Relaties
alle pijlers
Scheiden? Maar de kinderen....
zondag 10 juli 2011 om 12:02
Hallo dames,
Na lang meelezer te zijn geweest nu maar een account aangemaakt in de hoop hier wat wijsheid op te doen.
Even voorstellen: ik ben Esther, 32 jaar, getrouwd, 2 kinderen onder de 5. Ik heb nu 14 jaar een relatie met mijn man waarvan 6 getrouwd. En nu dikke twijfels over mijn huwelijk.
Ik heb een huwelijk wat vol te houden is tot mijn 80ste, er zijn geen grote problemen zoals geweld of verslavingen. Mijn man is dol op onze kinderen, doet zijn best in het huishouden en is zo trouw als een hond. Ik mis alleen zo vreselijk de passie. Niet perse lichamelijk (alhoewel ik me al tijden niet meer lichamelijk aangetrokken voel tot hem), maar gewoon de passie in hem! Hij vindt alles altijd wel best en ik vind het zo gezapig worden.. Heel eerlijk gezegd verveel ik me 3 slagen in de rondte met hem. In het begin van onze relatie had ik hier geen last van want toen waren er allerlei dingen om naar uit te kijken: een eigen huis, een bruiloft, de kinderen.. Nu alles was rustiger is geworden merk ik eigenlijk pas dat er een heleboel dingen zijn waar ik niet goed tegen kan. Zo denkt en handelt hij erg langzaam, is niet ambitieus, is beperkt algemeen ontwikkeld.. Dit klinkt waarschijnlijk allemaal nogal klagerig, maar alles stoort me nu. Ik heb het idee dat we elkaar onwijs ontgroeid zijn, ik wil nog verder in mijn leven en hij heeft het idee dat zijn hoogtepunt al is geweest en nu het leven maar 'lekker rustig' uitleven...
Scheiden is iets wat al een poos door mijn hoofd spookt. Bij de gedachte aan een plek voor mezelf, zonder zijn rotzooi en zonder verwachtingen naar hem toe die hij niet waar kan maken, word ik heel erg blij. Wat me uiteraard enorm remt zijn de kinderen. Ik wil hen absoluut geen verdriet doen. Ik vraag me alleen af waar zij beter mee af zijn, met 2 ouders onder 1 dak die elkaar zoveel mogelijk ontlopen en geen affectie naar elkaar kunnen tonen (wat nu gebeurt), of met ouders die apart van elkaar gelukkiger zijn. De kinderen zijn momenteel eerlijk gezegd wel de enige reden dat ik nog niet weg ben. Ik ben moe. Doodop van mijn relatie. Het vreet energie en levert niets meer op.
Ik denk dat ik de hele nuance nog niet heb kunnen vatten in deze post maar merk dat het al gauw een heel lang verhaal wordt. Ik vraag me af of er mensen zijn die dit verhaal herkennen en wat voor keuzes zij toen hebben gemaakt. Ook mensen die in een sortgelijke situatie in therapie zijn geweest hoor ik graag, dat is namelijk iets wat hij wel zou willen maar waar ik dus het nut echt niet van kan inzien.
Bedankt voor het lezen en ik hoop op een paar eye openers!
groet, Esther
Na lang meelezer te zijn geweest nu maar een account aangemaakt in de hoop hier wat wijsheid op te doen.
Even voorstellen: ik ben Esther, 32 jaar, getrouwd, 2 kinderen onder de 5. Ik heb nu 14 jaar een relatie met mijn man waarvan 6 getrouwd. En nu dikke twijfels over mijn huwelijk.
Ik heb een huwelijk wat vol te houden is tot mijn 80ste, er zijn geen grote problemen zoals geweld of verslavingen. Mijn man is dol op onze kinderen, doet zijn best in het huishouden en is zo trouw als een hond. Ik mis alleen zo vreselijk de passie. Niet perse lichamelijk (alhoewel ik me al tijden niet meer lichamelijk aangetrokken voel tot hem), maar gewoon de passie in hem! Hij vindt alles altijd wel best en ik vind het zo gezapig worden.. Heel eerlijk gezegd verveel ik me 3 slagen in de rondte met hem. In het begin van onze relatie had ik hier geen last van want toen waren er allerlei dingen om naar uit te kijken: een eigen huis, een bruiloft, de kinderen.. Nu alles was rustiger is geworden merk ik eigenlijk pas dat er een heleboel dingen zijn waar ik niet goed tegen kan. Zo denkt en handelt hij erg langzaam, is niet ambitieus, is beperkt algemeen ontwikkeld.. Dit klinkt waarschijnlijk allemaal nogal klagerig, maar alles stoort me nu. Ik heb het idee dat we elkaar onwijs ontgroeid zijn, ik wil nog verder in mijn leven en hij heeft het idee dat zijn hoogtepunt al is geweest en nu het leven maar 'lekker rustig' uitleven...
Scheiden is iets wat al een poos door mijn hoofd spookt. Bij de gedachte aan een plek voor mezelf, zonder zijn rotzooi en zonder verwachtingen naar hem toe die hij niet waar kan maken, word ik heel erg blij. Wat me uiteraard enorm remt zijn de kinderen. Ik wil hen absoluut geen verdriet doen. Ik vraag me alleen af waar zij beter mee af zijn, met 2 ouders onder 1 dak die elkaar zoveel mogelijk ontlopen en geen affectie naar elkaar kunnen tonen (wat nu gebeurt), of met ouders die apart van elkaar gelukkiger zijn. De kinderen zijn momenteel eerlijk gezegd wel de enige reden dat ik nog niet weg ben. Ik ben moe. Doodop van mijn relatie. Het vreet energie en levert niets meer op.
Ik denk dat ik de hele nuance nog niet heb kunnen vatten in deze post maar merk dat het al gauw een heel lang verhaal wordt. Ik vraag me af of er mensen zijn die dit verhaal herkennen en wat voor keuzes zij toen hebben gemaakt. Ook mensen die in een sortgelijke situatie in therapie zijn geweest hoor ik graag, dat is namelijk iets wat hij wel zou willen maar waar ik dus het nut echt niet van kan inzien.
Bedankt voor het lezen en ik hoop op een paar eye openers!
groet, Esther
zondag 10 juli 2011 om 12:42
quote:alexisss schreef op 10 juli 2011 @ 12:38:
Erwt, mij stoort het feit dat ze de optie tot scheiden zo prominent bovenaan heeft staan in plaats van de optie werken aan de relatie. Zeker omdat ze nog niks heeft geprobeerd om de relatie beter te maken. Wat mij betreft is het de slappe weg eruit kiezen.
Inderdaad. Als ze had gevraagd om tips om hun huwelijk te verbeteren en de passie terug te krijgen had ze hele andere antwoorden gekregen. Maar zij rept meteen over scheiden, in de topictitel zelfs al. Dat geeft een heel ander beeld.
En het feit dat die man overal de schuld van krijgt al helemaal, al ontkent ze dat weer in een andere post.
Erwt, mij stoort het feit dat ze de optie tot scheiden zo prominent bovenaan heeft staan in plaats van de optie werken aan de relatie. Zeker omdat ze nog niks heeft geprobeerd om de relatie beter te maken. Wat mij betreft is het de slappe weg eruit kiezen.
Inderdaad. Als ze had gevraagd om tips om hun huwelijk te verbeteren en de passie terug te krijgen had ze hele andere antwoorden gekregen. Maar zij rept meteen over scheiden, in de topictitel zelfs al. Dat geeft een heel ander beeld.
En het feit dat die man overal de schuld van krijgt al helemaal, al ontkent ze dat weer in een andere post.
zondag 10 juli 2011 om 12:42
Zou het ook kunnen zijn dat het met je leeftijd te maken heeft? Ik ben namelijk van dezelfde leeftijd, zit in dezelfde situatie (bijna net zo lang samen, twee kinderen) en heb zelf ook wel eens zo'n dit-is-het-dus-gevoel. Het helpt mij om soms even tijd voor onszelf in te plannen. Weekendje weg of gewoon een weekendje zonder de kinderen. Helemaal als ze zo jong zijn, die van mij zijn inmiddels ietsje ouder, is het makkelijk om alleen nog maar ouders te zijn en niet meer man en vrouw. Kijk eerst eens of je zo'n weekendje kan regelen en of dat je gevoel wat veranderd. Ga lekker uit eten, sjok samen door het park of door de stad, ga eens 's avonds geen tv kijken, maar praat lekker met elkaar (niet perse over zware onderwerpen trouwens...). Kijk in elk geval of zo'n weekend je iets van gedachten doen veranderen.
Bedenk je trouwens ook dat je kinderen nog wel erg jong zijn. Niet zozeer i.v.m. een scheiding, maar ik merk, nu mijn kinderen die 5 jaar grens wat ontgroeien, dat het ook allemaal weer wat makkelijker wordt en ook dat heeft zo zijn weerslag op onze relatie. Je hebt zomaar midden overdag weer wat tijd voor elkaar. Kun je weer dingen gaan doen die je al een tijdje niet meer 's middags hebt gedaan.
In elk geval probeer ik te zeggen, dat de situatie er misschien ook naar is dat je elkaar wat minder opzoekt. Probeer eerst, voordat je drastische maatregelen neemt, alles uit om het toch goed te krijgen. Want het zou ook zo zonde zijn om 14 jaar relatie weg te gooien op basis van een (relatief korte) tijd onvrede.
Sterkte!
Bedenk je trouwens ook dat je kinderen nog wel erg jong zijn. Niet zozeer i.v.m. een scheiding, maar ik merk, nu mijn kinderen die 5 jaar grens wat ontgroeien, dat het ook allemaal weer wat makkelijker wordt en ook dat heeft zo zijn weerslag op onze relatie. Je hebt zomaar midden overdag weer wat tijd voor elkaar. Kun je weer dingen gaan doen die je al een tijdje niet meer 's middags hebt gedaan.
In elk geval probeer ik te zeggen, dat de situatie er misschien ook naar is dat je elkaar wat minder opzoekt. Probeer eerst, voordat je drastische maatregelen neemt, alles uit om het toch goed te krijgen. Want het zou ook zo zonde zijn om 14 jaar relatie weg te gooien op basis van een (relatief korte) tijd onvrede.
Sterkte!
zondag 10 juli 2011 om 12:43
zondag 10 juli 2011 om 12:45
quote:estherh79 schreef op 10 juli 2011 @ 12:31:
Dit bedoelde ik nu precies in mijn openingspost, de nuance is moeilijk aan te geven.
Ik geef hem overduidelijk niet de schuld van mijn ingekakte huwelijk, daar ben ik zelf ook bij geweest en ik ben de afgelopen jaren vooral moeder geweest ipv partner. Heb ook gedacht dat dit wel over zou waaien als de kinderen door zouden slapen, dat ik dan weer energie voor mijn relatie zou hebben. En nu zijn we op dat punt en voel ik het dus niet meer. En ben daar erg verdrietig over, hier heb ik niet voor getekend. Maar hoe beinvloed je je eigen gevoel? Als iemand me dat kan vertellen, graag. Want relatietherapie gaan in mijn optiek over met elkaar communiceren enzo, dat is het probleem niet.
Communiceren is het probleem niet? Jij moet op een openbaar forum vragen wat je moet met je ingedutte huwelijk, maar communiceren is niet het probleem??? Ach ja, ik zal wel gek zijn. Je hebt trouwens ook een verkeerd beeld van relatietherapie. Je gevoel staat in nauw verband met je gedachten, zolang jij denkt dat je man saai is en dat jij passie nodig hebt zal je je ongelukkig blijven voelen
Goed, hoe dan ook helpt dit wel want zit nu in tranen achter de pc, dat betekent hoe dan ook weer wat nieuwe inzichten zal ik maar zeggen. Wat me wel zeer doet is het verwijt van egoisme, ik wil het JUIST goed doen voor mijn kinderen maar vraag me oprecht af wat het beste is voor hen!
Het beste voor je kinderen is een stabiel gezin met papa en mama onder 1 dak. Heel erg simpel.
Nog even uit mn blote hoofd wat losse dingen: nee, ik wil niet gaan hoeren en sloeren, met passie bedoel ik gewoon zin hebben in iets, je inzetten voor iets waar je hart ligt, vol overgave ergens in gaan. En over de lichamelijke aantrekkingskracht, dat die al tijden weg is, tja, 1.5 jaar vind ik dan best wel 'al tijden'.Dit soort dips zijn heel normaal in een relatie, je kan er voor weglopen maar ook in een volgende relatie kom je er op een zeker moment achter dat jouw droomprins remsporen in de pleepot trekt
Dit bedoelde ik nu precies in mijn openingspost, de nuance is moeilijk aan te geven.
Ik geef hem overduidelijk niet de schuld van mijn ingekakte huwelijk, daar ben ik zelf ook bij geweest en ik ben de afgelopen jaren vooral moeder geweest ipv partner. Heb ook gedacht dat dit wel over zou waaien als de kinderen door zouden slapen, dat ik dan weer energie voor mijn relatie zou hebben. En nu zijn we op dat punt en voel ik het dus niet meer. En ben daar erg verdrietig over, hier heb ik niet voor getekend. Maar hoe beinvloed je je eigen gevoel? Als iemand me dat kan vertellen, graag. Want relatietherapie gaan in mijn optiek over met elkaar communiceren enzo, dat is het probleem niet.
Communiceren is het probleem niet? Jij moet op een openbaar forum vragen wat je moet met je ingedutte huwelijk, maar communiceren is niet het probleem??? Ach ja, ik zal wel gek zijn. Je hebt trouwens ook een verkeerd beeld van relatietherapie. Je gevoel staat in nauw verband met je gedachten, zolang jij denkt dat je man saai is en dat jij passie nodig hebt zal je je ongelukkig blijven voelen
Goed, hoe dan ook helpt dit wel want zit nu in tranen achter de pc, dat betekent hoe dan ook weer wat nieuwe inzichten zal ik maar zeggen. Wat me wel zeer doet is het verwijt van egoisme, ik wil het JUIST goed doen voor mijn kinderen maar vraag me oprecht af wat het beste is voor hen!
Het beste voor je kinderen is een stabiel gezin met papa en mama onder 1 dak. Heel erg simpel.
Nog even uit mn blote hoofd wat losse dingen: nee, ik wil niet gaan hoeren en sloeren, met passie bedoel ik gewoon zin hebben in iets, je inzetten voor iets waar je hart ligt, vol overgave ergens in gaan. En over de lichamelijke aantrekkingskracht, dat die al tijden weg is, tja, 1.5 jaar vind ik dan best wel 'al tijden'.Dit soort dips zijn heel normaal in een relatie, je kan er voor weglopen maar ook in een volgende relatie kom je er op een zeker moment achter dat jouw droomprins remsporen in de pleepot trekt
zondag 10 juli 2011 om 12:45
@ Pink, dankje voor je post, hier hoopte ik op, nu krijg ik ook een beter beeld wat voor nut zoiets kan hebben.
@ Nammma, dankjewel voor het delen van jouw verhaal, ik voelde me zolangzamerhand al een beetje alleenstaan in dit dillemma.
@ degenen die het nodig vinden om mij allerlei negatieve eigenschappen toe te dichten, het is niet zo zwart-wit als het van de buitenkant lijkt. Een aantal jaren geleden heb ik een soortgelijke situatie meegemaakt bij een vriendin en toen wist ik ook precies wat ze wel en niet moest doen. Pas nu ik er zelf in zit snap ik hoe gevoel en ratio elkaar enorm te lijf gaan.
Ik heb overigens zelf gescheiden ouders die nog jaren bij elkaar zijn gebleven ondanks allerlei ellende, mijn moeder heeft echt afgewacht tot mijn vader zijn affaire opbiechtte en heeft hem toen pas de deur uit gezet en is daarna heel erg gelukkig geworden met mijn stiefvader. Ik zeg achteraf, had dat nou veeeeeel eerder gedaan. En ik wil niet wachten tot er zo'n soort breekijzer langskomt, als we uit elkaar gaan, wil ik het op een manier zodat we daarna ook nog samen door 1 deur kunnen.
@ Nammma, dankjewel voor het delen van jouw verhaal, ik voelde me zolangzamerhand al een beetje alleenstaan in dit dillemma.
@ degenen die het nodig vinden om mij allerlei negatieve eigenschappen toe te dichten, het is niet zo zwart-wit als het van de buitenkant lijkt. Een aantal jaren geleden heb ik een soortgelijke situatie meegemaakt bij een vriendin en toen wist ik ook precies wat ze wel en niet moest doen. Pas nu ik er zelf in zit snap ik hoe gevoel en ratio elkaar enorm te lijf gaan.
Ik heb overigens zelf gescheiden ouders die nog jaren bij elkaar zijn gebleven ondanks allerlei ellende, mijn moeder heeft echt afgewacht tot mijn vader zijn affaire opbiechtte en heeft hem toen pas de deur uit gezet en is daarna heel erg gelukkig geworden met mijn stiefvader. Ik zeg achteraf, had dat nou veeeeeel eerder gedaan. En ik wil niet wachten tot er zo'n soort breekijzer langskomt, als we uit elkaar gaan, wil ik het op een manier zodat we daarna ook nog samen door 1 deur kunnen.
zondag 10 juli 2011 om 12:45
quote:alexisss schreef op 10 juli 2011 @ 12:38:
Erwt, mij stoort het feit dat ze de optie tot scheiden zo prominent bovenaan heeft staan in plaats van de optie werken aan de relatie. Zeker omdat ze nog niks heeft geprobeerd om de relatie beter te maken. Wat mij betreft is het de slappe weg eruit kiezen.Volgens mij zegt ze juist ook dat ze geen idee heeft hóe ze eraan moet werken. Vanuit dat perspectief bezien is het toch niet raar dat zij aan scheiden denkt? Neemt niet weg dat ze wel graag tips wil over wat te doen om de relatie te verbeteren.
Erwt, mij stoort het feit dat ze de optie tot scheiden zo prominent bovenaan heeft staan in plaats van de optie werken aan de relatie. Zeker omdat ze nog niks heeft geprobeerd om de relatie beter te maken. Wat mij betreft is het de slappe weg eruit kiezen.Volgens mij zegt ze juist ook dat ze geen idee heeft hóe ze eraan moet werken. Vanuit dat perspectief bezien is het toch niet raar dat zij aan scheiden denkt? Neemt niet weg dat ze wel graag tips wil over wat te doen om de relatie te verbeteren.
zondag 10 juli 2011 om 12:48
Estherh,
behoefte om jezelf te ontwikkelen is heel mooi, maar kan ook los van je relatie. Ik begrijp niet zo goed wat dat te maken heeft met hem namelijk...
Hij blijft min/meer 'hangen' zeg je, is niet ambitieus, en dat kan, hoeft geen probleem te vormen.. Jij hebt behoefte aan nieuwe dingen / passie daarentegen. Je mist ook iets binnen de relatie, maar voelt je tegelijkertijd beperkt qua mogelijkheden om je verder te ontplooien, als ik goed begrijp?
Dit laatste kan anders: je kunt namelijk los van de relatie nieuwe passies zoeken.. Bijv. hobbies of nieuwe uitdagingen in je werk. Als dat lukt bloei je weer op. Met een beetje geluk kan dat jullie relatie ten goede komen.
Al met al, je komt een beetje tegenstrijdig over...
Werk je eigenlijk?
behoefte om jezelf te ontwikkelen is heel mooi, maar kan ook los van je relatie. Ik begrijp niet zo goed wat dat te maken heeft met hem namelijk...
Hij blijft min/meer 'hangen' zeg je, is niet ambitieus, en dat kan, hoeft geen probleem te vormen.. Jij hebt behoefte aan nieuwe dingen / passie daarentegen. Je mist ook iets binnen de relatie, maar voelt je tegelijkertijd beperkt qua mogelijkheden om je verder te ontplooien, als ik goed begrijp?
Dit laatste kan anders: je kunt namelijk los van de relatie nieuwe passies zoeken.. Bijv. hobbies of nieuwe uitdagingen in je werk. Als dat lukt bloei je weer op. Met een beetje geluk kan dat jullie relatie ten goede komen.
Al met al, je komt een beetje tegenstrijdig over...
Werk je eigenlijk?
zondag 10 juli 2011 om 12:48
zondag 10 juli 2011 om 12:48
quote:estherh79 schreef op 10 juli 2011 @ 12:31:
Maar hoe beinvloed je je eigen gevoel? Als iemand me dat kan vertellen, graag. Want relatietherapie gaan in mijn optiek over met elkaar communiceren enzo, dat is het probleem niet.
Het is een vergissing om te denken dat gevoel en gedrag (waaronder ook communicatie) los staan van elkaar. Het is ook een vergissing als je denkt dat gevoel alleen tot bepaald gedrag leidt. Gedrag kan namelijk andersom ook júist gevoel beïnvloeden. Dat is onder andere een reden om ook relatietherapie een kans te geven.
Jij hoeft op dit moment mijns inziens niet per se groot geloof in relatietherapie te hebben, maar als je je relatie wél een kans wilt geven, doe je er volgens mij goed aan mee te gaan in de wens van je man om het te proberen. Je kunt ter plekke ook vragen wat relatietherapie voor jou/jullie kan betekenen en vertellen wat jij graag zou willen. Een relatietherapeut kan je vertellen of relatietherapie een passend middel is om jouw twijfels/vragen aan te pakken.
Maar hoe beinvloed je je eigen gevoel? Als iemand me dat kan vertellen, graag. Want relatietherapie gaan in mijn optiek over met elkaar communiceren enzo, dat is het probleem niet.
Het is een vergissing om te denken dat gevoel en gedrag (waaronder ook communicatie) los staan van elkaar. Het is ook een vergissing als je denkt dat gevoel alleen tot bepaald gedrag leidt. Gedrag kan namelijk andersom ook júist gevoel beïnvloeden. Dat is onder andere een reden om ook relatietherapie een kans te geven.
Jij hoeft op dit moment mijns inziens niet per se groot geloof in relatietherapie te hebben, maar als je je relatie wél een kans wilt geven, doe je er volgens mij goed aan mee te gaan in de wens van je man om het te proberen. Je kunt ter plekke ook vragen wat relatietherapie voor jou/jullie kan betekenen en vertellen wat jij graag zou willen. Een relatietherapeut kan je vertellen of relatietherapie een passend middel is om jouw twijfels/vragen aan te pakken.
zondag 10 juli 2011 om 12:49
quote:estherh79 schreef op 10 juli 2011 @ 12:02:
Ik mis alleen zo vreselijk de passie. Niet perse lichamelijk (alhoewel ik me al tijden niet meer lichamelijk aangetrokken voel tot hem), maar gewoon de passie in hem! Hij vindt alles altijd wel best en ik vind het zo gezapig worden..
ik wil nog verder in mijn leven en hij heeft het idee dat zijn hoogtepunt al is geweest en nu het leven maar 'lekker rustig' uitleven...
Hoi Esther, dit herken ik helemaal! En het is echt vreselijk, zo'n passieloze relatie. Het idee dat je de tijd alleen maar doorkomt, in plaats van je leven ook echt te leven. Natuurlijk, er zijn een heleboel prima momenten bij, maar als je vele jaren later de balans zou opmaken en zou moeten zeggen: dit was het, dit is mijn leven geweest, hoe voel je je dan? Ik vond die gedachte vreselijk en mijn vriend en ik zijn dan ook uit elkaar (waar ik wel veel verdriet van heb).
MAAR wij hebben geen kinderen. Ik heb een vriendin die wel degelijk vanwege de kinderen bij haar man blijft, met wie ze ook een niet-passionele relatie heeft. Het kan dus wel, en ik denk dat dat voor de kinderen fijner is.
Sterkte, het is in ieder geval niet makkelijk. Overigens wilde mijn vriend ook geen seks meer, en jouw man wel. Ik denk dat dat wel een groot verschil is.
Ik mis alleen zo vreselijk de passie. Niet perse lichamelijk (alhoewel ik me al tijden niet meer lichamelijk aangetrokken voel tot hem), maar gewoon de passie in hem! Hij vindt alles altijd wel best en ik vind het zo gezapig worden..
ik wil nog verder in mijn leven en hij heeft het idee dat zijn hoogtepunt al is geweest en nu het leven maar 'lekker rustig' uitleven...
Hoi Esther, dit herken ik helemaal! En het is echt vreselijk, zo'n passieloze relatie. Het idee dat je de tijd alleen maar doorkomt, in plaats van je leven ook echt te leven. Natuurlijk, er zijn een heleboel prima momenten bij, maar als je vele jaren later de balans zou opmaken en zou moeten zeggen: dit was het, dit is mijn leven geweest, hoe voel je je dan? Ik vond die gedachte vreselijk en mijn vriend en ik zijn dan ook uit elkaar (waar ik wel veel verdriet van heb).
MAAR wij hebben geen kinderen. Ik heb een vriendin die wel degelijk vanwege de kinderen bij haar man blijft, met wie ze ook een niet-passionele relatie heeft. Het kan dus wel, en ik denk dat dat voor de kinderen fijner is.
Sterkte, het is in ieder geval niet makkelijk. Overigens wilde mijn vriend ook geen seks meer, en jouw man wel. Ik denk dat dat wel een groot verschil is.
zondag 10 juli 2011 om 12:49
quote:estherh79 schreef op 10 juli 2011 @ 12:45:
@ Pink, dankje voor je post, hier hoopte ik op, nu krijg ik ook een beter beeld wat voor nut zoiets kan hebben.
@ Nammma, dankjewel voor het delen van jouw verhaal, ik voelde me zolangzamerhand al een beetje alleenstaan in dit dillemma.
@ degenen die het nodig vinden om mij allerlei negatieve eigenschappen toe te dichten, het is niet zo zwart-wit als het van de buitenkant lijkt. Een aantal jaren geleden heb ik een soortgelijke situatie meegemaakt bij een vriendin en toen wist ik ook precies wat ze wel en niet moest doen. Pas nu ik er zelf in zit snap ik hoe gevoel en ratio elkaar enorm te lijf gaan.
Ik heb overigens zelf gescheiden ouders die nog jaren bij elkaar zijn gebleven ondanks allerlei ellende, mijn moeder heeft echt afgewacht tot mijn vader zijn affaire opbiechtte en heeft hem toen pas de deur uit gezet en is daarna heel erg gelukkig geworden met mijn stiefvader. Ik zeg achteraf, had dat nou veeeeeel eerder gedaan. En ik wil niet wachten tot er zo'n soort breekijzer langskomt, als we uit elkaar gaan, wil ik het op een manier zodat we daarna ook nog samen door 1 deur kunnen.Het huwelijk van je ouders, is het huwelijk van je ouders, er is hier geen sprake van affaires of wat dan ook. Onderzoek heeft aangetoond dat echtelieden in een fikse huwelijkscrisis in de grote meerderheid na 10 jaar weer gelukkig zeggen te zijn in hun huwelijk, de tijd doet ook veel. Helaas is het zo dat als jouw ouders gescheiden zijn, jezelf ook veel eerder geneigd bent weg te lopen als het even stroefjes gaat
@ Pink, dankje voor je post, hier hoopte ik op, nu krijg ik ook een beter beeld wat voor nut zoiets kan hebben.
@ Nammma, dankjewel voor het delen van jouw verhaal, ik voelde me zolangzamerhand al een beetje alleenstaan in dit dillemma.
@ degenen die het nodig vinden om mij allerlei negatieve eigenschappen toe te dichten, het is niet zo zwart-wit als het van de buitenkant lijkt. Een aantal jaren geleden heb ik een soortgelijke situatie meegemaakt bij een vriendin en toen wist ik ook precies wat ze wel en niet moest doen. Pas nu ik er zelf in zit snap ik hoe gevoel en ratio elkaar enorm te lijf gaan.
Ik heb overigens zelf gescheiden ouders die nog jaren bij elkaar zijn gebleven ondanks allerlei ellende, mijn moeder heeft echt afgewacht tot mijn vader zijn affaire opbiechtte en heeft hem toen pas de deur uit gezet en is daarna heel erg gelukkig geworden met mijn stiefvader. Ik zeg achteraf, had dat nou veeeeeel eerder gedaan. En ik wil niet wachten tot er zo'n soort breekijzer langskomt, als we uit elkaar gaan, wil ik het op een manier zodat we daarna ook nog samen door 1 deur kunnen.Het huwelijk van je ouders, is het huwelijk van je ouders, er is hier geen sprake van affaires of wat dan ook. Onderzoek heeft aangetoond dat echtelieden in een fikse huwelijkscrisis in de grote meerderheid na 10 jaar weer gelukkig zeggen te zijn in hun huwelijk, de tijd doet ook veel. Helaas is het zo dat als jouw ouders gescheiden zijn, jezelf ook veel eerder geneigd bent weg te lopen als het even stroefjes gaat
zondag 10 juli 2011 om 12:57
Helaas is het zo dat als jouw ouders gescheiden zijn, jezelf ook veel eerder geneigd bent weg te lopen als het even stroefjes gaat
Dat klopt dus niet. Mijn dochter heeft a) lang gewacht om te gaan trouwen, zodat ze het zeker wist.
b) vorig jaar hebben zij een crisis gehad en zijn er sámen uitgekomen, ze heeft niet de handdoek in de ring gegooid!
Dat klopt dus niet. Mijn dochter heeft a) lang gewacht om te gaan trouwen, zodat ze het zeker wist.
b) vorig jaar hebben zij een crisis gehad en zijn er sámen uitgekomen, ze heeft niet de handdoek in de ring gegooid!
zondag 10 juli 2011 om 12:59
quote:Nammma schreef op 10 juli 2011 @ 12:57:
Helaas is het zo dat als jouw ouders gescheiden zijn, jezelf ook veel eerder geneigd bent weg te lopen als het even stroefjes gaat
Dat klopt dus niet. Mijn dochter heeft a) lang gewacht om te gaan trouwen, zodat ze het zeker wist.
b) vorig jaar hebben zij een crisis gehad en zijn er sámen uitgekomen, ze heeft niet de handdoek in de ring gegooid!Dat klopt wel, check de statistiek, dat het voor jouw dochter (nog) niet opgaat is dus een uitzondering
Helaas is het zo dat als jouw ouders gescheiden zijn, jezelf ook veel eerder geneigd bent weg te lopen als het even stroefjes gaat
Dat klopt dus niet. Mijn dochter heeft a) lang gewacht om te gaan trouwen, zodat ze het zeker wist.
b) vorig jaar hebben zij een crisis gehad en zijn er sámen uitgekomen, ze heeft niet de handdoek in de ring gegooid!Dat klopt wel, check de statistiek, dat het voor jouw dochter (nog) niet opgaat is dus een uitzondering
zondag 10 juli 2011 om 13:00
Het valt me trouwens op dat anderen zeggen dat het weglopen van de relatie de makkelijkste weg is. Ik ervaar dat totaal anders. De stap om uit elkaar tegaan vond ik zoooooo moeilijk, dat ik juist een tijd de (in mijn ogen) makkelijkste weg heb gekozen door maar bij elkaar te blijven. Want ach we hadden het toch goed en ik zag zo op tegen die pijn en eenzaamheid.
zondag 10 juli 2011 om 13:03
quote:evelynsalt schreef op 10 juli 2011 @ 12:05:
Ohgod......weer iemand die ontevreden is en het op de partner afschuift. Doe er zelf es wat aan joh!
Klinkt niet zo aardig, maar er zit wel wat in.
Wat doe jezelf om je leven leuk te houden?
Als jij wel ambiteus bent, en hij niet, wat is er mis met dat jij daarvoor gaat, eventueel een studie volgt, en hij misschien zich wat meer op thuis concentreerd, dat daar alles lekker loopt.
Maar ik vraag me af of je dit soort dingen wel hebt besproken, want het is natuurlijk wel heel lullig als jij plots aangeeft te willen scheiden, en hij niet eens de kans heeft gekregen om zijn leven te beteren en iets te doen voor de relatie.
Ohgod......weer iemand die ontevreden is en het op de partner afschuift. Doe er zelf es wat aan joh!
Klinkt niet zo aardig, maar er zit wel wat in.
Wat doe jezelf om je leven leuk te houden?
Als jij wel ambiteus bent, en hij niet, wat is er mis met dat jij daarvoor gaat, eventueel een studie volgt, en hij misschien zich wat meer op thuis concentreerd, dat daar alles lekker loopt.
Maar ik vraag me af of je dit soort dingen wel hebt besproken, want het is natuurlijk wel heel lullig als jij plots aangeeft te willen scheiden, en hij niet eens de kans heeft gekregen om zijn leven te beteren en iets te doen voor de relatie.
zondag 10 juli 2011 om 13:04
quote:[message=9512676,noline]estherh79 schreef op 10 juli Ik heb nog wel dromen, ik wil nog vooruit met mijn carriere, wat van de wereld zien, meer ontwikkelen: in beweging blijven op alle fronten. Hij kan niets benoemen, vindt het prima zoals het is. En blokkeert me daarmee onbedoeld.
Waarom blokkeert hij jou? Jij kunt toch zelf aan je carriere werken, je ontwikkelen en wat van de wereld zien. Dat kan toch ook los van hem? Je legt alle schuld bij hem.
Ik denk dat je wel dingen zou willen ontwikkelen, maar jezelf er niet toe kunt zetten. En hem nu gebruikt als zondebok, zodat je niet hoeft in te zien, dat jij jezelf tegenhoudt.
Bij een relatie die nog zo goed gaat, zou ik er alles aan doen om de relatie weer beter te maken, in plaats van te scheiden.
En ja, ik weet waar ik over praat. En als je allebei je best doet, hoef je heus niet hetzelfde over alles te denken. Maar kun je wel zorgen dat je een heel leuke relatie hebt, met passie en geluksgevoel. Je moet er alleen wel aan werken, aan een relatie.
Waarom blokkeert hij jou? Jij kunt toch zelf aan je carriere werken, je ontwikkelen en wat van de wereld zien. Dat kan toch ook los van hem? Je legt alle schuld bij hem.
Ik denk dat je wel dingen zou willen ontwikkelen, maar jezelf er niet toe kunt zetten. En hem nu gebruikt als zondebok, zodat je niet hoeft in te zien, dat jij jezelf tegenhoudt.
Bij een relatie die nog zo goed gaat, zou ik er alles aan doen om de relatie weer beter te maken, in plaats van te scheiden.
En ja, ik weet waar ik over praat. En als je allebei je best doet, hoef je heus niet hetzelfde over alles te denken. Maar kun je wel zorgen dat je een heel leuke relatie hebt, met passie en geluksgevoel. Je moet er alleen wel aan werken, aan een relatie.
zondag 10 juli 2011 om 13:04
quote:Erwt schreef op 10 juli 2011 @ 12:45:
[...]
Volgens mij zegt ze juist ook dat ze geen idee heeft hóe ze eraan moet werken. Vanuit dat perspectief bezien is het toch niet raar dat zij aan scheiden denkt? Neemt niet weg dat ze wel graag tips wil over wat te doen om de relatie te verbeteren.
Als je er aan wilt werken, dan begin je toch überhaupt niet over de optie scheiden, of ben ik nou gek?
Maar goed, ook de tips om het beter te maken heb ik gegeven. Zo lullig ben ik nou ook weer niet
[...]
Volgens mij zegt ze juist ook dat ze geen idee heeft hóe ze eraan moet werken. Vanuit dat perspectief bezien is het toch niet raar dat zij aan scheiden denkt? Neemt niet weg dat ze wel graag tips wil over wat te doen om de relatie te verbeteren.
Als je er aan wilt werken, dan begin je toch überhaupt niet over de optie scheiden, of ben ik nou gek?
Maar goed, ook de tips om het beter te maken heb ik gegeven. Zo lullig ben ik nou ook weer niet
zondag 10 juli 2011 om 13:06
quote:koko67 schreef op 10 juli 2011 @ 12:48:
Esther, je reageert niet op de adviezen die je krijgt om zelf je ingedutte huwlijk nieuw leven in te blazen.
Dat vind ik jammer.
Wat heb jij geprobeerd of ga je proberen?
Ooit heb je zoveel van die man gehouden.
Ga je nu een weekendje weg of samen eens naar de sauna?
Ha koko67,
Sorry, de reacties gaan zo snel en raken me ook erg dat ik deze even uit het oog was verloren. Probeer het ondertussen allemaal even te 'processen' en te reageren maar ben dan zo aan het ruzieen met mijn woorden dat ik de helft vergeet..
Wat ik heb geprobeerd is aan te geven wat ik mis, we zijn in een soort ritme beland waardoor hij vaak weg was in de avond en ik thuis bleef omdat ik niet echt een hobby heb behalve lezen en dat kon ik ook wel doen vanuit huis terwijl de kinderen boven sliepen. Op een gegeven moment ging dat me storen (omdat ik met toch niet helemaal zelf kon bedenken wat ik ging doen, een rondje wandelen of een stuk hardlopen gaat nu eenmaal niet met kinderen op bed) en heb ik min of meer geclaimd dat ik ook weg kon gaan, al was het dan met een boek aan de waterkant gaan zitten. Dat is nu nogal doorgeslagen, nu is de 1 de ene avond weg en gaat 'dus' de ander de andere avond weg. Dat hebben we recent nog geprobeerd te doorbreken met een etentje samen, dat was een blamage, we hadden elkaar dus echt helemaal niets te vertellen en waren in een uur tijd weer thuis.
Vorig jaar heb ik hem op zijn verjaardag een weekendje samen weg gegeven, was zo'n bon met meerdere hotels zodat hij zelf nog kon kijken waar hij heen wilde, die ligt nog ongebruikt in de kast (en dat zal dan ook wel weer tegen iemands zere been zijn maar ik vind, ik heb de eerste stap gezet, nu moet hij het dan maar gaan boeken... en dat gebeurt dus niet en dat is weer een druppel in de teleurstellingsemmer).
Verder ben ik zelf wel gaan zoeken naar een hobby, ben gaan hardlopen, en heb sinds maart een uitdagendere baan in de hoop dat zo spannend te vinden dat ik de rust thuis wel weer kon gaan waarderen maar dat heeft dus niet geholpen.
Weekendjes samen weg doen we verder nooit, we gaan ook nauwelijks op vakantie dus als we dan een weekend weg gaan gun ik het de kinderen ook om er eens uit te zijn.
Maar nogmaals, als iemand daar nog verder tips voor heeft dan graag, ik zie het gewoon niet. Heb nu wel de tips gezien van zoek dan zelf je uitdaging en groei, dat is waar, iemand zei heel correct dat ik niet de passie in hem, maar de passie in mezelf mis, en dat is misschien wel de spijker op zn kop.
Poehee. Wat een inzichten op de zondagmiddag. Had ik veel eerder moeten doen.
Esther, je reageert niet op de adviezen die je krijgt om zelf je ingedutte huwlijk nieuw leven in te blazen.
Dat vind ik jammer.
Wat heb jij geprobeerd of ga je proberen?
Ooit heb je zoveel van die man gehouden.
Ga je nu een weekendje weg of samen eens naar de sauna?
Ha koko67,
Sorry, de reacties gaan zo snel en raken me ook erg dat ik deze even uit het oog was verloren. Probeer het ondertussen allemaal even te 'processen' en te reageren maar ben dan zo aan het ruzieen met mijn woorden dat ik de helft vergeet..
Wat ik heb geprobeerd is aan te geven wat ik mis, we zijn in een soort ritme beland waardoor hij vaak weg was in de avond en ik thuis bleef omdat ik niet echt een hobby heb behalve lezen en dat kon ik ook wel doen vanuit huis terwijl de kinderen boven sliepen. Op een gegeven moment ging dat me storen (omdat ik met toch niet helemaal zelf kon bedenken wat ik ging doen, een rondje wandelen of een stuk hardlopen gaat nu eenmaal niet met kinderen op bed) en heb ik min of meer geclaimd dat ik ook weg kon gaan, al was het dan met een boek aan de waterkant gaan zitten. Dat is nu nogal doorgeslagen, nu is de 1 de ene avond weg en gaat 'dus' de ander de andere avond weg. Dat hebben we recent nog geprobeerd te doorbreken met een etentje samen, dat was een blamage, we hadden elkaar dus echt helemaal niets te vertellen en waren in een uur tijd weer thuis.
Vorig jaar heb ik hem op zijn verjaardag een weekendje samen weg gegeven, was zo'n bon met meerdere hotels zodat hij zelf nog kon kijken waar hij heen wilde, die ligt nog ongebruikt in de kast (en dat zal dan ook wel weer tegen iemands zere been zijn maar ik vind, ik heb de eerste stap gezet, nu moet hij het dan maar gaan boeken... en dat gebeurt dus niet en dat is weer een druppel in de teleurstellingsemmer).
Verder ben ik zelf wel gaan zoeken naar een hobby, ben gaan hardlopen, en heb sinds maart een uitdagendere baan in de hoop dat zo spannend te vinden dat ik de rust thuis wel weer kon gaan waarderen maar dat heeft dus niet geholpen.
Weekendjes samen weg doen we verder nooit, we gaan ook nauwelijks op vakantie dus als we dan een weekend weg gaan gun ik het de kinderen ook om er eens uit te zijn.
Maar nogmaals, als iemand daar nog verder tips voor heeft dan graag, ik zie het gewoon niet. Heb nu wel de tips gezien van zoek dan zelf je uitdaging en groei, dat is waar, iemand zei heel correct dat ik niet de passie in hem, maar de passie in mezelf mis, en dat is misschien wel de spijker op zn kop.
Poehee. Wat een inzichten op de zondagmiddag. Had ik veel eerder moeten doen.
zondag 10 juli 2011 om 13:06
quote:alexisss schreef op 10 juli 2011 @ 13:04:
[...]
Als je er aan wilt werken, dan begin je toch überhaupt niet over de optie scheiden, of ben ik nou gek?
Maar goed, ook de tips om het beter te maken heb ik gegeven. Zo lullig ben ik nou ook weer niet
TO zag/ziet even geen andere uitweg, met tips (misschien dat de jouwe voor haar zullen werken), verkrijgt ze toch andere inzichten?
Dat is volgens mij de beweegreden geweest van het openen van dit topic
[...]
Als je er aan wilt werken, dan begin je toch überhaupt niet over de optie scheiden, of ben ik nou gek?
Maar goed, ook de tips om het beter te maken heb ik gegeven. Zo lullig ben ik nou ook weer niet
TO zag/ziet even geen andere uitweg, met tips (misschien dat de jouwe voor haar zullen werken), verkrijgt ze toch andere inzichten?
Dat is volgens mij de beweegreden geweest van het openen van dit topic
zondag 10 juli 2011 om 13:07
quote:koolmeesje123 schreef op 10 juli 2011 @ 13:00:
Het valt me trouwens op dat anderen zeggen dat het weglopen van de relatie de makkelijkste weg is. Ik ervaar dat totaal anders. De stap om uit elkaar tegaan vond ik zoooooo moeilijk, dat ik juist een tijd de (in mijn ogen) makkelijkste weg heb gekozen door maar bij elkaar te blijven. Want ach we hadden het toch goed en ik zag zo op tegen die pijn en eenzaamheid.Werkeloos bijelkaar blijven zonder aan de relatie te werken, daar schiet je inderdaad niks mee op nee. Scheiden ten opzichte van rete hard gaan werken aan je relatie is altijd nog de "makkelijkere" weg. Zelfreflectie is namelijk heel erg confronterend en heel veel mensen gaan dat liever uit de weg.
Het valt me trouwens op dat anderen zeggen dat het weglopen van de relatie de makkelijkste weg is. Ik ervaar dat totaal anders. De stap om uit elkaar tegaan vond ik zoooooo moeilijk, dat ik juist een tijd de (in mijn ogen) makkelijkste weg heb gekozen door maar bij elkaar te blijven. Want ach we hadden het toch goed en ik zag zo op tegen die pijn en eenzaamheid.Werkeloos bijelkaar blijven zonder aan de relatie te werken, daar schiet je inderdaad niks mee op nee. Scheiden ten opzichte van rete hard gaan werken aan je relatie is altijd nog de "makkelijkere" weg. Zelfreflectie is namelijk heel erg confronterend en heel veel mensen gaan dat liever uit de weg.
zondag 10 juli 2011 om 13:08
Uit onderzoek is gebleken dat iets samen doen wat 'eng' is, een impuls aan jouw relatie kan geven. Ga een keer klimmen in een klimhal, ga samen op motorrijles of ga eens parachutespringen. Ga je altijd veilig naar centerparks op vakantie? Boek dan een weekendje Boedapest waar je de taal niets spreekt.
Doe iets samen wat eigenlijk niet wil omdat het eng voelt. Als je dat gedaan hebt, associeer je die spanning van iets spannends doen, met je relatie: voila de passie is terug.
Zonder gekheid, dat schijnt dus te werken. Maar ja, als jij al elke week als doelwit voor de messendame in het circus werkt, heb je daar niets aan
Nog zoiets: ik las ooit een column van een psychologe die vreemdgangers adviseerde dezelfde dingen met hun vrouw te doen die ze ook met hun minnares deden (sjiek uiteten, samen naar een gek hotel). Klaarde de boel ook vanop. Sleur maak jezelf, die kun je ook zelf doorbreken.
Het is heel normaal dat je je partner af en toe minder spannend of leuk vindt. Maar door juist leuke dingen met hem te doen (ook seks) wordt hij vanzelf leuker.
Doe iets samen wat eigenlijk niet wil omdat het eng voelt. Als je dat gedaan hebt, associeer je die spanning van iets spannends doen, met je relatie: voila de passie is terug.
Zonder gekheid, dat schijnt dus te werken. Maar ja, als jij al elke week als doelwit voor de messendame in het circus werkt, heb je daar niets aan
Nog zoiets: ik las ooit een column van een psychologe die vreemdgangers adviseerde dezelfde dingen met hun vrouw te doen die ze ook met hun minnares deden (sjiek uiteten, samen naar een gek hotel). Klaarde de boel ook vanop. Sleur maak jezelf, die kun je ook zelf doorbreken.
Het is heel normaal dat je je partner af en toe minder spannend of leuk vindt. Maar door juist leuke dingen met hem te doen (ook seks) wordt hij vanzelf leuker.
zondag 10 juli 2011 om 13:10
quote:koolmeesje123 schreef op 10 juli 2011 @ 13:00:
Het valt me trouwens op dat anderen zeggen dat het weglopen van de relatie de makkelijkste weg is. Ik ervaar dat totaal anders. De stap om uit elkaar tegaan vond ik zoooooo moeilijk, dat ik juist een tijd de (in mijn ogen) makkelijkste weg heb gekozen door maar bij elkaar te blijven. Want ach we hadden het toch goed en ik zag zo op tegen die pijn en eenzaamheid.
Hier ben ik het mee eens.
De makkelijkste weg is nog altijd blijven zitten waar je zit, omdat je niks anders durft.
Scheiden vereist echt een heleboel lef.
Het valt me trouwens op dat anderen zeggen dat het weglopen van de relatie de makkelijkste weg is. Ik ervaar dat totaal anders. De stap om uit elkaar tegaan vond ik zoooooo moeilijk, dat ik juist een tijd de (in mijn ogen) makkelijkste weg heb gekozen door maar bij elkaar te blijven. Want ach we hadden het toch goed en ik zag zo op tegen die pijn en eenzaamheid.
Hier ben ik het mee eens.
De makkelijkste weg is nog altijd blijven zitten waar je zit, omdat je niks anders durft.
Scheiden vereist echt een heleboel lef.
