaat praten, dat is al een hele stap!
Het komt erop neer dat je klachten hebt die overeenkomen met overprikkeld/overspannen zijn. O.a. is het belangrijk je te kunnen afsluiten van de ander en zijn/haar manieren van uiten, denken en doen. Niet in de zin van een enorme muur optrekken t.o.v. je omgeving, maar jezelf helpen door jezelf bepaalde gedachtenpatronen aan te leren.
Dus leren af te sluiten, in die zin dat je andermans gevoelens/gedachten probeert niet over te nemen, zodat het jou minder energie gaat kosten. En je dus meer energie overhoudt voor jezelf, wat zou moeten resulteren in vermindering van die vermoeidheidsklachten, paniek, gevoelens van druk, snel geirriteerd zijn etc.
Paar voorbeelden van effectieve gedachten en gedrag:
- andermans problemen zijn niet mijn problemen. Ik kan hen bijstaan en steunen, daarna laat ik het los.
- de negatieve gedachten van de ander zijn niet mijn gedachten, ieder heeft eigen gedachten. Ik kies om de dingen anders te zien dan deze persoon, en niet meegaan in negativiteit.
- leren 'nee' zeggen en eigen grenzen stellen; om dit te kunnen toepassen moet je eerst je grenzen goed kennen...
- je erbij neerleggen dat dit jouw grenzen zijn; of een ander daar blij mee is of niet, is niet jouw probleem. Dit heeft te maken met o.a. 'assertiviteit' (grenzen stellen zonder bijv. arrogant over te komen).
- op tijd rust nemen, pauzes inlassen.
Je kunt je psycholoog ook informeren naar bijv. cursussen m.b.t. assertiviteit en het omzetten van gedachtenpatronen.
In ieder geval: heel goed dat je met een psycholoog gaat praten, dat is al een hele stap!
Het komt erop neer dat je klachten hebt die overeenkomen met overprikkeld/overspannen zijn. O.a. is het belangrijk je te kunnen afsluiten van de ander en zijn/haar manieren van uiten, denken en doen. Niet in de zin van een enorme muur optrekken t.o.v. je omgeving, maar jezelf helpen door jezelf bepaalde gedachtenpatronen aan te leren.
Dus leren af te sluiten, in die zin dat je andermans gevoelens/gedachten probeert niet over te nemen, zodat het jou minder energie gaat kosten. En je dus meer energie overhoudt voor jezelf, wat zou moeten resulteren in vermindering van die vermoeidheidsklachten, paniek, gevoelens van druk, snel geirriteerd zijn etc.
Paar voorbeelden van effectieve gedachten en gedrag:
- andermans problemen zijn niet mijn problemen. Ik kan hen bijstaan en steunen, daarna laat ik het los.
- de negatieve gedachten van de ander zijn niet mijn gedachten, ieder heeft eigen gedachten. Ik kies om de dingen anders te zien dan deze persoon, en niet meegaan in negativiteit.
- leren 'nee' zeggen en eigen grenzen stellen; om dit te kunnen toepassen moet je eerst je grenzen goed kennen...
- je erbij neerleggen dat dit jouw grenzen zijn; of een ander daar blij mee is of niet, is niet jouw probleem. Dit heeft te maken met o.a. 'assertiviteit' (grenzen stellen zonder bijv. arrogant over te komen).
- op tijd rust nemen, pauzes inlassen.
Je kunt je psycholoog ook informeren naar bijv. cursussen m.b.t. assertiviteit en het omzetten van gedachtenpatronen.
zondag 5 juni 2011 om 21:24
zondag 5 juni 2011 om 22:49
Ligeia, lekker bankje en leuk programma
Eleonora, idd mooi geschreven en niks onaardigs aan, Panter308 dat geldt voor jou zeker ook.
Wat ik tot dusver voor mezelf wel zeker weet:
-tijd voor een assertiviteitscursus (Panter308, wat jij schrijft over arrogantie dat is altijd de gedachte die me tegenhield om dat te gaan doen)
-absoluut meer gaan relativeren, maar daar zal echt die psycholoog bij moeten helpen
-een goede dagindeling
-even terugbladeren want een forumster had een rij hele goede vragen voor opgezet waarmee ik misschien kan achterhalen waar de druk vandaan komt
-nog meer terugbladeren....
Eleonora, op welke manier bedoel je de focus op jezelf leggen? In de zin van heel te tijd maar malen hoe je alles goed gaat krijgen ed?
De focus op anderen leggen doe ik veel te veel. Ik ben continue bezig om anderen gelukkig te maken. Dit ten koste van m'n gezondheid, relatie en zelfs m'n bankrekening. Dan zou het leuk zijn dat ik ah eind van de rit een fijn gevoel over mezelf zou hebben maar nee. Omdat het allemaal ten koste gaat van mezelf, m'n relatie en m'n gezondheid. Ik ben alleen maar blij dat een ruzie, het verdriet of wat dan ook van een ander over is.
Hier moet ik dus echt hulp bij krijgen want dat gaat nergens meer over.
Op zich is het een mooie eigenschap, maar wel 1 die begrenst moet worden. Een balans zou wenselijk zijn.
Eleonora, idd mooi geschreven en niks onaardigs aan, Panter308 dat geldt voor jou zeker ook.
Wat ik tot dusver voor mezelf wel zeker weet:
-tijd voor een assertiviteitscursus (Panter308, wat jij schrijft over arrogantie dat is altijd de gedachte die me tegenhield om dat te gaan doen)
-absoluut meer gaan relativeren, maar daar zal echt die psycholoog bij moeten helpen
-een goede dagindeling
-even terugbladeren want een forumster had een rij hele goede vragen voor opgezet waarmee ik misschien kan achterhalen waar de druk vandaan komt
-nog meer terugbladeren....
Eleonora, op welke manier bedoel je de focus op jezelf leggen? In de zin van heel te tijd maar malen hoe je alles goed gaat krijgen ed?
De focus op anderen leggen doe ik veel te veel. Ik ben continue bezig om anderen gelukkig te maken. Dit ten koste van m'n gezondheid, relatie en zelfs m'n bankrekening. Dan zou het leuk zijn dat ik ah eind van de rit een fijn gevoel over mezelf zou hebben maar nee. Omdat het allemaal ten koste gaat van mezelf, m'n relatie en m'n gezondheid. Ik ben alleen maar blij dat een ruzie, het verdriet of wat dan ook van een ander over is.
Hier moet ik dus echt hulp bij krijgen want dat gaat nergens meer over.
Op zich is het een mooie eigenschap, maar wel 1 die begrenst moet worden. Een balans zou wenselijk zijn.
zondag 5 juni 2011 om 23:38
[quote]nerd_ schreef op 05 juni 2011 @ 23:08:
Tja, er is hier geloof ik een cultus van naar de psychovreter gaan.
Voor mij is dat tzelde als bij een schaafwondje je been amputeren.
Of lobotomie bij extreem enthousuiasten.
Ik denk dat je niet moet laten knutselen aan je ziel.
Dat getimmer en gehak.
Zeker niet als je bijzonder bent. Kans groot, bijna zeker, dat hij minder bijzonder is.
Dan ben je allebei even simpel.....[quote]
Nerd, dat valt wel mee hoor. Een psycholoog vreet doorgaans niet je ziel op. Ook intelligente mensen kunnen veel baat hebben bij cursussen en psychologen.. En als je inderdaad intelligent genoeg bent, dan laat je je ziel toch niet opeten door een ander? Wanneer er een goede klik is kan een hulpverlener heel nuttig zijn hoor.
Aangezien TO aangeeft dat ze vastloopt in het dagelijks leven en dusdanig last ondervindt zodat v alles eronder lijdt, de belangrijke zaken als haar gezondheid(!!), relatie, financien, is het niet onverstandig van haar een professional te raadplegen. Het hoeft niet om grof hakwerk te gaan, al begrijp ik je angst en waar je op doelt.
Ook in gesprekken met bijv. een psycholoog kun je aangeven wat je wenst qua hulp. Een training assertiviteit bijvoorbeeld leidt er niet toe dat je een persoonsverandering ondergaat tot een gepolijst en simpel mens zonder ziel.
Je pakt namelijk die zaken op, die voor jou goed werken en waarmee je het dagelijks leven wat kunt verlichten. Welke handvatten het beste werken, verschilt per mens. Vandaar is het een goed idee van TO om eerst te leren wát precies haar grenzen zijn, en hoe die aan te kunnen geven bij anderen op een manier die bij haar het beste past. Zodat ze haar mooie kanten effectiever kan toepassen en meer kan waarderen. Wat niet zal leiden tot zielloosheid maar tot een betere gezondheid. Dat is toch wel erg belangrijk he?
Tja, er is hier geloof ik een cultus van naar de psychovreter gaan.
Voor mij is dat tzelde als bij een schaafwondje je been amputeren.
Of lobotomie bij extreem enthousuiasten.
Ik denk dat je niet moet laten knutselen aan je ziel.
Dat getimmer en gehak.
Zeker niet als je bijzonder bent. Kans groot, bijna zeker, dat hij minder bijzonder is.
Dan ben je allebei even simpel.....[quote]
Nerd, dat valt wel mee hoor. Een psycholoog vreet doorgaans niet je ziel op. Ook intelligente mensen kunnen veel baat hebben bij cursussen en psychologen.. En als je inderdaad intelligent genoeg bent, dan laat je je ziel toch niet opeten door een ander? Wanneer er een goede klik is kan een hulpverlener heel nuttig zijn hoor.
Aangezien TO aangeeft dat ze vastloopt in het dagelijks leven en dusdanig last ondervindt zodat v alles eronder lijdt, de belangrijke zaken als haar gezondheid(!!), relatie, financien, is het niet onverstandig van haar een professional te raadplegen. Het hoeft niet om grof hakwerk te gaan, al begrijp ik je angst en waar je op doelt.
Ook in gesprekken met bijv. een psycholoog kun je aangeven wat je wenst qua hulp. Een training assertiviteit bijvoorbeeld leidt er niet toe dat je een persoonsverandering ondergaat tot een gepolijst en simpel mens zonder ziel.
Je pakt namelijk die zaken op, die voor jou goed werken en waarmee je het dagelijks leven wat kunt verlichten. Welke handvatten het beste werken, verschilt per mens. Vandaar is het een goed idee van TO om eerst te leren wát precies haar grenzen zijn, en hoe die aan te kunnen geven bij anderen op een manier die bij haar het beste past. Zodat ze haar mooie kanten effectiever kan toepassen en meer kan waarderen. Wat niet zal leiden tot zielloosheid maar tot een betere gezondheid. Dat is toch wel erg belangrijk he?
maandag 6 juni 2011 om 02:19
quote:Ligeia schreef op 05 juni 2011 @ 17:26:
Is hooggevoelig zijn niet slechts een state of mind gefaciliteerd door het luxe leven dat wij hier leiden?...
is alles dat niet? adhd vliegt om je oren. borderline-diagnoses zijn verdubbelt...
dit zijn voorbeelden vanuit psychologisch/psychiatrisch werkveld. zou het niet gewoon zo kunnen zijn dat alles een state of mind is, maar dat wij door de druk van maatschappij en omgeving behoefte hebben aan een naam?
waarom is die naam zo belangirjk? uitleg aan jezelf en anderen. het kan zorgen voor een excus en dit maakt acceptatie vanuit jezelf en omgeving dan weer gemakkelijker.
Ikzelf heb ook behoefte aan deze "labels" - het geeft me houvast.
Is hooggevoelig zijn niet slechts een state of mind gefaciliteerd door het luxe leven dat wij hier leiden?...
is alles dat niet? adhd vliegt om je oren. borderline-diagnoses zijn verdubbelt...
dit zijn voorbeelden vanuit psychologisch/psychiatrisch werkveld. zou het niet gewoon zo kunnen zijn dat alles een state of mind is, maar dat wij door de druk van maatschappij en omgeving behoefte hebben aan een naam?
waarom is die naam zo belangirjk? uitleg aan jezelf en anderen. het kan zorgen voor een excus en dit maakt acceptatie vanuit jezelf en omgeving dan weer gemakkelijker.
Ikzelf heb ook behoefte aan deze "labels" - het geeft me houvast.
maandag 6 juni 2011 om 09:27
quote:pierot123 schreef op 05 juni 2011 @ 22:49:
Eleonora, op welke manier bedoel je de focus op jezelf leggen? In de zin van heel te tijd maar malen hoe je alles goed gaat krijgen ed?
De focus op anderen leggen doe ik veel te veel. Ik ben continue bezig om anderen gelukkig te maken. Dit ten koste van m'n gezondheid, relatie en zelfs m'n bankrekening. Dan zou het leuk zijn dat ik ah eind van de rit een fijn gevoel over mezelf zou hebben maar nee. Omdat het allemaal ten koste gaat van mezelf,
m'n relatie en m'n gezondheid. Ik ben alleen maar blij dat een
ruzie, het verdriet of wat dan ook van een ander over is.
Hier moet ik dus echt hulp bij krijgen want dat gaat nergens meer
over.
Op zich is het een mooie eigenschap, maar wel 1 die begrenst
moet worden. Een balans zou wenselijk zijn.
Dan is dat voor jou een leerpunt. Misschien inderdaad door aan je assertiviteit te werken. Iets van judo, zelfverdediging, fysiek, wil je nog wel eens weerbaarder maken.
Ik herken het hoor. Het je dingen enórm aantrekken, ontzettend
druk zijn met iedereen happy maken. Dat heeft lang niet iedereen en wat mij betreft is de uitspraak dat je gevoeligheid niet kunt meten dan ook niet terecht.
Ik zie mensen in mijn omgeving wel degelijk veel laconieker in het leven staan dan ik dat doe. Zakelijke dingen maak ik bijvoorbeeld
wel eens veel te persoonlijk en in plaats van boos worden (wat in sommige gevallen constructief is, al is het maar om de kracht die je van kwaadheid krijgt), word ik verdrietig en emotioneel.
Een zaak met personeel, dat zou bijvoorbeeld niks voor mij zijn. Een groep cursisten echter wel. Snap je wat ik bedoel? Het is niet dat ik geen leiding zou kunnen geven, het 'nietsontziende' zakeninstinct mis ik echter en over lijken gaan, daar zou ik van wakker liggen. Maar een groep lesgeven, begeleiden etc. Ja hoor, graag, kan ik!
Dat bedoel ik met kijken wat het je brengt in plaats van wat het je kost.
Wederom bedoel ik het niet rot maar steeds bezig zijn met anderen en zorgen dat alles en iedereen tevreden is, is ook erg met jezelf bezig zijn. Het is natuurlijk onzin dat jij dat kunt. Daar zit een stuk hele lief bedoelde zelfoverschatting in (bloemenweide er bij om de bittere pil te verzachten).
Jij kunt niet je hele omgeving op je nek nemen en voor iedereen zorgen. Mensen die dat doen en maar druk zijn met alles en iedereen zijn doorgaans stomvervelend en dat ben jij vast en zeker niet. Zorgen voor je zieke moeder (ik noem maar wat) is iets wat moet als dat aan de orde is. Zorgen voor je hele omgeving is onmogelijk en onwenselijk ook.
Prima dat je naar een psycholoog gaat om dingen te leren maar omarm je gevoeligheid ook, het is mooi dat je veel voelt en met de onhandigheid er van kun je leren leven.
In mijn beroep is mijn karakter heel handig trouwens. Ik ben blij dat ik ben zoals ik ben. Serieus, ik zou niet anders willen zijn.
Weet je wat trouwens ook heel fijn helpt bij gevoelig zijn? Forummen. In het begin, toen ik net begon met posten en ik het als nieuweling soms zwaar te verduren had lag ik wakker van een discussie hahahahaha!
Kan ik me nu niks meer bij voorstellen. Ik heb hier veel geleerd en voorál dat ik het niet iedereen naar de zin kan maken en dat er mensen zijn die mijn bloed wel kunnen drinken of steevast mijn postings overslaan. Heel gezond en ik hoef niet met iedereen vrienden te zijn.
Goeie leerschool hoor, een forum!
Eleonora, op welke manier bedoel je de focus op jezelf leggen? In de zin van heel te tijd maar malen hoe je alles goed gaat krijgen ed?
De focus op anderen leggen doe ik veel te veel. Ik ben continue bezig om anderen gelukkig te maken. Dit ten koste van m'n gezondheid, relatie en zelfs m'n bankrekening. Dan zou het leuk zijn dat ik ah eind van de rit een fijn gevoel over mezelf zou hebben maar nee. Omdat het allemaal ten koste gaat van mezelf,
m'n relatie en m'n gezondheid. Ik ben alleen maar blij dat een
ruzie, het verdriet of wat dan ook van een ander over is.
Hier moet ik dus echt hulp bij krijgen want dat gaat nergens meer
over.
Op zich is het een mooie eigenschap, maar wel 1 die begrenst
moet worden. Een balans zou wenselijk zijn.
Dan is dat voor jou een leerpunt. Misschien inderdaad door aan je assertiviteit te werken. Iets van judo, zelfverdediging, fysiek, wil je nog wel eens weerbaarder maken.
Ik herken het hoor. Het je dingen enórm aantrekken, ontzettend
druk zijn met iedereen happy maken. Dat heeft lang niet iedereen en wat mij betreft is de uitspraak dat je gevoeligheid niet kunt meten dan ook niet terecht.
Ik zie mensen in mijn omgeving wel degelijk veel laconieker in het leven staan dan ik dat doe. Zakelijke dingen maak ik bijvoorbeeld
wel eens veel te persoonlijk en in plaats van boos worden (wat in sommige gevallen constructief is, al is het maar om de kracht die je van kwaadheid krijgt), word ik verdrietig en emotioneel.
Een zaak met personeel, dat zou bijvoorbeeld niks voor mij zijn. Een groep cursisten echter wel. Snap je wat ik bedoel? Het is niet dat ik geen leiding zou kunnen geven, het 'nietsontziende' zakeninstinct mis ik echter en over lijken gaan, daar zou ik van wakker liggen. Maar een groep lesgeven, begeleiden etc. Ja hoor, graag, kan ik!
Dat bedoel ik met kijken wat het je brengt in plaats van wat het je kost.
Wederom bedoel ik het niet rot maar steeds bezig zijn met anderen en zorgen dat alles en iedereen tevreden is, is ook erg met jezelf bezig zijn. Het is natuurlijk onzin dat jij dat kunt. Daar zit een stuk hele lief bedoelde zelfoverschatting in (bloemenweide er bij om de bittere pil te verzachten).
Jij kunt niet je hele omgeving op je nek nemen en voor iedereen zorgen. Mensen die dat doen en maar druk zijn met alles en iedereen zijn doorgaans stomvervelend en dat ben jij vast en zeker niet. Zorgen voor je zieke moeder (ik noem maar wat) is iets wat moet als dat aan de orde is. Zorgen voor je hele omgeving is onmogelijk en onwenselijk ook.
Prima dat je naar een psycholoog gaat om dingen te leren maar omarm je gevoeligheid ook, het is mooi dat je veel voelt en met de onhandigheid er van kun je leren leven.
In mijn beroep is mijn karakter heel handig trouwens. Ik ben blij dat ik ben zoals ik ben. Serieus, ik zou niet anders willen zijn.
Weet je wat trouwens ook heel fijn helpt bij gevoelig zijn? Forummen. In het begin, toen ik net begon met posten en ik het als nieuweling soms zwaar te verduren had lag ik wakker van een discussie hahahahaha!
Kan ik me nu niks meer bij voorstellen. Ik heb hier veel geleerd en voorál dat ik het niet iedereen naar de zin kan maken en dat er mensen zijn die mijn bloed wel kunnen drinken of steevast mijn postings overslaan. Heel gezond en ik hoef niet met iedereen vrienden te zijn.
Goeie leerschool hoor, een forum!
maandag 6 juni 2011 om 11:00
quote:eleonora schreef op 06 juni 2011 @ 09:27:
[...]
Dan is dat voor jou een leerpunt. Misschien inderdaad door aan je assertiviteit te werken. Iets van judo, zelfverdediging, fysiek, wil je nog wel eens weerbaarder maken. Dat zou leuk zijn, door een lichamelijke handicap is dit niet mogelijk. Dit maakt ook dat een dagindeling moeilijk is, waardoor je natuurlijk nog meer gaat piekeren.
Ik herken het hoor. Het je dingen enórm aantrekken, ontzettend
druk zijn met iedereen happy maken. Dat heeft lang niet iedereen en wat mij betreft is de uitspraak dat je gevoeligheid niet kunt meten dan ook niet terecht.
Ik zie mensen in mijn omgeving wel degelijk veel laconieker in het leven staan dan ik dat doe. Daar kan ik jaloers op zijn, maar ik heb het tot voor kort juist een mooie eigenschap gevonden.Hopelijk vind ik dat snel weer zo. Zakelijke dingen maak ik bijvoorbeeld
wel eens veel te persoonlijk en in plaats van boos worden (wat in sommige gevallen constructief is, al is het maar om de kracht die je van kwaadheid krijgt), word ik verdrietig en emotioneel.
Een zaak met personeel, dat zou bijvoorbeeld niks voor mij zijn. Een groep cursisten echter wel. Snap je wat ik bedoel? Het is niet dat ik geen leiding zou kunnen geven, het 'nietsontziende' zakeninstinct mis ik echter en over lijken gaan, daar zou ik van wakker liggen. Nee, als je me op de intensive care wilt hebben dan is dat de manier Maar een groep lesgeven, begeleiden etc. Ja hoor, graag, kan ik!
Dat bedoel ik met kijken wat het je brengt in plaats van wat het je kost.
Wederom bedoel ik het niet rot maar steeds bezig zijn met anderen en zorgen dat alles en iedereen tevreden is, is ook erg met jezelf bezig zijn. Het is natuurlijk onzin dat jij dat kunt. Daar zit een stuk hele lief bedoelde zelfoverschatting in (bloemenweide er bij om de bittere pil te verzachten). Ik snap je! Ja daar heb je helemaal gelijk in. Hahaha bedankt voor de bloemenweide... Het is bij mij alleen nog niet zo geweest dat ik een ander er niet mee hielp, snap je? Maar wel mezelf ermee de vernieling in. Als ik nou eens m'n neus flink zou stoten dat ik iemands probleem niet op zou kunnen lossen dan zou ik me miss dat ook echt realiseren.
Jij kunt niet je hele omgeving op je nek nemen en voor iedereen zorgen. Mensen die dat doen en maar druk zijn met alles en iedereen zijn doorgaans stomvervelend en dat ben jij vast en zeker niet. Zorgen voor je zieke moeder (ik noem maar wat) is iets wat moet als dat aan de orde is. Zorgen voor je hele omgeving is onmogelijk en onwenselijk ook. Nee, zo zit het ook niet in elkaar. Mensen komen naar mij toe. De gedachte daarachter is volgens m'n partner dat ik een luisterend oor heb en door mijn handicap niet werk. Daardoor wordt er snel gedacht dat ik alle tijd van de wereld heb.
Prima dat je naar een psycholoog gaat om dingen te leren maar omarm je gevoeligheid ook, het is mooi dat je veel voelt en met de onhandigheid er van kun je leren leven.
In mijn beroep is mijn karakter heel handig trouwens. Ik ben blij dat ik ben zoals ik ben. Serieus, ik zou niet anders willen zijn.
Dat geloof ik oprecht.
Weet je wat trouwens ook heel fijn helpt bij gevoelig zijn? Forummen. In het begin, toen ik net begon met posten en ik het als nieuweling soms zwaar te verduren had lag ik wakker van een discussie hahahahaha!
Kan ik me nu niks meer bij voorstellen. Ik heb hier veel geleerd en voorál dat ik het niet iedereen naar de zin kan maken en dat er mensen zijn die mijn bloed wel kunnen drinken of steevast mijn postings overslaan. Heel gezond en ik hoef niet met iedereen vrienden te zijn.
Goeie leerschool hoor, een forum!
Met dat laatste ben ik het helemaal eens .
Bedankt voor je bericht, je schrijft voor mij erg helder.
Ik zie in dat ik dingen heel krom heb geschreven gisteren en dat mijn reacties raar over konden komen. Het was voor mij moeilijk bij te houden aangezien er veel reacties kwamen, en ik het soms niet begreep wat er bedoeld werd.
Ik vind dat er echt goede tips en reacties tussen staan. Echt een paar dingen waar ik nog eens over nadenk. Bedankt daarvoor!
Kritische noten zijn zeer zeker welkom, want als je niet kritisch naar jezelf kijkt dan kom je in mijn ogen niet verder.
En ja, ik vond er ook een nikszeggende zeer zelfingenomen forummer tussenzitten. Iemand die het duidelijk niet ging om het geven van advies. Maar over hoe krijg ik iemand die ah eind van haar latijn is nog dieper de grond in. Anders zou ik dit nooit zeggen, maar dit heb ik gisteren geleerd.
[...]
Dan is dat voor jou een leerpunt. Misschien inderdaad door aan je assertiviteit te werken. Iets van judo, zelfverdediging, fysiek, wil je nog wel eens weerbaarder maken. Dat zou leuk zijn, door een lichamelijke handicap is dit niet mogelijk. Dit maakt ook dat een dagindeling moeilijk is, waardoor je natuurlijk nog meer gaat piekeren.
Ik herken het hoor. Het je dingen enórm aantrekken, ontzettend
druk zijn met iedereen happy maken. Dat heeft lang niet iedereen en wat mij betreft is de uitspraak dat je gevoeligheid niet kunt meten dan ook niet terecht.
Ik zie mensen in mijn omgeving wel degelijk veel laconieker in het leven staan dan ik dat doe. Daar kan ik jaloers op zijn, maar ik heb het tot voor kort juist een mooie eigenschap gevonden.Hopelijk vind ik dat snel weer zo. Zakelijke dingen maak ik bijvoorbeeld
wel eens veel te persoonlijk en in plaats van boos worden (wat in sommige gevallen constructief is, al is het maar om de kracht die je van kwaadheid krijgt), word ik verdrietig en emotioneel.
Een zaak met personeel, dat zou bijvoorbeeld niks voor mij zijn. Een groep cursisten echter wel. Snap je wat ik bedoel? Het is niet dat ik geen leiding zou kunnen geven, het 'nietsontziende' zakeninstinct mis ik echter en over lijken gaan, daar zou ik van wakker liggen. Nee, als je me op de intensive care wilt hebben dan is dat de manier Maar een groep lesgeven, begeleiden etc. Ja hoor, graag, kan ik!
Dat bedoel ik met kijken wat het je brengt in plaats van wat het je kost.
Wederom bedoel ik het niet rot maar steeds bezig zijn met anderen en zorgen dat alles en iedereen tevreden is, is ook erg met jezelf bezig zijn. Het is natuurlijk onzin dat jij dat kunt. Daar zit een stuk hele lief bedoelde zelfoverschatting in (bloemenweide er bij om de bittere pil te verzachten). Ik snap je! Ja daar heb je helemaal gelijk in. Hahaha bedankt voor de bloemenweide... Het is bij mij alleen nog niet zo geweest dat ik een ander er niet mee hielp, snap je? Maar wel mezelf ermee de vernieling in. Als ik nou eens m'n neus flink zou stoten dat ik iemands probleem niet op zou kunnen lossen dan zou ik me miss dat ook echt realiseren.
Jij kunt niet je hele omgeving op je nek nemen en voor iedereen zorgen. Mensen die dat doen en maar druk zijn met alles en iedereen zijn doorgaans stomvervelend en dat ben jij vast en zeker niet. Zorgen voor je zieke moeder (ik noem maar wat) is iets wat moet als dat aan de orde is. Zorgen voor je hele omgeving is onmogelijk en onwenselijk ook. Nee, zo zit het ook niet in elkaar. Mensen komen naar mij toe. De gedachte daarachter is volgens m'n partner dat ik een luisterend oor heb en door mijn handicap niet werk. Daardoor wordt er snel gedacht dat ik alle tijd van de wereld heb.
Prima dat je naar een psycholoog gaat om dingen te leren maar omarm je gevoeligheid ook, het is mooi dat je veel voelt en met de onhandigheid er van kun je leren leven.
In mijn beroep is mijn karakter heel handig trouwens. Ik ben blij dat ik ben zoals ik ben. Serieus, ik zou niet anders willen zijn.
Dat geloof ik oprecht.
Weet je wat trouwens ook heel fijn helpt bij gevoelig zijn? Forummen. In het begin, toen ik net begon met posten en ik het als nieuweling soms zwaar te verduren had lag ik wakker van een discussie hahahahaha!
Kan ik me nu niks meer bij voorstellen. Ik heb hier veel geleerd en voorál dat ik het niet iedereen naar de zin kan maken en dat er mensen zijn die mijn bloed wel kunnen drinken of steevast mijn postings overslaan. Heel gezond en ik hoef niet met iedereen vrienden te zijn.
Goeie leerschool hoor, een forum!
Met dat laatste ben ik het helemaal eens .
Bedankt voor je bericht, je schrijft voor mij erg helder.
Ik zie in dat ik dingen heel krom heb geschreven gisteren en dat mijn reacties raar over konden komen. Het was voor mij moeilijk bij te houden aangezien er veel reacties kwamen, en ik het soms niet begreep wat er bedoeld werd.
Ik vind dat er echt goede tips en reacties tussen staan. Echt een paar dingen waar ik nog eens over nadenk. Bedankt daarvoor!
Kritische noten zijn zeer zeker welkom, want als je niet kritisch naar jezelf kijkt dan kom je in mijn ogen niet verder.
En ja, ik vond er ook een nikszeggende zeer zelfingenomen forummer tussenzitten. Iemand die het duidelijk niet ging om het geven van advies. Maar over hoe krijg ik iemand die ah eind van haar latijn is nog dieper de grond in. Anders zou ik dit nooit zeggen, maar dit heb ik gisteren geleerd.
maandag 6 juni 2011 om 11:09
Ik heb ook een poosje bij de psycholoog gelopen (echter om iets anders), en uit die gesprekken bleek heel erg dat ik heftig reageer op prikkels (zowel intern als extern). Er bestaat inderdaad geen 'officieel' label, maar er bestaan wel 'testen' om dit een beetje te meten. Dat heb ik samen doorgenomen met de psycholoog en het kwam akelig dicht in de buurt van hoe ik me dikwijls voel
Het is niet zo dat ik nu alles schuif op dat HSP gebeuren, maar ik kan het hierdoor wel wat beter relativeren. Als iemand boos naar mij kijkt, of als ik even een irritatie heb met vriend, dan voel ik in mijn keel en ogen al dat ik gewoon moet huilen. Maandenlang heb ik daar tegen 'gevochten', omdat ik niet wilde worden gezien als aansteller.
Gelukkig heb ik een geduldige vriend, en ik kwam erachter dat als ik mij daar niet voor schaam, mijn emoties niet probeerde tegen te houden op dat moment, maar het gewoon erkende, dat ik me veel minder snel huilerig voelde. Het gaat eigenlijk steeds beter.
Ik ben ook een miep die alles overanalyseert en erg emotioneel is. Dat zit ook in je karakter waarschijnlijk, herken het heel erg bij mijn moeder.
Het is echter niet alléén het HSP vaak. Als ik niet goed in mn vel zit, reageer ik heftiger op prikkels dan als ik beter in mn vel zit. Het is waarschijnlijk een combinatie van omstandigheden waardoor je reageert zoals je reageert.
Of het HSP nu wel of niet bestaat: het feit blijft dat jij rondloopt met bepaalde gevoelens waar je soms niet helemaal goed uitkomt. Het is dan aan jou om grenzen te stellen, kijken of je bepaalde dingen kunt accepteren. Je naaste omgeving op de hoogte stellen qua hoe je je voelt bijvoorbeeld. Ik heb dat gedaan, heb ontzettend veel begrip gekregen en nu ik het wat meer los kan laten allemaal, voelt het voor mij alsof ik het wat meer onder controle heb.
Verder ontzettend eens met mijn forumverkering Eleonora
Het is niet zo dat ik nu alles schuif op dat HSP gebeuren, maar ik kan het hierdoor wel wat beter relativeren. Als iemand boos naar mij kijkt, of als ik even een irritatie heb met vriend, dan voel ik in mijn keel en ogen al dat ik gewoon moet huilen. Maandenlang heb ik daar tegen 'gevochten', omdat ik niet wilde worden gezien als aansteller.
Gelukkig heb ik een geduldige vriend, en ik kwam erachter dat als ik mij daar niet voor schaam, mijn emoties niet probeerde tegen te houden op dat moment, maar het gewoon erkende, dat ik me veel minder snel huilerig voelde. Het gaat eigenlijk steeds beter.
Ik ben ook een miep die alles overanalyseert en erg emotioneel is. Dat zit ook in je karakter waarschijnlijk, herken het heel erg bij mijn moeder.
Het is echter niet alléén het HSP vaak. Als ik niet goed in mn vel zit, reageer ik heftiger op prikkels dan als ik beter in mn vel zit. Het is waarschijnlijk een combinatie van omstandigheden waardoor je reageert zoals je reageert.
Of het HSP nu wel of niet bestaat: het feit blijft dat jij rondloopt met bepaalde gevoelens waar je soms niet helemaal goed uitkomt. Het is dan aan jou om grenzen te stellen, kijken of je bepaalde dingen kunt accepteren. Je naaste omgeving op de hoogte stellen qua hoe je je voelt bijvoorbeeld. Ik heb dat gedaan, heb ontzettend veel begrip gekregen en nu ik het wat meer los kan laten allemaal, voelt het voor mij alsof ik het wat meer onder controle heb.
Verder ontzettend eens met mijn forumverkering Eleonora
maandag 6 juni 2011 om 13:55
@nerd
Fijn dat je het zo opvat, ik vind het een mooi compliment
Absoluut mee eens, de beste persoon die jou kan helpen ben je zelf. Een hulpverlener is echter een hulpstuk daarin, een catalysator zou je t kunnen noemen.
TO moet alleen nog even de leermeester in haarzelf ontdekken. Vandaar inderdaad ook goed dat ze haar noodkreet hier heeft geplaatst.
Ben het met je eens nerd, dat eindeloze doorzeuren en doorwroeten heeft geen nut. Dat betekent hetzelfde als eindeloos gepieker en gezoek; de waarheid zul je toch nooit vinden. Het zal inderdaad kunnen leiden tot simplificatie. De weg is om het gepieker om te zetten naar een minder vemoeiende levenswijze.
Het gaat erom dat je met jezelf 'overweg' kunt, met jezelf kan leven, dat is het allerbelangrijkste, het onafhankelijk zijn van de gedragingen/bedoelingen/gedachten van anderen.
Houden van wie je bent, je moet het immers je hele leven met jezelf doen!
@elastiekje en eleonora, eensch, het forum is een hele goede leerschool
TO en nerd: Het feit dat je hier ook bijv. nietszeggende, onsymphatieke, of weinig bergipvolle reacties krijgt, komt overeen met hoe je jezelf kunt opstellen wat betreft het omgaan met hulpverleners/cursussen/etc: pak die dingen eruit die jou het meest aanspreken en voor jou het beste werken...
Fijn dat je het zo opvat, ik vind het een mooi compliment
Absoluut mee eens, de beste persoon die jou kan helpen ben je zelf. Een hulpverlener is echter een hulpstuk daarin, een catalysator zou je t kunnen noemen.
TO moet alleen nog even de leermeester in haarzelf ontdekken. Vandaar inderdaad ook goed dat ze haar noodkreet hier heeft geplaatst.
Ben het met je eens nerd, dat eindeloze doorzeuren en doorwroeten heeft geen nut. Dat betekent hetzelfde als eindeloos gepieker en gezoek; de waarheid zul je toch nooit vinden. Het zal inderdaad kunnen leiden tot simplificatie. De weg is om het gepieker om te zetten naar een minder vemoeiende levenswijze.
Het gaat erom dat je met jezelf 'overweg' kunt, met jezelf kan leven, dat is het allerbelangrijkste, het onafhankelijk zijn van de gedragingen/bedoelingen/gedachten van anderen.
Houden van wie je bent, je moet het immers je hele leven met jezelf doen!
@elastiekje en eleonora, eensch, het forum is een hele goede leerschool
TO en nerd: Het feit dat je hier ook bijv. nietszeggende, onsymphatieke, of weinig bergipvolle reacties krijgt, komt overeen met hoe je jezelf kunt opstellen wat betreft het omgaan met hulpverleners/cursussen/etc: pak die dingen eruit die jou het meest aanspreken en voor jou het beste werken...
maandag 6 juni 2011 om 16:01
[quote]panter308 schreef op 06 juni 2011 @ 13:55:
Ben het met je eens nerd, dat eindeloze doorzeuren en doorwroeten heeft geen nut. Dat betekent hetzelfde als eindeloos gepieker en gezoek; de waarheid zul je toch nooit vinden. Het zal inderdaad kunnen leiden tot simplificatie. De weg is om het gepieker om te zetten naar een minder vemoeiende levenswijze.
Het gaat erom dat je met jezelf 'overweg' kunt, met jezelf kan leven, dat is het allerbelangrijkste, het onafhankelijk zijn van de gedragingen/bedoelingen/gedachten van anderen.
Dat gepieker en gezoek, daar kan ik mezelf absoluut in verliezen. Ook een reden dat ik wat "handvaten" zoek zodat ik dat eens wat minder doe. Ik kan van een mug een olifant maken als ik dat doe.
Je schiet er hoe dan ook helemaal niks mee op.
Ben het met je eens nerd, dat eindeloze doorzeuren en doorwroeten heeft geen nut. Dat betekent hetzelfde als eindeloos gepieker en gezoek; de waarheid zul je toch nooit vinden. Het zal inderdaad kunnen leiden tot simplificatie. De weg is om het gepieker om te zetten naar een minder vemoeiende levenswijze.
Het gaat erom dat je met jezelf 'overweg' kunt, met jezelf kan leven, dat is het allerbelangrijkste, het onafhankelijk zijn van de gedragingen/bedoelingen/gedachten van anderen.
Dat gepieker en gezoek, daar kan ik mezelf absoluut in verliezen. Ook een reden dat ik wat "handvaten" zoek zodat ik dat eens wat minder doe. Ik kan van een mug een olifant maken als ik dat doe.
Je schiet er hoe dan ook helemaal niks mee op.
maandag 6 juni 2011 om 16:57
@nerd - Lichamelijke activiteit kan misschien werken, maar misschien ook niet. Hangt er ook vanaf hoe goed iemand kan schakelen en/of multi-tasken. Heel simpel: ik kan vrij veel dingen tegelijk. Tijdens hardlopen, tijdens een festival, tijdens wat dan ook kan ik gewoon door nadenken over wat me bezighoudt. Misschien is Pierot ook wel zo.
Je hebt wel een beetje een punt met dat onderzocht is dat je hersens niet in hetzelfde gebied twee dingen kunnen doen. Een kortetermijnoplossing als je erg aan het piekeren bent, Pierot, zou kunnen zijn: het oplossen van raadsels, het maken van Sudoku, etc. Dat leidt je hersens af, want piekeren en een raadsel oplossen gaat slecht tegelijkertijd.
Ik denk dat je hier hele goede tips hebt gekregen. De meningen over psychologen zijn verdeeld, dat is niet zo gek. Ik ben intern al verdeeld over het nut van de psycholoog. Hangt heel erg af van de situatie, de psycholoog en de hulpvraag. Wat voor mij telt, is dat je er iets mee wilt.
En wat jij zegt: je gedrag gaat ten koste van jezelf, van je relatie, van je financiën. Als je daar niets in verandert, doe je dat over twintig jaar nog. En dat zou zonde zijn! Succes
.
Je hebt wel een beetje een punt met dat onderzocht is dat je hersens niet in hetzelfde gebied twee dingen kunnen doen. Een kortetermijnoplossing als je erg aan het piekeren bent, Pierot, zou kunnen zijn: het oplossen van raadsels, het maken van Sudoku, etc. Dat leidt je hersens af, want piekeren en een raadsel oplossen gaat slecht tegelijkertijd.
Ik denk dat je hier hele goede tips hebt gekregen. De meningen over psychologen zijn verdeeld, dat is niet zo gek. Ik ben intern al verdeeld over het nut van de psycholoog. Hangt heel erg af van de situatie, de psycholoog en de hulpvraag. Wat voor mij telt, is dat je er iets mee wilt.
En wat jij zegt: je gedrag gaat ten koste van jezelf, van je relatie, van je financiën. Als je daar niets in verandert, doe je dat over twintig jaar nog. En dat zou zonde zijn! Succes
.
maandag 6 juni 2011 om 17:44
@Nerd en Fiorah,
in feite doelen jullie op hetzelfde: de aandacht verleggen waardoor gepieker tijdelijk zou kunnen verminderen danwel stoppen.
Fiorah, lichamelijke activiteit hoeft juist vaak geen multi-tasking in te houden. Als je geheel opgaat in de activiteit dan ben je met 1 taak bezig, en daardoor in volle concentratie zal er weinig ruimte zijn voor gepieker.
Echter geldt voor elk mens een andere effectieve manier om de aandacht te verleggen. Voor de een is het de surfplank, voor de ander een sudoku, of bijv. mediteren.... Waar de een bij hersenwerk, als het oplossen v/e puzzel, nog steeds door kan gaan met piekeren, werkt het voor de ander juist wel afleidend, en vice versa.
TO moet haar handvatten nog ontdekken. Dat zal nu nog een hoop gepieker opleveren, maar TO je bent op de goede weg hoor.
Een voordeel van lichamelijke inspanning: wanneer actief en lang genoeg, komen bepaalde stoffen vrij in de hersenen die zorgen voor een positief effect op gevoelens van o.a. blijdschap/geluk ... En na intensieve inspanning volgt vaak ontspanning en een voldaan gevoel.
Feit is, vanuit basisbehoeften gezien, dat je lichaam voldoende beweging en voeding behoeft, en dat piekeren in dit opzicht al weinig bijdraagt. Een gezond lichaam versterkt eveneens de geest; het is allemaal één geheel, lichaam-geest die elkaar ondersteunen dan wel kunnen tegenwerken.
in feite doelen jullie op hetzelfde: de aandacht verleggen waardoor gepieker tijdelijk zou kunnen verminderen danwel stoppen.
Fiorah, lichamelijke activiteit hoeft juist vaak geen multi-tasking in te houden. Als je geheel opgaat in de activiteit dan ben je met 1 taak bezig, en daardoor in volle concentratie zal er weinig ruimte zijn voor gepieker.
Echter geldt voor elk mens een andere effectieve manier om de aandacht te verleggen. Voor de een is het de surfplank, voor de ander een sudoku, of bijv. mediteren.... Waar de een bij hersenwerk, als het oplossen v/e puzzel, nog steeds door kan gaan met piekeren, werkt het voor de ander juist wel afleidend, en vice versa.
TO moet haar handvatten nog ontdekken. Dat zal nu nog een hoop gepieker opleveren, maar TO je bent op de goede weg hoor.
Een voordeel van lichamelijke inspanning: wanneer actief en lang genoeg, komen bepaalde stoffen vrij in de hersenen die zorgen voor een positief effect op gevoelens van o.a. blijdschap/geluk ... En na intensieve inspanning volgt vaak ontspanning en een voldaan gevoel.
Feit is, vanuit basisbehoeften gezien, dat je lichaam voldoende beweging en voeding behoeft, en dat piekeren in dit opzicht al weinig bijdraagt. Een gezond lichaam versterkt eveneens de geest; het is allemaal één geheel, lichaam-geest die elkaar ondersteunen dan wel kunnen tegenwerken.
maandag 6 juni 2011 om 18:19
Om het piekeren te doorbreken kijk ik films of series. Heel vaak dezelfde (ook wel nieuwe hoor). Word ik rustig van. Of ik doe een spelletje op de iPad. Zulke dingen.
In een periode waarin ik ontzettend ongelukkig was keek ik Friends. Zowel in de videorecorder boven als beneden zat een Friendstape. De stemmen, die ik kende, de teksten die ik letterlijk mee kon praten, maakten me rustig.
Dit is wel een hele tijd geleden hoor, meer dan tien jaar maar ik weet nog wel dat me dat kalmeerde en het in een kringetje ronddraaien met mijn gedachten onderbrak.
Actief iets gaan doen vind ik bij een erge piekercrisis (gechargeerd hoor) lastig. Het verlamt me eigenlijk. Dus ik doe dan even niks maar verzet wel mijn gedachten.
In een periode waarin ik ontzettend ongelukkig was keek ik Friends. Zowel in de videorecorder boven als beneden zat een Friendstape. De stemmen, die ik kende, de teksten die ik letterlijk mee kon praten, maakten me rustig.
Dit is wel een hele tijd geleden hoor, meer dan tien jaar maar ik weet nog wel dat me dat kalmeerde en het in een kringetje ronddraaien met mijn gedachten onderbrak.
Actief iets gaan doen vind ik bij een erge piekercrisis (gechargeerd hoor) lastig. Het verlamt me eigenlijk. Dus ik doe dan even niks maar verzet wel mijn gedachten.
maandag 6 juni 2011 om 18:42
Fijn topic dit.
Sommige dingen vind ik 'stom' (films kijken voor de zoveelste keer, punniken) terwijl dat nou juist de dingen zijn die je rustig kunnen maken als je een vol hoofd hebt.
Afgelopen seizoen heb ik veel gehad aan Spangas en GTST. Niet dat het nou zo spannend is / was iedere avond, maar wat Eleonora ook noemt: die bekende stemmen kunnen je rustig maken.
Sommige dingen vind ik 'stom' (films kijken voor de zoveelste keer, punniken) terwijl dat nou juist de dingen zijn die je rustig kunnen maken als je een vol hoofd hebt.
Afgelopen seizoen heb ik veel gehad aan Spangas en GTST. Niet dat het nou zo spannend is / was iedere avond, maar wat Eleonora ook noemt: die bekende stemmen kunnen je rustig maken.
maandag 6 juni 2011 om 18:49
dat is inderdaad een manier om zonder lichamelijke inspanning afleiding te hebben en ontspanning vinden. Vooral als je geen zin in hebt in drukte of lichaamsoefeningen. Het vertrouwde en repeterende kan idd rustgevend zijn.
Bij mij werkt dat ook, zij het met perioden. Eigenlijk heb ik vaak perioden waarin bepaalde dingen het beste werken en later werkt dat totaal niet meer. Elke keer mag ik weer op zoek naar iets anders. Grappig.
Bij mij werkt dat ook, zij het met perioden. Eigenlijk heb ik vaak perioden waarin bepaalde dingen het beste werken en later werkt dat totaal niet meer. Elke keer mag ik weer op zoek naar iets anders. Grappig.
