Relaties
alle pijlers
En wat nu..
zaterdag 30 juli 2011 om 14:48
Ik ben nu op een punt in mijn leven gekomen dat ik over van alles ga twijfelen.
Is mijn baan wel wat ik wil, wil ik geen studie erbij gaan doen, blijven we hier wonen of zelfs, blijven we wel bij elkaar?
Mijn man en ik zijn nu 10 jaar bij elkaar waarvan een aantal getrouwd. Jonge kindjes, huisje boompje beestje,
helaas ook een enorme schuld, wat het leven niet makkelijker maakt.
De relatie ook niet. Mijn man heeft ernstige psychische problemen waarvoor hij een intensieve therapie 'behoort' te volgen. Maar door financieen kan dit niet.
Zijn houding heeft een enorme impact op ons gezin. De zorg voor het huis, boodschappen, kinderen, financieen komt allemaal op mij neer. Hij werkt en komt thuis, gaat even met de kinderen spelen en relaxen. Thats it.
we gaan niet weg, nooit. Dus doe ik dat alleen met de kinderen. Naar het zwembad, de speeltuin enz. Hij weet niet eens waar de kinderen in de klas zitten en wie hun leraar-lerares is...
Dit doet mij zoveel pijn. Iedere keer als ik het toch vraag, stelt hij me weer teleur. En dat weet hij, maar hij veranderd er niets aan..
Ik weet het niet meer. Voel me zo ontzettend alleen...
\Herkent iemand dit?
Is mijn baan wel wat ik wil, wil ik geen studie erbij gaan doen, blijven we hier wonen of zelfs, blijven we wel bij elkaar?
Mijn man en ik zijn nu 10 jaar bij elkaar waarvan een aantal getrouwd. Jonge kindjes, huisje boompje beestje,
helaas ook een enorme schuld, wat het leven niet makkelijker maakt.
De relatie ook niet. Mijn man heeft ernstige psychische problemen waarvoor hij een intensieve therapie 'behoort' te volgen. Maar door financieen kan dit niet.
Zijn houding heeft een enorme impact op ons gezin. De zorg voor het huis, boodschappen, kinderen, financieen komt allemaal op mij neer. Hij werkt en komt thuis, gaat even met de kinderen spelen en relaxen. Thats it.
we gaan niet weg, nooit. Dus doe ik dat alleen met de kinderen. Naar het zwembad, de speeltuin enz. Hij weet niet eens waar de kinderen in de klas zitten en wie hun leraar-lerares is...
Dit doet mij zoveel pijn. Iedere keer als ik het toch vraag, stelt hij me weer teleur. En dat weet hij, maar hij veranderd er niets aan..
Ik weet het niet meer. Voel me zo ontzettend alleen...
\Herkent iemand dit?
zaterdag 30 juli 2011 om 15:34
Hij si idd kort in behandeling geweest, heeft medicatie gekregen en en er is een officiele diagnose. De klachten verergeren bij vlagen en de andere dagen is er 'gewoon' met hem te leven.
Het is idd slopend, ik merk dat ik de moed op aan het geven ben.
Ik leef ook maar 1 keer, en ik denk dat het tijd is om voor mijzelf en de kinderen te kiezen.. Ik kan het alleen (nog) niet..
Het is idd slopend, ik merk dat ik de moed op aan het geven ben.
Ik leef ook maar 1 keer, en ik denk dat het tijd is om voor mijzelf en de kinderen te kiezen.. Ik kan het alleen (nog) niet..
zaterdag 30 juli 2011 om 15:55
Iemand maakte een opmerking over schizofrenie. Juist deze mensen zijn vaak in de onderstelling dat er niets met hun aan de hand is, dat juist de hele wereld gek is. Daarom werken ze niet aan hun herstel mee.
Niet dat ik beweer dat hij schizofreen is, want dat weet ik niet.
Ik leef met je mee Ellfs.
Wat iemand al aangaf, praat met een maatschappelijk werkster en probeer oplossingen zoeken en uit te zoeken wat jij graag wil. Het is niet niks waar je voor staat en kan me goed voorstellen dat het op 't laatst ophoudt voor je.
Niet dat ik beweer dat hij schizofreen is, want dat weet ik niet.
Ik leef met je mee Ellfs.
Wat iemand al aangaf, praat met een maatschappelijk werkster en probeer oplossingen zoeken en uit te zoeken wat jij graag wil. Het is niet niks waar je voor staat en kan me goed voorstellen dat het op 't laatst ophoudt voor je.
zaterdag 30 juli 2011 om 16:54
quote:Aubrey schreef op 30 juli 2011 @ 15:23:
Je kunt mijn opmerkingen wel kwetsend vinden maar als ik een partner zou hebben met paranoia zou ik geen financiele verplichtingen met die partner aangaan en al helemaal niet voor kinderen kiezen.
De kinderen en de schulden zijn er. Dat is een feit. 'Terugredeneren' heeft weinig zin...
Elffs, ik heb geen advies voor je, ben niet thuis in deze problematiek, maar wil je wel een knuffel geven. Sterkte!
Je kunt mijn opmerkingen wel kwetsend vinden maar als ik een partner zou hebben met paranoia zou ik geen financiele verplichtingen met die partner aangaan en al helemaal niet voor kinderen kiezen.
De kinderen en de schulden zijn er. Dat is een feit. 'Terugredeneren' heeft weinig zin...
Elffs, ik heb geen advies voor je, ben niet thuis in deze problematiek, maar wil je wel een knuffel geven. Sterkte!
zaterdag 30 juli 2011 om 17:08
Kan het niet zijn dat jouw verwachtingen veels te hoog zijn? Is jouw man psychisch wel in staat om zelf verantwoording te nemen, de strijd met zijn ziek zijn aan te gaan, alternatieve behandelmethoden uit te zoeken, zich aan een therapie te verbinden, interesse te tonen in wat er om hem heen gebeurt, jou te steunen, enz?
Het lijkt me ontzettend zwaar om met een geestesziek iemand samen te leven en ik kan mij jouw gevoel heel goed voorstellen. Ga inderdaad eens met maatschappelijk werk praten, misschien kunnen zij jou praktisch ondersteunen en samen met jou op zoek gaan naar wat wel zou kunnen werken mbt de therapie die jouw man nodig heeft.
Sterkte!
Het lijkt me ontzettend zwaar om met een geestesziek iemand samen te leven en ik kan mij jouw gevoel heel goed voorstellen. Ga inderdaad eens met maatschappelijk werk praten, misschien kunnen zij jou praktisch ondersteunen en samen met jou op zoek gaan naar wat wel zou kunnen werken mbt de therapie die jouw man nodig heeft.
Sterkte!
zaterdag 30 juli 2011 om 17:41
zaterdag 30 juli 2011 om 19:52
quote:Aubrey schreef op 30 juli 2011 @ 18:40:
Saeva, als deze problematiek al jaren speelt is het niet slim om te kiezen voor schulden en kinderen. De kinderen worden hier uiteindelijk de dupe van.Zeker. Het heeft alleen geen zin om dit nu te zeggen, aangezien de schulden en de kinderen een feit zijn.
Saeva, als deze problematiek al jaren speelt is het niet slim om te kiezen voor schulden en kinderen. De kinderen worden hier uiteindelijk de dupe van.Zeker. Het heeft alleen geen zin om dit nu te zeggen, aangezien de schulden en de kinderen een feit zijn.
zaterdag 30 juli 2011 om 21:59
Bedankt voor alle reacties tot nu toe. Het is prettig om de meningen van anderen te lezen hierover, ookal is het soms niet wat ik wil horen.
Mijn man moest een eigen bijdrage betalen aan de therapie en de reiskosten. Omdat hij de therapie al niet vond aanslaan en het vrij prijzig werd, is hij ermee gestopt. Ik hoop dat ik nu het 1 en ander duidelijker heb gemaakt.
En idd, de schulden en kinderen zijn een feit. Ik ben al eens eerder bij een maatschappelijk werkster geweest, maar werd er niet veel wijzer van. Het komt er op neef,dat hij dan meemoet terwijl hij een ander,soort hulp nodig heeft.
Ik baal gewoon van de hele situatie. Familie ziet het, maar zwijgt het dood zeg maar. Mijn vriendinnen zeggen dat ik heg zelf mot weten...
Het is niet wat ik van mijn leven had voorgesteld
Mijn man moest een eigen bijdrage betalen aan de therapie en de reiskosten. Omdat hij de therapie al niet vond aanslaan en het vrij prijzig werd, is hij ermee gestopt. Ik hoop dat ik nu het 1 en ander duidelijker heb gemaakt.
En idd, de schulden en kinderen zijn een feit. Ik ben al eens eerder bij een maatschappelijk werkster geweest, maar werd er niet veel wijzer van. Het komt er op neef,dat hij dan meemoet terwijl hij een ander,soort hulp nodig heeft.
Ik baal gewoon van de hele situatie. Familie ziet het, maar zwijgt het dood zeg maar. Mijn vriendinnen zeggen dat ik heg zelf mot weten...
Het is niet wat ik van mijn leven had voorgesteld
zaterdag 30 juli 2011 om 22:12
zaterdag 30 juli 2011 om 22:16
wat ik ook niet begrijp is dat je zegt dat ie je steeds teleurstelt omdat hij bijv niet weet wie de leerkracht is van de kinderen. Dat is vreemd omdat je dat al weet, dus waarom vraag je er dan naar? Het maakt hem geen slechte vader en echtgenoot. Wat doe je zelf om erkenning en voldoening uit het leven te halen?
zaterdag 30 juli 2011 om 22:20
Heb je al alles gelezen over wat zijn diagnose betekent en hoe je daar het best mee om kunt gaan? Heb je al gezocht naar behandelmethoden en het met hem over alternatieven gehad? Heb je jouw familie zelf al eens verteld hoe de situatie nu eigenlijk precies in elkaar steekt en dat je hun hulp hard nodig hebt?
Ik krijg - misschien onterecht? - de indruk dat je wat passief bent en reactief ipv proactief. Als mensen erg veel op hun bordje hebben, dan is dat vaker het geval. Maar juist door het heft in eigen hand te nemen, kun je het gevoel terug krijgen dat jij de controle hebt over jouw leven in plaats van dat jou telkens van alles overkomt. Misschien kun je daarbij hulp voor jezelf zoeken? Er zijn veel praatgroepen voor mensen met geesteszieke partners. Zelfs al zou het voor je relatie te laat zijn, dan zou het misschien alsnog goed zijn omdat hij altijd de vader van jouw kinderen zal blijven. Ook zonder een relatie zijn je kinderen erbij gebaat als jij hier voor jezelf beter een weg in kunt vinden.
Ik krijg - misschien onterecht? - de indruk dat je wat passief bent en reactief ipv proactief. Als mensen erg veel op hun bordje hebben, dan is dat vaker het geval. Maar juist door het heft in eigen hand te nemen, kun je het gevoel terug krijgen dat jij de controle hebt over jouw leven in plaats van dat jou telkens van alles overkomt. Misschien kun je daarbij hulp voor jezelf zoeken? Er zijn veel praatgroepen voor mensen met geesteszieke partners. Zelfs al zou het voor je relatie te laat zijn, dan zou het misschien alsnog goed zijn omdat hij altijd de vader van jouw kinderen zal blijven. Ook zonder een relatie zijn je kinderen erbij gebaat als jij hier voor jezelf beter een weg in kunt vinden.
zaterdag 30 juli 2011 om 22:30
ah even teruggelezen. Jij trekt de kar omdat je hem de kar niet laat trekken. Dat is een keuze, ik lees nergens dat hij gevaarlijk is, dus hij kan de kar ook trekken. Vaak vinden vrouwen dat mannen, ziek of niet, het niet goed genoeg doen, en dus doen ze hetzelf.
Je zegt dat je niet bij hem wegkan omdat je geen huis hebt, dat is onzin natuurlijk. Als je echt wil is er een weg. ben je wel financieel onafhankelijk
Je zegt dat je niet bij hem wegkan omdat je geen huis hebt, dat is onzin natuurlijk. Als je echt wil is er een weg. ben je wel financieel onafhankelijk
zaterdag 30 juli 2011 om 22:55
Ok, even reageren. Mijn man is niet in staat om iets buitenshuis te doen. TDat heeft hij vaak genoeg bewezen. Hij heeft zijn baan gezocht zodat hij met zo min mogelijk mensen in aanraking,komt. Hij doet geen boodschappen. Als ik ziek op bed lig, belt hij de buren of ze wat,mee willen nemen. Kinderen naa rf school brengen weiIiigert hij, dat kan ik toch ook doen zegt hij dan.
Ik doe genoeg met mijn leven om me goed te voelen. Ik werk, wa tg ik erg leuk vind en mij voldoening geeft.
Familie woont te ver weg voor evt hulp.
mijn financiele situatie is momenteel niet best. ivm gezondheid kinderen ben ik veel minder gaan werken.
Passief ben ik niet. Ik heb me verdiept in zijn problematiek. Ik ben als het nodig was, met hen meegeweest naar therapie enz. Ik stel voor dat hij hulp moet zoeken enz. Maar ik krijg geeb reactie terug van hem.
Zijn behandelend arts wilde dat hij intern ging, dag zegt wel voldoende over de ernst van zijn situatie.
Ik doe genoeg met mijn leven om me goed te voelen. Ik werk, wa tg ik erg leuk vind en mij voldoening geeft.
Familie woont te ver weg voor evt hulp.
mijn financiele situatie is momenteel niet best. ivm gezondheid kinderen ben ik veel minder gaan werken.
Passief ben ik niet. Ik heb me verdiept in zijn problematiek. Ik ben als het nodig was, met hen meegeweest naar therapie enz. Ik stel voor dat hij hulp moet zoeken enz. Maar ik krijg geeb reactie terug van hem.
Zijn behandelend arts wilde dat hij intern ging, dag zegt wel voldoende over de ernst van zijn situatie.
zaterdag 30 juli 2011 om 23:18
Ja maar meis, als zijn arts al vindt dat hij intern moet, dan kom ik weer terug op mijn vorige post. Zijn jouw verwachtingen van hem dan niet veels te hoog als je vindt dat hij bijv. de kinderen naar school zou moeten kunnen brengen? Voor mensen met een burn-out zijn dat soort relatief vanzelfsprekende dingen vaak al een brug te ver en een onoverkomelijke hobbel, laat staan voor iemand die mentaal zo ernstig ziek is als jouw man. En idem dito met dat zelf hulp zoeken, is hij daar uberhaupt wel toe in staat?
En in de tweede plaats, ben je niet te lief voor hem? Hij kan wel van alles niet willen en kunnen, maar dat heeft een veels te grote invloed op jullie relatie en jullie gezinsleven. Waarom is hij niet intern? Als dat mijn man zou betreffen, dan zou ik hem voor het blok zetten. Niet doen wat goed is voor je, en dus niet doen wat goed is voor je relatie en je gezin, is onacceptabel. Ik steun mijn man in alles, behalve in destructief gedrag. Heb jij die insteek al eens gekozen en doorgezet?
En in de tweede plaats, ben je niet te lief voor hem? Hij kan wel van alles niet willen en kunnen, maar dat heeft een veels te grote invloed op jullie relatie en jullie gezinsleven. Waarom is hij niet intern? Als dat mijn man zou betreffen, dan zou ik hem voor het blok zetten. Niet doen wat goed is voor je, en dus niet doen wat goed is voor je relatie en je gezin, is onacceptabel. Ik steun mijn man in alles, behalve in destructief gedrag. Heb jij die insteek al eens gekozen en doorgezet?
