Relaties
alle pijlers
Over respect, accepteren en grenzen
woensdag 15 juni 2011 om 00:41
Ik las in een ander topic over met respect behandeld worden. Maar wat houdt respect voor jullie in? Ik vind altijd een heel groot begrip.
En wat ik me afvraag.
Als je de ander wil accepteren zoals hij/zij is, inhoeverre kun je dan de negatieve kanten accepteren?
Ik ben erg bezig met het zoeken naar grenzen, heb de neiging de controle te willen houden over wat anderen doen. Wat is redelijk en wat niet?
Sorry dat zijn heel veel vragen.
En wat ik me afvraag.
Als je de ander wil accepteren zoals hij/zij is, inhoeverre kun je dan de negatieve kanten accepteren?
Ik ben erg bezig met het zoeken naar grenzen, heb de neiging de controle te willen houden over wat anderen doen. Wat is redelijk en wat niet?
Sorry dat zijn heel veel vragen.
donderdag 16 juni 2011 om 23:27
quote:ans80 schreef op 16 juni 2011 @ 13:34:
Beste Velvetdress, ik ben al jaren een actieve meelezer op het forum en dit is de eerste keer dat ik reageer op een topic.
Op dit moment heb ik dezelfde problemen met een familielid en ik herken zo ontzettend veel uit jouw OP.
Alleen mijn familielid zit nu pas in het begin van de erkenning van Borderline.(en de daarbij behorende problematiek)
Ik zou heel graag persoonlijk met je in gesprek komen om te kijken hoe jij tot hier, hoe je nu in je leven staat, ben gekomen.
Ik hoop uit de grond van mijn hart dat mijn familielid ook ooit daar gaat komen.
Als je met mij wilt emailen dan geef ik je mijn mailadres.
Beste Ans,
Ik heb 10 jaar met een borderliner samengewoond en hoe verder ik in de relatie kwam hoe meer ik ging berusten.
De enige die een borderliner kan helpen is de borderliner zelf; hij of zij dient hulp te zoeken en diep moeten gaan om de problemen hanteerbaar de houden.
Als familielid of partner kan je praten als brugman, denken dat je wat bereikt om keer op keer teleurgesteld te worden.
Om nu met een andere borderliner te willen praten gaat jou zeker niet helpen; in plaats van 1 probleem heb je er dan 2!
No offense, Velvet!
Beste Velvetdress, ik ben al jaren een actieve meelezer op het forum en dit is de eerste keer dat ik reageer op een topic.
Op dit moment heb ik dezelfde problemen met een familielid en ik herken zo ontzettend veel uit jouw OP.
Alleen mijn familielid zit nu pas in het begin van de erkenning van Borderline.(en de daarbij behorende problematiek)
Ik zou heel graag persoonlijk met je in gesprek komen om te kijken hoe jij tot hier, hoe je nu in je leven staat, ben gekomen.
Ik hoop uit de grond van mijn hart dat mijn familielid ook ooit daar gaat komen.
Als je met mij wilt emailen dan geef ik je mijn mailadres.
Beste Ans,
Ik heb 10 jaar met een borderliner samengewoond en hoe verder ik in de relatie kwam hoe meer ik ging berusten.
De enige die een borderliner kan helpen is de borderliner zelf; hij of zij dient hulp te zoeken en diep moeten gaan om de problemen hanteerbaar de houden.
Als familielid of partner kan je praten als brugman, denken dat je wat bereikt om keer op keer teleurgesteld te worden.
Om nu met een andere borderliner te willen praten gaat jou zeker niet helpen; in plaats van 1 probleem heb je er dan 2!
No offense, Velvet!
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
donderdag 16 juni 2011 om 23:31
quote:Velvetdress schreef op 15 juni 2011 @ 00:41:
Ik las in een ander topic over met respect behandeld worden. Maar wat houdt respect voor jullie in? Ik vind altijd een heel groot begrip.
En wat ik me afvraag.
Als je de ander wil accepteren zoals hij/zij is, inhoeverre kun je dan de negatieve kanten accepteren?Ik ben erg bezig met het zoeken naar grenzen, heb de neiging de controle te willen houden over wat anderen doen. Wat is redelijk en wat niet?
Sorry dat zijn heel veel vragen.
Hi Velvet,
Het vetgedrukte zinnetje interesseert mij; wie of wat bedoel jij eigenlijk?
Bedoel je dat jij moeite hebt om de negatieve kantjes van anderen te accepteren of anderen bij jou?
Ik heb zo'n vermoeden....
Ik las in een ander topic over met respect behandeld worden. Maar wat houdt respect voor jullie in? Ik vind altijd een heel groot begrip.
En wat ik me afvraag.
Als je de ander wil accepteren zoals hij/zij is, inhoeverre kun je dan de negatieve kanten accepteren?Ik ben erg bezig met het zoeken naar grenzen, heb de neiging de controle te willen houden over wat anderen doen. Wat is redelijk en wat niet?
Sorry dat zijn heel veel vragen.
Hi Velvet,
Het vetgedrukte zinnetje interesseert mij; wie of wat bedoel jij eigenlijk?
Bedoel je dat jij moeite hebt om de negatieve kantjes van anderen te accepteren of anderen bij jou?
Ik heb zo'n vermoeden....
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
vrijdag 17 juni 2011 om 05:33
quote:palanja schreef op 16 juni 2011 @ 23:31:
[...]
Hi Velvet,
Het vetgedrukte zinnetje interesseert mij; wie of wat bedoel jij eigenlijk?
Bedoel je dat jij moeite hebt om de negatieve kantjes van anderen te accepteren of anderen bij jou?
Ik heb zo'n vermoeden.... Volgens mij komt in de rest van het topic wel naar voren dat ik daar moeite mee heb....
[...]
Hi Velvet,
Het vetgedrukte zinnetje interesseert mij; wie of wat bedoel jij eigenlijk?
Bedoel je dat jij moeite hebt om de negatieve kantjes van anderen te accepteren of anderen bij jou?
Ik heb zo'n vermoeden.... Volgens mij komt in de rest van het topic wel naar voren dat ik daar moeite mee heb....
vrijdag 17 juni 2011 om 05:50
quote:gaia9 schreef op 16 juni 2011 @ 14:43:
Ja, met name grenzen stellen voor mijzelf, en niet over mij heen laten walsen...
Accepteren: met name het accepteren van mijzelf, van het verleden, en wie ik ben met al mijn plus- en minpunten.
En gezien mijn werk en ervaringen heb ik inderdaad behoorlijk wat kennis vergaard
Mijn overtuiging is dat je je hele leven blijft leren. Dat is het mooie ervan, zolang het positieve steeds meer nadruk krijgt en je meer rust kan vinden bij jezelf.Wat voor soort werk doe je?
Ja, met name grenzen stellen voor mijzelf, en niet over mij heen laten walsen...
Accepteren: met name het accepteren van mijzelf, van het verleden, en wie ik ben met al mijn plus- en minpunten.
En gezien mijn werk en ervaringen heb ik inderdaad behoorlijk wat kennis vergaard
Mijn overtuiging is dat je je hele leven blijft leren. Dat is het mooie ervan, zolang het positieve steeds meer nadruk krijgt en je meer rust kan vinden bij jezelf.Wat voor soort werk doe je?
vrijdag 17 juni 2011 om 06:12
Velvet, je schrijft dat je mensen nodig hebt bij wie je alles kunt 'parkeren'.
Dan ga ik weer even relativeren: die behoefte hebben de meeste mensen met jou. Namelijk dat ze alles willen kunnen toevertrouwen aan mensen in de nabije omgeving zoals goede vrienden/vriendinnen... En daar niet gekwetst in willen worden maar dat er geluisterd wordt naar hun verhaal of problemen.
Als het bijv. om een goede vriendschap gaat kun je zowel je rotbuien als je goede kanten laten zien. Dat is heel normaal bij de meeste echte vriendschappen. Of de ander daarmee kán en wíl omgaan, dat is de keuze van die persoon.
Ik denk dat jij mensen nodig hebt, die jouw mindere kanten erbij nemen, maar jou ook op je plek zetten wanneer je te ver gaat... Jij moet de wens van de ander ook kunnen waarderen (dus als diegene jou er op wijst dat je te ver gaat), en je gedrag dan ook daar naar aanpassen. In feite gaat het hier om wederzijds respect. Wanneer jij inziet dat de persoon gelijk heeft, je gedrag ernaar aanpast en die persoon jou nog steeds met open armen ontvangt ondanks het conflict dat geweest is, dan blijft de balans goed.
Aan die mensen heb jij het meest en moet je ervan uitgaan dat er voldoende vertrouwen is.
Soms heeft die ander gewoon géén gelijk, en wordt juist bij jou een grens overschreden. Dan zal het conflict blijvend kunnen zijn.
En wanneer mensen in je omgeving níet met jouw mindere kanten kunnen omgaan en afstand van je gaan nemen, dan zul je dat toch echt moeten respecteren. Het is een afwijzing naar jou toe natuurlijk, maar als de ander ervoor kiest ondanks al je pogingen om het weer goed te maken, dan móet je dat accepteren en loslaten. Al is het maar om niet achter iemand aan te blijven lopen die in feite geen behoefte heeft aan jou......
Als je met bepaalde in conflict blijft kun je ervoor kiezen: of je laat het meningsverschil voor wat het is, óf je kiest om het contact te verbreken. Dit laatste is echter vaak niet nodig. Bijv. heb ik vaak blijvende meningsverschillen met een familielid. We laten elkaar daarbij in de waarde, en kunnen gelukkig nog steeds over van alles praten en lachen met elkaar. Een meningsverschil ís niet altijd een ramp. De ander heeft eenmaal zijn referentiekader en wereldbeeld, dat is niet altijd hetzelfde als dat van mij...
Vriendschappen komen en gaan. Iedereen verliest wel eens een vriend of vriendin door bijv. een conflict. In sommige gevallen wordt het rechtgezet en is de vriendschap blijvend, in andere gevallen is het klaar. Dan moet je je erbij neerleggen.
Ik ben bijv. ook vriendinnen kwijtgeraakt wegens meningsverschillen. Een klein voorbeeld: een paar jaar geleden had ik een hele goede vriendin (dacht ik), konden overal over praten, samen janken, en konden ook de grootste lol hebben... Tot er een meningsverschil kwam, m.i. een normaal meningsverschil en geen reden om de vriendschap te verbreken. Zij koos echter het hazenpad. Heel vervelend, van mij had het niet gehoeven. Maar ik troostte me met de gedachte dat zij hier niet voor niets voor had gekozen, en dat het dus het beste was zo. Ik realiseerde mij dat ze mij enkel zou accpeteren als ik als een hondje achter haar zou aanlopen in haar meningen etc, dus het was voor mijzelf ook het beste! Hetzelfde verhaal bij een familielid. En dat doet pijn, maar ik zie in dat een voortzetting van contact niet meer zal werken en enkel nog pijnlijker zal worden voor beide partijen.
Wat ik wil zeggen: afscheid en afwijzing hoort eenmaal bij het leven. Wanneer je iemand verliest door conflicten: je kunt er niet eindeloos achteraan blijven lopen om je gelijk te willen halen. Wanneer iemand geen behoefte aan je heeft, leg je er bij neer, de ander komt vanzelf weer naar jou toe als het het waard is.....
Je moet jezelf daarin beschermen!
Er zullen weer nieuwe mensen voor in de plaats komen, zolang jij daar voor open blijft staan!
Dan ga ik weer even relativeren: die behoefte hebben de meeste mensen met jou. Namelijk dat ze alles willen kunnen toevertrouwen aan mensen in de nabije omgeving zoals goede vrienden/vriendinnen... En daar niet gekwetst in willen worden maar dat er geluisterd wordt naar hun verhaal of problemen.
Als het bijv. om een goede vriendschap gaat kun je zowel je rotbuien als je goede kanten laten zien. Dat is heel normaal bij de meeste echte vriendschappen. Of de ander daarmee kán en wíl omgaan, dat is de keuze van die persoon.
Ik denk dat jij mensen nodig hebt, die jouw mindere kanten erbij nemen, maar jou ook op je plek zetten wanneer je te ver gaat... Jij moet de wens van de ander ook kunnen waarderen (dus als diegene jou er op wijst dat je te ver gaat), en je gedrag dan ook daar naar aanpassen. In feite gaat het hier om wederzijds respect. Wanneer jij inziet dat de persoon gelijk heeft, je gedrag ernaar aanpast en die persoon jou nog steeds met open armen ontvangt ondanks het conflict dat geweest is, dan blijft de balans goed.
Aan die mensen heb jij het meest en moet je ervan uitgaan dat er voldoende vertrouwen is.
Soms heeft die ander gewoon géén gelijk, en wordt juist bij jou een grens overschreden. Dan zal het conflict blijvend kunnen zijn.
En wanneer mensen in je omgeving níet met jouw mindere kanten kunnen omgaan en afstand van je gaan nemen, dan zul je dat toch echt moeten respecteren. Het is een afwijzing naar jou toe natuurlijk, maar als de ander ervoor kiest ondanks al je pogingen om het weer goed te maken, dan móet je dat accepteren en loslaten. Al is het maar om niet achter iemand aan te blijven lopen die in feite geen behoefte heeft aan jou......
Als je met bepaalde in conflict blijft kun je ervoor kiezen: of je laat het meningsverschil voor wat het is, óf je kiest om het contact te verbreken. Dit laatste is echter vaak niet nodig. Bijv. heb ik vaak blijvende meningsverschillen met een familielid. We laten elkaar daarbij in de waarde, en kunnen gelukkig nog steeds over van alles praten en lachen met elkaar. Een meningsverschil ís niet altijd een ramp. De ander heeft eenmaal zijn referentiekader en wereldbeeld, dat is niet altijd hetzelfde als dat van mij...
Vriendschappen komen en gaan. Iedereen verliest wel eens een vriend of vriendin door bijv. een conflict. In sommige gevallen wordt het rechtgezet en is de vriendschap blijvend, in andere gevallen is het klaar. Dan moet je je erbij neerleggen.
Ik ben bijv. ook vriendinnen kwijtgeraakt wegens meningsverschillen. Een klein voorbeeld: een paar jaar geleden had ik een hele goede vriendin (dacht ik), konden overal over praten, samen janken, en konden ook de grootste lol hebben... Tot er een meningsverschil kwam, m.i. een normaal meningsverschil en geen reden om de vriendschap te verbreken. Zij koos echter het hazenpad. Heel vervelend, van mij had het niet gehoeven. Maar ik troostte me met de gedachte dat zij hier niet voor niets voor had gekozen, en dat het dus het beste was zo. Ik realiseerde mij dat ze mij enkel zou accpeteren als ik als een hondje achter haar zou aanlopen in haar meningen etc, dus het was voor mijzelf ook het beste! Hetzelfde verhaal bij een familielid. En dat doet pijn, maar ik zie in dat een voortzetting van contact niet meer zal werken en enkel nog pijnlijker zal worden voor beide partijen.
Wat ik wil zeggen: afscheid en afwijzing hoort eenmaal bij het leven. Wanneer je iemand verliest door conflicten: je kunt er niet eindeloos achteraan blijven lopen om je gelijk te willen halen. Wanneer iemand geen behoefte aan je heeft, leg je er bij neer, de ander komt vanzelf weer naar jou toe als het het waard is.....
Je moet jezelf daarin beschermen!
Er zullen weer nieuwe mensen voor in de plaats komen, zolang jij daar voor open blijft staan!
vrijdag 17 juni 2011 om 06:49
Wat ik je ook nog wil meegeven: internet, forummen e.d. kan je goede inzichten geven... De adviezen hier zijn echter vaak niet voldoende van toepassing op jouw dagelijks leven. Let er op dat je wel aan de bel trekt als je er niet uitkomt, bijv. bij je huisarts of een andere hulpverlener.
Je hebt al meerdere keren hulp ingeschakeld, las ik. Dat maakt niet uit, het gaat om nú, en in hoeverre je er nu last aan ondervindt. Het is nog steeds ontzettend vermoeiend voor je, wat houdt je tegen om er weer eens met iemand over te praten? Face-to-face is net weer anders dan via een forum.. Wellicht kom je nu iemand tegen die je hele nieuwe inzichten en bruikbare tips geeft!
Je hebt al meerdere keren hulp ingeschakeld, las ik. Dat maakt niet uit, het gaat om nú, en in hoeverre je er nu last aan ondervindt. Het is nog steeds ontzettend vermoeiend voor je, wat houdt je tegen om er weer eens met iemand over te praten? Face-to-face is net weer anders dan via een forum.. Wellicht kom je nu iemand tegen die je hele nieuwe inzichten en bruikbare tips geeft!
donderdag 23 juni 2011 om 14:09
Hallo,
N.a.v dit topic heb ik dingen besproken op therapie en het met mijn man erover gehad.
En het heeft allemaal erg geholpen.
Belangrijkste is denk ik wel vertrouwen hebben dat anderen het beste met me voor hebben, dus me niet met opzet willen kwetsen, of dingen tegen me willen gebruiken.
En rekening houden met dat aantal mensen hoop met mij meegemaakt hebben, dus dat ze ook terughoudend kunnen zijn.
En als iemand me kwetst , beledigt, pijn doet, dat daar de grens ligt.
Maar dat een ander niet verantwoordelijk is voor hoe ik mij voel.
In ieder geval, iedereen bedankt voor het reageren!
N.a.v dit topic heb ik dingen besproken op therapie en het met mijn man erover gehad.
En het heeft allemaal erg geholpen.
Belangrijkste is denk ik wel vertrouwen hebben dat anderen het beste met me voor hebben, dus me niet met opzet willen kwetsen, of dingen tegen me willen gebruiken.
En rekening houden met dat aantal mensen hoop met mij meegemaakt hebben, dus dat ze ook terughoudend kunnen zijn.
En als iemand me kwetst , beledigt, pijn doet, dat daar de grens ligt.
Maar dat een ander niet verantwoordelijk is voor hoe ik mij voel.
In ieder geval, iedereen bedankt voor het reageren!
