Psyche
alle pijlers
Ben ik extreem neurotisch?
vrijdag 10 juni 2011 om 18:02
Ik ben benieuwd of meerdere mensen mijn angsten herkennen.
Mijn leven wordt niet echt beheerst door angsten, ik ben een vrolijk en meestal extravert persoon, maak makkelijk vrienden, ik houd van dansen, lekker eten, relaxen op de bank, uitgaan, mijn kindje en man en ga zo maar door...maar ik heb wat neurotisch trekjes en vraag me soms af of ik daar nou extreem in ben.
Als klein meisje durfde ik niet in een korte broek/rok buiten te spelen omdat ik bang was dat ik zou vallen en me extra zou bezeren met die blote knieën.
Toen ik rond de 8/9 jaar was herinner ik me dat ik 's avonds in bed uren lag na te denken over de dood en over het leven en dat alles voorbij gaat, ook de leuke dingen, en ik weet dat ik me dan heel erg depressief kon voelen; alles gaat voorbij, ook de leuke dingen, dus wat is er dan nog aan?
De laatste tijd ben ik erg bang voor de dood, en in mijn bed lig ik er soms over na te denken en word ik er weer helemaal depri van, overdag denk ik er nooit aan, maar ik ben wel extreem voorzichtig op straat, SOMS heb ik bepaalde scenario's in mijn hoofd en zit ik daar zo diep in dat ik echt even schrik en daardoor bijna van mijn fiets zou vallen..juist gevaarlijk dus!
Als ik op de stoep loop is dit ver van de huizen vandaan omdat ik bang ben dat er TOEVALLIG iemand een glas wijn zal drinken en het glas naar beneden zal laten vallen op mijn hoofd omdat ik zoiets ooit bijna heb zien gebeuren, of misschien wel een dakpan die al los zat
Ik heb heel vaak gevlogen maar sinds 2/3 jaar ben ik opeens bang om te vliegen en zit ik dus de hele vlucht me in te beelden dat het vliegtuig neer gaat storten...heel erg vermoeiend aangezien we redelijk vaak naar Italië gaan, mijn man is Italiaans.
Overdag heb ik dus best een beetje last van die angsten, maar het houdt me niet tegen de dingen te doen die ik altijd doe. Misschien ben ik extreem voorzichtig, maar ik geniet vooral van het leven.
Ik merk wel altijd dat ik bezig moet blijven en niet teveel tijd moet hebben om na te kunnen denken...mijn werk was hier dus ideaal voor.
Gelukkig nu met een kind ben ik de hele dag bezig en geniet daar enorm van, ik denk dat ik echt nog nooit zo gelukkig ben geweest en me zo compleet heb gevoeld.
Maar toch vind ik het vervelend dat ik in bed zo bang kan worden nadenkend over de dood/het leven.
Ik ben ook nog steeds bang om alleen te slapen bijvoorbeeld...dat kan toch niet als je bijna 30 bent?!?! Dan lig ik naar de deur te staren en bij elk geluidje schrik ik op en blijf ik dus enorm lang wakker, tot ik echt ECHT doodop ben..en dan nog word ik de hele nacht een aantal keren wakker.
Ik kan dus ook absoluut geen thrillers kijken hoe graag ik ook wil, ik weet wat de gevolgen zijn...
Herkent iemand zich in een van mijn angsten??
Mijn leven wordt niet echt beheerst door angsten, ik ben een vrolijk en meestal extravert persoon, maak makkelijk vrienden, ik houd van dansen, lekker eten, relaxen op de bank, uitgaan, mijn kindje en man en ga zo maar door...maar ik heb wat neurotisch trekjes en vraag me soms af of ik daar nou extreem in ben.
Als klein meisje durfde ik niet in een korte broek/rok buiten te spelen omdat ik bang was dat ik zou vallen en me extra zou bezeren met die blote knieën.
Toen ik rond de 8/9 jaar was herinner ik me dat ik 's avonds in bed uren lag na te denken over de dood en over het leven en dat alles voorbij gaat, ook de leuke dingen, en ik weet dat ik me dan heel erg depressief kon voelen; alles gaat voorbij, ook de leuke dingen, dus wat is er dan nog aan?
De laatste tijd ben ik erg bang voor de dood, en in mijn bed lig ik er soms over na te denken en word ik er weer helemaal depri van, overdag denk ik er nooit aan, maar ik ben wel extreem voorzichtig op straat, SOMS heb ik bepaalde scenario's in mijn hoofd en zit ik daar zo diep in dat ik echt even schrik en daardoor bijna van mijn fiets zou vallen..juist gevaarlijk dus!
Als ik op de stoep loop is dit ver van de huizen vandaan omdat ik bang ben dat er TOEVALLIG iemand een glas wijn zal drinken en het glas naar beneden zal laten vallen op mijn hoofd omdat ik zoiets ooit bijna heb zien gebeuren, of misschien wel een dakpan die al los zat
Ik heb heel vaak gevlogen maar sinds 2/3 jaar ben ik opeens bang om te vliegen en zit ik dus de hele vlucht me in te beelden dat het vliegtuig neer gaat storten...heel erg vermoeiend aangezien we redelijk vaak naar Italië gaan, mijn man is Italiaans.
Overdag heb ik dus best een beetje last van die angsten, maar het houdt me niet tegen de dingen te doen die ik altijd doe. Misschien ben ik extreem voorzichtig, maar ik geniet vooral van het leven.
Ik merk wel altijd dat ik bezig moet blijven en niet teveel tijd moet hebben om na te kunnen denken...mijn werk was hier dus ideaal voor.
Gelukkig nu met een kind ben ik de hele dag bezig en geniet daar enorm van, ik denk dat ik echt nog nooit zo gelukkig ben geweest en me zo compleet heb gevoeld.
Maar toch vind ik het vervelend dat ik in bed zo bang kan worden nadenkend over de dood/het leven.
Ik ben ook nog steeds bang om alleen te slapen bijvoorbeeld...dat kan toch niet als je bijna 30 bent?!?! Dan lig ik naar de deur te staren en bij elk geluidje schrik ik op en blijf ik dus enorm lang wakker, tot ik echt ECHT doodop ben..en dan nog word ik de hele nacht een aantal keren wakker.
Ik kan dus ook absoluut geen thrillers kijken hoe graag ik ook wil, ik weet wat de gevolgen zijn...
Herkent iemand zich in een van mijn angsten??
vrijdag 10 juni 2011 om 18:14
Minniemie,
Het klinkt ongezond als ik je zo lees.
De gedachten (bij jou angsten) op zich zijn denk ik wel normaal, maar het heeft te veel invloed op jouw doen en laten.
Het is zelfs bepalend, zo te lezen.
Is er iets (groots) veranderd in je leven wat dit zou kunnen hebben getriggerd misschien?
Trek op tijd aan de bel bij je huisarts, zou ik zeggen.
Wanneer 'op tijd' is, is aan jou.
Succes!
Het klinkt ongezond als ik je zo lees.
De gedachten (bij jou angsten) op zich zijn denk ik wel normaal, maar het heeft te veel invloed op jouw doen en laten.
Het is zelfs bepalend, zo te lezen.
Is er iets (groots) veranderd in je leven wat dit zou kunnen hebben getriggerd misschien?
Trek op tijd aan de bel bij je huisarts, zou ik zeggen.
Wanneer 'op tijd' is, is aan jou.
Succes!
vrijdag 10 juni 2011 om 18:39
quote:flatscreen schreef op 10 juni 2011 @ 18:16:
wellicht te maken met je opvoeding deels? had je een vader/moeder die altijd riep "pas op" anders val je, bezeer jeje, ultravoorzichtig??
nou ik heb me al vanaf kinds af aan heel onveilig gevoeld, vader die moeder aanviel voor de scheiding, broer die mij elke dag sloeg, gepest op school, op 13e weggelopen van huis, dus tja het is allemaal niet echt lekker gegaan vroeger. Het zal vast een grote factor zijn.
Toch merken mensen dit niet aan mij, die neurotische kant, ik ben erg voorzichtig maar kan het ook even laten om zo overdreven voorzichtig te zijn in het bijzijn van mensen, ik vind vliegen doodeng maar doe het toch een aantal keer per jaar. Dus ik zet me er wel telkens overheen, met moeite..
Overdag denk ik dus helemaal niet aan de dood of op een negatieve manier over het leven, ik ben alleen extreem voorzichtig. Voor de rest geniet ik van het leven zoals ik eerder zei, dus me melden bij de huisarts lijkt me weer wat overdreven
wellicht te maken met je opvoeding deels? had je een vader/moeder die altijd riep "pas op" anders val je, bezeer jeje, ultravoorzichtig??
nou ik heb me al vanaf kinds af aan heel onveilig gevoeld, vader die moeder aanviel voor de scheiding, broer die mij elke dag sloeg, gepest op school, op 13e weggelopen van huis, dus tja het is allemaal niet echt lekker gegaan vroeger. Het zal vast een grote factor zijn.
Toch merken mensen dit niet aan mij, die neurotische kant, ik ben erg voorzichtig maar kan het ook even laten om zo overdreven voorzichtig te zijn in het bijzijn van mensen, ik vind vliegen doodeng maar doe het toch een aantal keer per jaar. Dus ik zet me er wel telkens overheen, met moeite..
Overdag denk ik dus helemaal niet aan de dood of op een negatieve manier over het leven, ik ben alleen extreem voorzichtig. Voor de rest geniet ik van het leven zoals ik eerder zei, dus me melden bij de huisarts lijkt me weer wat overdreven
vrijdag 10 juni 2011 om 18:40
Je kan zeggen dat je er geen last van hebt dat je altijd ver van de huizen loopt. Feit is wel dat de angst om een dakpan of glas op je hoofd te krijgen je leven beínvloed.
Als dat het enige is ach iedereen heeft zo zijn eigenaardigheden.
Maar je schrijft dat je ook vliegangst heb sinds 3 jaar voorheen dus nog niet. Ook ben je de laatste tijd banger voor de dood.
Je angsten verergeren dus. Nog even en je durft de deur niet meer uit.
Laat het niet zo ver komen en zoek nu hulp.
Als dat het enige is ach iedereen heeft zo zijn eigenaardigheden.
Maar je schrijft dat je ook vliegangst heb sinds 3 jaar voorheen dus nog niet. Ook ben je de laatste tijd banger voor de dood.
Je angsten verergeren dus. Nog even en je durft de deur niet meer uit.
Laat het niet zo ver komen en zoek nu hulp.
vrijdag 10 juni 2011 om 18:49
quote:sugarmiss schreef op 10 juni 2011 @ 18:40:
Je kan zeggen dat je er geen last van hebt dat je altijd ver van de huizen loopt. Feit is wel dat de angst om een dakpan of glas op je hoofd te krijgen je leven beínvloed.
Als dat het enige is ach iedereen heeft zo zijn eigenaardigheden.
Maar je schrijft dat je ook vliegangst heb sinds 3 jaar voorheen dus nog niet. Ook ben je de laatste tijd banger voor de dood.
Je angsten verergeren dus. Nog even en je durft de deur niet meer uit.
Laat het niet zo ver komen en zoek nu hulp.nee joh hihi, ik vind het veel te leuk om uit te gaan, cursussen te volgen, dat zal echt NOOIT gebeuren, ik heb genoeg meegemaakt om van de kleine dingen te genieten zoals heerlijk een wandeling te maken..maar goed ik was gewoon benieuwd of er meerdere mensen zijn die dit soort angsten hebben en wat zij daarmee doen
Je kan zeggen dat je er geen last van hebt dat je altijd ver van de huizen loopt. Feit is wel dat de angst om een dakpan of glas op je hoofd te krijgen je leven beínvloed.
Als dat het enige is ach iedereen heeft zo zijn eigenaardigheden.
Maar je schrijft dat je ook vliegangst heb sinds 3 jaar voorheen dus nog niet. Ook ben je de laatste tijd banger voor de dood.
Je angsten verergeren dus. Nog even en je durft de deur niet meer uit.
Laat het niet zo ver komen en zoek nu hulp.nee joh hihi, ik vind het veel te leuk om uit te gaan, cursussen te volgen, dat zal echt NOOIT gebeuren, ik heb genoeg meegemaakt om van de kleine dingen te genieten zoals heerlijk een wandeling te maken..maar goed ik was gewoon benieuwd of er meerdere mensen zijn die dit soort angsten hebben en wat zij daarmee doen
vrijdag 10 juni 2011 om 18:51
Sommige dingetjes herken ik..
Toch vind ik dat je wel errrug veel specifieke angsten hebt (die van dat glas dat uit een raam gegooid wordt, tjeetje hoe kom je er op! - niet vervelend bedoelt! ).. Ik denk dat het misschien toch geen kwaad kan een paar sessies bij een psycholoog gespecialiseerd in angsten te doen. Baadt het niet dan schaadt het niet toch? Denk dat je zelf niet door hebt hoeveel het je leven nu beïnvloed, ondanks dat je geniet, en het veel meer rust zou geven als je een aantal van deze rare angsten kwijt zou zijn..
Toch vind ik dat je wel errrug veel specifieke angsten hebt (die van dat glas dat uit een raam gegooid wordt, tjeetje hoe kom je er op! - niet vervelend bedoelt! ).. Ik denk dat het misschien toch geen kwaad kan een paar sessies bij een psycholoog gespecialiseerd in angsten te doen. Baadt het niet dan schaadt het niet toch? Denk dat je zelf niet door hebt hoeveel het je leven nu beïnvloed, ondanks dat je geniet, en het veel meer rust zou geven als je een aantal van deze rare angsten kwijt zou zijn..
vrijdag 10 juni 2011 om 18:57
quote:Onzinvol schreef op 10 juni 2011 @ 18:51:
Sommige dingetjes herken ik..
Toch vind ik dat je wel errrug veel specifieke angsten hebt (die van dat glas dat uit een raam gegooid wordt, tjeetje hoe kom je er op! - niet vervelend bedoelt! ).. Ik denk dat het misschien toch geen kwaad kan een paar sessies bij een psycholoog gespecialiseerd in angsten te doen. Baadt het niet dan schaadt het niet toch? Denk dat je zelf niet door hebt hoeveel het je leven nu beïnvloed, ondanks dat je geniet, en het veel meer rust zou geven als je een aantal van deze rare angsten kwijt zou zijn..Tja dat heb ik ook een keer gedacht, ach valt te proberen, maar ik neem psychiaters niet zo serieus...ik heb vroeger op een internaat gezeten en daar hele akelige dingen meegemaakt met psychiaters/pedagogisch medewerkers dus het wordt erg moeilijk voor mij zo iemand in vertrouwen te nemen..en dan heb je er dus niks aan
Sommige dingetjes herken ik..
Toch vind ik dat je wel errrug veel specifieke angsten hebt (die van dat glas dat uit een raam gegooid wordt, tjeetje hoe kom je er op! - niet vervelend bedoelt! ).. Ik denk dat het misschien toch geen kwaad kan een paar sessies bij een psycholoog gespecialiseerd in angsten te doen. Baadt het niet dan schaadt het niet toch? Denk dat je zelf niet door hebt hoeveel het je leven nu beïnvloed, ondanks dat je geniet, en het veel meer rust zou geven als je een aantal van deze rare angsten kwijt zou zijn..Tja dat heb ik ook een keer gedacht, ach valt te proberen, maar ik neem psychiaters niet zo serieus...ik heb vroeger op een internaat gezeten en daar hele akelige dingen meegemaakt met psychiaters/pedagogisch medewerkers dus het wordt erg moeilijk voor mij zo iemand in vertrouwen te nemen..en dan heb je er dus niks aan
vrijdag 10 juni 2011 om 19:01
oh en even uitleg van het glas, dit heb ik dus een keer zien gebeuren, er was wel een feestje, anders was ik er nooit op gekomen, misschien neurotisch maar het kan dus gebeuren. Bij gewone huizen heb ik het niet, gewone rijtjeshuizen, maar ik woon dus in Amsterdam en met die hoge gebouwen met appartementen... Pas viel er chips op mijn hoofd, dit had ook een glas kunnen zijn...
En ooit een paar jaar geleden heeft het heel erg gewaaid en vielen er dus dakpannen naar beneden in het centrum van amsterdam, maar een paar huizen, maar sindsdien is die angst af en toe gekomen. Heb er niet altijd last van he, soms denk ik er even niet aan of zet ik het van me af. Zo erg beheerst het mijn leven dus ook eigenlijk niet.
Misschien zitten die nachtgedachten mij meer dwars, dat tobben over de dood..
En ooit een paar jaar geleden heeft het heel erg gewaaid en vielen er dus dakpannen naar beneden in het centrum van amsterdam, maar een paar huizen, maar sindsdien is die angst af en toe gekomen. Heb er niet altijd last van he, soms denk ik er even niet aan of zet ik het van me af. Zo erg beheerst het mijn leven dus ook eigenlijk niet.
Misschien zitten die nachtgedachten mij meer dwars, dat tobben over de dood..
vrijdag 10 juni 2011 om 19:09
Minnieme je bent een gezonde jonge vrouw.
Ik werk 25 jaar in de psychiatrie en al je angsten komen me bekend voor. Hooguit kun je zeggen dat je af en toe wat onzeker bent maar wie is dat niet. Angst is verder altijd een slechte adviseur en komt voort uit nare gedachten uit het verleden en toekomst.
Leef nu, het wordt nooit morgen.
Ik heb makkelijk praten en heb geen angsten.
N.B. Cicero zei 2000 jaar geleden:
"Heb geen angst voor de dood, want zolang wij er zijn is de dood er niet en als de dood er is zijn wij er niet meer."
Ik werk 25 jaar in de psychiatrie en al je angsten komen me bekend voor. Hooguit kun je zeggen dat je af en toe wat onzeker bent maar wie is dat niet. Angst is verder altijd een slechte adviseur en komt voort uit nare gedachten uit het verleden en toekomst.
Leef nu, het wordt nooit morgen.
Ik heb makkelijk praten en heb geen angsten.
N.B. Cicero zei 2000 jaar geleden:
"Heb geen angst voor de dood, want zolang wij er zijn is de dood er niet en als de dood er is zijn wij er niet meer."
anoniem_126943 wijzigde dit bericht op 10-06-2011 19:14
Reden: verbbetering
Reden: verbbetering
% gewijzigd
vrijdag 10 juni 2011 om 20:30
quote:robelia schreef op 10 juni 2011 @ 19:09:
Minnieme je bent een gezonde jonge vrouw.
Ik werk 25 jaar in de psychiatrie en al je angsten komen me bekend voor. Hooguit kun je zeggen dat je af en toe wat onzeker bent maar wie is dat niet. Angst is verder altijd een slechte adviseur en komt voort uit nare gedachten uit het verleden en toekomst.
Leef nu, het wordt nooit morgen.
Ik heb makkelijk praten en heb geen angsten.
N.B. Cicero zei 2000 jaar geleden:
"Heb geen angst voor de dood, want zolang wij er zijn is de dood er niet en als de dood er is zijn wij er niet meer."
ja dat soort dingen zeg ik ook tegen mezelf, niet hardop
Maar toch heb je bepaalde gedachten niet onder controle, ik dwing mezelf wel om bepaalde dingen van me af te zetten maar het werkt niet altijd..soms wel
Minnieme je bent een gezonde jonge vrouw.
Ik werk 25 jaar in de psychiatrie en al je angsten komen me bekend voor. Hooguit kun je zeggen dat je af en toe wat onzeker bent maar wie is dat niet. Angst is verder altijd een slechte adviseur en komt voort uit nare gedachten uit het verleden en toekomst.
Leef nu, het wordt nooit morgen.
Ik heb makkelijk praten en heb geen angsten.
N.B. Cicero zei 2000 jaar geleden:
"Heb geen angst voor de dood, want zolang wij er zijn is de dood er niet en als de dood er is zijn wij er niet meer."
ja dat soort dingen zeg ik ook tegen mezelf, niet hardop
Maar toch heb je bepaalde gedachten niet onder controle, ik dwing mezelf wel om bepaalde dingen van me af te zetten maar het werkt niet altijd..soms wel
vrijdag 10 juni 2011 om 21:14
Hier ook veel herkenning, al ben ik nooit bang dat er een glas op mijn hoofd valt als ik op straat loop
Ik weet dat ik een echte neuroot ben, want ik vertoon ook het een en ander aan 'neurotische trekjes' als ik gespannen of gestrest ben. Volgens mij ben ik al zo sinds ik heel klein ben (ik kan een lijst met voorbeelden noemen; daar komt geen einde aan...).
Mijn vader is ook zo'n neuroot, dus er is volgens mij wel een genetische component in het spel. Hoe zit dat bij jou?
Tja.. en hoe ga je er mee om... ontspanningsoefeningen doen, piekerkwartiertjes inlassen, RET (rationele emotieve therapie)... ? Momenteel doe ik elke week een uurtje aan yoga: helpt ook goed!
Ik weet dat ik een echte neuroot ben, want ik vertoon ook het een en ander aan 'neurotische trekjes' als ik gespannen of gestrest ben. Volgens mij ben ik al zo sinds ik heel klein ben (ik kan een lijst met voorbeelden noemen; daar komt geen einde aan...).
Mijn vader is ook zo'n neuroot, dus er is volgens mij wel een genetische component in het spel. Hoe zit dat bij jou?
Tja.. en hoe ga je er mee om... ontspanningsoefeningen doen, piekerkwartiertjes inlassen, RET (rationele emotieve therapie)... ? Momenteel doe ik elke week een uurtje aan yoga: helpt ook goed!
vrijdag 10 juni 2011 om 22:19
quote:ookbijzonder schreef op 10 juni 2011 @ 21:14:
Hier ook veel herkenning, al ben ik nooit bang dat er een glas op mijn hoofd valt als ik op straat loop
Ik weet dat ik een echte neuroot ben, want ik vertoon ook het een en ander aan 'neurotische trekjes' als ik gespannen of gestrest ben. Volgens mij ben ik al zo sinds ik heel klein ben (ik kan een lijst met voorbeelden noemen; daar komt geen einde aan...).
Mijn vader is ook zo'n neuroot, dus er is volgens mij wel een genetische component in het spel. Hoe zit dat bij jou?
Tja.. en hoe ga je er mee om... ontspanningsoefeningen doen, piekerkwartiertjes inlassen, RET (rationele emotieve therapie)... ? Momenteel doe ik elke week een uurtje aan yoga: helpt ook goed!
Ja mijn ouders zijn ook nogal neurotisch maar op een andere manier, niet dat angstige.
Het glas is misschien erg specifiek, er zullen vast ook meerdere dingen zijn die ik nu even niet kan bedenken. Ben wel nieuwsgierig nu naar jouw neuroses:P
Hier ook veel herkenning, al ben ik nooit bang dat er een glas op mijn hoofd valt als ik op straat loop
Ik weet dat ik een echte neuroot ben, want ik vertoon ook het een en ander aan 'neurotische trekjes' als ik gespannen of gestrest ben. Volgens mij ben ik al zo sinds ik heel klein ben (ik kan een lijst met voorbeelden noemen; daar komt geen einde aan...).
Mijn vader is ook zo'n neuroot, dus er is volgens mij wel een genetische component in het spel. Hoe zit dat bij jou?
Tja.. en hoe ga je er mee om... ontspanningsoefeningen doen, piekerkwartiertjes inlassen, RET (rationele emotieve therapie)... ? Momenteel doe ik elke week een uurtje aan yoga: helpt ook goed!
Ja mijn ouders zijn ook nogal neurotisch maar op een andere manier, niet dat angstige.
Het glas is misschien erg specifiek, er zullen vast ook meerdere dingen zijn die ik nu even niet kan bedenken. Ben wel nieuwsgierig nu naar jouw neuroses:P
maandag 13 juni 2011 om 15:40
Hier ook veel herkenning.
Bij mij is het in de loop van de jaren alleen maar ernstiger geworden, vooral met de komst van mijn kinderen, alhoewel ik het onder controle probeer te houden, door mezelf streng toe te spreken, juist ook vanwege mijn kinderen.
Sinds een burn-out is er een 'angst-paadje' in mij gesleten en ik heb de hoop opgegeven dat dit er ooit uitgaat.
Als ik idd op een open plek loop ergens, zie ik geen glazen uit het raam vallen, maar bedenk ik me dat er sluipschutters zijn, hahaha! Dan spreek ik mezelf echt streng toe!
Sommige dingen vermijd ik gewoon zo veel mogelijk: hoogtes, toiletten in openbare gelegenheden waarvan het slot wat stroef gaat, liften, mensenmassa's, te lang van huis weg, wandelingen waarbij je kan verdwalen enz.
Af en toe raak ik de controle kwijt als het mijn kinderen betreft (bv. ze zijn op straat aan het spelen en ik weet niet waar ze zijn, kwijt in de winkel), dan panikeer ik echt.
Ik kan met al deze angsten echter gewoon functioneren, het belemmert mij niet in mijn normale leven en mijn kinderen hebben er geen last van (omdat ik het zoveel mogelijk verberg), als dat anders zou zijn, zou ik hulp zoeken.
Ik doe overigens ook aan yoga: wanneer ik gestressed ben, ben ik eerder angstig, dus ik zorg er voor dat ik goed eet, goed slaap, veel beweeg en ontspan! Yoga helpt daarbij!
Bij mij is het in de loop van de jaren alleen maar ernstiger geworden, vooral met de komst van mijn kinderen, alhoewel ik het onder controle probeer te houden, door mezelf streng toe te spreken, juist ook vanwege mijn kinderen.
Sinds een burn-out is er een 'angst-paadje' in mij gesleten en ik heb de hoop opgegeven dat dit er ooit uitgaat.
Als ik idd op een open plek loop ergens, zie ik geen glazen uit het raam vallen, maar bedenk ik me dat er sluipschutters zijn, hahaha! Dan spreek ik mezelf echt streng toe!
Sommige dingen vermijd ik gewoon zo veel mogelijk: hoogtes, toiletten in openbare gelegenheden waarvan het slot wat stroef gaat, liften, mensenmassa's, te lang van huis weg, wandelingen waarbij je kan verdwalen enz.
Af en toe raak ik de controle kwijt als het mijn kinderen betreft (bv. ze zijn op straat aan het spelen en ik weet niet waar ze zijn, kwijt in de winkel), dan panikeer ik echt.
Ik kan met al deze angsten echter gewoon functioneren, het belemmert mij niet in mijn normale leven en mijn kinderen hebben er geen last van (omdat ik het zoveel mogelijk verberg), als dat anders zou zijn, zou ik hulp zoeken.
Ik doe overigens ook aan yoga: wanneer ik gestressed ben, ben ik eerder angstig, dus ik zorg er voor dat ik goed eet, goed slaap, veel beweeg en ontspan! Yoga helpt daarbij!
dinsdag 14 juni 2011 om 00:38
"Maar toch heb je bepaalde gedachten niet onder controle, ik dwing mezelf wel om bepaalde dingen van me af te zetten maar het werkt niet altijd..soms wel "
Gewoon volhouden, je kunt zelfs spelen met je gedachten.
In essentie kun je het beste een probleem direct oplossen. Dan is je hoofd weer leeg voor leuke dingen.
Ik heb geen angsten omdat ik ze niet wil. Zo simpel is dat Minnimee. Pak ze stuk voor stuk aan en je zult merken dat je schouders naar achteren gaan en dat je de wereld recht in de ogen kunt kijken. Je gaat mensen groeten en je zult zien, ze groeten terug. Al die hulpverleners kletsen maar wat en willen om 17.00 uur thuis zijn. Eén goede vriend heb je meer aan, echt.
Gewoon volhouden, je kunt zelfs spelen met je gedachten.
In essentie kun je het beste een probleem direct oplossen. Dan is je hoofd weer leeg voor leuke dingen.
Ik heb geen angsten omdat ik ze niet wil. Zo simpel is dat Minnimee. Pak ze stuk voor stuk aan en je zult merken dat je schouders naar achteren gaan en dat je de wereld recht in de ogen kunt kijken. Je gaat mensen groeten en je zult zien, ze groeten terug. Al die hulpverleners kletsen maar wat en willen om 17.00 uur thuis zijn. Eén goede vriend heb je meer aan, echt.
dinsdag 14 juni 2011 om 07:11
Ik schaam me om het hier neer te zetten maar ik ben ook zo neurotisch als een deur maar dan in de vorm van dwangneurose,dit is gekomen na een heftige periode in mijn leven.
Ik zet alles altijd terug op de zelfde plek in huis en word zenuwachtig als manlief het huishouden eens doet en alles anders staat,dit gaat van kwaad tot erger.
Er zijn dagen dat ik denk''nu moet die flauwekul afgelopen zijn''maar ik kan er gewoon niet mee stoppen omdat het me dan een onrustig gevoel geeft,het lijkt me zo heerlijk om je spulletjes gewoon zonder angst ergen neer te kunnen zetten maar mij lukt het gewoon niet.
Ik zet alles altijd terug op de zelfde plek in huis en word zenuwachtig als manlief het huishouden eens doet en alles anders staat,dit gaat van kwaad tot erger.
Er zijn dagen dat ik denk''nu moet die flauwekul afgelopen zijn''maar ik kan er gewoon niet mee stoppen omdat het me dan een onrustig gevoel geeft,het lijkt me zo heerlijk om je spulletjes gewoon zonder angst ergen neer te kunnen zetten maar mij lukt het gewoon niet.
dinsdag 14 juni 2011 om 14:12
quote:fuchsiaatje schreef op 13 juni 2011 @ 15:40:
Hier ook veel herkenning.
Bij mij is het in de loop van de jaren alleen maar ernstiger geworden, vooral met de komst van mijn kinderen, alhoewel ik het onder controle probeer te houden, door mezelf streng toe te spreken, juist ook vanwege mijn kinderen.
Sinds een burn-out is er een 'angst-paadje' in mij gesleten en ik heb de hoop opgegeven dat dit er ooit uitgaat.
Als ik idd op een open plek loop ergens, zie ik geen glazen uit het raam vallen, maar bedenk ik me dat er sluipschutters zijn, hahaha! Dan spreek ik mezelf echt streng toe!
Sommige dingen vermijd ik gewoon zo veel mogelijk: hoogtes, toiletten in openbare gelegenheden waarvan het slot wat stroef gaat, liften, mensenmassa's, te lang van huis weg, wandelingen waarbij je kan verdwalen enz.
Af en toe raak ik de controle kwijt als het mijn kinderen betreft (bv. ze zijn op straat aan het spelen en ik weet niet waar ze zijn, kwijt in de winkel), dan panikeer ik echt.
Ik kan met al deze angsten echter gewoon functioneren, het belemmert mij niet in mijn normale leven en mijn kinderen hebben er geen last van (omdat ik het zoveel mogelijk verberg), als dat anders zou zijn, zou ik hulp zoeken.
Ik doe overigens ook aan yoga: wanneer ik gestressed ben, ben ik eerder angstig, dus ik zorg er voor dat ik goed eet, goed slaap, veel beweeg en ontspan! Yoga helpt daarbij!
Ja bij mij zijn het geen sluipschutters, wat ik wel weer heb, bijvoorbeeld als ik een groep vervelend uitziende jongeren zie (mannelijk geslacht) dat ik dan in mijn hoofd een heel scenario kan hebben dat ze mij en mijn zoontje aanvallen en dan sla ik toch snel links- of rechtsaf om die groep te ontwijken.
Iets wat ik ook vervelend vind, dat ver weg van huis heb ik zelf dus geen last van maar ik durf niet ver van huis te gaan wandelen met baby, dan denk ik; wat als hij gaat huilen, of poepluier heeft. Dan ben ik bang dat ik die hele weg terug moet met een huilend kind, en daardoor durf ik dan niet te ver van huis te gaan. Maar alleen geen enkel probleem. Bedoel jij alleen of met kinderen? En waar ben je dan bang voor?
Hier ook veel herkenning.
Bij mij is het in de loop van de jaren alleen maar ernstiger geworden, vooral met de komst van mijn kinderen, alhoewel ik het onder controle probeer te houden, door mezelf streng toe te spreken, juist ook vanwege mijn kinderen.
Sinds een burn-out is er een 'angst-paadje' in mij gesleten en ik heb de hoop opgegeven dat dit er ooit uitgaat.
Als ik idd op een open plek loop ergens, zie ik geen glazen uit het raam vallen, maar bedenk ik me dat er sluipschutters zijn, hahaha! Dan spreek ik mezelf echt streng toe!
Sommige dingen vermijd ik gewoon zo veel mogelijk: hoogtes, toiletten in openbare gelegenheden waarvan het slot wat stroef gaat, liften, mensenmassa's, te lang van huis weg, wandelingen waarbij je kan verdwalen enz.
Af en toe raak ik de controle kwijt als het mijn kinderen betreft (bv. ze zijn op straat aan het spelen en ik weet niet waar ze zijn, kwijt in de winkel), dan panikeer ik echt.
Ik kan met al deze angsten echter gewoon functioneren, het belemmert mij niet in mijn normale leven en mijn kinderen hebben er geen last van (omdat ik het zoveel mogelijk verberg), als dat anders zou zijn, zou ik hulp zoeken.
Ik doe overigens ook aan yoga: wanneer ik gestressed ben, ben ik eerder angstig, dus ik zorg er voor dat ik goed eet, goed slaap, veel beweeg en ontspan! Yoga helpt daarbij!
Ja bij mij zijn het geen sluipschutters, wat ik wel weer heb, bijvoorbeeld als ik een groep vervelend uitziende jongeren zie (mannelijk geslacht) dat ik dan in mijn hoofd een heel scenario kan hebben dat ze mij en mijn zoontje aanvallen en dan sla ik toch snel links- of rechtsaf om die groep te ontwijken.
Iets wat ik ook vervelend vind, dat ver weg van huis heb ik zelf dus geen last van maar ik durf niet ver van huis te gaan wandelen met baby, dan denk ik; wat als hij gaat huilen, of poepluier heeft. Dan ben ik bang dat ik die hele weg terug moet met een huilend kind, en daardoor durf ik dan niet te ver van huis te gaan. Maar alleen geen enkel probleem. Bedoel jij alleen of met kinderen? En waar ben je dan bang voor?
dinsdag 14 juni 2011 om 14:16
quote:robelia schreef op 14 juni 2011 @ 00:38:
"Maar toch heb je bepaalde gedachten niet onder controle, ik dwing mezelf wel om bepaalde dingen van me af te zetten maar het werkt niet altijd..soms wel "
Gewoon volhouden, je kunt zelfs spelen met je gedachten.
In essentie kun je het beste een probleem direct oplossen. Dan is je hoofd weer leeg voor leuke dingen.
Ik heb geen angsten omdat ik ze niet wil. Zo simpel is dat Minnimee. Pak ze stuk voor stuk aan en je zult merken dat je schouders naar achteren gaan en dat je de wereld recht in de ogen kunt kijken. Je gaat mensen groeten en je zult zien, ze groeten terug. Al die hulpverleners kletsen maar wat en willen om 17.00 uur thuis zijn. Eén goede vriend heb je meer aan, echt.
ja een vriend heeft mij dus op een gegeven moment geleerd (hij is geen psycholoog maar is dat wel een beetje voor mij geweest en heeft vrij veel verstand van zaken) om mijn gedachten onder controle te houden, daarom heb ik al heel wat angsten niet meer die ik vroeger wel had (zoals langs een terrasje lopen). Nu heb ik daar helemaaaaaaaaaal geen moeite meer mee, integendeel, ik stond vanaf toen in de disco te dansen zelfs als de dansvloer leeg was!
Hij zei, elke negatieve gedachte meteen tegen jezelf zeggen; nu niet aan denken. Ik geloofde toen niet dat het ooit zou helpen, maar ik heb wel gemerkt dat ik veel minder pieker dan toen ik 18 was, en nu dus snel tegen mezelf zeg; nou even niet aan denken, vervelende gedachte.
Maar goed, je hebt het niet altijd onder controel...
"Maar toch heb je bepaalde gedachten niet onder controle, ik dwing mezelf wel om bepaalde dingen van me af te zetten maar het werkt niet altijd..soms wel "
Gewoon volhouden, je kunt zelfs spelen met je gedachten.
In essentie kun je het beste een probleem direct oplossen. Dan is je hoofd weer leeg voor leuke dingen.
Ik heb geen angsten omdat ik ze niet wil. Zo simpel is dat Minnimee. Pak ze stuk voor stuk aan en je zult merken dat je schouders naar achteren gaan en dat je de wereld recht in de ogen kunt kijken. Je gaat mensen groeten en je zult zien, ze groeten terug. Al die hulpverleners kletsen maar wat en willen om 17.00 uur thuis zijn. Eén goede vriend heb je meer aan, echt.
ja een vriend heeft mij dus op een gegeven moment geleerd (hij is geen psycholoog maar is dat wel een beetje voor mij geweest en heeft vrij veel verstand van zaken) om mijn gedachten onder controle te houden, daarom heb ik al heel wat angsten niet meer die ik vroeger wel had (zoals langs een terrasje lopen). Nu heb ik daar helemaaaaaaaaaal geen moeite meer mee, integendeel, ik stond vanaf toen in de disco te dansen zelfs als de dansvloer leeg was!
Hij zei, elke negatieve gedachte meteen tegen jezelf zeggen; nu niet aan denken. Ik geloofde toen niet dat het ooit zou helpen, maar ik heb wel gemerkt dat ik veel minder pieker dan toen ik 18 was, en nu dus snel tegen mezelf zeg; nou even niet aan denken, vervelende gedachte.
Maar goed, je hebt het niet altijd onder controel...
