Relaties
alle pijlers
Schoonmoeder
woensdag 15 juni 2011 om 21:08
Ja, er is weer een nieuw schoonmoedertopic! Wegens herkenbaarheid maak ik dit onderwerp aan onder een andere nick...
Stel, je bent in en in gekwetst door je schoonmoeder. Je hebt verschillende keren geprobeerd erover te praten, maar iedere keer ontvang je nul op rekest. Schoonmoeder heeft haar eigen waarheid en omzeilt de voorbeelden die je geeft om haar duidelijk te maken waarom je zo boos bent.
Schoonmoeder zegt dat je koppig bent en dat je net zo moet doen als zij: het langs je neerleggen en geen ruzie zoeken. Jij gaat tijdens het laatste gesprek boos weg met de woorden: er valt met jou echt niet te praten, en vervolgens hoor je niets meer. Zelf bel je ook niet (je bent tenslotte koppig).
Vervolgens hoor je via je man dat schoonmoeder met haar verjaardag uit eten wil. Met zijn vieren (man is enig kind). Er wordt gereserveerd, maar er wordt nergens meer over gepraat. Zelf wil je niet mee, heb je zelfs het liefst niets meer met ze te maken, maar je man wil toch dat je meegaat.
Wat zouden jullie doen?
Ik zal vast vertellen wat ik zal doen. Ik ga mee met het etentje. Omdat het moet van mijn man (ja zo voelt het). Maar ik weet niet hoe ik me moet gedragen. Ik kan niet net doen of er niets aan de hand is. Zij kan dat wel, daar is ze erg goed in heb ik al vaker gemerkt. Ik ben ontzettend gefrustreerd omdat ik met mijn boosheid nergens heen kan.
Ik vraag me toch af hoe jullie hier naar kijken. Als het niet om mijn schoonmoeder ging, had ik allang het contact verbroken. Omwille van mijn man doe ik dat (nog) niet. Maar mijn grens is bereikt. Eigenlijk is ze er al overheen.
Ik weet niet of ik vanavond nog kan reageren, maar morgen zeker wel.
Stel, je bent in en in gekwetst door je schoonmoeder. Je hebt verschillende keren geprobeerd erover te praten, maar iedere keer ontvang je nul op rekest. Schoonmoeder heeft haar eigen waarheid en omzeilt de voorbeelden die je geeft om haar duidelijk te maken waarom je zo boos bent.
Schoonmoeder zegt dat je koppig bent en dat je net zo moet doen als zij: het langs je neerleggen en geen ruzie zoeken. Jij gaat tijdens het laatste gesprek boos weg met de woorden: er valt met jou echt niet te praten, en vervolgens hoor je niets meer. Zelf bel je ook niet (je bent tenslotte koppig).
Vervolgens hoor je via je man dat schoonmoeder met haar verjaardag uit eten wil. Met zijn vieren (man is enig kind). Er wordt gereserveerd, maar er wordt nergens meer over gepraat. Zelf wil je niet mee, heb je zelfs het liefst niets meer met ze te maken, maar je man wil toch dat je meegaat.
Wat zouden jullie doen?
Ik zal vast vertellen wat ik zal doen. Ik ga mee met het etentje. Omdat het moet van mijn man (ja zo voelt het). Maar ik weet niet hoe ik me moet gedragen. Ik kan niet net doen of er niets aan de hand is. Zij kan dat wel, daar is ze erg goed in heb ik al vaker gemerkt. Ik ben ontzettend gefrustreerd omdat ik met mijn boosheid nergens heen kan.
Ik vraag me toch af hoe jullie hier naar kijken. Als het niet om mijn schoonmoeder ging, had ik allang het contact verbroken. Omwille van mijn man doe ik dat (nog) niet. Maar mijn grens is bereikt. Eigenlijk is ze er al overheen.
Ik weet niet of ik vanavond nog kan reageren, maar morgen zeker wel.
donderdag 16 juni 2011 om 14:54
Maar BGB, waarom vind jij dan dat ik mijn man bij zijn ouders weg houd? Ik heb duidelijk iets gemist, want de manier waarop jij je posting doet, zo doe ik niet tegen mijn man. Ik hou hem echt niet weg bij zijn ouders.
Maar ik heb geloof ik in al mijn postings gezegd dat mijn man en kind iedere week naar zijn ouders gaan. Ja, zonder mij, maar de reden daarvoor is inmiddels wel duidelijk. In wat voor opzicht hou ik mijn dan weg bij zijn ouders? Serieus, ik zie het niet.
Maar ik heb geloof ik in al mijn postings gezegd dat mijn man en kind iedere week naar zijn ouders gaan. Ja, zonder mij, maar de reden daarvoor is inmiddels wel duidelijk. In wat voor opzicht hou ik mijn dan weg bij zijn ouders? Serieus, ik zie het niet.
donderdag 16 juni 2011 om 14:59
Ik ben wat je noemt een "ervaringsdeskundige" Helaas!
Maar toen ik dat systeem van NEGEREN destijds bij mijn moeder ging toepassen, was ik zelf stomverbaasd over het succes.
Toen mijn dochter zoveel problemen kreeg met haar schoonmoeder, heb ik haar dat advies ook gegeven. Ze was zelfs met dat mens op vakantie en schoonmoeder deed er alles aan om mijn dochter uit de tent te lokken om ruzie te maken. Mijn dochter was toen nog niet eens getrouwd maar alleen de vriendin. Als schoonmoeder heel gemeen werd, pakte mijn dochter haar mobieltje en ging een ommetje maken. Ze raasde dan tegen mij uit en daarna ging ze terug met haar gezicht in de plooi alsof er niks was gebeurd. Het is schoonmoeder noóit gelukt om ruzie te krijgen met mijn dochter. En uiteindelijk heeft ze tegen haar zoon gezegd dat ze het zo erg vond dat ze geen vat kreeg op haar schoondochter. Nu is ze getrouwd en hebben ze een kind. Af en toe gaat ze mee naar haar schoonouders maar meestal gaat haar man alleen met kind met een goede smoes. Tja mijn dochter heeft een fulltime baan en is druk druk druk.... Kortom ze laten vooral nooit merken dat mijn dochter geen zin meer heeft.
Echt UK doe je best en pak het zo aan. En lach er in jezelf om als je schoonmoeder jou een sneer geeft en jij glimlacht naar haar! MOet je eens kijken wat voor effect dat heeft! Dan krijgt ze namelijk pas echt de p in.....
Succes en wees lief voor je man want die heeft het er heel moeilijk mee.... weet ik uit eigen ervaring.
Maar toen ik dat systeem van NEGEREN destijds bij mijn moeder ging toepassen, was ik zelf stomverbaasd over het succes.
Toen mijn dochter zoveel problemen kreeg met haar schoonmoeder, heb ik haar dat advies ook gegeven. Ze was zelfs met dat mens op vakantie en schoonmoeder deed er alles aan om mijn dochter uit de tent te lokken om ruzie te maken. Mijn dochter was toen nog niet eens getrouwd maar alleen de vriendin. Als schoonmoeder heel gemeen werd, pakte mijn dochter haar mobieltje en ging een ommetje maken. Ze raasde dan tegen mij uit en daarna ging ze terug met haar gezicht in de plooi alsof er niks was gebeurd. Het is schoonmoeder noóit gelukt om ruzie te krijgen met mijn dochter. En uiteindelijk heeft ze tegen haar zoon gezegd dat ze het zo erg vond dat ze geen vat kreeg op haar schoondochter. Nu is ze getrouwd en hebben ze een kind. Af en toe gaat ze mee naar haar schoonouders maar meestal gaat haar man alleen met kind met een goede smoes. Tja mijn dochter heeft een fulltime baan en is druk druk druk.... Kortom ze laten vooral nooit merken dat mijn dochter geen zin meer heeft.
Echt UK doe je best en pak het zo aan. En lach er in jezelf om als je schoonmoeder jou een sneer geeft en jij glimlacht naar haar! MOet je eens kijken wat voor effect dat heeft! Dan krijgt ze namelijk pas echt de p in.....
Succes en wees lief voor je man want die heeft het er heel moeilijk mee.... weet ik uit eigen ervaring.
donderdag 16 juni 2011 om 15:02
quote:uk1996 schreef op 16 juni 2011 @ 14:54:
Maar BGB, waarom vind jij dan dat ik mijn man bij zijn ouders weg houd? Doordat jij steeds zo laat merken er zo veel last van te hebben, door te vragen wat er in jouw afwezigheid gebeurt, door de lelijkste foto's te geven, door ultimatums af te kondigen etc. kán jouw man eigenlijk al geen eens zeggen " zo, was écht gezellig vandaag bij mijn ouders / ik ga een keertje extra deze week / ons kind is gék op mijn ouders / reken maar niet met eten op ons, misschien eet ik daar wel " ( ik geef maar wat voorbeelden ) omdat jouw reactie zeker-te-weten eentje uit de categorie " not amused " zal zijn.
Ik heb duidelijk iets gemist, want de manier waarop jij je posting doet, zo doe ik niet tegen mijn man. Ik hou hem echt niet weg bij zijn ouders.
Passief agressief is nog steeds niets iets positiefs.
Maar ik heb geloof ik in al mijn postings gezegd dat mijn man en kind iedere week naar zijn ouders gaan. Ja, zonder mij, maar de reden daarvoor is inmiddels wel duidelijk. In wat voor opzicht hou ik mijn dan weg bij zijn ouders? Serieus, ik zie het niet.Doordat jij thuis blijft krijgt jouw man ahw niet de kans net zo lang te blijven als hij ( of kind ) zou willen; jij doet immers thuis gauw-gauw de boodschappen zodat jullie het daarna leuk met zijn drietjes kunnen hebben?
Maar BGB, waarom vind jij dan dat ik mijn man bij zijn ouders weg houd? Doordat jij steeds zo laat merken er zo veel last van te hebben, door te vragen wat er in jouw afwezigheid gebeurt, door de lelijkste foto's te geven, door ultimatums af te kondigen etc. kán jouw man eigenlijk al geen eens zeggen " zo, was écht gezellig vandaag bij mijn ouders / ik ga een keertje extra deze week / ons kind is gék op mijn ouders / reken maar niet met eten op ons, misschien eet ik daar wel " ( ik geef maar wat voorbeelden ) omdat jouw reactie zeker-te-weten eentje uit de categorie " not amused " zal zijn.
Ik heb duidelijk iets gemist, want de manier waarop jij je posting doet, zo doe ik niet tegen mijn man. Ik hou hem echt niet weg bij zijn ouders.
Passief agressief is nog steeds niets iets positiefs.
Maar ik heb geloof ik in al mijn postings gezegd dat mijn man en kind iedere week naar zijn ouders gaan. Ja, zonder mij, maar de reden daarvoor is inmiddels wel duidelijk. In wat voor opzicht hou ik mijn dan weg bij zijn ouders? Serieus, ik zie het niet.Doordat jij thuis blijft krijgt jouw man ahw niet de kans net zo lang te blijven als hij ( of kind ) zou willen; jij doet immers thuis gauw-gauw de boodschappen zodat jullie het daarna leuk met zijn drietjes kunnen hebben?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 16 juni 2011 om 15:12
Jaaa ik snap nu wat je bedoelt! Bedankt voor de uitleg.
Ik weet dat mijn man het niet zo voelt. Omdat we er de laatste tijd weer zoveel over gepraat hebben (het ging zo goed helaas!) heb ik hem ook dit soort dingen gevraagd. Of hij vond dat ik hem weghield bij zijn ouders, of hij vond dat ik vaker mee moest, of hij vond dat ik te hard was ten opzichte van zijn ouders. Hij vond in dit alles van niet. Ik besef namelijk heel goed dat het zijn ouders zijn en ik wil graag duidelijk hebben dat hij mij geen verwijten maakt. Want dat zou de relatie niet ten goede komen. Maar dat doet hij dus niet. Hij geeft mij groot gelijk maar ik mag niet verwachten dat hij er niet meer heen gaat. En dat doe ik ook niet. Dat wil ik niet eens, het zijn toch zijn ouders, hoeveel moeite ik er ook mee heb.
Ik weet dat mijn man het niet zo voelt. Omdat we er de laatste tijd weer zoveel over gepraat hebben (het ging zo goed helaas!) heb ik hem ook dit soort dingen gevraagd. Of hij vond dat ik hem weghield bij zijn ouders, of hij vond dat ik vaker mee moest, of hij vond dat ik te hard was ten opzichte van zijn ouders. Hij vond in dit alles van niet. Ik besef namelijk heel goed dat het zijn ouders zijn en ik wil graag duidelijk hebben dat hij mij geen verwijten maakt. Want dat zou de relatie niet ten goede komen. Maar dat doet hij dus niet. Hij geeft mij groot gelijk maar ik mag niet verwachten dat hij er niet meer heen gaat. En dat doe ik ook niet. Dat wil ik niet eens, het zijn toch zijn ouders, hoeveel moeite ik er ook mee heb.
donderdag 16 juni 2011 om 15:25
Ik kan je wel een knuffel geven UK!!
Ik heb volgens mij dezelfde schoonouders als jij. Maar dat kan niet want ik ben hun enigste schoondochter en enige broer van man is vrijgezel.
Ook hier waren schoonouders boos omdat ze niet naar onze 1e kindje mochten toen die vrijwel direct na de geboorte opgenomen moest worden. Ze lag afgezonderd in een couveuse en mijn man mocht 1 keer daags haar een flesje voeding geven en 10 minuutjes met haar zitten. Nou man was egoistisch dat hij die 10 minuutjes voor zichzelf wilde houden.
Schoonmoeder is ook werkelijk boos omdat dochter die nu begint te praten wel mama kan zeggen maar geen oma?!
Maar inderdaad laat het langs je heen glijden. Ga gewoon mee wees beleefd maar ook vooral niet meer. En dat klinkt niet aardig weet ik, er moet er 1 verstandig zijn. Maar op een gegeven moment is je beleefdheid enz op. Ik zit er ook altijd met een glimlach op mijn gezicht. Alle opmerkingen die ze maken ( ze zijn erg kortzichtig, als iemand voor hun steil op de rem trapt doen die mensen dat om schoonouders dwars te zitten, niet omdat die persoon echt plots moet remmen, voorbeeldje...) lach ik beleefd om en geef ze groot gelijk. Ja, uhuh, natuurlijk, enz enz enz.
Het zijn zijn ouders ja, maar ik heb ze voor de voeten gegooid dat ik het prachtig vind dat ze opa en oma zijn, dat ik het stimuleer en accepteer. Op dat moment keek schoonmoeder erg triomfantelijk. Maar.... Ik ga jullie niet achter de kont aan leuren, het is graag of niet.
Ik kan wel uren doorgaan met typen... heel veel succes met het etentje! Wanneer is het? Dan kunnen we je vanaf dit forum nog even moed inpraten, succes!!
Ik heb volgens mij dezelfde schoonouders als jij. Maar dat kan niet want ik ben hun enigste schoondochter en enige broer van man is vrijgezel.
Ook hier waren schoonouders boos omdat ze niet naar onze 1e kindje mochten toen die vrijwel direct na de geboorte opgenomen moest worden. Ze lag afgezonderd in een couveuse en mijn man mocht 1 keer daags haar een flesje voeding geven en 10 minuutjes met haar zitten. Nou man was egoistisch dat hij die 10 minuutjes voor zichzelf wilde houden.
Schoonmoeder is ook werkelijk boos omdat dochter die nu begint te praten wel mama kan zeggen maar geen oma?!
Maar inderdaad laat het langs je heen glijden. Ga gewoon mee wees beleefd maar ook vooral niet meer. En dat klinkt niet aardig weet ik, er moet er 1 verstandig zijn. Maar op een gegeven moment is je beleefdheid enz op. Ik zit er ook altijd met een glimlach op mijn gezicht. Alle opmerkingen die ze maken ( ze zijn erg kortzichtig, als iemand voor hun steil op de rem trapt doen die mensen dat om schoonouders dwars te zitten, niet omdat die persoon echt plots moet remmen, voorbeeldje...) lach ik beleefd om en geef ze groot gelijk. Ja, uhuh, natuurlijk, enz enz enz.
Het zijn zijn ouders ja, maar ik heb ze voor de voeten gegooid dat ik het prachtig vind dat ze opa en oma zijn, dat ik het stimuleer en accepteer. Op dat moment keek schoonmoeder erg triomfantelijk. Maar.... Ik ga jullie niet achter de kont aan leuren, het is graag of niet.
Ik kan wel uren doorgaan met typen... heel veel succes met het etentje! Wanneer is het? Dan kunnen we je vanaf dit forum nog even moed inpraten, succes!!
donderdag 16 juni 2011 om 15:32
Uk jouw man heeft een soort van opvoeding "genoten" waarbij hij zo gevormd is dat hij vaak dingen zal zeggen of doen om het anderen maar naar de zin te maken en zichzelf weg te cijferen. zo heeft hij het immers altijd gedaan voor de lieve vrede met zijn ouders en zo zal hij het ook met jou doen. Hij zal altijd proberen om het zo te doen dat het zijn ouders naar de zin is en ook jou. En daar kan hij het op den duur best wel eens moeilijk mee krijgen. Houd er maar altijd rekening mee dat hij zich in alle bochten zal wringen om het iedereen naar de zin te maken. Met helaas het risico dat hij het juist NIEMAND naar de zin maakt. Misschien dat je wel raar op zou kijken wat hij tegen zijn ouders zegt als jij er niet bij bent!
donderdag 16 juni 2011 om 15:35
quote:uk1996 schreef op 16 juni 2011 @ 15:12:
Ik besef namelijk heel goed dat het zijn ouders zijn en ik wil graag duidelijk hebben dat hij mij geen verwijten maakt. Want dat zou de relatie niet ten goede komen. Maar dat doet hij dus niet. Hij geeft mij groot gelijk maar ik mag niet verwachten dat hij er niet meer heen gaat. En dat doe ik ook niet. Dat wil ik niet eens, het zijn toch zijn ouders, hoeveel moeite ik er ook mee heb.
Of hij vertelt je de waarheid niet, maar wat je wilt horen.
Je schrijft eerder al dat je man hetzelfde met dingen omgaat als zijn ouders: niet over conflicten praten, de schijn ophouden (waarmee je al een waardeoordeel geeft over hun manier van conflicthantering). Zijn ouders weten dus niet beter en je man heeft diezelfde manier geleerd. Jij doet en denkt anders. Maar dat maakt hun nog niet slechter of geeft jou meer gelijk.
Ik besef namelijk heel goed dat het zijn ouders zijn en ik wil graag duidelijk hebben dat hij mij geen verwijten maakt. Want dat zou de relatie niet ten goede komen. Maar dat doet hij dus niet. Hij geeft mij groot gelijk maar ik mag niet verwachten dat hij er niet meer heen gaat. En dat doe ik ook niet. Dat wil ik niet eens, het zijn toch zijn ouders, hoeveel moeite ik er ook mee heb.
Of hij vertelt je de waarheid niet, maar wat je wilt horen.
Je schrijft eerder al dat je man hetzelfde met dingen omgaat als zijn ouders: niet over conflicten praten, de schijn ophouden (waarmee je al een waardeoordeel geeft over hun manier van conflicthantering). Zijn ouders weten dus niet beter en je man heeft diezelfde manier geleerd. Jij doet en denkt anders. Maar dat maakt hun nog niet slechter of geeft jou meer gelijk.
donderdag 16 juni 2011 om 15:36
quote:marianko schreef op 16 juni 2011 @ 15:32:
Uk jouw man heeft een soort van opvoeding "genoten" waarbij hij zo gevormd is dat hij vaak dingen zal zeggen of doen om het anderen maar naar de zin te maken en zichzelf weg te cijferen. zo heeft hij het immers altijd gedaan voor de lieve vrede met zijn ouders en zo zal hij het ook met jou doen. Hij zal altijd proberen om het zo te doen dat het zijn ouders naar de zin is en ook jou. En daar kan hij het op den duur best wel eens moeilijk mee krijgen. Houd er maar altijd rekening mee dat hij zich in alle bochten zal wringen om het iedereen naar de zin te maken. Met helaas het risico dat hij het juist NIEMAND naar de zin maakt. Misschien dat je wel raar op zou kijken wat hij tegen zijn ouders zegt als jij er niet bij bent!Dit dus!
Uk jouw man heeft een soort van opvoeding "genoten" waarbij hij zo gevormd is dat hij vaak dingen zal zeggen of doen om het anderen maar naar de zin te maken en zichzelf weg te cijferen. zo heeft hij het immers altijd gedaan voor de lieve vrede met zijn ouders en zo zal hij het ook met jou doen. Hij zal altijd proberen om het zo te doen dat het zijn ouders naar de zin is en ook jou. En daar kan hij het op den duur best wel eens moeilijk mee krijgen. Houd er maar altijd rekening mee dat hij zich in alle bochten zal wringen om het iedereen naar de zin te maken. Met helaas het risico dat hij het juist NIEMAND naar de zin maakt. Misschien dat je wel raar op zou kijken wat hij tegen zijn ouders zegt als jij er niet bij bent!Dit dus!
donderdag 16 juni 2011 om 15:40
Oei oei oei, wat weinig verdraagzaamheid en wat veel egoïsme van jouw kant. Ben je nu werkelijk zo boos omdat er niet genoeg belangstelling is voor de ziekte van je kind? Als ik je zo lees krijg ik de indruk dat oma dol is op haar kleinkind en dat laat merken. Ze vindt het misschien wat moeilijker met je te praten over moeilijke zaken, wellicht heeft ze dat nooit geleerd? Het lijkt me vooral belangrijk dat een oma gek is op haar kleinkind en minder belangrijk dat ze naar het zoveelste zeur verhaal van haar schoondochter moet luisteren.
donderdag 16 juni 2011 om 15:42
quote:Ikbenanoniem schreef op 16 juni 2011 @ 15:35:
[...]
Of hij vertelt je de waarheid niet, maar wat je wilt horen.
Je schrijft eerder al dat je man hetzelfde met dingen omgaat als zijn ouders: niet over conflicten praten, de schijn ophouden (waarmee je al een waardeoordeel geeft over hun manier van conflicthantering). Zijn ouders weten dus niet beter en je man heeft diezelfde manier geleerd. Jij doet en denkt anders. Maar dat maakt hun nog niet slechter of geeft jou meer gelijk.
Ja, maar dat doet hij bij zijn ouders. Bij mij doet hij dat niet meer. Geloof me, hij zegt mij echt wel waar het op staat. En gelukkig maar, want ik houd wel van een beetje pit! Ik zeg ook niet dat ze slechter zijn dan ik, maar ik ben gewoon heel boos. Die boosheid kan nergens heen. Ze hebben me letterlijk om concrete voorbeelden gevraagd, redenen voor mijn boosheid. Die heb ik gegeven. Dan worden die omzeild door de dingen te zeggen die ze in hun ogen wel goed gedaan hebben. Als ik dan opnieuw terugkom op de zaken waarom ik boos ben, dan wordt er gewoon gezegd: maar dit hebben we toch goed gedaan? Het is dus een cirkeltje. Nee, het is niet wat ik wil horen, maar het is ook zo dat er over de werkelijke redenen van mijn boosheid dus niet gepraat wordt. Waarom heeft ze de dingen gezegd die ze heeft gezegd? Dat zou ik zo graag willen weten! Maar daar krijg ik geen antwoord op, alleen een schouderophalen met de woorden, ja ik dacht nou eenmaal dat kind dood zou gaan. En als ik dan zeg: maar waarom zeg je dat tegen de moeder van dat kind, die zoveel verdriet heeft? Dan krijg ik een schouderophalen en wordt er weer gepraat over de dingen die ze wel goed hebben gedaan.
Dat is toch geen gesprek? Hoe kan ik het dan ooit een plaatsje geven?
[...]
Of hij vertelt je de waarheid niet, maar wat je wilt horen.
Je schrijft eerder al dat je man hetzelfde met dingen omgaat als zijn ouders: niet over conflicten praten, de schijn ophouden (waarmee je al een waardeoordeel geeft over hun manier van conflicthantering). Zijn ouders weten dus niet beter en je man heeft diezelfde manier geleerd. Jij doet en denkt anders. Maar dat maakt hun nog niet slechter of geeft jou meer gelijk.
Ja, maar dat doet hij bij zijn ouders. Bij mij doet hij dat niet meer. Geloof me, hij zegt mij echt wel waar het op staat. En gelukkig maar, want ik houd wel van een beetje pit! Ik zeg ook niet dat ze slechter zijn dan ik, maar ik ben gewoon heel boos. Die boosheid kan nergens heen. Ze hebben me letterlijk om concrete voorbeelden gevraagd, redenen voor mijn boosheid. Die heb ik gegeven. Dan worden die omzeild door de dingen te zeggen die ze in hun ogen wel goed gedaan hebben. Als ik dan opnieuw terugkom op de zaken waarom ik boos ben, dan wordt er gewoon gezegd: maar dit hebben we toch goed gedaan? Het is dus een cirkeltje. Nee, het is niet wat ik wil horen, maar het is ook zo dat er over de werkelijke redenen van mijn boosheid dus niet gepraat wordt. Waarom heeft ze de dingen gezegd die ze heeft gezegd? Dat zou ik zo graag willen weten! Maar daar krijg ik geen antwoord op, alleen een schouderophalen met de woorden, ja ik dacht nou eenmaal dat kind dood zou gaan. En als ik dan zeg: maar waarom zeg je dat tegen de moeder van dat kind, die zoveel verdriet heeft? Dan krijg ik een schouderophalen en wordt er weer gepraat over de dingen die ze wel goed hebben gedaan.
Dat is toch geen gesprek? Hoe kan ik het dan ooit een plaatsje geven?
donderdag 16 juni 2011 om 15:48
Beste Uk dat het gesprek zo is gelopen, had ik je al kunnen voorspellen voordat je eraan was begonnen. Mijn dochter heb ik daar ook voor gewaarschuwd. Zo gaat het namelijk met dit soort mensen zonder inlevingsgevoel. Nogmaals jij verwacht nog steeds iets van die mensen wat ze je nooit hebben gegeven en ook niet zullen geven. Zolang jij daartegen blijft vechten, vecht je als Don Quichot tegen molenwieken. Het brengt je geen stap dichter bij de oplossing maar levert je alleen maar nog méér frustratie op. Precies hiervoor heb ik destijds mijn dochter gewaarschuwd en gezegd dat ze er beter niet aan kon beginnen aan dit soort gesprekken. Ze wist het ook al hoe dat ging met oma dus voor haar was een half woord gelukkig al genoeg. Jouw schoonouders hebben kennelijk geen enkel inlevingsvermogen omdat ze dat niet in hun karakter hebben. Jij gaat er dat er op deze leeftijd niet meer inbrengen. Deze mensen zijn zoals ze zijn en verander je niet meer. Accepteer dat en zorg goed voor je eigen gezin en vooral voor je man.Zorg dat hij bij jou wel krijgt wat hij in zijn jeugd kennelijk heeft gemist. Probeer je in te leven in de positie van je man want daarmee moet je nog veel langer vooruit!
donderdag 16 juni 2011 om 15:52
quote:Paquerette schreef op 16 juni 2011 @ 15:40:
Oei oei oei, wat weinig verdraagzaamheid en wat veel egoïsme van jouw kant. Ben je nu werkelijk zo boos omdat er niet genoeg belangstelling is voor de ziekte van je kind? Als ik je zo lees krijg ik de indruk dat oma dol is op haar kleinkind en dat laat merken. Ze vindt het misschien wat moeilijker met je te praten over moeilijke zaken, wellicht heeft ze dat nooit geleerd? Het lijkt me vooral belangrijk dat een oma gek is op haar kleinkind en minder belangrijk dat ze naar het zoveelste zeur verhaal van haar schoondochter moet luisteren.
Nee ik ben boos omdat ze me persoonlijk heeft aangevallen tijdens de ziekte van mijn kind. En dat terwijl ze haar eigen kind dan tot steun had moeten zijn ipv bezig te zijn met wanneer ZIJ op bezoek kon komen.
Ze hoeft niet naar mijn 'zeurverhalen' te luisteren, want ik praat echt niet meer met ze over mijn zorgen over de groeiachterstand van mijn kind en de trauma's die kind heeft over gehouden aan de ziekenhuisperiode. Over de angst die ik voelde toen kind op sterven lag. Nee hoor, die 'zeurverhalen' vertel ik tegen mensen die zelf ook kinderen hebben die iets mankeren en wel begrip tonen.
En ze heeft niet geleerd om over moeilijke zaken te praten? Zelf heeft ze 10 jaar geleden een ernstige ziekte gehad. En daar mag wel nog steeds over gepraat worden, hoe spannend het was. En dat schoonvader zijn gezondheid achteruit gaat (niet levensbedreigend overigens), daar mag ook uitgebreid over gepraat worden. Wij mochten niet huilen als we in het ziekenhuis stonden, maar zij heeft een tijd gehad dat ze iedere week huilend op de bank zat vanwege gezondheid van schoonvader. Dat mag allemaal wel. Dus praten over moeilijke zaken kan ze wel. Als dat haar eigen zaken maar zijn...
Oei oei oei, wat weinig verdraagzaamheid en wat veel egoïsme van jouw kant. Ben je nu werkelijk zo boos omdat er niet genoeg belangstelling is voor de ziekte van je kind? Als ik je zo lees krijg ik de indruk dat oma dol is op haar kleinkind en dat laat merken. Ze vindt het misschien wat moeilijker met je te praten over moeilijke zaken, wellicht heeft ze dat nooit geleerd? Het lijkt me vooral belangrijk dat een oma gek is op haar kleinkind en minder belangrijk dat ze naar het zoveelste zeur verhaal van haar schoondochter moet luisteren.
Nee ik ben boos omdat ze me persoonlijk heeft aangevallen tijdens de ziekte van mijn kind. En dat terwijl ze haar eigen kind dan tot steun had moeten zijn ipv bezig te zijn met wanneer ZIJ op bezoek kon komen.
Ze hoeft niet naar mijn 'zeurverhalen' te luisteren, want ik praat echt niet meer met ze over mijn zorgen over de groeiachterstand van mijn kind en de trauma's die kind heeft over gehouden aan de ziekenhuisperiode. Over de angst die ik voelde toen kind op sterven lag. Nee hoor, die 'zeurverhalen' vertel ik tegen mensen die zelf ook kinderen hebben die iets mankeren en wel begrip tonen.
En ze heeft niet geleerd om over moeilijke zaken te praten? Zelf heeft ze 10 jaar geleden een ernstige ziekte gehad. En daar mag wel nog steeds over gepraat worden, hoe spannend het was. En dat schoonvader zijn gezondheid achteruit gaat (niet levensbedreigend overigens), daar mag ook uitgebreid over gepraat worden. Wij mochten niet huilen als we in het ziekenhuis stonden, maar zij heeft een tijd gehad dat ze iedere week huilend op de bank zat vanwege gezondheid van schoonvader. Dat mag allemaal wel. Dus praten over moeilijke zaken kan ze wel. Als dat haar eigen zaken maar zijn...
donderdag 16 juni 2011 om 15:59
quote:malu3 schreef op 16 juni 2011 @ 15:46:
En zo kan je wel eindeloos door blijven zeuren. Je kunt ook je schouders er over ophalen en denken, gebeurd is gebeurd. Voor alle partijen wel zo prettig lijkt mij.
Daar was ik dus mee bezig en dat ging goed. En toen moest er toch weer gepraat worden. En dat liep verkeerd af. En nu moeten we uit eten. En daar zie ik tegenop.
Zoals ik al eerder schreef, heb ik het gevoel dat ik er nu weer opnieuw mee kan beginnen. Ik vraag me af of je begrijpt hoe het is als je kind ziek wordt en dat je vervolgens het gevoel krijgt in de steek te worden gelaten door twee mensen die tot de belangrijkste in het leven van je kind behoren. Dat doet pijn. En aangezien het nu best goed gaat met kind, heb ik nu de kans om dat verdriet een plaats te geven. Is dat dramatisch? Dan is dat zo. Ik vind het erg dat ze ons zo hebben laten zakken en alleen maar met zichzelf bezig waren.
En zo kan je wel eindeloos door blijven zeuren. Je kunt ook je schouders er over ophalen en denken, gebeurd is gebeurd. Voor alle partijen wel zo prettig lijkt mij.
Daar was ik dus mee bezig en dat ging goed. En toen moest er toch weer gepraat worden. En dat liep verkeerd af. En nu moeten we uit eten. En daar zie ik tegenop.
Zoals ik al eerder schreef, heb ik het gevoel dat ik er nu weer opnieuw mee kan beginnen. Ik vraag me af of je begrijpt hoe het is als je kind ziek wordt en dat je vervolgens het gevoel krijgt in de steek te worden gelaten door twee mensen die tot de belangrijkste in het leven van je kind behoren. Dat doet pijn. En aangezien het nu best goed gaat met kind, heb ik nu de kans om dat verdriet een plaats te geven. Is dat dramatisch? Dan is dat zo. Ik vind het erg dat ze ons zo hebben laten zakken en alleen maar met zichzelf bezig waren.
donderdag 16 juni 2011 om 16:06
quote:Paquerette schreef op 16 juni 2011 @ 15:58:
Je bent wel erg boos. Laat het rusten, zoals al eerder gezegd is kun je je schoonmoeder niet veranderen. Laat haar een oma voor haar kleinkind zijn. Laat het los, accepteer haar zoals ze is. Vraag niet zoveel voor jezelf.Ik quote deze maar even want je blijft nogal in je eigen berichtjes hangen zonder dat van anderen te lezen
Je bent wel erg boos. Laat het rusten, zoals al eerder gezegd is kun je je schoonmoeder niet veranderen. Laat haar een oma voor haar kleinkind zijn. Laat het los, accepteer haar zoals ze is. Vraag niet zoveel voor jezelf.Ik quote deze maar even want je blijft nogal in je eigen berichtjes hangen zonder dat van anderen te lezen
donderdag 16 juni 2011 om 16:14
Weet je hoeveel pijn het deed dat mijn bloedeigen moeder niet trots op me kon zijn en me altijd alleen maar neer kon halen? Mijn moeder heeft me veel aangedaan en als ik zelf in de moeilijkheden zat, was ze ook nergens. Wij hebben hier ook onze moeilijkheden gehad want elk huisje heeft zijn kruisje. Verdriet moet je een plaats geven maar je moet er iook voor waken dat je er niet in blijft hangen. Het zijn niet eens je eigen ouders maar die van je man. Wees nu een steun voor je man die geen steun krijgt van zijn ouders. En bovenal wees nu blij dat je kind het heeft overleefd en dat het beter gaat. Probeer altijd positief te blijven want anders heb je geen prettig leven.
donderdag 16 juni 2011 om 16:16
quote:uk1996 schreef op 16 juni 2011 @ 15:42:
Waarom heeft ze de dingen gezegd die ze heeft gezegd? Dat zou ik zo graag willen weten! Maar daar krijg ik geen antwoord op, alleen een schouderophalen met de woorden, ja ik dacht nou eenmaal dat kind dood zou gaan. En als ik dan zeg: maar waarom zeg je dat tegen de moeder van dat kind, die zoveel verdriet heeft? Dan krijg ik een schouderophalen en wordt er weer gepraat over de dingen die ze wel goed hebben gedaan.
Dat is toch geen gesprek? Hoe kan ik het dan ooit een plaatsje geven?
Waarom blijf jij zo vasthouden aan woorden die in een hele stressvolle situatie gezegd zijn? Waarom dramatiseer je dat zo. Waarom kun je je er niet over heen zetten dat je schoonmoeder in haar onmacht iets heeft gezegd wat bij jouw raar binnen kwam?
Misschien probeerde ze haarzelf en jou voor valse hoop te behoeden. Waarom ervaar jij zoiets als zo kwetsend dat je het er jaren later nog over hebt? Wat levert die boosheid je op?
Een excuus om op termijn het contact helemaal te verbreken?
Waarom heeft ze de dingen gezegd die ze heeft gezegd? Dat zou ik zo graag willen weten! Maar daar krijg ik geen antwoord op, alleen een schouderophalen met de woorden, ja ik dacht nou eenmaal dat kind dood zou gaan. En als ik dan zeg: maar waarom zeg je dat tegen de moeder van dat kind, die zoveel verdriet heeft? Dan krijg ik een schouderophalen en wordt er weer gepraat over de dingen die ze wel goed hebben gedaan.
Dat is toch geen gesprek? Hoe kan ik het dan ooit een plaatsje geven?
Waarom blijf jij zo vasthouden aan woorden die in een hele stressvolle situatie gezegd zijn? Waarom dramatiseer je dat zo. Waarom kun je je er niet over heen zetten dat je schoonmoeder in haar onmacht iets heeft gezegd wat bij jouw raar binnen kwam?
Misschien probeerde ze haarzelf en jou voor valse hoop te behoeden. Waarom ervaar jij zoiets als zo kwetsend dat je het er jaren later nog over hebt? Wat levert die boosheid je op?
Een excuus om op termijn het contact helemaal te verbreken?
donderdag 16 juni 2011 om 16:19
quote:uk1996 schreef op 16 juni 2011 @ 15:52:
Nee ik ben boos omdat ze me persoonlijk heeft aangevallen tijdens de ziekte van mijn kind.
En die persoonlijke aanval was de befaamde opmerking dat jij met je intuïtie niet kon weten of kind de nacht door kwam? Dat ervaar jij als een persoonlijke aanval?
Zo ja, dan vind ik je echt een drama queen.
Nee ik ben boos omdat ze me persoonlijk heeft aangevallen tijdens de ziekte van mijn kind.
En die persoonlijke aanval was de befaamde opmerking dat jij met je intuïtie niet kon weten of kind de nacht door kwam? Dat ervaar jij als een persoonlijke aanval?
Zo ja, dan vind ik je echt een drama queen.
donderdag 16 juni 2011 om 16:19
quote:feeks schreef op 16 juni 2011 @ 16:06:
[...]
Ik quote deze maar even want je blijft nogal in je eigen berichtjes hangen zonder dat van anderen te lezen
Dan zal ik dit nog even quoten:
Daar was ik dus mee bezig en dat ging goed. En toen moest er toch weer gepraat worden. En dat liep verkeerd af. En nu moeten we uit eten. En daar zie ik tegenop.
[...]
Ik quote deze maar even want je blijft nogal in je eigen berichtjes hangen zonder dat van anderen te lezen
Dan zal ik dit nog even quoten:
Daar was ik dus mee bezig en dat ging goed. En toen moest er toch weer gepraat worden. En dat liep verkeerd af. En nu moeten we uit eten. En daar zie ik tegenop.
