Relaties
alle pijlers
bang...
woensdag 6 juli 2011 om 00:41
Hoi,
We hebben 20 jaar een relatie. 2 kids maar gelukkig ben ik niet.... We spreken niet veel meer met elkaar, we raken elkaar zelden spontaan aan en ik vraag me sterk af of ik nog wel van haar hou.
Mijn grootste probleem is dat ik mij niet durf te uiten naar haar. Ik klap dicht en er komt niets meer uit. We zijn allebei een beetje binnenvetters. Tot een vruchtbaar gesprek komt het zelden. Ik ben bang voor haar. Ze lult me zo onder de tafel.
Hoe komen wij in gesprek?
We hebben 20 jaar een relatie. 2 kids maar gelukkig ben ik niet.... We spreken niet veel meer met elkaar, we raken elkaar zelden spontaan aan en ik vraag me sterk af of ik nog wel van haar hou.
Mijn grootste probleem is dat ik mij niet durf te uiten naar haar. Ik klap dicht en er komt niets meer uit. We zijn allebei een beetje binnenvetters. Tot een vruchtbaar gesprek komt het zelden. Ik ben bang voor haar. Ze lult me zo onder de tafel.
Hoe komen wij in gesprek?
woensdag 6 juli 2011 om 01:18
quote:jan058 schreef op 06 juli 2011 @ 00:41:
Mijn grootste probleem is dat ik mij niet durf te uiten naar haar. Ik klap dicht en er komt niets meer uit. We zijn allebei een beetje binnenvetters. Tot een vruchtbaar gesprek komt het zelden. Ik ben bang voor haar. Ze lult me zo onder de tafel.
Hoe komen wij in gesprek?
Je zou een brief aan haar kunnen schrijven. Waarin je duidelijk vertelt hoe jij je voelt en wat je mist, wat je anders zou willen zien en ook hoe je dat wilt proberen te veranderen, samen.
Of je vraagt een gesprek aan bij de huisarts waarin je je probleem voorlegt en vooral dat je bang voor haar bent. (Wat erg trouwens!)
En dat je daarna samen naar de huisarts gaat zodat die het gesprek een beetje kan sturen. Dan kan ze je minder makkelijk onder tafel lullen en kan jij je wat weerbaarder voelen.
Mijn grootste probleem is dat ik mij niet durf te uiten naar haar. Ik klap dicht en er komt niets meer uit. We zijn allebei een beetje binnenvetters. Tot een vruchtbaar gesprek komt het zelden. Ik ben bang voor haar. Ze lult me zo onder de tafel.
Hoe komen wij in gesprek?
Je zou een brief aan haar kunnen schrijven. Waarin je duidelijk vertelt hoe jij je voelt en wat je mist, wat je anders zou willen zien en ook hoe je dat wilt proberen te veranderen, samen.
Of je vraagt een gesprek aan bij de huisarts waarin je je probleem voorlegt en vooral dat je bang voor haar bent. (Wat erg trouwens!)
En dat je daarna samen naar de huisarts gaat zodat die het gesprek een beetje kan sturen. Dan kan ze je minder makkelijk onder tafel lullen en kan jij je wat weerbaarder voelen.
woensdag 6 juli 2011 om 08:51
Hele goeie van Saeva, Jan! Je schrijft hier nu ook, dus je kunt het. Geen sociaal wenselijke dingen, maar echt wat je voelt, waar je bang voor bent. En probeer te bedenken waarom jullie ooit voor elkaar vielen: wat vond jij zo leuk aan haar en wat vond zij zo leuk aan jou? Hoe kan het dat je ergens in de loop der tijd bang voor haar bent geworden? Soms zit je vast in een soort onbalans: de één wordt steeds onzekerder en (daardoor) wordt de ander steeds sterker. Op den duur kun je dan allebei niet meer jezelf zijn, maar door de situatie ga je je dan zo gedragen. Dat moet je dan zien te doorbreken. Dat is makkelijk praten, realiseer ik me, maar toch...
Ga met z'n tweeën even weg, een dagje of een weekend. Dan heb je echt tijd voor elkaar en kun je niet vluchten in praktische zaken rond je kind bijvoorbeeld. Laat haar daar lezen wat je hebt opgeschreven ofzo. En supergoed van je dat je hulp zoekt. Sterkte!
Ga met z'n tweeën even weg, een dagje of een weekend. Dan heb je echt tijd voor elkaar en kun je niet vluchten in praktische zaken rond je kind bijvoorbeeld. Laat haar daar lezen wat je hebt opgeschreven ofzo. En supergoed van je dat je hulp zoekt. Sterkte!
