Psyche
alle pijlers
Ik kan niet meer
vrijdag 5 augustus 2011 om 20:48
Mijn hele leven is gewoon een grote puinhoop. (zie vorig topic)
Voor mijn gevoel heb ik eigenlijk nog maar heel weinig om voor te leven. Niet dat ik mijn leven zou willen ontnemen (dit gaat meestal gepaard met lichamelijk pijn, waar ik zeer angstig voor ben). Ik wil gelukkig zijn, maar het lukt me maar niet. Ik ben al zo lang bezig hiermee maar ik zie geen vooruitgang. Ik doe zo mijn best.
Ik doe super erg mijn best op de universiteit, ik heb een zomerbaantje om wat geld te sparen, ik vind dat ik er best goed uitzie, wel redelijk slim ben etc.. maar ja wat heb ik aan deze (materiële) dingen als ik niet gelukkig ben? Wat heeft het dan voor nut eigenlijk?
Ik ben gewoon op, moe.. kapot. Mijn batterijen zijn voor mijn gevoel leeg en ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik wil graag naar een psycholoog maar dat wordt niet helemaal vergoed, dus moet ik wachten op nieuw collegejaar voordat ik bij de studentenpsycholoog terecht kan.
Mijn thuissituatie is schijt (zie vorig topic). Sinds de ziekte/het overlijden van mijn tweede vader heb ik de rol gekregen van ''de ouder'' voor mijn gevoel. Vrienden van mijn ouders die tegen mij zeiden: pas goed op je moeder.. maar verder nooit vroegen hoe het met mij ging. Iedereen om mij heen die zei dat ik goed op haar moest passen, maar voor mijn gevoel was er nul aandacht voor mij. Ik kwam misschien heel sterk van buiten over, maar ben zo fragiel van binnen. Ik kreeg pas aandacht van anderen toen ik een keer flauwviel in de trein. Toen hadden mensen (weliswaar vreemden) wel aandacht voor me: ze boden me wat drinken aan en vroegen hoe het met mij ging. Iets wat ik al zo lang niet meer had gehoord. Daar was ik zo dankbaar voor.
Nu, een aantal maanden verder heeft mijn moeder enorme vreselijke huilbuien, waar ik niet tegen kan. Zelf ben ik net zo'n enorme jankerd. Op de fiets naar mijn werk probeer ik mijn tranen in te houden. Als ik een gezinnetje zie (vader, moeder, kinderen) dan denk ik vol met jaloezie: ik wil ook. Niet dat ik nu al een gezin wil, maar ik wil een compleet gezin. Ik wil mijn vader. Nouja, eigenlijk beide vaders (ik heb er twee verloren terwijl ik nog niet eens twintig ben). Ik ben zo jaloers op anderen die gewoon een compleet gezinnetje zijn.
Ik word er gewoon boos van eigenlijk. Dat mijn leven zo is gelopen. Er zijn een hoop dingen gebeurd die ik niet had kunnen stoppen (het overlijden van dierbare mensen om mij heen). Ik wil kwaad zijn, op iets of iemand maar ik weet niet wie/wat/hoe. Op wie word je kwaad als je vader plotseling is gestorven? Op wie word je kwaad als je (tweede) vader aan kanker overlijdt? Op wie word je kwaad als je als kind destijds dingen heb meegemaakt waarvan je nu denkt: Shit, had ik (de ''volwassen'' versie) er maar bij kunnen zijn toen om de jonge ik van vroeger te beschermen/helpen met de kennis die ik nu heb.
Ik zit zo erg in de knoop met mezelf. Jullie vrouwen op dit forum zijn wat ouder dan ik en weten misschien ook beter wat ik moet doen..
liefs
Voor mijn gevoel heb ik eigenlijk nog maar heel weinig om voor te leven. Niet dat ik mijn leven zou willen ontnemen (dit gaat meestal gepaard met lichamelijk pijn, waar ik zeer angstig voor ben). Ik wil gelukkig zijn, maar het lukt me maar niet. Ik ben al zo lang bezig hiermee maar ik zie geen vooruitgang. Ik doe zo mijn best.
Ik doe super erg mijn best op de universiteit, ik heb een zomerbaantje om wat geld te sparen, ik vind dat ik er best goed uitzie, wel redelijk slim ben etc.. maar ja wat heb ik aan deze (materiële) dingen als ik niet gelukkig ben? Wat heeft het dan voor nut eigenlijk?
Ik ben gewoon op, moe.. kapot. Mijn batterijen zijn voor mijn gevoel leeg en ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik wil graag naar een psycholoog maar dat wordt niet helemaal vergoed, dus moet ik wachten op nieuw collegejaar voordat ik bij de studentenpsycholoog terecht kan.
Mijn thuissituatie is schijt (zie vorig topic). Sinds de ziekte/het overlijden van mijn tweede vader heb ik de rol gekregen van ''de ouder'' voor mijn gevoel. Vrienden van mijn ouders die tegen mij zeiden: pas goed op je moeder.. maar verder nooit vroegen hoe het met mij ging. Iedereen om mij heen die zei dat ik goed op haar moest passen, maar voor mijn gevoel was er nul aandacht voor mij. Ik kwam misschien heel sterk van buiten over, maar ben zo fragiel van binnen. Ik kreeg pas aandacht van anderen toen ik een keer flauwviel in de trein. Toen hadden mensen (weliswaar vreemden) wel aandacht voor me: ze boden me wat drinken aan en vroegen hoe het met mij ging. Iets wat ik al zo lang niet meer had gehoord. Daar was ik zo dankbaar voor.
Nu, een aantal maanden verder heeft mijn moeder enorme vreselijke huilbuien, waar ik niet tegen kan. Zelf ben ik net zo'n enorme jankerd. Op de fiets naar mijn werk probeer ik mijn tranen in te houden. Als ik een gezinnetje zie (vader, moeder, kinderen) dan denk ik vol met jaloezie: ik wil ook. Niet dat ik nu al een gezin wil, maar ik wil een compleet gezin. Ik wil mijn vader. Nouja, eigenlijk beide vaders (ik heb er twee verloren terwijl ik nog niet eens twintig ben). Ik ben zo jaloers op anderen die gewoon een compleet gezinnetje zijn.
Ik word er gewoon boos van eigenlijk. Dat mijn leven zo is gelopen. Er zijn een hoop dingen gebeurd die ik niet had kunnen stoppen (het overlijden van dierbare mensen om mij heen). Ik wil kwaad zijn, op iets of iemand maar ik weet niet wie/wat/hoe. Op wie word je kwaad als je vader plotseling is gestorven? Op wie word je kwaad als je (tweede) vader aan kanker overlijdt? Op wie word je kwaad als je als kind destijds dingen heb meegemaakt waarvan je nu denkt: Shit, had ik (de ''volwassen'' versie) er maar bij kunnen zijn toen om de jonge ik van vroeger te beschermen/helpen met de kennis die ik nu heb.
Ik zit zo erg in de knoop met mezelf. Jullie vrouwen op dit forum zijn wat ouder dan ik en weten misschien ook beter wat ik moet doen..
liefs
zaterdag 6 augustus 2011 om 23:24
Hoi schrijfblok,
Wat ontzettend k*t dat je je zo voelt!
Ik heb alleen je OP gelezen dus misschien ben ik wel ontzettend mosterd hoor.
Mijn moeder is 15,5 jaar geleden overleden en een vader had ik toen al niet meer. Ik ben best een sterke vrouw maar ik was zo ontzettend druk bezig met het letten op de mensen om me heen en of het daar allemaal wel goed mee ging dat ik mezelf een beetje vergat. Tot het ineens allemaal fout ging en ik in elkaar stortte.
Maar ik heb ook nooit aangegeven dat het niet goed ging met mij en dat ik ook verdriet had bij de mensen om me heen. Pas toen ik er helemaal doorheen zat werd het voor mijn omgeving duidelijk dat ik op was. Telkens als ze aan me vroegen hoe het met mij ging gaf ik aan dat het allemaal wel goed ging, nee hoor met mij was alles prima.
Wat ik hiermee probeer te zeggen: geef aan dat je aandacht nodig hebt, dat het niet goed gaat met je! Als je blijft volhouden dat je het allemaal wel trekt dan gaan mensen dat voor waar aannemen. En zo doe je de mensen die om je geven te kort, je geeft ze niet de kans om jou te helpen en te steunen terwijl ze dat hoogst waarschijnlijk wel willen!
Sterkte meis
Wat ontzettend k*t dat je je zo voelt!
Ik heb alleen je OP gelezen dus misschien ben ik wel ontzettend mosterd hoor.
Mijn moeder is 15,5 jaar geleden overleden en een vader had ik toen al niet meer. Ik ben best een sterke vrouw maar ik was zo ontzettend druk bezig met het letten op de mensen om me heen en of het daar allemaal wel goed mee ging dat ik mezelf een beetje vergat. Tot het ineens allemaal fout ging en ik in elkaar stortte.
Maar ik heb ook nooit aangegeven dat het niet goed ging met mij en dat ik ook verdriet had bij de mensen om me heen. Pas toen ik er helemaal doorheen zat werd het voor mijn omgeving duidelijk dat ik op was. Telkens als ze aan me vroegen hoe het met mij ging gaf ik aan dat het allemaal wel goed ging, nee hoor met mij was alles prima.
Wat ik hiermee probeer te zeggen: geef aan dat je aandacht nodig hebt, dat het niet goed gaat met je! Als je blijft volhouden dat je het allemaal wel trekt dan gaan mensen dat voor waar aannemen. En zo doe je de mensen die om je geven te kort, je geeft ze niet de kans om jou te helpen en te steunen terwijl ze dat hoogst waarschijnlijk wel willen!
Sterkte meis
zondag 7 augustus 2011 om 08:27
quote:schrijfblok schreef op 06 augustus 2011 @ 21:43:
Ik weet eigenlijk nog niet wat ''sterk zijn'' in houdt. Daar ben ik afgelopen jaar naar op zoek geweest. Betekent het niet huilen ook al voel je je stiekem wel zo? Betekent het dan niks je kan schelen? Betekent het dat je kunt huilen wanneer je eigenlijk wil huilen? Maar is huilen geen teken van zwakte? Ik heb die dingen zo verwarrend ervaren de laatste tijd dat ik er gek van werd en soms zo erg in doorsloeg.
Ach, dat gelul over sterk zijn altijd. Toen mijn moeder net overleden was, zei ook iedereen altijd tegen me dat ik zo sterk was. Daar bedoelden ze mee dat ik niet (zoals men in Goede Tijden, Slechte Tijden in dit soort situaties placht te doen) aan de drank ging of op straat ging zwerven.
'Sterk zijn' is een frase die niets betekent. Sterk zijn, houdt in dat andere mensen geen last hebben van jouw verdriet. Dat vinden andere mensen namelijk ongemakkelijk, al dat gehuil en ge-harentrekt.
Huilen hoort bij rouwen. Dat lucht lekker op. Letterlijk: na een bepaalde tijd huilen komt er een hormoon vrij waardoor je je beter gaat voelen.
Wat ik indertijd deed was regelmatig flink huilen (en eventueel op kussens schoppen/slaan uit woede) en in een dagboek alles opschrijven. Na een uurtje kon ik er weer tegenaan en ging ik iets anders doen.
Je moet je verdrietig voelen, je moet daar doorheen. Het kan je namelijk wel wat schelen, daarom voel je je zo. Dat duurt een hele tijd en je zult ook regelmatig weer terugvallen. Dat hoort erbij.
quote:Mensen vinden mij heel erg negatief omdat ik ook heel erg doordraai met dingen over mijn leven vertellen. Ik maak vrienden, hele erge negatieve dingen overkomen mij, ik wil ze kwijt bij vrienden, maar het resulteert in dat ik mijn vrienden kwijtraak.
Tja, dat gebeurt er als je alles binnen probeert te houden, dan komt alles eruit stromen als je het er eens over hebt.
Vrienden zijn er om ook over nare dingen te praten. Maar, het is inderdaad zo dat mensen er niet tegen kunnen als iemand alleen maar over negatieve dingen praat.
Niet leuk, maar wel de waarheid. Zelfs mijn vriend vond het moeilijk dat ik in die rouwtijd alleen maar over mijn moeder en de dood praatte als ik in het weekend bij hem was. Daarom hadden we de afspraak dat we het er niet telkens over hadden, maar één keer per weekend wat langer.
Je zult het moeten leren doseren. Ook naar de ervaringen van die vrienden blijven vragen (gezakte tentamens, een date die niet terug belt) al lijkt het bij jouw verdriet in het niets te vallen. Volledig leeglopen kun je dan bij een therapeut doen, die wordt ervoor betaald.
Ik weet eigenlijk nog niet wat ''sterk zijn'' in houdt. Daar ben ik afgelopen jaar naar op zoek geweest. Betekent het niet huilen ook al voel je je stiekem wel zo? Betekent het dan niks je kan schelen? Betekent het dat je kunt huilen wanneer je eigenlijk wil huilen? Maar is huilen geen teken van zwakte? Ik heb die dingen zo verwarrend ervaren de laatste tijd dat ik er gek van werd en soms zo erg in doorsloeg.
Ach, dat gelul over sterk zijn altijd. Toen mijn moeder net overleden was, zei ook iedereen altijd tegen me dat ik zo sterk was. Daar bedoelden ze mee dat ik niet (zoals men in Goede Tijden, Slechte Tijden in dit soort situaties placht te doen) aan de drank ging of op straat ging zwerven.
'Sterk zijn' is een frase die niets betekent. Sterk zijn, houdt in dat andere mensen geen last hebben van jouw verdriet. Dat vinden andere mensen namelijk ongemakkelijk, al dat gehuil en ge-harentrekt.
Huilen hoort bij rouwen. Dat lucht lekker op. Letterlijk: na een bepaalde tijd huilen komt er een hormoon vrij waardoor je je beter gaat voelen.
Wat ik indertijd deed was regelmatig flink huilen (en eventueel op kussens schoppen/slaan uit woede) en in een dagboek alles opschrijven. Na een uurtje kon ik er weer tegenaan en ging ik iets anders doen.
Je moet je verdrietig voelen, je moet daar doorheen. Het kan je namelijk wel wat schelen, daarom voel je je zo. Dat duurt een hele tijd en je zult ook regelmatig weer terugvallen. Dat hoort erbij.
quote:Mensen vinden mij heel erg negatief omdat ik ook heel erg doordraai met dingen over mijn leven vertellen. Ik maak vrienden, hele erge negatieve dingen overkomen mij, ik wil ze kwijt bij vrienden, maar het resulteert in dat ik mijn vrienden kwijtraak.
Tja, dat gebeurt er als je alles binnen probeert te houden, dan komt alles eruit stromen als je het er eens over hebt.
Vrienden zijn er om ook over nare dingen te praten. Maar, het is inderdaad zo dat mensen er niet tegen kunnen als iemand alleen maar over negatieve dingen praat.
Niet leuk, maar wel de waarheid. Zelfs mijn vriend vond het moeilijk dat ik in die rouwtijd alleen maar over mijn moeder en de dood praatte als ik in het weekend bij hem was. Daarom hadden we de afspraak dat we het er niet telkens over hadden, maar één keer per weekend wat langer.
Je zult het moeten leren doseren. Ook naar de ervaringen van die vrienden blijven vragen (gezakte tentamens, een date die niet terug belt) al lijkt het bij jouw verdriet in het niets te vallen. Volledig leeglopen kun je dan bij een therapeut doen, die wordt ervoor betaald.
