Kinderen
alle pijlers
Kind in je uppie?
woensdag 30 september 2009 om 18:58
Zo, ik ben er ook weer.
Wordt denk ik wel tijd voor een (jaja...) schema, want ik ben de draad echt even kwijt!
Ik zet mezelf er in, en wie wil: kom maar door!
NaamLeeftijdAl begonnen?Waar/hoeAl kinderen?OverigVinyl33NeeStart februari 2011 (als het nog lukt) anders maart bij Geertgen. Nee--Chilles38jaGeertgen/eigen donor Nee--Malaika240jaDonor via internet Nee1e inseminatie geëindigd in miskraam.Mama0331NeeOriënterend liefst bekende donor Ja, 1--Zoeter32NeeIntake gehad bij Geertgen NeeSun7634NeeStaat op 2 wachtlijsten nl Rijnstate & St GeertgenNee--Sokpop33Nee/oriënterend/eind oktober naar workshopliefst zi met bekende donor Nee--Superwoman2237Ja,Bekende donor en Denen als back-up via Geertgen NeeIk wed graag op meerdere paardenEmmetjebee39JaOnbekende donor NeeMeerdere tweelingen in de familieJive39JaNa aantal pogingen met bekende donor nu gestopt. Beraadt zich op plan BNeeDe aanhouder wint!!
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Nou, het heeft een tijd geduurd voor ik dit topic durfde te openen, bang voor (ver)oordelen? Maar bij deze toch maar...
Mijn laatste echte relatie is bijna 7 jaar geleden geëindigd. Hierna heb ik nog 2 kortdurende relaties gehad die niet echt standvastig bleken te zijn, ookal had ik dat graag anders gezien.
Mijn kinderwens daarentegen is zeer standvastig, en wordt met de jaren alleen maar groter. Het laatste jaar denk ik er ook steeds vaker aan om deze misschien alleen in vervulling te laten gaan. Maar die gedachte vind ik ook wel wat eng.
Ik ben nu 32. Aan de ene kant zou je denken: je bent nog jong genoeg om iemand tegen te komen en een gezin mee te starten tzt.
En dat is misschien ook wel zo maar de andere kant van mij zegt dat dat de afgelopen 7 jaar ook niet is gelukt, dus waarom nu ineens wel.
Mijn hoofd is een warboel van dilemma's. Het fijne is dat vrienden er de laatste tijd zelf ook wel over beginnen en dat maakt te rustiger. Er zouden veel mensen achter me staan als ik deze stap zou nemen als ik het zo hoor. Maar het maakt mijn gedachten nog niet rustiger.
Kan ik het een kindje aandoen om zonder vader op te groeien? Ben ik niet ongeduldig omdat ik 'nog maar' 32 ben, en nog tijd heb. En aan de andere kant: ik wil geen oude moeder worden. Moet ik dan eerst 38 zijn voor een dergelijke stap gerechtvaardigd is?
Een kind alleen zal niet makkelijk zijn, en ook zwaar. Maar de stap alleen nemen zal wel een bewuste keuze zijn, dus anders denk ik als dat je plotseling alleen achter blijft met een kind.
Anyway, zoals je hoort: deze kikker is in de war!
Wie kan me van nuchter advies voorzien, van positieve en negatieve verhalen? Wie helpt me de chaos te ordenen?
*Zal ik dit topic plaatsen? Zal ik niet? Ja, ik druk op verzenden...*
Wordt denk ik wel tijd voor een (jaja...) schema, want ik ben de draad echt even kwijt!
Ik zet mezelf er in, en wie wil: kom maar door!
NaamLeeftijdAl begonnen?Waar/hoeAl kinderen?OverigVinyl33NeeStart februari 2011 (als het nog lukt) anders maart bij Geertgen. Nee--Chilles38jaGeertgen/eigen donor Nee--Malaika240jaDonor via internet Nee1e inseminatie geëindigd in miskraam.Mama0331NeeOriënterend liefst bekende donor Ja, 1--Zoeter32NeeIntake gehad bij Geertgen NeeSun7634NeeStaat op 2 wachtlijsten nl Rijnstate & St GeertgenNee--Sokpop33Nee/oriënterend/eind oktober naar workshopliefst zi met bekende donor Nee--Superwoman2237Ja,Bekende donor en Denen als back-up via Geertgen NeeIk wed graag op meerdere paardenEmmetjebee39JaOnbekende donor NeeMeerdere tweelingen in de familieJive39JaNa aantal pogingen met bekende donor nu gestopt. Beraadt zich op plan BNeeDe aanhouder wint!!
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Nou, het heeft een tijd geduurd voor ik dit topic durfde te openen, bang voor (ver)oordelen? Maar bij deze toch maar...
Mijn laatste echte relatie is bijna 7 jaar geleden geëindigd. Hierna heb ik nog 2 kortdurende relaties gehad die niet echt standvastig bleken te zijn, ookal had ik dat graag anders gezien.
Mijn kinderwens daarentegen is zeer standvastig, en wordt met de jaren alleen maar groter. Het laatste jaar denk ik er ook steeds vaker aan om deze misschien alleen in vervulling te laten gaan. Maar die gedachte vind ik ook wel wat eng.
Ik ben nu 32. Aan de ene kant zou je denken: je bent nog jong genoeg om iemand tegen te komen en een gezin mee te starten tzt.
En dat is misschien ook wel zo maar de andere kant van mij zegt dat dat de afgelopen 7 jaar ook niet is gelukt, dus waarom nu ineens wel.
Mijn hoofd is een warboel van dilemma's. Het fijne is dat vrienden er de laatste tijd zelf ook wel over beginnen en dat maakt te rustiger. Er zouden veel mensen achter me staan als ik deze stap zou nemen als ik het zo hoor. Maar het maakt mijn gedachten nog niet rustiger.
Kan ik het een kindje aandoen om zonder vader op te groeien? Ben ik niet ongeduldig omdat ik 'nog maar' 32 ben, en nog tijd heb. En aan de andere kant: ik wil geen oude moeder worden. Moet ik dan eerst 38 zijn voor een dergelijke stap gerechtvaardigd is?
Een kind alleen zal niet makkelijk zijn, en ook zwaar. Maar de stap alleen nemen zal wel een bewuste keuze zijn, dus anders denk ik als dat je plotseling alleen achter blijft met een kind.
Anyway, zoals je hoort: deze kikker is in de war!
Wie kan me van nuchter advies voorzien, van positieve en negatieve verhalen? Wie helpt me de chaos te ordenen?
*Zal ik dit topic plaatsen? Zal ik niet? Ja, ik druk op verzenden...*
maandag 6 juni 2011 om 10:32
Hoi meiden,
ik lees al vanaf het begin af en toe mee en heb nu de stoute schoenen aangetrokken om te reageren. Ik heb nu (de afgelopen weken) mijn best gedaan om alles door te lezen, dus ik ben helemaal op de hoogte. Nouja, van het theoretische gedeelte dan.
Petje af, trouwens, voor jullie openheid en wat fijn om zo'n ondersteunend topic te lezen.
Ik ben 34 en heb al jaren een sluimerende kinderwens. Nu is mijn beste vriendin zwanger en mijn hart huilt. Ik ben heel erg blij voor haar, vind het heerlijk om het van dichtbij mee te maken, maar opeens is de gedachte dat dit misschien niet voor mij is weggelegd (de bekende onderzoeken dat vrouwen die op 35jarige leeftijd geen relatie hebben zeer wsl kinderloos blijven) zo hartverscheurend, dat ik me realiseerde dat ik er NU mee aan de slag moest. Alsof ik me jaren niet heb gerealiseerd dat ik toch echt 30+ ben...
Het doorlezen van het topic was al best heftig qua heen en weer slingerende gedachten en emoties. Ondanks jullie laconiekheid (ik heb vreselijk gelachen om de stikstoftank bij de buurman en de reactie van (als ik het goed heb onthouden) Innova) doorzettingsvermogen en relativeren wordt uit het topic toch wel duidelijk hoe heftig het proces is. Niet alleen het besluit om er 'in je uppie' voor te gaan, maar vooral ook het plastische bevruchten. En dan het wachten en meten en stiekem hopen en teleurgesteld worden. Superheftig. Jemig, ik heb tijdens het lezen wel honderd keer bedacht dat ik dit toch maar liever niet zo wil doen. Maar dan weer het gevoel om nooit een kind te krijgen...poeh. En het sterkt ontzettend om te lezen dat ik niet de enige ben. Toch niet zo 'in m'n uppie'.
Ik heb me vandaag ingeschreven bij MCKinderwens in Leiderdorp. Ik woon in het postcodegebied en ze nemen weer alleenstaanden aan dus dat is alweer een gelukje. De wachttijd is nu 1 tot anderhalf jaar en het gaat me zo'n 200 euro per inseminatie kosten.
De afgelopen maanden heb ik het er al met mijn moeder over gehad en zelfs mijn omaatje heeft al een paar keer tegen me gezegd: "Joh, dan ga je toch naar een spermabank, dan hoef je niet te wachten tot De Man een keertje aankomt!" Vriendinnen zijn ervan op de hoogte en vinden dat ik er helemaal voor moet gaan en zelfs mijn huisgenoten (ik woon in een soort van woongemeenschap) staan er achter. Eén kwam al met een potentiele donor op de proppen en een ander wilde me wel helpen (al moet ik nog even uitzoeken hoe serieus dat is)
Enfin, er gebeurt een hoop, ik vind het verschrikkelijk eng, maar weet ook dat het over twee/drie jaar niet mínder eng is maar waarschijnlijk wel nóg lastiger om zwanger te worden. En misschien (*ondersteunende woorden voor mezelf*) moet ik maar gewoon 'ja' kiezen en niet te lang blijven hangen in het 'ja maar wat als' etc. Want dat weet je toch niet.
ik lees al vanaf het begin af en toe mee en heb nu de stoute schoenen aangetrokken om te reageren. Ik heb nu (de afgelopen weken) mijn best gedaan om alles door te lezen, dus ik ben helemaal op de hoogte. Nouja, van het theoretische gedeelte dan.
Petje af, trouwens, voor jullie openheid en wat fijn om zo'n ondersteunend topic te lezen. Ik ben 34 en heb al jaren een sluimerende kinderwens. Nu is mijn beste vriendin zwanger en mijn hart huilt. Ik ben heel erg blij voor haar, vind het heerlijk om het van dichtbij mee te maken, maar opeens is de gedachte dat dit misschien niet voor mij is weggelegd (de bekende onderzoeken dat vrouwen die op 35jarige leeftijd geen relatie hebben zeer wsl kinderloos blijven) zo hartverscheurend, dat ik me realiseerde dat ik er NU mee aan de slag moest. Alsof ik me jaren niet heb gerealiseerd dat ik toch echt 30+ ben...
Het doorlezen van het topic was al best heftig qua heen en weer slingerende gedachten en emoties. Ondanks jullie laconiekheid (ik heb vreselijk gelachen om de stikstoftank bij de buurman en de reactie van (als ik het goed heb onthouden) Innova) doorzettingsvermogen en relativeren wordt uit het topic toch wel duidelijk hoe heftig het proces is. Niet alleen het besluit om er 'in je uppie' voor te gaan, maar vooral ook het plastische bevruchten. En dan het wachten en meten en stiekem hopen en teleurgesteld worden. Superheftig. Jemig, ik heb tijdens het lezen wel honderd keer bedacht dat ik dit toch maar liever niet zo wil doen. Maar dan weer het gevoel om nooit een kind te krijgen...poeh. En het sterkt ontzettend om te lezen dat ik niet de enige ben. Toch niet zo 'in m'n uppie'.
Ik heb me vandaag ingeschreven bij MCKinderwens in Leiderdorp. Ik woon in het postcodegebied en ze nemen weer alleenstaanden aan dus dat is alweer een gelukje. De wachttijd is nu 1 tot anderhalf jaar en het gaat me zo'n 200 euro per inseminatie kosten.
De afgelopen maanden heb ik het er al met mijn moeder over gehad en zelfs mijn omaatje heeft al een paar keer tegen me gezegd: "Joh, dan ga je toch naar een spermabank, dan hoef je niet te wachten tot De Man een keertje aankomt!" Vriendinnen zijn ervan op de hoogte en vinden dat ik er helemaal voor moet gaan en zelfs mijn huisgenoten (ik woon in een soort van woongemeenschap) staan er achter. Eén kwam al met een potentiele donor op de proppen en een ander wilde me wel helpen (al moet ik nog even uitzoeken hoe serieus dat is)
Enfin, er gebeurt een hoop, ik vind het verschrikkelijk eng, maar weet ook dat het over twee/drie jaar niet mínder eng is maar waarschijnlijk wel nóg lastiger om zwanger te worden. En misschien (*ondersteunende woorden voor mezelf*) moet ik maar gewoon 'ja' kiezen en niet te lang blijven hangen in het 'ja maar wat als' etc. Want dat weet je toch niet.
maandag 6 juni 2011 om 16:54
maandag 6 juni 2011 om 17:35
maandag 6 juni 2011 om 20:44
@Friezin71: enige wat ik kan zeggen: als je het diep in je hart weet, begin dan nu. Zoals je al leest gaat het allemaal nog niet zo vlot. Dus jouw vrees van te snel (zoals je het nu ervaart) zal zeer waarschijnlijk niet zo'n vaart lopen. Overweeg goed al je opties, ook eventuele potentiële bekende donoren. En wil je dan alsnog wachten, dan kan dat toch altijd nog? Op meerdere paarden wedden is niets mis mee. Het loopt toch uiteindelijk weer anders dan je had kunnen vermoeden...
@juffie...grrgggrr.. vertelde mijn onderbuuf vandaag dat ze niet wist dat ze al 10 weken zwanger is... fijn voor haar, maar om nu nog enige zen op te kunnen brengen..uit mijn tenen moet het komen!
@juffie...grrgggrr.. vertelde mijn onderbuuf vandaag dat ze niet wist dat ze al 10 weken zwanger is... fijn voor haar, maar om nu nog enige zen op te kunnen brengen..uit mijn tenen moet het komen!
maandag 6 juni 2011 om 20:49
Helaas val ik buiten het postcodegebied van Leiderdorp. Ik ga van de week bellen naar het ziekenhuis in Arnhem. Die heeft geen postcodeselectie.
Via Bammam heb ik al wel een donor gevonden, maar dat gaat me nog iets te snel.
Friezin: ik herken dat paniekgevoel helemaal. Vandaar dat ik me nu al aan het oriënteren ben. Ergens hoop ik 'de ware' nog tegen te komen, maar ergens weet ik ook dat de kans steeds kleiner wordt.
Via Bammam heb ik al wel een donor gevonden, maar dat gaat me nog iets te snel.
Friezin: ik herken dat paniekgevoel helemaal. Vandaar dat ik me nu al aan het oriënteren ben. Ergens hoop ik 'de ware' nog tegen te komen, maar ergens weet ik ook dat de kans steeds kleiner wordt.
maandag 6 juni 2011 om 21:55
@amphere Diep in mijn hart weet ik het inderdaad. En ik hou me als ik de paniek op voel komen dan ook daar maar aan vast. Wat ook erg bij dit topic eruit springt is de 'oudere' dames die de 'jongere' op het hart drukken om op tijd te beginnen.
Ik heb mezelf aangemeld voor de workshop in augustus. Sowieso wil ik beide potentiele donors vragen om zich te laten testen (als ze dat al niet gedaan hebben) dus voor nu is het plan om ná de zomer ervoor te gaan. Dan heb ik de hele zomer om te bedenken hoe ik er voor wil gaan. Al proberen met een donor of in wachtstand op de wachtlijst. Eigenlijk heb ik dus al best een plan van aanpak bedacht
Ik heb mezelf aangemeld voor de workshop in augustus. Sowieso wil ik beide potentiele donors vragen om zich te laten testen (als ze dat al niet gedaan hebben) dus voor nu is het plan om ná de zomer ervoor te gaan. Dan heb ik de hele zomer om te bedenken hoe ik er voor wil gaan. Al proberen met een donor of in wachtstand op de wachtlijst. Eigenlijk heb ik dus al best een plan van aanpak bedacht
maandag 6 juni 2011 om 22:13
Hoi Friezin en colalight,
Het lijkt me heel verstandig dat je, als het al een poosje in je hoofd zit, nu wat voorzichtige stappen onderneemt. Wat Amphere zegt: als je er tzt nog niet helemaal aan toe bent, wacht je toch nog even? En als je er tegen die tijd wel klaar voor bent, is het fijn dat je nu al actie ondernomen hebt. En ja, het is behoorlijk spannend om te beginnen, maar als je weet dat je er later spijt van krijgt als je helemaal niets doet, zou ik zeggen 'actie!' Ik kan me nog zo goed herinneren dat ik een keer aan een wat oudere bekende vroeg of ze er weleens spijt van heeft gehad dat ze nooit kinderen heeft geprobeerd te krijgen, en toen brak ze binnen 3 seconden in huilen uit. Nu hoeft dat natuurlijk niet voor iedereen zo te zijn, maar het heeft mij toen de drempel over geholpen om zélf bewust te kiezen en te gaan handelen. Sterkte met beslissen!
(Needless to say Amphere dat ik ook ontzettend baal voor jou, maar probeer je koppie op te houden, hè! Bij mij heeft 't ook even geduurd...)
Het lijkt me heel verstandig dat je, als het al een poosje in je hoofd zit, nu wat voorzichtige stappen onderneemt. Wat Amphere zegt: als je er tzt nog niet helemaal aan toe bent, wacht je toch nog even? En als je er tegen die tijd wel klaar voor bent, is het fijn dat je nu al actie ondernomen hebt. En ja, het is behoorlijk spannend om te beginnen, maar als je weet dat je er later spijt van krijgt als je helemaal niets doet, zou ik zeggen 'actie!' Ik kan me nog zo goed herinneren dat ik een keer aan een wat oudere bekende vroeg of ze er weleens spijt van heeft gehad dat ze nooit kinderen heeft geprobeerd te krijgen, en toen brak ze binnen 3 seconden in huilen uit. Nu hoeft dat natuurlijk niet voor iedereen zo te zijn, maar het heeft mij toen de drempel over geholpen om zélf bewust te kiezen en te gaan handelen. Sterkte met beslissen!
(Needless to say Amphere dat ik ook ontzettend baal voor jou, maar probeer je koppie op te houden, hè! Bij mij heeft 't ook even geduurd...)
maandag 6 juni 2011 om 22:22
@ Friezin & Colalight: ik sluit me helemaal bij Amphere en Chilles aan, kom in actie, nu, het is namelijk een heel proces, dat duurt even en niks MOET, je kan altijd op het laatste moment zeggen: aan mijn lijf geen polonaise. Zo ben ik al in het verste stadium bij Geertgen, ik kan elke dag aankloppen met zaad van de Deense bank en dan gaan ze ervoor, maar nu er een bekende donor op mijn pad is gekomen kies ik daarvoor. Maar de hele routing met Geertgen (wat bij mij bij elkaar toch drie kwart jaar heeft geduurd) heb ik nodig gehad om te komen waar ik nu ben. En het is natuurlijk een fijne back-up!
maandag 6 juni 2011 om 23:25
@amphere pfhhh lijkt me niet makkelijk een zen reactie op zo'n buurvrouwbekentenis! Wel good for her...zoals je op blog schreef: het zou mooi zijn als je nu geluk had. Hoop dat dat snel komt. Weet je dat het mede door jouw verhaal is, dat ik concrete stappen ben gaan zetten? Wederzijdse vriendin vertelde me jouw verhaal. Avond later eindelijk bij kliniek aangemeld. Thanx voor net het duwtje dat ik toen nodig had!
@Friezin Zo snel als je nu beschrijft zal het misschien ook niet gaan. Heb zelf iig meer tijd nodig om met bekende donor afspraken te maken. Zeker als je kiest voor rol vader dan wil ik toch eerst weten hoe we over bepaalde dingen denken. Tis dan ook iemand waar je belangrijk deel van je leven mee gaat delen. Misschien denk ik daar wel iets te veel over na...zoals mijn broer dit weekend zei: jij denkt na over dingen waar ik met mijn vriendin nooit over nagedacht heb terwijl wij al kinderen hebben. Tja, mijn valkuil: heel bewuste afgewogen keuzes willen maken, terwijl je misschien wel net zo blij wordt van onbewuste acties.
@colalight herkenbaar! Ik hoop ook nog wel eens de ware tegen te komen, maar dat weerhoudt me niet van stappen zetten. Zoals Malaika heeft bewezen: je kan op elk moment besluiten om een andere keuze te maken.
@Friezin Zo snel als je nu beschrijft zal het misschien ook niet gaan. Heb zelf iig meer tijd nodig om met bekende donor afspraken te maken. Zeker als je kiest voor rol vader dan wil ik toch eerst weten hoe we over bepaalde dingen denken. Tis dan ook iemand waar je belangrijk deel van je leven mee gaat delen. Misschien denk ik daar wel iets te veel over na...zoals mijn broer dit weekend zei: jij denkt na over dingen waar ik met mijn vriendin nooit over nagedacht heb terwijl wij al kinderen hebben. Tja, mijn valkuil: heel bewuste afgewogen keuzes willen maken, terwijl je misschien wel net zo blij wordt van onbewuste acties.
@colalight herkenbaar! Ik hoop ook nog wel eens de ware tegen te komen, maar dat weerhoudt me niet van stappen zetten. Zoals Malaika heeft bewezen: je kan op elk moment besluiten om een andere keuze te maken.
dinsdag 7 juni 2011 om 10:35
Hey ladies,
Hier terug van weggeweest en weer bijgelezen.
Lekker weekje weg gehad met als dieptepunt een negatieve test en het aandienen van de menstruatie.
Wat zijn die twee wacht weken toch raar. Je voelt allerlei dingen in je lichaam, wat verder één groot placebo effect is. Of in dit geval misschien een placenta effect. Ik let op dingen die ik eet en drink. En hoe dichter bij het moment dat ik ongesteld zou moeten worden, hoe meer ik eraan denk dat het misschien wel eens zo zou kunnen zijn dat.... en dan nee, toch niet. Afijn, de meesten kennen het wel...
Ik ga volgende week dus weer voor een nieuw shot spul.
En leuk de nieuwe input van vrouwen die ook bezig zijn in dit proces van bewust moederschap. En inderdaad, over het algemeen duurt het wel een tijdje voor je echt kan starten.
@ friezin, mooi beschreven hoe je erin staat nu. En leuk dat je de workshop gaat doen!
Hier terug van weggeweest en weer bijgelezen.
Lekker weekje weg gehad met als dieptepunt een negatieve test en het aandienen van de menstruatie.
Wat zijn die twee wacht weken toch raar. Je voelt allerlei dingen in je lichaam, wat verder één groot placebo effect is. Of in dit geval misschien een placenta effect. Ik let op dingen die ik eet en drink. En hoe dichter bij het moment dat ik ongesteld zou moeten worden, hoe meer ik eraan denk dat het misschien wel eens zo zou kunnen zijn dat.... en dan nee, toch niet. Afijn, de meesten kennen het wel...
Ik ga volgende week dus weer voor een nieuw shot spul.
En leuk de nieuwe input van vrouwen die ook bezig zijn in dit proces van bewust moederschap. En inderdaad, over het algemeen duurt het wel een tijdje voor je echt kan starten.
@ friezin, mooi beschreven hoe je erin staat nu. En leuk dat je de workshop gaat doen!
dinsdag 7 juni 2011 om 12:30
Wat waren jullie beweegredenen om te kiezen voor een bekende donor of een Deen? (Deen maakt de spermadonor nog net wat menselijker, ik verzin er dan een grote aantrekkelijke blonde man bij )
Een bekende donor lijkt me fijn, want dan weet je in ieder geval iets over zijn karakter en achtergrond. Maar zelf-inseminatie trekt mij helemaal niet, ik krijg er zo'n verdrietig gevoel van. Ik denk dat ik het liefst met een bekende donor het trajekt van IUI's doorloop. Met een beetje hulp van de medische wereld (als het dan toch plastisch gebeurt, dan maar zo gericht mogelijk) Alleen zal ik moeten gaan verzinnen in hoeverre ik deze donor een rol laat spelen in het leven van mijn toekomstige kind. Wat is het meest fair voor zo'n kindje?
Een pluspunt van een onbekende donor lijkt me wel dat je volledig eerlijk tegen je kind kunt zijn, ik weet tenslotte ook niet wie het is. En als hij of zij dan op 16-jarige leeftijd zijn donor wil opzoeken, kun je die zoektocht en de nieuwsgierigheid samen beleven. (In die zin dat ik ook rete nieuwsgierig zou zijn naar de donor, wat herken ik in mijn kind van mij en wat is typisch iets van hem?)
Het lijkt me moeilijker om aan een kind uit te leggen dat, bijvoorbeeld, een vriend me heeft 'bezwangerd' maar dat die vriend geen papa voor hem/haar wilde zijn. Al is dat misschien makkelijker uit te leggen als de bekende donor een homo-man is. Poeh...
Een bekende donor lijkt me fijn, want dan weet je in ieder geval iets over zijn karakter en achtergrond. Maar zelf-inseminatie trekt mij helemaal niet, ik krijg er zo'n verdrietig gevoel van. Ik denk dat ik het liefst met een bekende donor het trajekt van IUI's doorloop. Met een beetje hulp van de medische wereld (als het dan toch plastisch gebeurt, dan maar zo gericht mogelijk) Alleen zal ik moeten gaan verzinnen in hoeverre ik deze donor een rol laat spelen in het leven van mijn toekomstige kind. Wat is het meest fair voor zo'n kindje?
Een pluspunt van een onbekende donor lijkt me wel dat je volledig eerlijk tegen je kind kunt zijn, ik weet tenslotte ook niet wie het is. En als hij of zij dan op 16-jarige leeftijd zijn donor wil opzoeken, kun je die zoektocht en de nieuwsgierigheid samen beleven. (In die zin dat ik ook rete nieuwsgierig zou zijn naar de donor, wat herken ik in mijn kind van mij en wat is typisch iets van hem?)
Het lijkt me moeilijker om aan een kind uit te leggen dat, bijvoorbeeld, een vriend me heeft 'bezwangerd' maar dat die vriend geen papa voor hem/haar wilde zijn. Al is dat misschien makkelijker uit te leggen als de bekende donor een homo-man is. Poeh...
dinsdag 7 juni 2011 om 12:46
@juffie77 als de donor waar je nu mee praat een man was geweest waar je smoorverliefd op was, had je dan ook alles zo bewust afgewogen?
Want het lijkt me dat wanneer je een kind krijgt met je partner het afstemmen misschien nog lastiger is omdat je ook samen je kind opvoedt. Maar in deze situatie neemt de donor of de vader (of alles ertussenin ) een minder grote rol in in de opvoeding en hoef je naar mijn idee niet precies op 1 lijn te zitten.
De twee mannen die misschien donor willen zijn, zijn beiden warme, intelligente en openminded mannen. De ene is ook nog eens erg aantrekkelijk, de andere heeft een hele leuke familie die het idee ondersteunt dat er over 16 jaar misschien opeens een soort van kleindochter/zoon op de stoep staat. Hun ideeen over 'het leven' passen bij mijn ideeen en ik denk dat als mijn kind op een gegeven moment contact met ze zou zoeken, het kind warm wordt ontvangen en dat het kind ook een 'interessante' donorvader zou hebben. (Interessant als in dat ze niet in de goot liggen, of hardcore hooligans zouden zijn, of in de bak zouden zitten, zoiets )
woohhaaahaaaa ik heb het gewoon al over mijn kind... bibber
Want het lijkt me dat wanneer je een kind krijgt met je partner het afstemmen misschien nog lastiger is omdat je ook samen je kind opvoedt. Maar in deze situatie neemt de donor of de vader (of alles ertussenin ) een minder grote rol in in de opvoeding en hoef je naar mijn idee niet precies op 1 lijn te zitten.
De twee mannen die misschien donor willen zijn, zijn beiden warme, intelligente en openminded mannen. De ene is ook nog eens erg aantrekkelijk, de andere heeft een hele leuke familie die het idee ondersteunt dat er over 16 jaar misschien opeens een soort van kleindochter/zoon op de stoep staat. Hun ideeen over 'het leven' passen bij mijn ideeen en ik denk dat als mijn kind op een gegeven moment contact met ze zou zoeken, het kind warm wordt ontvangen en dat het kind ook een 'interessante' donorvader zou hebben. (Interessant als in dat ze niet in de goot liggen, of hardcore hooligans zouden zijn, of in de bak zouden zitten, zoiets )
woohhaaahaaaa ik heb het gewoon al over mijn kind... bibber
dinsdag 7 juni 2011 om 13:55
@Jive: Wat raar hè, hoe je eigen lijf je zo voor de gek kan houden! Ik meende ook van alles te voelen wat anders was dan de vorige pogingen, helemaal ook omdat de arts zei dat de timing perfect was... maar dat is het elke keer en helaas zonder resultaat. De leeftijd zal ook wel een rol spelen dat het nog niet gelukt is. Volgende week (ik denk donderdag) ga ik weer naar Brabant. Ik zal van te voren even bellen of ik poging 7 kan combineren met een gesprek over wat verder de mogelijkheden zijn. Bv stimulatie met hormonen of nog een stap verder en over gaan op IVF.... en wil ik dat wel? Pffff... elke keer weer een hoop om over na te denken!
En wat denken jullie over de aangekondigde bezuinigingen mbt kinderopvang? Voor gezinnen met twee werkende ouders al een klap, laat staan voor alleenstaande ouders!
@ de nieuwkomers: welkom!! Ik moedig jullie echt aan al stappen te ondernemen! Laat het balletje maar rollen, je kan altijd nog stoppen! Achteraf heb ik spijt dat ik niet veel eerder begonnen ben, maar ook ik dacht dat die man heus wel zou komen. Nou, die kwam wel, maar ging ook weer weg en daar zit je dan! Succes met jullie beslissingen en de weg er naar toe!
En wat denken jullie over de aangekondigde bezuinigingen mbt kinderopvang? Voor gezinnen met twee werkende ouders al een klap, laat staan voor alleenstaande ouders!
@ de nieuwkomers: welkom!! Ik moedig jullie echt aan al stappen te ondernemen! Laat het balletje maar rollen, je kan altijd nog stoppen! Achteraf heb ik spijt dat ik niet veel eerder begonnen ben, maar ook ik dacht dat die man heus wel zou komen. Nou, die kwam wel, maar ging ook weer weg en daar zit je dan! Succes met jullie beslissingen en de weg er naar toe!
dinsdag 7 juni 2011 om 15:28
Dag allemaal,
Het is niet bij te houden joh zoveel als er wordt geschreven! Dikke knuffels natuurlijk voor iedereen die alsnog tampons moest gaan kopen (ik ben bijgelovig en doe dat pas als het zover is ... suf he).
@Friezin: volgens mij ben ik de enige die het met een Deen doet. Ik vind dat klinische wel fijn. Ik wil het niet samen met iemand doen, omdat ik bang ben dat ik over teveel grote dingen niet alleen zal beslissen dan (bv in het buitenland gaan wonen, of welke school het wordt). Bovendien weet niemand hoe hij reageert als er een kind komt, ook de donor niet. Als die persoon te dichtbij is, kan er weleens ineens wel een vader zijn, en daar had ik dan niet voor gekozen. Met een Deen is dat er niet, en je kunt ongegeneerd op allerlei kenmerken kiezen. Binnen mijn eigen vriendenkring waren wat aanbiedingen, maar ik vind het prettig als zij honderd procent mijn vrienden kunnen zijn als ik een kind heb en er niet allerlei onuitgesproken mogelijke gedachten of verwachtingen liggen. Ik hou van duidelijkheid, en die heb ik met de Denen. Het kost wel wat natuurlijk ...
Ook speelde voor mij de snelheid om te kunnen starten mee hoor, ik wilde sowieso in een kliniek en dan gaat het het snelst als je al een donor hebt.
Ik ben wel blij dat ik niet meer die tank thuis krijg. Ik vond dat echt een grote belasting, mentaal en fysiek, want het ding weegt meer dan tien kilo. Je had het over de keer dat ie bij de buurman was afgeleverd, maar dat was nog niets in vergelijking met de keer dat FedEx niet wilde uitrijden vanwege de gladheid, en ik op de gladste dag van het jaar met mijn niet-winterbanden glibberend over een industrieterrein ging om de tank ergens uit een loods te halen....
Gisteren gesproken met de gyn van Geertgen. Het blijft toch allemaal maar touwtrekken met die mensen in mijn beleving, maar goed. Nu een afspraak gemaakt om te praten over ivf. Ivm de vakantie ga ik waarschijnlijk eerst nog een gewone ronde doen.
Maar eerst de meet! Het is al bijna en ik heb er zin in, met hoeveel zijn we dan eigenlijk? En Chilles telt voor twee dan he!!
@SW: heb mijn vingers nog gekruist he ...
Fijne dag allemaal!
Het is niet bij te houden joh zoveel als er wordt geschreven! Dikke knuffels natuurlijk voor iedereen die alsnog tampons moest gaan kopen (ik ben bijgelovig en doe dat pas als het zover is ... suf he).
@Friezin: volgens mij ben ik de enige die het met een Deen doet. Ik vind dat klinische wel fijn. Ik wil het niet samen met iemand doen, omdat ik bang ben dat ik over teveel grote dingen niet alleen zal beslissen dan (bv in het buitenland gaan wonen, of welke school het wordt). Bovendien weet niemand hoe hij reageert als er een kind komt, ook de donor niet. Als die persoon te dichtbij is, kan er weleens ineens wel een vader zijn, en daar had ik dan niet voor gekozen. Met een Deen is dat er niet, en je kunt ongegeneerd op allerlei kenmerken kiezen. Binnen mijn eigen vriendenkring waren wat aanbiedingen, maar ik vind het prettig als zij honderd procent mijn vrienden kunnen zijn als ik een kind heb en er niet allerlei onuitgesproken mogelijke gedachten of verwachtingen liggen. Ik hou van duidelijkheid, en die heb ik met de Denen. Het kost wel wat natuurlijk ...
Ook speelde voor mij de snelheid om te kunnen starten mee hoor, ik wilde sowieso in een kliniek en dan gaat het het snelst als je al een donor hebt.
Ik ben wel blij dat ik niet meer die tank thuis krijg. Ik vond dat echt een grote belasting, mentaal en fysiek, want het ding weegt meer dan tien kilo. Je had het over de keer dat ie bij de buurman was afgeleverd, maar dat was nog niets in vergelijking met de keer dat FedEx niet wilde uitrijden vanwege de gladheid, en ik op de gladste dag van het jaar met mijn niet-winterbanden glibberend over een industrieterrein ging om de tank ergens uit een loods te halen....
Gisteren gesproken met de gyn van Geertgen. Het blijft toch allemaal maar touwtrekken met die mensen in mijn beleving, maar goed. Nu een afspraak gemaakt om te praten over ivf. Ivm de vakantie ga ik waarschijnlijk eerst nog een gewone ronde doen.
Maar eerst de meet! Het is al bijna en ik heb er zin in, met hoeveel zijn we dan eigenlijk? En Chilles telt voor twee dan he!!
@SW: heb mijn vingers nog gekruist he ...
Fijne dag allemaal!
dinsdag 7 juni 2011 om 20:24
Met z'n tienen ongeveer, denk ik en dan heb ik mezelf nog niet eens dubbel meegerekend... 
Ik ben nog steeds aan het bedenken waar we af kunnen spreken, een beetje privacy lijkt me toch wel lekker, hoewel de boel natuurlijk niet hermetisch afgesloten hoeft te zijn, hahaha! En omdat we met zoveel zijn is het ook wel prettig om een plek te hebben waar we elkaar wel kunnen verstaan. Enfin, ik denk nog even door. 
Komt goed!
Ik ben nog steeds aan het bedenken waar we af kunnen spreken, een beetje privacy lijkt me toch wel lekker, hoewel de boel natuurlijk niet hermetisch afgesloten hoeft te zijn, hahaha! En omdat we met zoveel zijn is het ook wel prettig om een plek te hebben waar we elkaar wel kunnen verstaan. Enfin, ik denk nog even door. Komt goed!
dinsdag 7 juni 2011 om 20:31
Vind het ook niet naar, ideaal is het misschien niet maar ik denk ergens dat het wel goed is voor een kindje om op hele jonge leeftijd al in aanraking te komen met andere kinderen mensen etc.
ik ken genoeg jonge stellen (begin 30) die een kindje hebben gekregen en die doen helemaal niets meer, maken nauwlijks gebruik van een oppas, zijn altijd met het kindje, doen nauwlijks iets samen, misschien het andere uiterste maar of dat nou zo ideaal is, ik zou op zo'n manier ook geen kind willen. Kinderen harstikke leuk en ik denk erook aan om het alleen te doen maar het kind moet het niet het middelpunt van alles worden wat ik te vaak zie tegenwoordig.
ik ken genoeg jonge stellen (begin 30) die een kindje hebben gekregen en die doen helemaal niets meer, maken nauwlijks gebruik van een oppas, zijn altijd met het kindje, doen nauwlijks iets samen, misschien het andere uiterste maar of dat nou zo ideaal is, ik zou op zo'n manier ook geen kind willen. Kinderen harstikke leuk en ik denk erook aan om het alleen te doen maar het kind moet het niet het middelpunt van alles worden wat ik te vaak zie tegenwoordig.
dinsdag 7 juni 2011 om 23:14
@Friezin tja als ik echt verliefd zou zijn op iemand dan denk ik dat ik er makkelijker voor zou gaan. Terwijl je ook dan iemand niet per se heel goed kent.
Mijn donor ken ik al jaren. Maar hij behoort niet tot mijn vriendengroep en woont niet in dezelfde stad. Net afgesproken om over paar weken te gaan wandelen en dan te proberen uit te vinden waar we ons allemaal goed bij voelen. Vind het zelf lastig. Gun mijn kind een vader. Maar Co.-ouderschap vind ik best eng (stel hij claimt de helft van de zorg?) en praktisch gezien ook niet zo handig. Vraag me af wat het best zou zijn voor kind. Hoop in Leiderdorp wat hulp te krijgen
bij helder krijgen wat voor mij het best voelt.
Als we daar uit zijn en voor het praktische gedeelte kunnen gaan dan kies ik voor IUI omdat je dan minder aan agenda van donor gebonden bent. Kansen zijn volgens mij niet groter maar heb paar lysexcisies gehad (uitstrijkjes met slechte uitslag) en weet dat er wat littekenweefsel zit dus voor mij voelt het wel alsof ik dan betere kansen heb. Volgende week eens bij kliniek navragen hoe dat zit.
@emmetjebe heb op site szw gelezen dat alleenstaande ouders worden ontzien. Gister op site nibud gekeken. 4 dagen kinderopvang zou me nu ongeveer 350 euro per maand kosten (is afhankelijk van je inkomen en uurprijs). Best een flinke uitgave voor deze zzp-er. Maar goed dat is natuurlijk geen reden om het niet te doen.
Mijn donor ken ik al jaren. Maar hij behoort niet tot mijn vriendengroep en woont niet in dezelfde stad. Net afgesproken om over paar weken te gaan wandelen en dan te proberen uit te vinden waar we ons allemaal goed bij voelen. Vind het zelf lastig. Gun mijn kind een vader. Maar Co.-ouderschap vind ik best eng (stel hij claimt de helft van de zorg?) en praktisch gezien ook niet zo handig. Vraag me af wat het best zou zijn voor kind. Hoop in Leiderdorp wat hulp te krijgen
bij helder krijgen wat voor mij het best voelt.
Als we daar uit zijn en voor het praktische gedeelte kunnen gaan dan kies ik voor IUI omdat je dan minder aan agenda van donor gebonden bent. Kansen zijn volgens mij niet groter maar heb paar lysexcisies gehad (uitstrijkjes met slechte uitslag) en weet dat er wat littekenweefsel zit dus voor mij voelt het wel alsof ik dan betere kansen heb. Volgende week eens bij kliniek navragen hoe dat zit.
@emmetjebe heb op site szw gelezen dat alleenstaande ouders worden ontzien. Gister op site nibud gekeken. 4 dagen kinderopvang zou me nu ongeveer 350 euro per maand kosten (is afhankelijk van je inkomen en uurprijs). Best een flinke uitgave voor deze zzp-er. Maar goed dat is natuurlijk geen reden om het niet te doen.
woensdag 8 juni 2011 om 06:45
quote:juffie77 schreef op 06 juni 2011 @ 23:25:
@amphere Weet je dat het mede door jouw verhaal is, dat ik concrete stappen ben gaan zetten? Wederzijdse vriendin vertelde me jouw verhaal. Avond later eindelijk bij kliniek aangemeld. Thanx voor net het duwtje dat ik toen nodig had!
.@juffie, wat leuk dat wij een wederzijdse vriendin hebben! ben dan uiteraard benieuwd wie dat is....
@amphere Weet je dat het mede door jouw verhaal is, dat ik concrete stappen ben gaan zetten? Wederzijdse vriendin vertelde me jouw verhaal. Avond later eindelijk bij kliniek aangemeld. Thanx voor net het duwtje dat ik toen nodig had!
.@juffie, wat leuk dat wij een wederzijdse vriendin hebben! ben dan uiteraard benieuwd wie dat is....
woensdag 8 juni 2011 om 13:31
Net de uitnodiging ontvangen van de voorlichtingsbijeenkomst van Leiderdorp. Is pas op 30 augustus. Grappig dat ik het nu al 'pas' vind, begin kennelijk te wennen aan het idee. Nu maar hopen dat ik niet al te ongeduldig word, want dan is dat jaar wachten nog wel heul lang.
Juffie77, jij bent ook in Leiderdorp bij de voorlichtingsmiddag geweest toch? Hoe lang zat er tussen het insturen van de vragenlijst en het daadwerkelijke intakegesprek?
@Superwoman: Ik duim voor je
Juffie77, jij bent ook in Leiderdorp bij de voorlichtingsmiddag geweest toch? Hoe lang zat er tussen het insturen van de vragenlijst en het daadwerkelijke intakegesprek?
@Superwoman: Ik duim voor je
woensdag 8 juni 2011 om 14:40
Hoi hoi, wat gaan het snel hier bij 'Kind in mijn uppie' zeg. Hoeveel berichten kunnen we hier eigenlijk posten?
Vandaag ben ik ongesteld geworden. Gister was dus dag 33 van mijn vorige cyclus en vandaag weer dag 1. Ik begon 'm al te knijpen. Normaal duurt mijn cyclus niet langer dan max 28 dagen. Mijn buik is opgezwollen en ik ben al drie kilo zwaarder. Vocht? Ik hoop het. Omdat ik al een aantal dagen misselijk was van die decapeptyl, eet ik nu vaker een klein beetje. Probeer er wel op te letten dat het gezond is. Nu moet ik wel eerlijk toegeven dat ik vorige week erg ongezond heb gegeten (veel witbrood en stokbrood) dus misschien kwam het opgezwollen zijn daarvan en misschien deels van het ongesteld moeten worden. En toch kreeg ik het benauwd... straks gaat het niet goed met die decapeptyl....
Dit vertelt wel wat over mijn zenuwen voor de komende tijd .. oeps hihi
Vrijdag moet ik nu weer naar de kliniek. Dan krijg ik weer een onderzoek/inwendige echo en een extra hormoon mee naar huis om de groei van meerdere follikels te stimuleren. Spannend weer!
Ik heb net de uitzending van 'Wie is mijn vader ?' bekeken. Wat ik me nu opeens bedacht is dat het niet zo erg is dat Geertgen niet zo dichtbij is voor mij. Dan is de kans dat er een halfbroertje of -zusje net om de hoek woont wat minder groot. De afstand die ik nu iedere keer heen en weer rij heb ik daar dan wel weer extra voor over.
Vandaag ben ik ongesteld geworden. Gister was dus dag 33 van mijn vorige cyclus en vandaag weer dag 1. Ik begon 'm al te knijpen. Normaal duurt mijn cyclus niet langer dan max 28 dagen. Mijn buik is opgezwollen en ik ben al drie kilo zwaarder. Vocht? Ik hoop het. Omdat ik al een aantal dagen misselijk was van die decapeptyl, eet ik nu vaker een klein beetje. Probeer er wel op te letten dat het gezond is. Nu moet ik wel eerlijk toegeven dat ik vorige week erg ongezond heb gegeten (veel witbrood en stokbrood) dus misschien kwam het opgezwollen zijn daarvan en misschien deels van het ongesteld moeten worden. En toch kreeg ik het benauwd... straks gaat het niet goed met die decapeptyl....
Dit vertelt wel wat over mijn zenuwen voor de komende tijd .. oeps hihi
Vrijdag moet ik nu weer naar de kliniek. Dan krijg ik weer een onderzoek/inwendige echo en een extra hormoon mee naar huis om de groei van meerdere follikels te stimuleren. Spannend weer!
Ik heb net de uitzending van 'Wie is mijn vader ?' bekeken. Wat ik me nu opeens bedacht is dat het niet zo erg is dat Geertgen niet zo dichtbij is voor mij. Dan is de kans dat er een halfbroertje of -zusje net om de hoek woont wat minder groot. De afstand die ik nu iedere keer heen en weer rij heb ik daar dan wel weer extra voor over.
